گفت‌وگو کنید، نه یک دستور

سلمونی

سلمونی که می‌رید، یه جمله نمی‌گید و چشم‌هاتون رو نمی‌بندید تا آخر کار. توی آینه نگاه می‌کنید و هی می‌گید:

با هوش مصنوعی هم همینه. بیشتر آدم‌ها یه سوال می‌پرسن، جواب اول رو می‌گیرن و می‌رن. ولی جواب اول، مثل اولین قیچی سلمونیه؛ تازه شروع کاره.

رفت و برگشت

روشش ساده‌ست؛ یه دایره که دو سه بار می‌چرخه:

لازم نیست پرامپت اولتون بی‌نقص باشه. مدل‌های امروزی منظور شما رو بهتر از قبل می‌فهمن؛ برای کارهای هر روز لازم نیست پرامپت خیلی پیچیده بسازید. یه پرامپت ساده و دو سه بار رفت و برگشت، معمولا کافیه.

دقیق بگید چی‌ش

به سلمونی نمی‌گید «بد شد»؛ می‌گید «از کنار یه کم دیگه». با هوش مصنوعی هم همین:

«بد شد» به مدل نمی‌گه کجای کار بد بود. پس همه‌چیز رو عوض می‌کنه، حتی جاهایی که دوستش داشتید. بگید کدوم تیکه، و چه جوری.

جمله‌هایی که به کار میان

این‌ها رو می‌تونید همین الان، بعد از هر جوابی، بنویسید:

یه کلمه، یه جواب دیگه

یه چیز عجیب درباره‌ی این مدل‌ها: یه تغییر خیلی کوچیک توی کلمه‌ها، نقطه‌گذاری یا ترتیب جمله، گاهی جواب رو خیلی عوض می‌کنه:

این بد نیست؛ یه راه هم هست. اگه چند بار گفتید و جواب درست نشد، همون حرف رو با کلمه‌های دیگه بگید. گاهی یه جمله‌ی تازه، همون کاری رو می‌کنه که پنج بار تکرار نکرده.

مدل چقدر یادشه

وقتی توی یه گفت‌وگو می‌گید «کوتاه‌ترش کن»، مدل از کجا می‌دونه «ش» چیه؟ چون پیام‌های قبلی همین گفت‌وگو هم جزو پرامپتن و مدل اون‌ها رو هم می‌بینه. ولی فقط تا یه اندازه:

این همون «پنجره‌ی متن»ه که توی درس هوش مصنوعی متن‌نویس دیدیم. یه گفت‌وگوی تازه هم معمولا از صفر شروع می‌شه و از گفت‌وگوی قبلی خبر نداره؛ مگه اینکه اون ابزار یه حافظه‌ی جدا داشته باشه.

کی از نو شروع کنیم

این سه تا نشونه یعنی وقتشه یه گفت‌وگوی تازه شروع کنید:

1. گفت‌وگو خیلی بلند شده و مدل چیزهایی که اول گفته بودید رو انگار یادش رفته.
2. موضوع عوض شده. یه گفت‌وگو برای نامه بود، حالا دارید درباره‌ی سفر می‌پرسید.
3. چند بار گفتید و درست نشد. انگار مدل توی یه راه گیر کرده.

توی گفت‌وگوی تازه، حرف‌های مهم قبلی رو کوتاه و کامل دوباره بگید. یه پرامپت خوب که هر پنج تیکه رو داره، اینجا خیلی به کار میاد؛ درس پرامپت خوب رو ببینید.