آموزشیاد بگیریم چطور یاد بگیریم

درس ۳۴ از ۱۱۵، توسعه فردی، حدود ۲۹ دقیقه خواندن

نوزایی نورون: آیا مغز بزرگسال نورون تازه می‌سازه؟

جواب کوتاه

نوروژنز (Neurogenesis)، یا نوزایی نورون، یعنی ساخته شدن نورون تازه. قدیم فکر می‌کردن مغز بزرگسال هیچ نورون تازه‌ای نمی‌سازه؛ بعدا توی جونورها، مثل موش و قناری، نوزایی دیده شد، و پژوهش‌هایی هم توی آدم، به‌خصوص توی یه بخش کوچیک از هیپوکامپ، نشونه‌هاش رو پیدا کردن. ولی اینکه توی آدم بزرگسال چقدر و تا چه سنی ادامه داره، هنوز یه بحث داغ بین دانشمندهاست. خبر خوب برای یادگیری اینه که یاد گرفتن، بیشتر به تغییر پیوندها بستگی داره تا به نورون تازه.

سوال

توی درس نورون گفتیم بیشتر نورون‌های قشر مغز از بچگی تا آخر عمر همون نورون‌ها می‌مونن. پس یه سوال طبیعی پیش میاد: آیا مغز بزرگسال اصلا نورون تازه می‌سازه؟ یا هر نورونی که از دست بره، برای همیشه رفته؟

این سوال، یکی از جنجالی‌ترین سوال‌های علم مغز توی صد سال اخیر بوده. و جوابش برای خیلی‌ها مهمه: برای کسی که نگران پیری مغزشه، برای خانواده‌ای که یکی از عزیزانشون آسیب مغزی دیده، و برای کسی که می‌خواد بدونه هنوز می‌تونه یاد بگیره یا نه. جواب‌ها چند بار عوض شدن، و هنوز هم دانشمندها سرش توافق کامل ندارن. این درس، داستان این بحث رو از اول می‌گه؛ هم برای اینکه جواب امروز رو بدونید، هم برای اینکه ببینید علم واقعی، با همه‌ی شک‌ها و بحث‌هاش، چطوری جلو می‌ره.

یه باغ قدیمی رو تصور کنید با درخت‌های بزرگ و پیر. بیشتر باغ، سال‌هاست همونه. ولی توی یه گوشه‌ی کوچیکش، هر از گاهی چند تا نهال تازه سبز می‌شه. سوال اینه: این گوشه توی باغ مغز آدم هم هست؟ چقدر بزرگه؟ و نهال‌هاش چی کار می‌کنن؟

باور قدیمی

اوایل قرن بیستم، کاخال، که توی درس نورون دیدیم، یه جمله‌ی معروف درباره‌ی مغز بزرگسال نوشت؛ با این مضمون که توی مغز بزرگسال، مسیرهای عصبی ثابت و تغییرناپذیرن، و هر چیزی ممکنه بمیره ولی هیچی دوباره ساخته نمی‌شه. البته اضافه کرد که شاید علم آینده بتونه این حکم رو عوض کنه.

این باور، با تجربه‌ی روزمره هم جور درمیومد: آسیب‌های مغزی و نخاعی معمولا خوب نمی‌شن، و برخلاف پوست یا کبد، مغز بعد از آسیب «ترمیم» نمی‌شه. برای همین، دهه‌ها این جمله یه قانون حساب می‌شد: «مغز بزرگسال، نورون تازه نمی‌سازه».

آلتمن و موش‌ها

دهه‌ی ۱۹۶۰، یه پژوهشگر به اسم جوزف آلتمن (Joseph Altman) با یه روش تازه، که سلول‌هایی رو که تازه تقسیم شده بودن علامت می‌زد، توی مغز موش‌های بزرگسال سلول‌هایی پیدا کرد که به نظر می‌رسید نورون تازه‌ان؛ به‌خصوص توی هیپوکامپ.

ولی جامعه‌ی علمی اون موقع، این یافته رو تقریبا نادیده گرفت. ابزارها هنوز اون‌قدر دقیق نبودن که مطمئن بشن این سلول‌ها واقعا نورونن، و باور قدیمی خیلی قوی بود. آلتمن سال‌ها به کارش ادامه داد ولی کارش تا دهه‌ها بعد، جدی گرفته نشد.

این داستان یه درس مهم داره: گاهی یه یافته‌ی درست، چون با باور رایج نمی‌خونه، سال‌ها کنار گذاشته می‌شه. علم معمولا خودش رو اصلاح می‌کنه، ولی این اصلاح گاهی کنده.

قناری‌ها

چیزی که کم‌کم نظر دانشمندها رو عوض کرد، یه پرنده‌ی کوچیک بود. دهه‌ی ۱۹۸۰، یه پژوهشگر به اسم فرناندو ناتبوهم (Fernando Nottebohm) روی قناری‌های نر کار می‌کرد. این پرنده‌ها هر سال، توی فصل جفت‌گیری، آهنگ‌های تازه یاد می‌گیرن.

ناتبوهم و همکارش دیدن بخش‌هایی از مغز قناری‌ها که برای آواز مهمن، توی فصل یادگیری آواز بزرگ‌تر می‌شن، و توی این بخش‌ها، نورون‌های تازه ساخته می‌شن و به مدارهای آواز وصل می‌شن. یعنی یه مغز بزرگسال، داشت نورون تازه می‌ساخت؛ و این نورون‌ها، ظاهرا به یادگیری چیز تازه ربط داشتن.

این یافته‌ی محکم و چشمگیر، راه رو باز کرد. دانشمندها دوباره سراغ پستاندارها رفتن، و با ابزارهای بهتر، نوزایی رو توی هیپوکامپ موش‌ها و بعدا میمون‌ها هم با اطمینان بیشتری نشون دادن.

اولین نشونه توی آدم

ولی آدم چی؟ برای بررسی این توی آدم، نمی‌شه همون روش‌های آزمایشگاهی رو به کار برد. سال ۱۹۹۸، یه گروه پژوهشگر به سرپرستی پیتر اریکسون (Peter Eriksson) و با همکاری فرد گیج (Fred Gage)، از یه فرصت خاص استفاده کردن.

بعضی بیمارهای سرطانی، برای اندازه‌گیری سرعت رشد تومورشون، یه ماده‌ی علامت‌زن می‌گرفتن که وارد سلول‌های در حال تقسیم می‌شه. وقتی این بیمارها بعدا فوت کردن، و با رضایت قبلی، پژوهشگرها مغزشون رو بررسی کردن و توی هیپوکامپ، نورون‌هایی پیدا کردن که این علامت رو داشتن؛ یعنی بعد از گرفتن اون ماده، توی بزرگسالی، ساخته شده بودن.

این، اولین شاهد مستقیم بود که مغز آدم بزرگسال هم، حداقل توی یه بخش، نورون تازه می‌سازه. تیتر روزنامه‌ها: «مغز آدم نورون تازه می‌سازه!». ولی داستان اینجا تموم نشد.

بمب و کربن

یکی از هوشمندانه‌ترین روش‌ها برای اندازه گرفتن سن سلول‌های آدم، از یه جای عجیب اومد: آزمایش‌های بمب اتمی. دهه‌ی ۱۹۵۰ و اوایل ۱۹۶۰، آزمایش‌های هسته‌ای روی زمین، مقدار یه نوع کربن به اسم کربن ۱۴ (Carbon-14) رو توی هوا خیلی زیاد کردن. بعد از ممنوع شدن این آزمایش‌ها در سال ۱۹۶۳، این مقدار کم‌کم و به شکل قابل پیش‌بینی پایین اومد.

گیاه‌ها این کربن رو جذب کردن، آدم‌ها گیاه‌ها رو خوردن، و هر سلولی که ساخته می‌شد، کربن هوای همون سال رو توی دی‌ان‌ای‌ش نگه می‌داشت. یعنی مقدار کربن ۱۴ توی دی‌ان‌ای یه سلول، مثل یه برچسب تاریخ تولده.

یه گروه پژوهشگر به سرپرستی کرستی اسپالدینگ و یوناس فریزن (Kirsty Spalding & Jonas Frisén) با همین روش، سن نورون‌های هیپوکامپ آدم‌ها رو اندازه گرفتن. نتیجه: توی بخشی از هیپوکامپ، نورون‌های تازه توی بزرگسالی ساخته می‌شن؛ حدود هفتصد نورون در روز توی هر هیپوکامپ، و این تا سن بالا هم کمی کمتر ادامه داره. یه نکته‌ی تلخ و شیرین: خطرناک‌ترین سلاح‌های بشر، ناخواسته یکی از دقیق‌ترین ساعت‌های علم مغز رو ساختن.

بحث بزرگ

سال ۲۰۱۸، دو مقاله‌ی مهم، با فاصله‌ی چند هفته، دو جواب تقریبا برعکس دادن، و بحث رو دوباره داغ کردن:

«تقریبا نه»

گروه شاون سورلز و آرتورو آلوارز بویا (Shawn Sorrells & Arturo Alvarez-Buylla) مغز آدم‌هایی از سنین مختلف رو بررسی کردن و دیدن نشونه‌های نورون تازه توی هیپوکامپ، توی بچگی زیاده، ولی بعد از نوجوونی تقریبا دیده نمی‌شه.

«آره، تا پیری»

گروه مورا بولدرینی (Maura Boldrini)، و یه سال بعد گروه ماریا یورنس مارتین (María Llorens-Martín)، با روش‌های دیگه، نشونه‌های نوزایی رو تا سنین خیلی بالا دیدن؛ و دیدن توی بیمارهای آلزایمر، کمتره.

چرا این‌قدر سخته

چطور ممکنه دو گروه دانشمند جدی، دو جواب این‌قدر متفاوت بگیرن؟ بیشتر بحث سر روش‌هاست. نورون‌های تازه رو با پروتئین‌های خاصی که توی سلول‌های جوون هست، شناسایی می‌کنن. ولی این پروتئین‌ها توی بافت مغزی که بعد از مرگ نگه داشته می‌شه، می‌تونن سریع از بین برن؛ مثلا اگه چند ساعت بین مرگ و نگه داشتن بافت فاصله بیفته، یا با روش‌های متفاوتی نگه داشته بشه.

گروه یورنس مارتین نشون داد وقتی بافت با دقت و سریع نگه داشته بشه، نشونه‌های نورون تازه دیده می‌شن؛ و وقتی نه، ممکنه دیده نشن. ولی گروه مقابل هم استدلال‌های خودش رو داره، مثلا اینکه بعضی نشونه‌ها توی سلول‌های دیگه هم پیدا می‌شن. هنوز یه روش بی‌نقص برای شمردن نورون‌های تازه توی مغز زنده‌ی آدم وجود نداره.

این یه نمونه‌ی خوبه از اینکه گاهی، جواب یه سوال علمی، اول از همه به سوال «چطوری اندازه گرفتیم؟» بستگی داره. برای همینه که دانشمندهای این حوزه الان دارن روی روش‌های تازه‌تر کار می‌کنن، مثل خوندن دقیق ژن‌های فعال توی تک‌تک سلول‌ها، تا شاید یه روز این بحث با یه روش مشترک و قابل اعتماد حل بشه. تا اون روز، صادقانه‌ترین جواب همون «هنوز نمی‌دونیم دقیقا چقدر» ـه.

کجا

توی پستاندارها، دو جا معروف‌ترین جاهای نوزایی بزرگسالین. اولی، یه بخش کوچیک از هیپوکامپ به اسم شکنج دندانه‌ای (Dentate Gyrus)؛ همون بخشی که توی درس هیپوکامپ دیدیم توی جدا کردن خاطره‌های شبیه نقش داره. دومی، توی جوندگان، مسیری که نورون‌های تازه رو به پیاز بویایی (Olfactory Bulb)، یعنی بخش اول حس بویایی، می‌فرسته.

جالبه که توی آدم، روش کربن ۱۴ نشون داد نوزایی توی پیاز بویایی، برخلاف موش‌ها، تقریبا ناچیزه. ولی همون گروه، شواهدی از نورون‌های تازه توی یه بخش دیگه، به اسم جسم مخطط (Striatum)، که با حرکت و عادت درگیره، پیدا کرد. یعنی الگوی نوزایی توی آدم، با جوندگان فرق داره.

و نکته‌ی مهم: بیشتر قشر مغز، جایی که بیشتر دونسته‌ها و مهارت‌های ما نگه داشته می‌شه، توی بزرگسالی تقریبا نورون تازه نمی‌سازه. پس حتی اگه نوزایی توی هیپوکامپ کامل تایید بشه، یه گوشه‌ی کوچیک از باغه.

نورون تازه چی کار می‌کنه

توی جوندگان، که پژوهش راحت‌تره، دانشمندها سعی کردن بفهمن این نورون‌های تازه به چه درد می‌خورن. یه یافته‌ی تکراری، کمک به جدا کردن الگوهاست. پژوهش‌هایی، از جمله کار گروه کلر کللند و امار ساهای (Claire Clelland; Amar Sahay)، نشون دادن وقتی نوزایی رو توی موش‌ها کم کنن، اون‌ها توی تشخیص دو جای خیلی شبیه به هم مشکل پیدا می‌کنن؛ و وقتی زیادش کنن، بهتر می‌شن.

نورون‌های تازه یه ویژگی جالب دارن: توی چند هفته‌ی اول، خیلی تحریک‌پذیرترن و سیناپس‌هاشون راحت‌تر عوض می‌شه. انگار برای یه مدت، «دانشجوهای مشتاق» مغزن که آماده‌ی یاد گرفتن چیزهای تازه‌ان.

اینکه این نقش توی آدم هم به همین شکله یا نه، هنوز معلوم نیست؛ ولی اگه باشه، با کار شکنج دندانه‌ای توی جدا کردن خاطره‌های شبیه، مثل پارک امروز و پارک دیروز، جور درمیاد.

نورون تازه و فراموشی

یه پیچ غیرمنتظره: نورون‌های تازه فقط به یاد گرفتن کمک نمی‌کنن؛ گاهی به فراموش کردن هم کمک می‌کنن. یه گروه پژوهشگر به سرپرستی کاترین آکرز و پل فرانکلند (Katherine Akers & Paul Frankland) دیدن وقتی نوزایی رو توی موش‌های بزرگسال بعد از یادگیری بیشتر کردن، اون‌ها خاطره‌های قبلی رو بیشتر فراموش کردن.

توضیحشون این بود که نورون‌های تازه، وقتی به مدارهای موجود وصل می‌شن، بعضی ارتباط‌های قدیمی رو جابه‌جا می‌کنن. این یافته‌ها با همون توضیحی جور درمیاد که توی درس هیپوکامپ برای فراموشی کودکی دیدیم: توی بچگی، که نوزایی خیلی زیاده، خاطره‌های اتفاق‌ها خیلی زود محو می‌شن.

این به این معنی نیست که فراموشی بده. همون‌طور که توی درس‌های بعدی می‌بینیم، فراموش کردن جزئیات بی‌اهمیت، بخشی از یه سیستم حافظه‌ی سالمه.

دویدن و محیط غنی

توی موش‌ها، دو چیز نوزایی رو خیلی محکم بیشتر می‌کنن. یکی دویدن: یه گروه پژوهشگر، از جمله هنریت فن پراگ و فرد گیج (Henriette van Praag & Fred Gage)، دیدن موش‌هایی که به یه چرخ دوار دسترسی داشتن و داوطلبانه می‌دویدن، حدود دو برابر نورون تازه توی هیپوکامپشون ساخته می‌شد.

دومی، همون محیط غنی که توی درس هب دیدیم: گروه گرد کمپرمن (Gerd Kempermann) دید توی قفس‌های بزرگ پر از اسباب‌بازی و تونل، نورون‌های تازه‌ی بیشتری زنده می‌مونن. یعنی دویدن بیشتر ساختنشون رو زیاد می‌کنه، و تجربه‌های غنی بیشتر نگه داشتنشون رو.

توی آدم، اندازه گرفتن مستقیم این اثر ممکن نیست. ولی پژوهش‌هایی مثل همون یه سال پیاده‌روی که توی درس هیپوکامپ دیدیم، با این تصویر جور درمیان. حتی اگه ندونیم دقیقا چندتا نورون تازه ساخته می‌شه، ورزش و تجربه‌ی متنوع برای هیپوکامپ خوبن.

استرس

برعکس ورزش، استرس طولانی توی جونورها نوزایی رو کم می‌کنه. هورمون‌های استرس، مثل کورتیزول، که توی درس هیپوکامپ دیدیم هیپوکامپ پر از گیرنده‌هاشه، روی تقسیم شدن سلول‌های پیش‌ساز و زنده موندن نورون‌های تازه اثر منفی دارن. کم‌خوابی طولانی هم توی موش‌ها همین اثر رو داشته.

این یکی دیگه از دلیل‌هاییه که آرامش، خواب و مراقبت از خود، فقط «حال خوب» نیستن؛ احتمالا بخشی از سلامت سیستم یادگیری‌ان.

حال و هوا

یه یافته‌ی جالب دیگه، توی موش‌ها: یه گروه پژوهشگر به سرپرستی لوکا سانتارلی و رنه هن (Luca Santarelli & René Hen) دیدن بعضی داروهای ضدافسردگی، توی موش‌ها نوزایی رو بیشتر می‌کنن؛ و وقتی نوزایی رو با پرتو توی هیپوکامپ موش‌ها از کار انداختن، اثر رفتاری این داروها از بین رفت.

این باعث شد بعضی دانشمندها فکر کنن شاید نوزایی توی خلق و خو هم نقش داره. ولی این فرضیه برای آدم هنوز اثبات نشده، و افسردگی، همون‌طور که توی درس پیام‌رسان‌ها دیدیم، خیلی پیچیده‌تر از یه سازوکار تنهاست. اینجا فقط یه سرنخ جالب پژوهشیه، نه یه توضیح قطعی؛ و درمان هر بیماری، فقط با پزشک.

نهال‌ها چطوری می‌مونن

ساخته شدن یه نورون تازه، تازه شروع ماجراست. توی موش‌ها، یه نورون تازه چهار تا هشت هفته طول می‌کشه تا کامل بالغ بشه، دندریت‌ها و آکسونش رو رشد بده، و به مدارهای موجود وصل بشه. و بخش بزرگی از نورون‌های تازه، توی همین چند هفته‌ی اول، می‌میرن.

یه پژوهشگر به اسم تریسی شورز (Tracey Shors) و همکارهاش، از جمله الیزابت گولد (Elizabeth Gould)، یه یافته‌ی جالب داشتن: اگه موش‌ها توی همون هفته‌هایی که نورون‌های تازه دارن بالغ می‌شن، یه چیز تازه و کمی سخت یاد بگیرن، نورون‌های تازه‌ی بیشتری زنده می‌مونن. یادگیری آسون یا خیلی سخت، این اثر رو نداشت؛ یادگیری‌ای که چالش داشت ولی بالاخره موفق می‌شد، داشت.

این یافته‌ها روی موشن و باید با احتیاط به آدم تعمیم داده بشن. ولی تصویر کلی‌شون خیلی آشناست: یعنی حتی برای نهال‌های تازه هم، همون اصل «استفاده کن، یا از دست بده» برقراره؛ و همون لبه‌ی توانایی که توی درس سه ماه اول دیدیم، اینجا هم مهمه.

جونورهایی که مغزشون ترمیم می‌شه

بعضی جونورها توی نوزایی خیلی از ما جلوترن. ماهی گورخری (Zebrafish)، یه ماهی کوچیک آکواریومی، و بعضی دوزیستان مثل سمندرها، می‌تونن بعد از آسیب، بخش‌هایی از مغز و نخاعشون رو دوباره بسازن. یه سمندر که نخاعش آسیب ببینه، ممکنه دوباره راه بره؛ چیزی که توی پستاندارها تقریبا اتفاق نمی‌افته.

چرا ما این توانایی رو نداریم؟ یه توضیح اینه که مغز پستاندارها، با مدارهای خیلی پیچیده و پایدار، ترجیح داده ثبات رو نگه داره؛ اگه هر روز کلی نورون عوض بشه، شاید خاطره‌ها و مهارت‌های پیچیده، که به پیوندهای دقیق وابسته‌ان، پایدار نمونن. یعنی کم بودن نوزایی، شاید بهای حافظه‌ی بلندمدت پیچیده‌ی ما باشه. این یه فرضیه‌ست، ولی جالبه.

نوزایی و درمان

اگه مغز بزرگسال خودش زیاد نورون تازه نمی‌سازه، آیا می‌شه از بیرون بهش نورون تازه داد؟ این یکی از امیدهای بزرگ پزشکی برای بیماری‌هایی مثل پارکینسونه، که توش یه گروه مشخص از نورون‌ها از بین می‌رن. پژوهشگرها سال‌هاست روی کاشتن سلول‌هایی که از سلول‌های بنیادی (Stem Cells) ساخته شدن، کار می‌کنن.

چند آزمایش اولیه روی بیمارها انجام شده و نتیجه‌های امیدوارکننده‌ای گزارش شده، ولی این روش‌ها هنوز در حال پژوهشن و درمان رایج نیستن. اگه جایی تبلیغ «درمان با سلول بنیادی» برای بیماری‌های مغزی دیدید که بیرون از پژوهش‌های رسمی و تاییدشده ارائه می‌شه، با احتیاط زیاد برخورد کنید و فقط با پزشک متخصص مشورت کنید.

«نورون‌هات رو زیاد کن»

اگه «افزایش نورون‌های مغز» رو جستجو کنید، کلی تبلیغ می‌بینید: مکمل‌ها، غذاها، تمرین‌ها و برنامه‌هایی که قول می‌دن «نورون‌های تازه بسازی». صاف بگیم: توی آدم، نه می‌شه مستقیم شمرد که چقدر نورون تازه ساخته می‌شه، نه هیچ مکملی شاهد محکمی داره که این تعداد رو توی آدم سالم زیاد کنه.

خیلی از این تبلیغ‌ها، یافته‌های موش‌ها رو برمی‌دارن و بدون احتیاط به آدم تعمیم می‌دن. موش‌ها با آدم فرق دارن؛ حتی جاهای نوزایی توی مغزشون فرق داره، همون‌طور که دیدیم.

چیزهایی که پشتوانه‌ی بهتری برای سلامت هیپوکامپ دارن، همون‌هایی‌ان که توی کل این ایستگاه تکرار شدن: تحرک منظم، خواب کافی، کم کردن استرس طولانی، و درگیر بودن با تجربه‌ها و یادگیری‌های تازه. بی‌پول، بی‌قرص، و برای همه‌ی بدن هم خوب. و هیچ‌کدومشون عوارض جانبی بدی ندارن.

چی می‌شه گفت

با همه‌ی این بحث‌ها، چیزهایی که امروز با اطمینان نسبتا خوبی می‌شه گفت:

  • توی خیلی از جونورها، از جمله موش و قناری، مغز بزرگسال نورون تازه می‌سازه.
  • توی آدم، نوزایی توی بچگی واضحه؛ توی بزرگسالی، شواهدی هست ولی میزانش و تا چه سنی ادامه داره، هنوز بحثه.
  • اگه توی آدم بزرگسال باشه، بیشتر توی یه گوشه‌ی کوچیک از هیپوکامپه، نه کل مغز.
  • توی جونورها، ورزش و محیط غنی زیادش می‌کنن و استرس کمش.
  • یادگیری، با یا بی نوزایی، بیشتر با تغییر پیوندهاست.

و یه درس کلی‌تر: وقتی یه موضوع علمی هنوز بحث داره، صادق‌ترین جواب، گفتن همین بحثه؛ نه انتخاب یه طرف به خاطر اینکه تیتر جذاب‌تری می‌سازه.

برای یادگیری یعنی چی

  • سن، مانع یادگیری نیست. ابزار اصلی، یعنی تغییر پیوندها، همیشه کار می‌کنه.
  • تحرک کنید. برای هیپوکامپ، و احتمالا برای نهال‌های کوچیکش، خوبه.
  • تجربه‌ی متنوع. چیزهای تازه، جاهای تازه، آدم‌های تازه.
  • استرس طولانی رو جدی بگیرید. برای کل سیستم یادگیری بده.
  • به تبلیغ‌ها شک کنید. «نورون تازه در چند روز» از علم خیلی جلوتره.

تمرین امروز

امروز یه کار برای باغ و یه کار برای ذهن نقاد. حدود بیست دقیقه.

  1. بیست دقیقه پیاده‌روی تند کنید، اگه می‌تونید توی یه مسیر تازه که تا حالا نرفتید؛ هم تحرک، هم تجربه‌ی تازه.
  2. یه تبلیغ یا پست درباره‌ی «تقویت مغز» پیدا کنید.
  3. با سه سوال نقدش کنید: روی آدم آزمایش شده؟ با چه روشی؟ چقدر اثر؟
  4. بدون نگاه کردن، داستان قناری‌ها و آزمایش کربن ۱۴ رو برای خودتون تعریف کنید.
  5. یه جمله بنویسید: چرا یادگیری بیشتر به پیوندها بستگی داره تا نورون تازه؟

درس بعدی، یه سوال دیگه که خیلی‌ها می‌پرسن: آیا بعضی چیزها رو فقط توی بچگی می‌شه خوب یاد گرفت؟ دوره‌های حساس.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • نوروژنز یعنی ساخته شدن نورون تازه؛ باور قدیمی «مغز بزرگسال نورون تازه نمی‌سازه» با پژوهش روی جونورها عوض شد.
  • توی آدم، شواهدی از نوزایی توی شکنج دندانه‌ای هیپوکامپ هست؛ آزمایش‌های کربن ۱۴ حدود ۷۰۰ نورون تازه در روز برآورد کردن.
  • پژوهش‌های ۲۰۱۸ به بعد دو جواب متفاوت دادن، و بحث، بیشتر سر روش‌هاست؛ جواب قطعی هنوز نیست.
  • توی جوندگان، نورون‌های تازه به جدا کردن خاطره‌های شبیه کمک می‌کنن؛ دویدن و محیط غنی زیادشون می‌کنه و استرس کم.
  • ادعای «نورون‌هات رو در چند روز زیاد کن» اغراقه؛ یادگیری بیشتر با تغییر پیوندهاست، که توی هر سنی ممکنه.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد