آموزشمهارت‌های ارتباطی

درس ۱ از ۶۱، توسعه فردی، حدود ۲۶ دقیقه خواندن

مهارت های ارتباطی: از کجا شروع کنیم

جواب کوتاه

مهارت‌های ارتباطی (Communication Skills) یعنی مهارت‌هایی که کمک می‌کنن حرف ما همون‌طور که منظور داریم به طرف مقابل برسه، حرف اون رو درست بفهمیم، و رابطه بعد از حرف زدن سالم بمونه. ارتباط یه تیر یه‌طرفه نیست؛ یه چرخه‌ست: پیامی می‌ره، از وسط سروصدا رد می‌شه، و جوابی برمی‌گرده. این مهارت‌ها، روی سلامت و حال خوب سال‌های بعد، موفقیت توی کار و آرامش خونه اثر بزرگی دارن؛ و خبر خوب اینه که یاد گرفتنی‌ان. این مسیر از گوش دادن شروع می‌شه، بعد روشن و جذاب حرف زدن، زبان بدن، نه گفتن و مرز، انتقاد و تعریف، حل اختلاف، حرف زدن با آدم‌های مختلف و جلوی جمع، و با یه برنامه‌ی تمرین تموم می‌شه.

پل

دو تا جزیره رو تصور کنید، و دو نفر که هر کدوم روی یکی وایسادن. برای اینکه به هم برسن، باید یه پل بسازن؛ تخته به تخته، از دو طرف. اگه یه تخته کم باشه، کسی که می‌خواد رد بشه، وسط راه می‌افته. هر گفت‌وگو هم همینه: یه پل که دو نفر با هم می‌سازن، و یه تخته‌ی کم، می‌تونه پیام رو به آب بندازه.

ما هر روز ده‌ها بار حرف می‌زنیم، پیام می‌دیم و می‌شنویم. شاید برای همینه که فکر می‌کنیم ارتباط رو بلدیم. ولی کافیه یه لحظه به دعواهای خونه، سوءتفاهم‌های کار، یا حرفی که بد برداشت شد فکر کنیم، تا ببینیم این پل‌ها چقدر زیاد لق می‌شن.

این درس اول، نقشه‌ی این مسیره. می‌خوایم ببینیم ارتباط چطور کار می‌کنه، چرا این‌قدر مهمه، و چطور می‌شه قدم به قدم، پل‌های محکم‌تری ساخت.

ارتباط یعنی چی

ارتباط (Communication) یعنی رد و بدل کردن معنا بین آدم‌ها. نه فقط کلمه؛ معنا. وقتی یه نفر می‌گه «خوبم» ولی صداش می‌لرزه، دو پیام فرستاده: یکی با کلمه، یکی با صدا. و اون کسی که می‌شنوه، بسته به اینکه به کدوم توجه کنه، معنای متفاوتی می‌گیره.

مهارت‌های ارتباطی، مجموعه‌ی مهارت‌هاییه که این رد و بدل رو درست‌تر می‌کنه: خوب گوش دادن، روشن حرف زدن، فهمیدن حس طرف مقابل، گفتن «نه» بی رنجوندن، انتقاد کردن بی خراب کردن رابطه، و حل اختلاف. هر کدوم از این‌ها یه تخته‌ی پله.

به این مجموعه، گاهی «هنر ارتباط با دیگران» هم می‌گن. توی این مسیر، هر دو اسم رو یه چیز می‌دونیم.

زنجیره‌ی پیام

حدود هفتاد و پنج سال پیش، دو دانشمند که روی انتقال پیام توی سیم‌های تلفن کار می‌کردن، یه مدل ساده ساختن که بعدها توی دانش ارتباطات خیلی به کار رفت. ساده‌ترین شکلش این‌طوریه: یه فرستنده، یه پیام، یه راه، و یه گیرنده.

