آموزشیاد بگیریم چطور یاد بگیریم

درس ۹۱ از ۱۱۵، توسعه فردی، حدود ۲۰ دقیقه خواندن

بار شناختی

جواب کوتاه

نظریه‌ی بار شناختی (Cognitive Load Theory)، که جان سوئلر، روان‌شناس استرالیایی، از سال ۱۹۸۸ مطرح کرد، می‌گه حافظه‌ی کاری، یعنی میز کوچیک ذهن، خیلی محدوده، و هر چیزی که موقع یاد گرفتن روی این میز جا می‌گیره، یه «بار»ـه. سه نوع بار هست: بار ذاتی، یعنی سختی خود مطلب؛ بار اضافی، یعنی شلوغی و پیچیدگی بی‌دلیلی که از شکل ارائه میاد؛ و بار مفید، یعنی فکری که صرف فهمیدن و ساختن دونسته‌های تازه می‌شه. یادگیری خوب یعنی کم کردن بار اضافی، تا جا برای بار مفید باز بشه؛ با کارهایی مثل مثال حل‌شده، گذاشتن توضیح کنار شکل، تیکه‌تیکه کردن مطلب و یاد گرفتن واژه‌ها پیش از متن.

یه میز کوچیک، با کار زیاد

یه میز کار خیلی کوچیک دارید و می‌خواید روش یه پازل هزارتیکه رو حل کنید. اگه روی همین میز، لیوان چایی، گوشی، چند تا کتاب و یه بشقاب میوه هم باشه، جایی برای تیکه‌های پازل نمی‌مونه. تیکه‌ها می‌افتن، قاطی می‌شن، و پیشرفتی نمی‌کنید؛ نه چون پازل سخته، بلکه چون میز پره.

ذهن هم، موقع یاد گرفتن، یه میز کوچیک داره: حافظه‌ی کاری، که درس «تکه تکه کردن» گفت فقط چند تیکه رو با هم نگه می‌داره. اگه یه درس، علاوه بر خود مطلب، پر از شلوغی و پیچیدگی‌های بی‌دلیل باشه، جایی برای یاد گرفتن نمی‌مونه. این، ایده‌ی اصلی نظریه‌ی بار شناختیه؛ و این درس، آخرین درس ایستگاه حافظه، می‌گه چطور میز رو خلوت کنیم.

یه نکته‌ی مهم: این میز، فقط یه محدودیت حافظه‌ی کاری نیست؛ همون جاییه که فکر کردن، فهمیدن و حل مسئله اتفاق می‌افته. یعنی وقتی میز پره، نه تنها چیزهای تازه یادمون نمی‌مونه، بلکه نمی‌تونیم درست فکر کنیم. برای همین، کسی که توی یه کلاس شلوغ و پرسروصدا، با یه کتاب پر از عکس‌های بی‌ربط درس می‌خونه، شاید باهوش باشه، ولی نتیجه‌ی کمتری می‌گیره.

جان سوئلر و نظریه‌ی بار شناختی

جان سوئلر، روان‌شناس آموزشی دانشگاه نیو ساوت ولز در استرالیا، سال ۱۹۸۸ توی مجله‌ی Cognitive Science، مقاله‌ای منتشر کرد که پایه‌ی نظریه‌ی بار شناختی، به انگلیسی Cognitive Load Theory، شد. سوئلر می‌خواست بفهمه چرا بعضی روش‌های آموزشی، با اینکه منطقی به نظر میان، یادگیری رو کم می‌کنن.

ایده‌ی اصلیش ساده بود: چون حافظه‌ی کاری خیلی محدوده، هر روش آموزشی باید طوری طراحی بشه که این ظرفیت محدود رو هدر نده. از اون موقع، صدها پژوهش این نظریه رو توسعه دادن، و امروز یکی از پرکاربردترین نظریه‌ها توی طراحی آموزش، از کتاب درسی تا ویدیوهای آموزشی، ـه. دیلن ویلیام، پژوهشگر آموزشی معروف، یه بار نوشت این نظریه، مهم‌ترین چیزیه که هر معلمی باید بدونه.

سوئلر، کارش رو با یه سوال ساده شروع کرد: چرا دانش‌آموزها، با اینکه مسئله‌های زیادی حل می‌کنن، گاهی خیلی کم یاد می‌گیرن؟ اون دید وقتی یه تازه‌کار، یه مسئله‌ی تازه رو با آزمون و خطا حل می‌کنه، ذهنش اونقدر مشغول پیدا کردن راه حله که چیزی از ساختار مسئله یاد نمی‌گیره؛ ممکنه جواب درست رو پیدا کنه، ولی فردا، یه مسئله‌ی شبیه رو باز هم نتونه حل کنه.

سه نوع بار

سوئلر و همکارانش، بارهایی که روی میز ذهن می‌شینن رو به سه دسته تقسیم کردن:

  • بار ذاتی (Intrinsic Load): سختی خود مطلب؛ چقدر چیزهای به هم وصل باید هم‌زمان روی میز باشن.
  • بار اضافی (Extraneous Load): شلوغی و پیچیدگی بی‌دلیل، که از شکل ارائه میاد، نه از خود مطلب.
  • بار مفید (Germane Load): فکری که صرف فهمیدن، ربط دادن و ساختن دونسته‌های تازه می‌شه.

قاعده‌ی کلی: بار اضافی رو تا جای ممکن کم کنید، بار ذاتی رو مدیریت کنید، و جا برای بار مفید باز کنید. البته پژوهشگرها، توی سال‌های بعد، بحث کردن که بار مفید واقعا یه نوع جداست یا بخشی از بار ذاتیه؛ ولی برای کار عملی، این تقسیم سه‌تایی هنوز خیلی مفیده.

بار ذاتی: سختی خود مطلب

بعضی مطلب‌ها ذاتا سختن، چون چیزهای زیادی دارن که باید هم‌زمان با هم در نظر گرفته بشن. یاد گرفتن اسم ده تا رنگ به انگلیسی، بار ذاتی کمی داره؛ هر کلمه رو می‌شه جدا یاد گرفت. ولی فهمیدن یه جمله‌ی انگلیسی با دستور زبان پیچیده، بار ذاتی زیادی داره؛ چون باید معنای کلمه‌ها، زمان فعل، ترتیب و ربطشون رو با هم نگه دارید.

بار ذاتی رو نمی‌شه حذف کرد، چون مال خود مطلبه؛ ولی می‌شه مدیریتش کرد. مهم‌ترین راه، همون چیزیه که درس «تکه تکه کردن» گفت: بار ذاتی، به دونسته‌های قبلی بستگی داره. چیزی که برای تازه‌کار ده تیکه‌ی جداست، برای ماهر یه تیکه‌ست. یعنی با یاد گرفتن پایه‌ها، بار ذاتی مطلب‌های پیشرفته، کمتر می‌شه.

یه راه دیگه برای مدیریت بار ذاتی، اینه که اول بخش‌ها رو جدا یاد بگیرید و بعد کنار هم بذارید. مثلا برای یاد گرفتن یه دستگاه پیچیده، اول هر بخش رو جدا بشناسید، و بعد ببینید چطور با هم کار می‌کنن. این، بار ذاتی رو توی چند قدم پخش می‌کنه؛ به جای اینکه همه‌ش یکجا روی میز بیفته.

بار اضافی: شلوغی بی‌دلیل

بار اضافی، از خود مطلب نمیاد؛ از شکل ارائه‌ش میاد. یه کتاب با صفحه‌های شلوغ، رنگ‌ها و عکس‌های بی‌ربط؛ یه ویدیو با موسیقی پس‌زمینه‌ی بلند؛ یه توضیح که از یه جای کتاب به جای دیگه ارجاع می‌ده؛ یه دستور کار با جمله‌های پیچیده‌ی بی‌دلیل. همه‌ی این‌ها، جای روی میز ذهن رو می‌گیرن، بی اینکه چیزی یاد بدن.

چون بار اضافی هیچ فایده‌ای نداره، هر چقدر کمش کنید، بهتره. این، مهم‌ترین پیام عملی نظریه‌ست. برای نویسنده‌ها و معلم‌ها، یعنی طراحی ساده و روشن. برای ما که یاد می‌گیریم، یعنی انتخاب منبع‌های ساده‌تر، و حذف شلوغی‌های محیط، مثل گوشی و صدای تلویزیون، که درس‌های ایستگاه توجه گفتن.

یه مثال روزمره از بار اضافی: یه دستور کار آشپزی که مواد لازم رو اول صفحه، و مقدارهاشون رو آخر صفحه نوشته؛ هر بار که می‌خواید چیزی اضافه کنید، باید بالا و پایین برید. یا یه راهنمای نصب که شکل‌هاش توی یه صفحه و توضیح‌هاش توی صفحه‌ی دیگه‌ست. این‌ها، همون مطلب رو سخت‌تر از چیزی که هست می‌کنن.

بار مفید: فکری که یاد می‌ده

بار مفید، فکریه که صرف خود یاد گرفتن می‌شه: ربط دادن مطلب تازه به دونسته‌های قبلی، ساختن مثال، پرسیدن چرا، دیدن الگو. همون کارهایی که توی این مسیر بارها دیدیم: بسط دادن، یادآوری فعال، مقایسه. این‌ها هم جای روی میز رو می‌گیرن، ولی این جا گرفتن، ارزشش رو داره.

هدف یه آموزش خوب، اینه که بار اضافی رو کم کنه تا جا برای بار مفید باز بشه. یعنی میز رو از لیوان و گوشی و بشقاب خالی کنیم، تا جا برای تیکه‌های پازل باشه. و هدف ما، به عنوان یادگیرنده، اینه که جای خالی رو، با کارهای فکری مفید پر کنیم، نه با دوباره خوندن بی‌فکر.

یه نکته‌ی ظریف: بار مفید، خودبه‌خود پیش نمیاد. وقتی بار اضافی رو کم کردید و میز خالی شد، ممکنه ذهن، به جای کار مفید، فقط بی‌هدف از روی مطلب رد بشه. برای همین، کم کردن بار اضافی، نیمی از کاره؛ نیم دیگه، پر کردن جای خالی با کارهای فکری فعاله: سوال پرسیدن، توضیح دادن، مقایسه کردن.

اثر توجه دوپاره

یکی از معروف‌ترین یافته‌های این نظریه، اثر توجه دوپاره، به انگلیسی Split-attention Effect، ـه. پل چندلر و سوئلر، سال ۱۹۹۱، نشون دادن وقتی یه شکل، مثلا شکل یه موتور، یه جا هست و توضیح بخش‌هاش، یه جای دیگه، مثلا پایین صفحه یا صفحه‌ی بعد، یادگیری کمتره. چون ذهن باید هم‌زمان شکل رو نگه داره، بره توضیح رو بخونه، و برگرده پیدا کنه اون توضیح مال کدوم بخشه.

راه‌حل ساده‌ست: توضیح‌ها رو مستقیم روی شکل، کنار همون بخش، بذارید. اینطوری، ذهن لازم نیست بین دو جا بپره. این، یکی از دلیل‌هاییه که توی خیلی از درس‌های همین سایت، برچسب‌ها روی خود طراحی‌ها نوشته شدن. اگه کتابتون این کار رو نکرده، خودتون انجامش بدید: توضیح‌ها رو با مداد کنار شکل بنویسید.

یه نسخه‌ی دیگه‌ی همین اثر، توی ویدیوها پیش میاد: وقتی یه شکل روی صفحه هست و توضیحش، به جای صدای گوینده، به صورت متن، جای دیگه‌ی صفحه نوشته شده. چشم باید بین شکل و متن بپره. مایر نشون داد اینجا، بهتره توضیح با صدا بیاد و چشم آزاد باشه که فقط شکل رو ببینه؛ به این، اصل کیفیت حسی، به انگلیسی Modality Principle، می‌گن.

اثر تکرار اضافی

یه یافته‌ی دیگه، اثر تکرار اضافی، به انگلیسی Redundancy Effect، ـه. شاید فکر کنید اگه یه چیز رو هم با متن، هم با صدا، هم با شکل بگیم، بهتر یاد گرفته می‌شه؛ «هر چی بیشتر، بهتر». ولی پژوهش‌ها نشون دادن وقتی یه اطلاعات کاملا تکراری، به چند شکل هم‌زمان ارائه بشه، مثلا یه ویدیو که گوینده دقیقا همون متنی رو می‌خونه که روی صفحه نوشته شده، یادگیری گاهی کمتر می‌شه.

دلیلش اینه که ذهن باید دو تا جریان یکسان رو با هم هماهنگ کنه، که خودش یه بار اضافیه. این با درس «یادگیری با تصویر» تناقض نداره؛ اونجا، تصویر و کلمه، اطلاعات متفاوت و مکمل می‌دادن، نه تکراری. پس شکل و توضیح، آره؛ ولی همون متن هم نوشته و هم خونده، معمولا نه.

اثر مثال حل‌شده

سوئلر و گراهام کوپر، سال ۱۹۸۵ توی مجله‌ی Cognition and Instruction، یه آزمایش مهم انجام دادن. به یه گروه دانش‌آموز، چند مسئله‌ی جبر دادن تا حل کنن؛ به گروه دیگه، به جای بعضی مسئله‌ها، مثال‌های حل‌شده دادن، یعنی مسئله با همه‌ی قدم‌های حلش، تا بخونن و بفهمن. گروه مثال حل‌شده، توی امتحان بعدی، بهتر بودن، و حتی زودتر هم کارشون تموم شد.

دلیلش؟ وقتی یه تازه‌کار سعی می‌کنه یه مسئله‌ی تازه رو خودش حل کنه، بیشتر میز ذهنش صرف جست‌وجو و آزمون و خطا می‌شه، که بار اضافیه. ولی وقتی یه مثال حل‌شده رو مطالعه می‌کنه، کل میز، صرف فهمیدن قدم‌ها و ربطشون می‌شه، که بار مفیده. به این، اثر مثال حل‌شده، به انگلیسی Worked Example Effect، می‌گن.

یه نکته‌ی مهم: مثال حل‌شده، باید با دقت خونده بشه، نه سرسری. بهترین کار، اینه که برای هر قدم، از خودتون بپرسید «چرا این قدم؟». پژوهش‌های میشلین چی و همکارانش، از دهه‌ی ۱۹۸۰، نشون دادن دانشجوهایی که موقع خوندن مثال‌های حل‌شده، برای خودشون توضیح می‌دن چرا هر قدم برداشته شده، خیلی بیشتر از اونایی که فقط می‌خونن، یاد می‌گیرن. به این، خودتوضیحی، به انگلیسی Self-explanation، می‌گن.

از مثال حل‌شده، به حل کردن

البته فقط خوندن مثال حل‌شده کافی نیست؛ آخرش باید خودتون حل کنید. یه روش خوب، که بهش اثر کامل کردن، به انگلیسی Completion Effect، می‌گن: اول چند مثال کاملا حل‌شده؛ بعد مثال‌هایی که بعضی قدم‌هاشون خالیه و شما کامل می‌کنید؛ بعد مسئله‌هایی که کاملا خودتون حل می‌کنید. به این، محو تدریجی راهنمایی، به انگلیسی Fading، هم می‌گن.

یه ترفند مفید: بعد از خوندن یه مثال حل‌شده، از خودتون بپرسید چرا هر قدم برداشته شده؛ و بعد، یه مسئله‌ی شبیه رو، بی نگاه به مثال، حل کنید. ترکیب مثال حل‌شده و تمرین، که بهش جفت مثال و مسئله می‌گن، توی پژوهش‌ها، بهتر از فقط حل کردن یا فقط خوندن جواب داده.

اثر برعکس شدن با تخصص

یه یافته‌ی خیلی مهم دیگه، که اسلاوا کالیوگا و همکارانش سال ۲۰۰۳ توی مجله‌ی Educational Psychologist مرور کردن، اینه که چیزی که به تازه‌کار کمک می‌کنه، ممکنه برای ماهر مزاحم باشه. به این، اثر برعکس شدن با تخصص، به انگلیسی Expertise Reversal Effect، می‌گن. مثلا مثال‌های حل‌شده‌ی خیلی مفصل، برای تازه‌کارها عالین؛ ولی برای کسی که اون مطلب رو تا حدی بلده، خوندن قدم‌هایی که خودش بلده، یه بار اضافیه.

این یعنی روش یاد گرفتن، باید با سطح شما عوض بشه. اول کار، مثال حل‌شده، توضیح کامل، و راهنمایی زیاد. وقتی پیشرفت کردید، کمتر راهنمایی، بیشتر حل کردن خودتون، و بیشتر سختی مطلوب. اگه حس می‌کنید یه منبع آموزشی براتون کند و تکراریه، شاید به اون مرحله رسیدید که باید سراغ تمرین مستقل برید.

تیکه‌تیکه و با مکث

ریچارد مایر، پژوهشگر آموزش چندرسانه‌ای، نشون داد که یه ویدیو یا توضیح طولانی و پیوسته، بار ذاتی زیادی می‌سازه؛ چون پیش از اینکه ذهن یه بخش رو جا بندازه، بخش بعدی میاد. ولی اگه همون ویدیو به تیکه‌های کوتاه تقسیم بشه، و یادگیرنده بتونه بعد از هر تیکه مکث کنه، یادگیری بهتر می‌شه. به این، اصل تیکه‌تیکه کردن، به انگلیسی Segmenting Principle، می‌گن.

برای ما یعنی: ویدیوهای آموزشی رو هر چند دقیقه نگه دارید؛ متن‌های طولانی رو بخش به بخش بخونید؛ و بعد از هر بخش، مکث کنید و یادآوری کنید. همون کاری که درس SQ3R و کرنل گفتن، اینجا از زاویه‌ی بار شناختی هم دلیل داره.

اول واژه‌ها، بعد متن

اصل دیگه‌ای که مایر نشون داد، پیش‌آموزش، به انگلیسی Pre-training Principle، ـه: اگه پیش از یه درس پیچیده، اسم و معنای اجزای اصلی رو یاد بگیرید، خود درس راحت‌تر فهمیده می‌شه. مثلا پیش از یه ویدیو درباره‌ی کار ترمز ماشین، اول بدونید پدال، پیستون و لنت چی‌ان. اینطوری، موقع ویدیو، ذهن لازم نیست هم‌زمان هم بفهمه این‌ها چی‌ان و هم چطور با هم کار می‌کنن.

این، همون چیزیه که درس «تکه تکه کردن» درباره‌ی خوندن متن پر از اصطلاح گفت: اصطلاح‌ها رو اول یاد بگیرید تا تیکه‌های آشنا بشن. برای همینه که توی آخر هر درس این سایت، بخش «واژه‌ها» هست؛ و برای همینه که خوندن فهرست واژه‌ها پیش از یه درس سخت، یه کار هوشمندانه‌ست.

یه راه عملی: پیش از یه کلاس یا یه ویدیوی سخت، پنج دقیقه وقت بذارید و فقط واژه‌های تازه‌ی اون موضوع رو یاد بگیرید؛ از فهرست آخر کتاب، یا با یه جست‌وجوی کوتاه. این پنج دقیقه، معمولا کل کلاس رو راحت‌تر و قابل فهم‌تر می‌کنه؛ چون ذهن، به جای کلنجار رفتن با اسم‌ها، می‌تونه روی ربط‌ها و معنا کار کنه.

برای ما که یاد می‌گیریم

  1. منبع ساده و روشن انتخاب کنید؛ شلوغی، کمک نمی‌کنه.
  2. محیط رو خلوت کنید: گوشی، صدا، زبانه‌های اضافه.
  3. پیش از درس سخت، واژه‌های کلیدی رو یاد بگیرید.
  4. توضیح‌ها رو کنار شکل‌ها بنویسید.
  5. مطلب طولانی رو تیکه‌تیکه کنید، با مکث.
  6. اول مثال حل‌شده، بعد کامل کردن، بعد حل کردن خودتون.
  7. وقتی پیشرفت کردید، راهنمایی رو کم کنید.

هیچ‌کدوم از این‌ها پیچیده نیستن؛ ولی با هم، میز ذهن رو خلوت‌تر می‌کنن و جا برای یاد گرفتن واقعی باز می‌کنن.

بار شناختی و سختی مطلوب، با هم

شاید بپرسید: درس «سختی‌های مطلوب» گفت یادگیری کمی سخت، بهتره؛ این درس می‌گه بار رو کم کنید. این دو با هم تناقض دارن؟ نه، اگه دقیق نگاه کنیم. سختی مطلوب، یعنی سختی‌ای که فکر مفید رو بیشتر می‌کنه، مثل یادآوری فعال یا فاصله؛ یعنی بار مفید. بار اضافی، سختی‌ای که هیچ فکر مفیدی نمی‌سازه، مثل یه کتاب شلوغ یا یه توضیح نامرتب.

پس قاعده اینه: سختی‌های بی‌فایده رو حذف کنید، و سختی‌های مفید رو عمدا اضافه کنید. و یه نکته‌ی مهم دیگه: برای تازه‌کارها، حتی سختی‌های مطلوب هم باید کم‌کم اضافه بشن؛ چون میزشون هنوز با بار ذاتی پره. وقتی پایه‌ها محکم شد، اون‌وقت سختی بیشتر کمک می‌کنه.

اشتباه‌های رایج

  1. خوندن یه متن پیچیده، بی یاد گرفتن واژه‌هاش.
  2. دیدن ویدیوی طولانی، بی مکث.
  3. درس خوندن کنار گوشی و تلویزیون.
  4. حل مسئله‌های سخت، بی دیدن هیچ مثال حل‌شده‌ای، وقتی تازه‌کارید.
  5. خوندن مثال‌های حل‌شده، بی هیچ‌وقت حل کردن خودتون.
  6. ادامه‌ی راهنمایی کامل، وقتی دیگه لازم نیست.

چهارمی و پنجمی، دو طرف یه سکه‌ان. تازه‌کار، اول به مثال حل‌شده نیاز داره؛ ولی اگه هیچ‌وقت سراغ حل کردن مستقل نره، هیچ‌وقت ماهر نمی‌شه. راه درست، حرکت از یکی به دیگری، کم‌کم.

برای بچه‌ها

میز ذهن بچه‌ها، از بزرگسال‌ها هم کوچیک‌تره؛ چون هم حافظه‌ی کاریشون هنوز کامل رشد نکرده، و هم دونسته‌های قبلی و تیکه‌هاشون کمتره. پس برای بچه‌ها، کم کردن بار اضافی حتی مهم‌تره: یه چیز در هر بار، دستورهای کوتاه و روشن، و محیط آروم.

یه مثال ساده: به جای گفتن «برو اتاقت، لباست رو عوض کن، کیفت رو آماده کن، مسواک بزن و بیا شام»، یکی‌یکی بگید، یا یه فهرست تصویری بذارید. برای درس هم، یه مثال حل‌شده‌ی ساده، پیش از اینکه بچه خودش حل کنه، خیلی کمک می‌کنه؛ و بعد، کم‌کم راهنمایی رو کم کنید.

برای سن بالا

پژوهش‌ها نشون دادن ظرفیت حافظه‌ی کاری، با بالا رفتن سن، کمی کم می‌شه؛ پس کم کردن بار اضافی، برای بزرگسال‌ها هم اهمیت بیشتری داره. وقتی یه چیز تازه یاد می‌گیرید، مثلا یه برنامه‌ی تازه‌ی گوشی، یه کار رو در هر بار یاد بگیرید، و هر قدم رو یادداشت کنید، تا لازم نباشه همه رو توی ذهن نگه دارید.

از طرف دیگه، بزرگسال‌ها توی حوزه‌هایی که تجربه دارن، تیکه‌های بزرگی دارن که بار ذاتی رو کم می‌کنه. پس یه راه خوب برای یاد گرفتن چیزهای تازه، وصل کردنشون به چیزهاییه که از قبل خوب بلدید؛ اینطوری، از تیکه‌های آماده‌ی ذهنتون استفاده می‌کنید.

چند تا حرف که زیاد می‌شنوید

  • «هر چی اطلاعات بیشتر، بهتر.» میز ذهن کوچیکه؛ شلوغی، جای یادگیری رو می‌گیره.
  • «متن و صدای یکسان با هم، بهتر یاد می‌ده.» تکرار اضافی، گاهی یادگیری رو کم می‌کنه.
  • «خوندن مثال حل‌شده، تقلبه.» برای تازه‌کار، خیلی موثره؛ بعد باید خودتون حل کنید.
  • «یه روش آموزشی برای همه خوبه.» چیزی که به تازه‌کار کمک می‌کنه، ممکنه مزاحم ماهر باشه.
  • «سختی همیشه بده.» سختی مفید خوبه؛ سختی بی‌فایده بده.
  • «ویدیو رو باید یه‌نفس دید.» تیکه‌تیکه و با مکث، بهتره.

واژه‌های این درس، یه جا

  • نظریه‌ی بار شناختی (Cognitive Load Theory): نظریه‌ی سوئلر درباره‌ی محدودیت میز ذهن.
  • بار ذاتی (Intrinsic Load): سختی خود مطلب.
  • بار اضافی (Extraneous Load): شلوغی بی‌دلیل ارائه.
  • بار مفید (Germane Load): فکری که یادگیری می‌سازه.
  • اثر توجه دوپاره (Split-attention Effect): جدایی شکل و توضیح، یادگیری رو کم می‌کنه.
  • اثر تکرار اضافی (Redundancy Effect): اطلاعات کاملا تکراری به چند شکل، بار اضافیه.
  • اثر مثال حل‌شده (Worked Example Effect): مثال حل‌شده، برای تازه‌کار بهتر از حل کردنه.
  • اثر برعکس شدن با تخصص (Expertise Reversal Effect): کمک تازه‌کار، مزاحم ماهر.
  • اصل تیکه‌تیکه کردن (Segmenting Principle): مطلب طولانی، تیکه‌تیکه و با مکث.
  • اصل پیش‌آموزش (Pre-training Principle): اول اجزا، بعد کل.

یه تمرین کوتاه

برای درس سختی که این هفته دارید:

  1. پنج واژه‌ی کلیدیش رو پیدا کنید و پیش از خوندن، معنیشون رو یاد بگیرید.
  2. میز و محیط رو خلوت کنید؛ گوشی بیرون.
  3. اگه شکل داره، توضیح‌ها رو کنار شکل بنویسید.
  4. اگه مسئله داره، اول دو مثال حل‌شده ببینید، بعد یکی با قدم‌های خالی، بعد یکی کاملا خودتون.
  5. متن رو بخش به بخش بخونید و بعد از هر بخش، مکث و یادآوری.

با این درس، ایستگاه «حافظه» تموم شد. ایستگاه بعدی، «تمرکز و بدن»، سراغ چیزهایی می‌ره که از بیرون روی یادگیری اثر دارن: تمرکز، پومودورو، استراحت، خواب، ورزش، غذا، کافئین و موسیقی.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • میز ذهن کوچیکه؛ هر چیزی روش یه باره.
  • بار ذاتی: سختی خود مطلب.
  • بار اضافی: شلوغی بی‌دلیل؛ باید کمش کرد.
  • بار مفید: فکری که یادگیری می‌سازه.
  • مثال حل‌شده، برای تازه‌کارها خیلی کمک می‌کنه.
  • توضیح رو کنار شکل بذارید، نه جای دیگه.
  • چیزی که به تازه‌کار کمک می‌کنه، ممکنه مزاحم ماهر باشه.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد