گوگل چطور کار میکند: خزش، ایندکس و نمایش
جواب کوتاه
گوگل سه کار پشت سر هم میکنه: اول با رباتهاش صفحهها رو پیدا میکنه و میخونه (خزش)، بعد میفهمه هر صفحه دربارهی چیه و یه خلاصه ازش توی یه پایگاه دادهی خیلی بزرگ نگه میداره (ایندکس)، و آخر وقتی کسی چیزی جستجو میکنه، از همون پایگاه بهترین جوابها رو براش میاره (نمایش). هر صفحهای از هر سه مرحله رد نمیشه.
یه کتابخونه که هیچکس کتاب تحویلش نمیده
یه کتابخونه رو تصور کنید که پیشخون نداره. یعنی هیچکس نمیاد کتابش رو تحویل بده و بگه «اینو بذارید توی قفسه». ولی کتابخونهدارش هر روز خودش راه میافته، توی شهر میگرده، هر کتاب تازهای پیدا کرد میخونه، یه برگهی خلاصه ازش مینویسه و میذاره توی کشو. بعد هر کی اومد و پرسید «یه کتاب خوب دربارهی تعمیر دوچرخه میخوام»، از همون کشو بهترینها رو درمیاره و بهش میده.
گوگل دقیقا همین کتابخونهست. خود گوگل توی راهنماش میگه بیشتر صفحههایی که توی نتایجش میبینید رو کسی دستی براش نفرستاده؛ رباتهاش خودشون گشتن و پیدا کردن. پس اگه سایت دارید، یا میخواید داشته باشید، اولین چیزی که باید بفهمید اینه که این کتابخونهدار چطوری کار میکنه. چون هر مشکلی که سایتتون توی گوگل داره، توی یکی از همین قدمها گیر کرده.
سه مرحله، پشت سر هم
کار گوگل سه مرحله داره. اسم انگلیسیشون رو هم یاد بگیرید، چون توی سرچ کنسول و هر جای دیگه همینها رو میبینید:
- خزش، به انگلیسی Crawling: رباتهای گوگل صفحهها رو پیدا میکنن و متن، عکس و ویدیوشون رو دانلود میکنن.
- ایندکس، به انگلیسی Indexing: گوگل میفهمه هر صفحه دربارهی چیه و اطلاعاتش رو توی یه پایگاه دادهی خیلی بزرگ به اسم ایندکس گوگل (Google Index) نگه میداره.
- نمایش نتایج، به انگلیسی Serving: وقتی کسی جستجو میکنه، گوگل از توی ایندکس جوابهایی رو میاره که به سوالش میخوره.
یه نکتهی خیلی مهم همین اول: هر صفحهای از هر سه مرحله رد نمیشه. یه صفحه ممکنه هیچوقت پیدا نشه. یه صفحه ممکنه پیدا بشه ولی ایندکس نشه. و یه صفحه ممکنه ایندکس بشه ولی برای هیچ جستجویی نشون داده نشه. خود گوگل هم صاف میگه هیچ قولی نمیده که یه صفحه رو بخزه، ایندکس کنه یا نشون بده، حتی اگه همهی قانونهاش رو رعایت کرده باشید. پس کار شما اینه که شانس صفحهتون رو توی هر سه مرحله بالا ببرید.
گوگل از کجا میفهمه صفحهی شما وجود داره
اینترنت یه دفتر ثبت مرکزی نداره که همهی صفحهها توش نوشته شده باشن. یعنی جایی نیست که گوگل بره نگاه کنه و ببینه امروز چه صفحههای تازهای ساخته شده. برای همین گوگل همیشه باید دنبال صفحهی تازه و صفحهی عوضشده بگرده و اونا رو به فهرست صفحههایی که میشناسه اضافه کنه. اسم این کار پیدا کردن نشونی، به انگلیسی URL discovery، هست.
گوگل سه جور صفحه رو میشناسه. یکی صفحههایی که قبلا رفته سراغشون و بلدهشون. یکی صفحههایی که از یه صفحهی آشنا بهشون لینک داده شده؛ مثلا صفحهی دستهبندی وبلاگتون به یه نوشتهی تازه لینک داده. و یکی صفحههایی که خودتون فهرستشون رو بهش دادید، با چیزی به اسم نقشهی سایت. فرض کنید یه مغازهی تازه توی یه کوچه باز کردید. یا رهگذری از اونجا رد میشه و میبینه، یا یکی از مغازههای معروف خیابون اصلی تابلو زده «از این طرف»، یا خودتون آدرستون رو توی دفترچهی راهنمای شهر نوشتید.
لینکها، جادهی رباتها
راه اصلی پیدا شدن، لینکه. ربات گوگل وقتی یه صفحه رو میخونه، همهی لینکهاش رو برمیداره و میذاره توی صف صفحههایی که باید بره ببینه. پس صفحهای که هیچ لینکی بهش نیست، نه از سایت خودتون و نه از جای دیگه، مثل اتاقیه که در نداره. اسم انگلیسی همین صفحهها Orphan page، یعنی صفحهی یتیم، هست.
برای همین میگن هر صفحهی مهم سایت باید دستکم از یه صفحهی دیگهی همون سایت لینک گرفته باشه. صفحهی اول به دستهها، دستهها به محصولها یا نوشتهها، و نوشتهها به همدیگه. مثلا یه فروشگاه رو در نظر بگیرید که یه محصول تازه گذاشته ولی توی هیچ دستهای نذاشته و از هیچجا بهش لینک نداده. اون محصول فقط با نشونی مستقیم باز میشه، و ربات گوگل احتمالا خیلی دیر پیداش میکنه، یا اصلا پیداش نمیکنه.
یه چیز دیگه هم هست: لینکی که فقط با کلیک روی یه دکمه و اجرای اسکریپت ساخته میشه، ممکنه برای ربات لینک حساب نشه. لینک درست، همون لینک سادهی HTML هست، با تگ a و نشونی توی href. این رو توی درسهای فنیتر دقیقتر میبینید.
نقشهی سایت، فهرستی که خودتون میدید
نقشهی سایت، به انگلیسی Sitemap، یه فایله که توش نشونی همهی صفحههای مهم سایتتون نوشته شده. معمولا اسمش sitemap.xml هست و توی ریشهی سایت قرار میگیره. شما این فایل رو به گوگل معرفی میکنید، معمولا از توی سرچ کنسول، و گوگل اونو به عنوان یه راه دیگه برای پیدا کردن صفحهها استفاده میکنه.
ولی دقت کنید: نقشهی سایت یه پیشنهاده، نه دستور. یعنی گوگل با دیدن نقشهی سایت قول نمیده همهی صفحهها رو بخزه یا ایندکس کنه. فقط میفهمه این صفحهها وجود دارن. مثل اینه که لیست مهمونها رو به نگهبان تالار بدید؛ نگهبان میدونه کی قراره بیاد، ولی اینکه کی واقعا میاد، یه حساب دیگهست.
نقشهی سایت برای سایتهای بزرگ، سایتهای تازه که هنوز کسی بهشون لینک نداده، و سایتهایی که صفحههاشون زیاد عوض میشه خیلی به درد میخوره. وردپرس از نسخهی ۵.۵ خودش یه نقشهی سایت ساده میسازه، و افزونههای سئو مثل یوست و رنکمث هم نقشهی سایت کاملتری میسازن.
ربات گوگل، خزندهای که آروم میره
وقتی گوگل نشونی یه صفحه رو پیدا کرد، ممکنه بره سراغش و ببینه توش چیه. اسم این کار خزش (Crawling) هست. برنامهای که این کار رو میکنه اسمش گوگلبات، به انگلیسی Googlebot، هست. بهش خزنده (Crawler)، ربات (Robot)، بات (Bot) یا عنکبوت (Spider) هم میگن؛ همه یه چیزن.
گوگلبات خودش تصمیم میگیره کدوم سایتها رو بخزه، هر چند وقت یه بار، و از هر سایت چند صفحه. این تصمیم رو یه الگوریتم میگیره، نه یه آدم. یه نکتهی جالب هم داره: گوگلبات طوری ساخته شده که خیلی تند نره که سرور سایت شما زیر بار نمونه. اگه سرورتون شروع کنه به خطای سری ۵۰۰ دادن، مثلا خطای ۵۰۳، گوگلبات این رو یعنی «یواشتر» میفهمه و کمتر سر میزنه.
این یعنی چی برای شما؟ یعنی اگه سرورتون ضعیفه و زیاد خطا میده، گوگل کمتر میاد سراغتون، و صفحههای تازهتون دیرتر دیده میشن. مثل مهمونی که هر بار در زد، در باز نشد؛ کمکم دیرتر سر میزنه.
وقتی ربات پشت در میمونه
گوگلبات همهی صفحههایی که پیدا کرده رو نمیخزه. خود گوگل سه دلیل رایج رو اسم میبره:
- مشکل سرور: سرور سایت جواب نمیده، خیلی کند جواب میده، یا خطا میده.
- مشکل شبکه: راه رسیدن ربات به سرور قطعه یا ناپایداره.
- قانونهای فایل robots.txt: صاحب سایت خودش به ربات گفته «اینجا نیا».
فایل robots.txt یه فایل متنی ساده توی ریشهی سایته که به رباتها میگه کجای سایت رو نخزن. خیلی وقتها یه نفر موقع ساختن سایت کل سایت رو با همین فایل بسته، که تا آماده نشده گوگل نبینه، و بعد یادش رفته بازش کنه. نتیجه؟ ماهها سایت توی گوگل نمیاد و هیچکس نمیفهمه چرا.
دلیل دیگه، صفحههاییه که بی ورود باز نمیشن. ربات گوگل نام کاربری و رمز نداره، پس هر چی پشت ورود باشه، مثل پنل کاربری یا صفحهی سفارشها، براش بستهست. و این خوبه، چون این صفحهها اصلا نباید توی گوگل بیان.
ربات صفحه رو مثل مرورگر شما باز میکنه
خیلی از سایتهای امروزی محتوای صفحه رو با جاوااسکریپت (JavaScript) میسازن. یعنی اول یه صفحهی تقریبا خالی میاد و بعد اسکریپتها اجرا میشن و متن و عکس رو پر میکنن. اگه گوگل فقط همون اولی رو میدید، از خیلی صفحهها هیچی نمیفهمید.
برای همین گوگل موقع خزش صفحه رو رندر میکنه، به انگلیسی Rendering. یعنی با یه نسخهی تازه از مرورگر کروم صفحه رو باز میکنه و جاوااسکریپتش رو اجرا میکنه، تقریبا همونطور که مرورگر شما. ولی رندر کردن برای گوگل گرونتره و ممکنه با تاخیر انجام بشه، و اگه اسکریپتها خطا بدن یا فایلهاشون بسته باشه، گوگل محتوا رو نمیبینه.
پس قانون ساده: هر چی مهمه، یعنی متن اصلی، عنوانها و لینکها، بهتره همون اول توی HTML صفحه باشه، نه اینکه بعدا با اسکریپت ساخته بشه. مثل نامهای که متنش رو با جوهر نامرئی نوشته باشید؛ شاید گیرنده بلد باشه بخونه، ولی چرا ریسک کنید.
ایندکس یعنی فهمیدن، نه فقط نگه داشتن
بعد از خزش، گوگل سعی میکنه بفهمه صفحه دربارهی چیه. اسم این مرحله ایندکس (Indexing) هست. گوگل متن صفحه رو تحلیل میکنه، و یه سری برچسب و ویژگی کلیدی رو هم میخونه؛ مثلا تگ title، که عنوان صفحهست، و ویژگی alt عکسها، که توضیح متنی هر عکسه. عکسها و ویدیوها رو هم جدا بررسی میکنه.
یه مثال: فرض کنید یه عکس از یه کیک شکلاتی توی صفحهتون دارید. گوگل خود عکس رو تا حدی میفهمه، ولی اگه توی alt نوشته باشید «کیک شکلاتی خونگی با روکش گاناش»، خیلی بهتر میفهمه این عکس دربارهی چیه. همینطور عنوانی که توی title مینویسید، یکی از مهمترین چیزهاییه که گوگل باهاش میفهمه صفحه دربارهی چیه.
گوگل یه سری نشونه هم دربارهی صفحه جمع میکنه که بعدا برای نمایش به کارش میاد؛ مثلا زبان صفحه، کشوری که محتوا مال اونجاست، و اینکه صفحه چقدر راحت استفاده میشه.
از چند صفحهی شبیه، یکی اصلیه
توی اینترنت صفحههای خیلی شبیه به هم زیادن. گاهی یه صفحه با چند نشونی مختلف باز میشه؛ مثلا با www و بی www، یا با یه پارامتر اضافه ته نشونی. گاهی یه فروشگاه یه محصول رو توی سه دستهی مختلف با سه نشونی گذاشته. گوگل این صفحههای شبیه رو گروه میکنه، که اسمش خوشهبندی (Clustering) هست، و از هر گروه یکی رو انتخاب میکنه که نمایندهی بقیه باشه.
به این صفحهی انتخابشده میگن کنونیکال (Canonical)، یعنی نسخهی اصلی. نسخهی اصلی همونیه که معمولا توی نتایج نشون داده میشه. بقیهی صفحههای گروه نسخهی جایگزین حساب میشن و ممکنه توی موقعیتهای خاص نشون داده بشن؛ مثلا وقتی کسی با گوشی جستجو میکنه یا دنبال یه صفحهی خیلی مشخص از همون گروهه.
این یعنی چی برای شما؟ یعنی اگه یه مطلب رو با چند نشونی دارید، گوگل خودش یکی رو انتخاب میکنه، و ممکنه اونی نباشه که شما دوست دارید. برای همین میشه با یه تگ به اسم rel=canonical به گوگل گفت نسخهی اصلی کدومه. این تگ هم پیشنهاده، نه دستور، ولی گوگل معمولا بهش توجه میکنه.
ایندکس، یه کشوی خیلی خیلی بزرگ
اطلاعاتی که گوگل دربارهی نسخهی اصلی و گروهش جمع کرده، ممکنه توی ایندکس گوگل ذخیره بشه. ایندکس گوگل یه پایگاه دادهی خیلی بزرگه که روی هزاران کامپیوتر نگه داشته میشه. وقتی میگن «صفحهی من ایندکس شده»، یعنی گوگل اونو توی همین پایگاه گذاشته و حالا میتونه برای جستجوها از بینشون انتخابش کنه.
دوباره همون نکته: ایندکس شدن تضمینی نیست. هر صفحهای که گوگل خزیده و بررسی کرده، ایندکس نمیشه. خود گوگل سه دلیل رایج میگه:
- کیفیت محتوای صفحه پایینه؛ مثلا متنش خیلی کمه، تکراریه، یا به درد کسی نمیخوره.
- قانونهای متای ربات (robots meta) اجازهی ایندکس نمیدن؛ مثلا صفحه برچسب noindex داره.
- طراحی سایت ایندکس کردن رو سخت کرده؛ مثلا محتوا پشت اسکریپتهای سنگین یا قابهای عجیب قایم شده.
فرق robots.txt و noindex رو هم همینجا یاد بگیرید، چون خیلیها قاطی میکنن. robots.txt جلوی خزش رو میگیره: ربات اصلا تو نمیره. noindex جلوی ایندکس رو میگیره: ربات تو میره، میخونه، ولی صفحه رو توی ایندکس نمیذاره. یه اشتباه رایج اینه که یه صفحه هم با robots.txt بسته بشه هم noindex داشته باشه؛ اونوقت ربات چون تو نمیره، اصلا noindex رو نمیبینه.
وقتی کسی جستجو میکنه
مرحلهی سوم، نمایش نتایجه (Serving). وقتی کسی یه چیزی توی گوگل مینویسه، کامپیوترهای گوگل توی ایندکس دنبال صفحههای مربوط میگردن و اونایی رو برمیگردونن که فکر میکنن باکیفیتترین و مرتبطترین جواب به اون سوالن.
اینکه کدوم صفحه بالاتر بیاد، به صدها عامل بستگی داره. گوگل همهشون رو نمیگه، ولی چند تاش رو خودش اسم میبره: جای آدم، زبانش، و دستگاهی که باهاش جستجو میکنه، یعنی گوشی یا کامپیوتر. اسم این مرتب کردن، رتبهبندی، به انگلیسی Ranking، هست.
شکل صفحهی نتایج هم با سوال عوض میشه. اسم این بخشهای اضافه، ویژگیهای جستجو (Search features) هست. مثلا اگه کسی بنویسه «تعمیرگاه دوچرخه»، احتمالا نقشه و نتایج محلی میبینه و عکس نمیبینه؛ ولی اگه بنویسه «دوچرخهی مدرن»، احتمالا عکس میبینه و نقشه نه. یعنی گوگل نه فقط صفحهها رو، که شکل جواب رو هم با نیاز آدم جور میکنه.
چرا جستجوی شما با جستجوی من یکی نیست
خیلیها گوشیشون رو برمیدارن، اسم کارشون رو جستجو میکنن، و بعد به دوستشون زنگ میزنن «تو هم سرچ کن ببین ما چندمیم». و جوابها فرق میکنه. این عجیب نیست. خود گوگل مثال میزنه که جستجوی «تعمیرگاه دوچرخه» برای کسی توی پاریس با کسی توی هنگکنگ نتیجهی کاملا متفاوت داره.
جا، زبان و دستگاه عوض بشه، نتیجه هم عوض میشه. اگه با حساب گوگلتون وارد شده باشید و سابقهی جستجو روشن باشه، اون هم میتونه اثر داشته باشه. پس اینکه شما خودتون رو کجا میبینید، دقیقا همون جایی نیست که مشتریتون میبینه.
برای همین، برای فهمیدن جای واقعی سایتتون، به جستجوی خودتون تکیه نکنید. سرچ کنسول به شما میانگین جایگاه هر صفحه رو برای هر کلمه نشون میده، از روی جستجوهای واقعی مردم. اون عدد خیلی قابل اعتمادتره.
هیچکس نمیتونه رتبه رو از گوگل بخره
خود گوگل همون اول راهنماش این رو صاف میگه: گوگل برای اینکه سایتی رو بیشتر بخزه یا بالاتر بیاره، پول نمیگیره، و اگه کسی خلافش رو گفت، اشتباه میکنه. رتبهبندی کاملا با برنامه انجام میشه.
پس اگه کسی بهتون زنگ زد و گفت «با فلانقدر پول، سایتتون رو یک گوگل میکنیم چون با گوگل آشناییم»، بدونید داره دروغ میگه. آره، گوگل تبلیغ داره و میشه برای تبلیغ پول داد؛ اونا با برچسب «حمایتشده» بالای نتایج میان. ولی تبلیغ یه چیز دیگهست و هیچ ربطی به نتایج معمولی، که بهشون نتایج ارگانیک (Organic) میگن، نداره.
تنها راه بالا اومدن توی نتایج ارگانیک، همون کارییه که بهش میگن سئو: سایتی بسازید که ربات راحت پیداش کنه، راحت بخونه، و آدمها جوابشون رو توش پیدا کنن.
ایندکس شده، ولی توی نتایج نیست
یه حالت که خیلیها رو گیج میکنه: سرچ کنسول میگه صفحه ایندکس شده، ولی هر چی جستجو میکنید، توی نتایج پیداش نمیکنید. خود گوگل سه دلیل رایج براش میگه:
- محتوای صفحه به سوالهایی که مردم میپرسن مربوط نیست؛ یعنی کسی چیزی که صفحهی شما جوابشه رو جستجو نمیکنه.
- کیفیت محتوا پایینه، و صفحههای بهتری برای همون سوال هست.
- قانونهای متای ربات جلوی نمایش رو گرفتن.
دلیل اول از همه رایجتره. مثلا یه نفر صفحهای ساخته با عنوان «خدمات ما» و توش نوشته «بهترین خدمات با بهترین کیفیت». هیچکس «بهترین خدمات با بهترین کیفیت» رو جستجو نمیکنه. ولی اگه همون صفحه نوشته بود «تعمیر کولر گازی در شیراز، همون روز»، کلی آدم دقیقا همین رو جستجو میکنن. برای همینه که توی این مسیر یه درس کامل برای تحقیق کلمهی کلیدی داریم.
سرچ کنسول، پنجرهی شما به این سه مرحله
تا اینجا دیدید که گوگل چطوری کار میکنه. حالا سوال اینه که شما از کجا بفهمید صفحههاتون توی کدوم مرحلهان؟ جواب، سرچ کنسول گوگله، به انگلیسی Google Search Console. یه ابزار رایگان از خود گوگل که دقیقا همین سه مرحله رو برای سایت شما نشون میده.
توی سرچ کنسول یه گزارش به اسم «ایندکس صفحهها» (Page indexing) هست که میگه چند تا صفحه ایندکس شدهان و چند تا نه، و هر کدوم چرا. یه ابزار به اسم «بررسی نشونی» (URL Inspection) هست که برای هر صفحه میگه گوگل کی خزیدش، نسخهی اصلیش کدومه و ایندکس شده یا نه. یه بخش «نقشههای سایت» (Sitemaps) هست که نقشهی سایتتون رو اونجا معرفی میکنید. و یه گزارش «عملکرد» (Performance) که میگه برای چه جستجوهایی دیده شدید و چند نفر کلیک کردن.
اگه این درس رو از مسیر سئو اومدید، همینجا بدونید که بدون سرچ کنسول، سئو مثل رانندگی با چشم بستهست. باید بدونید کجا گیر کردید تا بدونید چی رو درست کنید.
از روی علامتها، بفهمید کجا گیر کردید
این سه مرحله یه نقشهی عیبیابی هم به شما میده. هر وقت گفتید «سایتم توی گوگل نمیاد»، اول بپرسید کدوم مرحله:
- گوگل اصلا صفحه رو نمیشناسه؟ مشکل پیدا شدنه: لینک داخلی بدید و نقشهی سایت رو معرفی کنید.
- میشناسه ولی نخزیده؟ مشکل خزشه: robots.txt، سرعت و پایداری سرور رو ببینید.
- خزیده ولی ایندکس نکرده؟ مشکل ایندکسه: کیفیت و تکراری بودن محتوا، و برچسب noindex رو ببینید.
- ایندکس شده ولی دیده نمیشه؟ مشکل نمایشه: کلمهای که مردم جستجو میکنن و کیفیت جواب رو ببینید.
مثلا فرض کنید یه وبلاگ تازه راه انداختید و بعد از یه ماه هیچ صفحهای توی گوگل نیست. با بررسی نشونی توی سرچ کنسول میبینید نوشته «Blocked by robots.txt». یعنی گیر توی مرحلهی خزشه، و مشکل محتوا نیست. یه خط از robots.txt که درست بشه، کل ماجرا حل میشه. اگه این نقشه رو نداشتید، شاید ماهها متنهاتون رو بازنویسی میکردید و هیچی عوض نمیشد.
چند تا حرف که زیاد میشنوید و درست نیست
- «باید سایت رو به گوگل ثبت کنم وگرنه نمیاد.» نه. بیشتر صفحهها رو گوگل خودش پیدا میکنه. معرفی توی سرچ کنسول کمک میکنه، ولی شرط نیست.
- «نقشهی سایت که دادم، همهی صفحهها ایندکس میشن.» نه. نقشهی سایت فقط میگه این صفحهها هستن؛ ایندکس شدن به کیفیت و چیزهای دیگه بستگی داره.
- «با robots.txt صفحه رو از گوگل پاک میکنم.» نه دقیقا. robots.txt جلوی خزش رو میگیره؛ برای ایندکس نشدن باید noindex بذارید و بذارید ربات ببیندش.
- «با پول میشه یک گوگل شد.» نتایج ارگانیک خریدنی نیستن؛ فقط تبلیغ رو میشه خرید، که با برچسب جدا میاد.
- «ایندکس شد، پس باید توی نتایج ببینمش.» ایندکس شدن یعنی میتونه نشون داده بشه، نه اینکه حتما نشون داده میشه.
- «گوگل جاوااسکریپت رو نمیخونه.» گوگل صفحه رو با کروم رندر میکنه و جاوااسکریپت رو اجرا میکنه؛ ولی بهتره محتوای اصلی همون اول توی HTML باشه.
واژههای این درس، یه جا
- خزش (Crawling): پیدا کردن و دانلود صفحهها توسط ربات.
- ربات گوگل (Googlebot): برنامهای که صفحهها رو میخزه؛ بهش خزنده یا عنکبوت هم میگن.
- پیدا کردن نشونی (URL discovery): فهمیدن اینکه یه صفحه وجود داره.
- نقشهی سایت (Sitemap): فایلی با فهرست نشونی صفحههای سایت.
- robots.txt: فایلی که به رباتها میگه کجا رو نخزن.
- رندر (Rendering): باز کردن صفحه مثل مرورگر و اجرای جاوااسکریپتش.
- ایندکس (Indexing): فهمیدن صفحه و نگه داشتنش توی پایگاه دادهی گوگل.
- نسخهی اصلی (Canonical): از چند صفحهی شبیه، اونی که گوگل نماینده میدونه.
- noindex: برچسبی که میگه این صفحه رو ایندکس نکن.
- نمایش نتایج (Serving) و رتبهبندی (Ranking): آوردن و مرتب کردن جوابها برای هر جستجو.
- نتایج ارگانیک (Organic): نتایج معمولی، غیر تبلیغ.
- سرچ کنسول (Google Search Console): ابزار رایگان گوگل برای دیدن وضع سایت توی این سه مرحله.
یه تمرین دهدقیقهای
اگه سایت دارید، این چهار کار رو انجام بدید. اگه ندارید، با یه سایت معروف امتحان کنید:
- توی گوگل بنویسید
site:و بلافاصله نشونی سایت، مثلاsite:example.com، و ببینید تقریبا چند تا صفحه میاد. این عدد دقیق نیست، ولی یه حس کلی میده. - نشونی سایت رو بنویسید و تهش
/robots.txtبذارید، و ببینید چی توشه. اگه خطی مثلDisallow: /دیدید، یعنی کل سایت به روی رباتها بستهست. - ته نشونی
/sitemap.xmlیا/wp-sitemap.xmlبذارید و ببینید نقشهی سایت دارید یا نه. - یکی از صفحههای مهمتون رو باز کنید و ببینید از چند جای دیگهی سایت بهش لینک داده شده.
با همین چهار کار، تقریبا میفهمید مرحلهی اول و دوم سایتتون سالمه یا نه. درس بعدی این مسیر، فرق سرچ کنسول با گوگل آنالیتیکسه؛ دو ابزاری که خیلیها با هم قاطیشون میکنن.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- گوگل سه مرحله داره: خزش، ایندکس، نمایش؛ و هر صفحهای از هر سه رد نمیشه.
- گوگل صفحهها رو بیشتر از راه لینکها پیدا میکنه، و نقشهی سایت هم کمکش میکنه.
- ربات گوگل صفحه رو مثل مرورگر باز میکنه و جاوااسکریپتش رو هم اجرا میکنه.
- توی ایندکس، از چند صفحهی شبیه، یکی به عنوان اصلی انتخاب میشه.
- جواب هر جستجو به جا، زبان و دستگاه آدم هم بستگی داره.
- با پول نه خزش بیشتر میشه، نه رتبهی بهتر.
- سرچ کنسول جاییه که میبینید صفحههاتون توی کدوم مرحله گیر کردن.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.