فرستنده یه فکر توی ذهنش داره و اون رو به کلمه، لحن و حرکت تبدیل می‌کنه. پیام از یه راه می‌گذره؛ صدا، نوشته، تصویر. بعد گیرنده باید دوباره اون رو به فکر تبدیل کنه. هر کدوم از این قدم‌ها، جای خطاست: فرستنده ممکنه فکرش رو بد به کلمه تبدیل کنه، و گیرنده ممکنه کلمه رو بد به فکر.

یعنی حتی اگه هر دو نفر بهترین نیت رو داشته باشن، پیام می‌تونه توی راه عوض بشه. این، اولین درس ارتباطه.

سروصدا

توی اون مدل، یه چیز دیگه هم بود: سروصدا (Noise). یعنی هر چیزی که وسط راه، پیام رو کج می‌کنه. توی تلفن، خش‌خش خط بود. توی گفت‌وگوی آدم‌ها، خیلی چیزها می‌تونه سروصدا باشه:

  • سروصدای بیرونی: محیط شلوغ، گوشی‌ای که مدام زنگ می‌زنه، نور بد یا اینترنت قطع‌ووصل.
  • سروصدای ذهنی: خستگی، عجله، فکر مشغول، یا جوابی که داریم توی ذهنمون آماده می‌کنیم.
  • سروصدای حسی: عصبانیت، ترس، یا دلخوری قدیمی که باعث می‌شه هر حرفی رو بدتر بشنویم.
  • سروصدای معنایی: کلمه‌ای که برای ما یه معنی داره و برای طرف مقابل یه معنی دیگه.

خیلی از مهارت‌های این مسیر، در واقع راه‌هایی برای کم کردن همین سروصداهان. مثلا انتخاب یه زمان آروم برای یه حرف مهم، سروصدای بیرونی و ذهنی رو با هم کم می‌کنه؛ و پرسیدن «منظورت از این کلمه چیه؟»، سروصدای معنایی رو.

جوابی که برمی‌گرده

مدل اول یه کمبود بزرگ داشت: ارتباط رو یه تیر یه‌طرفه می‌دید. پژوهشگرهای بعدی اضافه کردن که توی ارتباط آدم‌ها، همیشه یه جواب برمی‌گرده؛ یه کلمه، یه نگاه، یه سکوت. به این می‌گن بازخورد (Feedback)، و همین، ارتباط رو از یه تیر به یه چرخه تبدیل می‌کنه.

بازخورد، بهترین ابزار ما برای گرفتن خطاهاست. وقتی می‌پرسیم «منظورم رو رسوندم؟» یا می‌گیم «یعنی تو می‌گی که…»، داریم چک می‌کنیم پیام درست رسیده یا نه. کسایی که توی ارتباط خوبن، معمولا این چک‌ها رو خیلی بیشتر از بقیه انجام می‌دن.

و یه نکته‌ی مهم دیگه: توی بیشتر گفت‌وگوها، هر دو نفر هم فرستنده‌ان هم گیرنده؛ هم‌زمان. وقتی شما حرف می‌زنید، طرف مقابل با صورتش داره به شما پیام می‌ده. ارتباط خوب، یعنی حواستون به هر دو طرف این چرخه باشه.

هر پیام، دو لایه

چند روانشناس که روی ارتباط توی خونواده‌ها کار می‌کردن، حدود شصت سال پیش یه نکته‌ی مهم رو نوشتن: هر پیامی دو لایه داره. یه لایه، محتواست؛ یعنی خود اطلاعات. یه لایه، رابطه‌ست؛ یعنی اینکه این پیام درباره‌ی رابطه‌ی ما چی می‌گه.

یه مثال: جمله‌ی «چرا هنوز ظرف‌ها شسته نشده؟». محتواش ساده‌ست: ظرف‌ها شسته نشده. ولی با یه لحن تند، لایه‌ی رابطه‌ش می‌گه «تو تنبلی» یا «من از تو بالاترم». و خیلی وقت‌ها، طرف مقابل به لایه‌ی رابطه جواب می‌ده، نه به محتوا؛ برای همینه که سر یه چیز کوچیک، دعوای بزرگ راه می‌افته.

یکی از مهم‌ترین مهارت‌های این مسیر، اینه که موقع حرف زدن، حواستون به هر دو لایه باشه؛ هم چیزی که می‌گید، هم حسی که درباره‌ی رابطه می‌فرستید.

شکل‌های ارتباط

ارتباط چند شکل اصلی داره، و هر کدوم مهارت‌های خودش رو می‌خواد:

  • کلامی: حرف زدن رودررو یا تلفنی؛ کلمه‌ها، لحن، سرعت و مکث.
  • غیرکلامی: صورت، نگاه، حرکت دست، فاصله، حتی سکوت.
  • نوشتاری: پیام، ایمیل، یادداشت؛ جایی که لحن گم می‌شه و باید جبرانش کرد.
  • تصویری: نمودار، عکس، طراحی؛ چیزهایی که گاهی از صد کلمه بهتر حرف می‌زنن.

کسی که توی یکی از این شکل‌ها قویه، لزوما توی بقیه قوی نیست. خیلی‌ها رودررو خیلی گرم‌ان، ولی پیام‌هاشون سرد و تند خونده می‌شه. این مسیر، برای هر شکل یه بخش داره.

برای زندگی

چرا این‌قدر مهمه؟ یکی از طولانی‌ترین پژوهش‌های دنیا درباره‌ی زندگی آدم‌ها، که بیش از هشتاد سال یه گروه رو از جوونی تا پیری دنبال کرده، به یه نتیجه‌ی روشن رسید: کیفیت رابطه‌هامون، یکی از قوی‌ترین چیزهاییه که سلامت و حال خوب سال‌های بعد رو پیش‌بینی می‌کنه؛ حتی بیشتر از پول و شهرت.

و رابطه‌ها، بیشتر از هر چیز، با ارتباط ساخته می‌شن: با گوش دادن، با گفتن حس‌ها، با حل دعواها، با یه پیام کوتاه به‌موقع. مسیر «علم شادی» این پژوهش رو کامل‌تر توضیح داده؛ اینجا فقط یادتون بمونه که هر مهارتی که توی این مسیر یاد می‌گیرید، یه سرمایه‌گذاری روی رابطه‌هاتونه.

برای کار

سر کار هم داستان همینه. نظرسنجی‌های سالانه‌ای که از کارفرماها می‌پرسن «توی آدم‌هایی که استخدام می‌کنید، دنبال چه مهارت‌هایی هستید؟»، سال‌هاست مهارت ارتباطی رو بالای فهرست نشون می‌دن؛ کنار حل مسئله و کار گروهی.

دلیلش ساده‌ست: تقریبا هیچ کاری، تنهایی انجام نمی‌شه. حتی یه برنامه‌نویس یا یه حسابدار، باید بفهمه مشتری چی می‌خواد، به همکارش توضیح بده چی کار کرده، و وقتی مشکلی هست، بی دعوا حرفش رو بزنه. خیلی از گرفتاری‌های سر کار، از یه ایمیل بد نوشته‌شده یا یه جلسه‌ی بی‌نتیجه شروع می‌شه، نه از کمبود دانش فنی.

برای خونه

و توی خونه، شاید از همه‌جا مهم‌تر. پژوهش‌هایی که سال‌ها زوج‌ها رو دنبال کردن، دیدن طرز حرف زدن زوج‌ها موقع اختلاف، و اینکه چطور به تلاش‌های کوچیک همدیگه برای توجه جواب می‌دن، آینده‌ی رابطه‌شون رو خیلی بهتر از چیزهای دیگه پیش‌بینی می‌کنه.

همین برای پدر و مادر و بچه‌ها هم درسته. بچه‌ای که حس می‌کنه شنیده می‌شه، بیشتر حرف می‌زنه؛ نوجوونی که حس می‌کنه فقط نصیحت می‌شنوه، ساکت می‌شه. ایستگاه «ارتباط با آدم‌های مختلف» این مسیر، برای همین رابطه‌ها یه درس جدا داره.

فرهنگ و ارتباط

یه انسان‌شناس، حدود پنجاه سال پیش، فرهنگ‌ها رو از نظر طرز حرف زدن دو دسته کرد. توی بعضی فرهنگ‌ها، بیشتر معنا توی خود کلمه‌هاست؛ آدم‌ها مستقیم و روشن حرف می‌زنن. توی بعضی فرهنگ‌ها، بیشتر معنا توی موقعیت، رابطه و ناگفته‌هاست؛ آدم‌ها غیرمستقیم‌تر حرف می‌زنن و انتظار دارن طرف مقابل خودش بفهمه.

خیلی از سوءتفاهم‌ها، بین آدم‌هایی پیش میاد که از این نظر فرق دارن. یکی فکر می‌کنه «اگه می‌خواست، روشن می‌گفت»؛ اون یکی فکر می‌کنه «این‌قدر واضح بود، چرا نفهمید؟». حتی توی یه خونواده هم، آدم‌ها می‌تونن از این نظر با هم فرق داشته باشن. دونستن این فرق، کمک می‌کنه کمتر قضاوت کنیم و بیشتر بپرسیم.

گوشی وسط گفت‌وگو

یه سروصدای تازه، که نسل‌های قبل نداشتن، گوشیه. یه پژوهش معروف دید وقتی یه گوشی روی میز بین دو نفر بود، حتی وقتی کسی بهش دست نمی‌زد، آدم‌ها گفت‌وگو رو کمی کم‌عمق‌تر حس می‌کردن. تکرارهای بعدی، اثر رو کوچیک‌تر یا ناپایدار دیدن؛ پس باید با احتیاط گفت.

ولی چیزی که تقریبا همه تجربه کردن، روشن‌تره: وقتی وسط حرف کسی گوشی رو نگاه می‌کنیم، طرف حس می‌کنه مهم نیست. یه کار ساده برای گفت‌وگوهای مهم: گوشی رو بذارید توی جیب یا یه اتاق دیگه. هزینه‌ش کمه، و پیامش روشن: «تو الان مهم‌تری».

هدف هر گفت‌وگو

یه عادت کوچیک که خیلی از گفت‌وگوها رو بهتر می‌کنه: پیش از یه گفت‌وگوی مهم، از خودتون بپرسید «هدفم از این گفت‌وگو چیه؟». فهمیدن؟ قانع کردن؟ آروم کردن؟ رسیدن به یه تصمیم؟ یا فقط بودن کنار هم؟

خیلی از گفت‌وگوها خراب می‌شن چون هدف دو نفر با هم فرق داره. یکی می‌خواد درد دل کنه، اون یکی راه حل می‌ده. یکی می‌خواد تصمیم بگیره، اون یکی هنوز می‌خواد فکر کنه. وقتی هدف خودتون رو بدونید، و گاهی هدف طرف مقابل رو بپرسید («الان می‌خوای فقط گوش بدم، یا نظرم رو هم بگم؟»)، نصف سوءتفاهم‌ها پیش از شروع حل شدن.

یاد گرفتنیه

خیلی‌ها فکر می‌کنن ارتباط یه استعداده: بعضی‌ها «زبون‌دار» به دنیا میان و بعضی‌ها نه. درسته که بعضی‌ها ذاتا اجتماعی‌ترن؛ ولی پژوهش‌ها بارها دیدن آموزش مهارت‌های ارتباطی، رفتار آدم‌ها رو واقعا عوض می‌کنه. مثلا توی پزشکی، که سال‌هاست به پزشک‌ها مهارت ارتباط با بیمار یاد می‌دن، آموزش‌ها اثر روشنی روی طرز حرف زدن پزشک‌ها و رضایت بیمارها داشته.

چرا یاد گرفتنیه؟ چون مهارت‌های ارتباطی، بیشترشون چند رفتار کوچیک‌ان: پرسیدن یه سوال باز، بازگو کردن حرف طرف، مکث پیش از جواب، گفتن حس به جای سرزنش. هر کدوم از این رفتارها رو می‌شه جدا تمرین کرد، مثل یاد گرفتن یه حرکت توی ورزش.

دو گوش، یه دهن

یه جمله‌ی قدیمی می‌گه ما دو تا گوش داریم و یه دهن، تا دو برابر حرف زدن، گوش بدیم. این جمله شاید علمی نباشه، ولی یه حقیقت مهم رو می‌گه: پایه‌ی ارتباط خوب، گوش دادنه، نه حرف زدن.

جالبه که بیشتر کتاب‌ها و کلاس‌های ارتباط، روی حرف زدن تمرکز می‌کنن: چطور خوب حرف بزنیم، چطور قانع کنیم. ولی کسی که خوب گوش نده، هر چقدر هم خوب حرف بزنه، حرفش به جای درستی نمی‌خوره؛ چون نمی‌دونه طرف مقابل واقعا چی می‌خواد یا چه نگرانی‌ای داره. برای همین، اولین ایستگاه واقعی این مسیر بعد از شروع، گوش دادنه.

تخته‌های پل

مهارت‌های ارتباطی رو می‌شه مثل تخته‌های یه پل دید. هر کدوم، یه جای پل رو محکم می‌کنه:

  1. گوش دادن: فهمیدن طرف مقابل، و اینکه حس کنه شنیده شده.
  2. حرف زدن: روشن، کوتاه و به زبون شنونده.
  3. بدن و صورت: چیزهایی که بی کلمه گفته می‌شه.
  4. مرز: «نه» گفتن و خواسته‌ی خود رو روشن گفتن.
  5. انتقاد و تعریف: گفتن و شنیدن حرف خوب و بد.
  6. اختلاف: حرف زدن وقتی نظرها فرق داره.

هیچ‌کس همه‌ی این تخته‌ها رو کامل نداره. معمولا هر کس یکی دو تا تخته‌ی لق داره؛ پیدا کردن همون‌ها، یکی از هدف‌های این مسیره.

هنر یا مهارت

بهش «هنر ارتباط» می‌گن یا «مهارت ارتباط»؟ هر دو درسته. «مهارت»، چون رفتارهای مشخصی داره که می‌شه یاد گرفت و تمرین کرد. «هنر»، چون هیچ دستورالعملی همه‌جا جواب نمی‌ده؛ باید با آدم و موقعیت، حس کرد کی کدوم کار رو بکنید.

مثل آشپزی: دستور پخت، مهارته؛ ولی اینکه کی یه کم نمک بیشتر لازمه، هنره. این مسیر، دستور پخت‌ها رو می‌ده، و تمرین‌ها کمک می‌کنن کم‌کم اون حس هم ساخته بشه.

یه نکته‌ی دیگه هم هست: مهارت ارتباطی، فقط برای قوی‌تر کردن خودمون نیست؛ برای راحت‌تر کردن کار طرف مقابله. وقتی روشن حرف می‌زنیم، بار فهمیدن رو از دوش اون برمی‌داریم. وقتی خوب گوش می‌دیم، بهش جا می‌دیم حرفش رو کامل بزنه. یعنی ارتباط خوب، یه جور مهربونیه؛ و برای همین هم هست که آدم‌هایی که خوب ارتباط می‌گیرن، معمولا آدم‌های دوست‌داشتنی‌تری هم به نظر میان. این مسیر، هر دو جنبه رو با هم جلو می‌بره.

این مسیر مال کیه

این مسیر برای هر کسیه که با آدم‌ها حرف می‌زنه، یعنی همه. ولی شاید خودتون رو توی یکی از این‌ها ببینید:

  • کسی که حس می‌کنه حرفش رو درست نمی‌فهمن.
  • کسی که نمی‌تونه «نه» بگه و همیشه خسته‌ست.
  • کسی که از حرف زدن جلوی جمع می‌ترسه.
  • کسی که توی دعواها یا ساکت می‌شه یا تند.
  • پدر و مادری که حرفشون به نوجوونشون نمی‌رسه.
  • کارمند یا مدیری که جلسه‌ها و ایمیل‌هاش بی‌نتیجه‌ست.
  • دانش‌آموزی که «ارتباط موثر» رو برای درسش می‌خونه.
  • کسی که می‌خواد راحت‌تر سر صحبت رو با آدم‌های تازه باز کنه.

ایستگاه‌ها

این مسیر دوازده ایستگاه داره:

  1. ارتباط چیست: تعریف، فهرست مهارت‌ها، و چرا حرف همدیگه رو اشتباه می‌فهمیم.
  2. گوش دادن: گوش دادن فعال، سوال پرسیدن و همدلی.
  3. حرف زدن: روشن، جذاب، و سر صحبت رو باز کردن.
  4. بدن و صورت: زبان بدن، و افسانه‌هاش.
  5. مرز و نه گفتن: جرات ورزی و درخواست روشن.
  6. انتقاد و تعریف: گفتن و شنیدن، و عذرخواهی درست.
  7. اختلاف و گفت‌وگوی سخت: از دعوا تا آشتی.
  8. ارتباط با آدم‌های مختلف: خونواده، بچه‌ها، همسر و کار.
  9. حرف زدن در جمع: ترس، آماده شدن و ارائه.
  10. ارتباط در فضای آنلاین: پیام، ایمیل و تماس تصویری.
  11. آدم اجتماعی‌تر: هوش هیجانی، هوش اجتماعی و کاریزما.
  12. پایان راه: برنامه‌ی تمرین شما.

چطور بخونیم

ارتباط، با خوندن یاد گرفته نمی‌شه؛ با حرف زدن و گوش دادن یاد گرفته می‌شه. پیشنهاد ما: هفته‌ای یکی دو درس، و تمرین هر درس رو همون هفته توی گفت‌وگوهای واقعیتون امتحان کنید؛ با خونواده، همکارها یا حتی فروشنده‌ی محله.

اگه همین الان یه مشکل مشخص دارید، مثلا نمی‌تونید «نه» بگید، مستقیم برید سراغ ایستگاه خودش. ولی ایستگاه گوش دادن رو هم حتما بخونید؛ چون تقریبا همه‌ی مهارت‌های دیگه، روی همون ساخته می‌شن.

این مسیر کنار دو مسیر دیگه هم معنی پیدا می‌کنه: «مهارت‌های رهبری»، برای وقتی که با یه تیم کار می‌کنید، و «مهارت مذاکره»، برای وقتی که دو طرف چیزهای متفاوتی می‌خوان. هر جا لازم باشه، بهشون پیوند می‌دیم.

دفترچه‌ی گفت‌وگو

یه دفترچه‌ی کوچیک کنار دستتون باشه. هر وقت یه گفت‌وگو خیلی خوب یا خیلی بد پیش رفت، دو خط بنویسید: چی شد، و یه چیزی که از اون یاد گرفتید. همین.

چرا؟ چون گفت‌وگوها خیلی زود از یاد می‌رن، و الگوها فقط وقتی دیده می‌شن که کنار هم بیان. شاید بعد از چند هفته ببینید بیشتر دعواهاتون آخر شب و وقتی خسته‌اید پیش میاد؛ یا بیشتر سوءتفاهم‌هاتون توی پیام‌های نوشتنیه، نه حضوری. این‌ها رو بی دفترچه، به‌سختی می‌شه فهمید.

جای تمرین

خبر خوب درباره‌ی مهارت‌های ارتباطی اینه که جای تمرینشون همه‌جاست، و رایگانه. هر روز ده‌ها گفت‌وگو دارید؛ هر کدوم یه فرصت تمرینه. یه سوال باز از فروشنده، یه «یعنی تو می‌گی…» با همکار، یه «امروز چی خوب بود؟» سر شام.

پیشنهاد ما اینه که اول تمرین‌ها رو توی گفت‌وگوهای کم‌خطر امتحان کنید؛ جایی که اگه خوب پیش نرفت، اتفاق بدی نمی‌افته. وقتی یه رفتار براتون راحت‌تر شد، اون رو به گفت‌وگوهای مهم‌تر ببرید. مثل شنا که اول توی آب کم‌عمق یاد گرفته می‌شه.

چه کاری نمی‌کنیم

  • ترفند فریب یاد نمی‌دیم. هدف ارتباط بهتره، نه بازی دادن آدم‌ها؛ متقاعد کردن، توی مسیر مذاکره و با مرز اخلاقیش میاد.
  • جمله‌ی آماده نمی‌دیم. جمله‌ی حفظی زود لو می‌ره؛ رفتار و فکر پشتش رو یاد می‌دیم.
  • افسانه‌ها رو تکرار نمی‌کنیم. حرف‌های معروفی مثل «۹۳ درصد ارتباط بی‌کلامه» یا «دست به سینه یعنی دروغ» رو با پژوهش می‌سنجیم.
  • نمی‌گیم همه باید برون‌گرا باشن. آدم‌های آروم هم می‌تونن خیلی خوب ارتباط بگیرن، به روش خودشون.

چند باور رایج

  • «ارتباط خوب یعنی خوب حرف زدن.» پایه‌ی ارتباط خوب، گوش دادنه.
  • «یا زبون‌داری یا نداری.» مهارت‌های ارتباطی رفتارهای کوچیکی‌ان که با تمرین یاد گرفته می‌شن.
  • «اگه منظورم خوب باشه، پیامم درست می‌رسه.» پیام توی راه، از وسط سروصدا، می‌تونه عوض بشه؛ باید چک کرد.
  • «ارتباط یعنی فرستادن پیام.» ارتباط یه چرخه‌ست؛ جوابی که برمی‌گرده، نصف ماجراست.
  • «آدم ساکت ارتباط بلد نیست.» خیلی از بهترین شنونده‌ها، آدم‌های آروم‌ان.

یه مثال

یه مادر رو تصور کنید که هر شب از پسر چهارده‌ساله‌ش می‌پرسید «مدرسه چطور بود؟» و هر شب یه جواب می‌گرفت: «خوب». فکر می‌کرد پسرش دیگه باهاش حرف نمی‌زنه. یه شب، به جای اون سوال، پرسید: «امروز یه چیز خنده‌دار توی مدرسه پیش اومد؟»؛ و بعد، وقتی پسرش شروع کرد به تعریف کردن، نصیحت نکرد، فقط گوش داد و یه سوال دیگه پرسید.

اون شب، پسرش بیست دقیقه حرف زد. هیچ‌کدومشون عوض نشده بودن؛ فقط دو تا تخته‌ی پل جابه‌جا شده بود: یه سوال باز به جای سوال بسته، و گوش دادن به جای نصیحت. این مسیر، درباره‌ی همین تخته‌های کوچیکه.

تمرین امروز

امروز تخته‌های لق خودتون رو پیدا کنید.

  1. شش تخته‌ی پل رو بنویسید: گوش دادن، حرف زدن، بدن، مرز، انتقاد و تعریف، اختلاف.
  2. به هر کدوم از صفر تا ده نمره بدید.
  3. از یه نفر نزدیک بپرسید به نظرش کدوم تخته‌ی شما از همه لق‌تره.
  4. یه گفت‌وگوی کم‌خطر امروز رو انتخاب کنید و یه سوال باز توش بپرسید؛ مثلا «امروز چی خوب بود؟».
  5. توی دفترچه‌ی گفت‌وگو بنویسید چی شد.

درس بعدی، تعریف ارتباط موثر رو کامل باز می‌کنه: ارتباط موثر چیست.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • ارتباط یه چرخه‌ست: پیام، سروصدا و جوابی که برمی‌گرده.
  • مهارت‌های ارتباطی روی سلامت، کار و آرامش خونه اثر بزرگی دارن.
  • این مهارت‌ها ذاتی نیستن؛ با تمرین یاد گرفته می‌شن.
  • گوش دادن، پایه‌ی همه‌ی مهارت‌های دیگه‌ست.
  • این مسیر قدم به قدم، از گوش دادن تا حرف زدن جلوی جمع می‌ره.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد