اصول پایهی جستجوی گوگل (Search Essentials)
جواب کوتاه
اصول پایهی جستجوی گوگل، به انگلیسی Google Search Essentials، همون قانوننامهی خود گوگله برای اینکه یه صفحه بتونه توی نتایجش بیاد و خوب دیده بشه. سه بخش داره: حداقلهای فنی که هر صفحه باید داشته باشه، سیاستهای اسپم که میگه چه کارهایی سایت رو پایین میکشه یا از نتایج حذف میکنه، و چند کار کلیدی که بیشترین اثر رو روی دیده شدن داره.
یه مغازه، سه تا برگه روی در
فرض کنید میخواید یه مغازه توی یه پاساژ بزرگ باز کنید. مدیر پاساژ یه برگه بهتون میده که سه بخش داره. بخش اول: حداقلها؛ مغازه باید در داشته باشه، برق داشته باشه، و جنس داشته باشه. بخش دوم: کارهای ممنوع؛ مثلا جنس تقلبی نفروشید یا تابلوی دروغ نزنید، وگرنه میفرستیمتون ته پاساژ یا کلا بیرونتون میکنیم. بخش سوم: چند تا توصیه که اگه رعایت کنید، مشتری بیشتری میاد.
گوگل هم دقیقا همچین برگهای داره. اسمش اصول پایهی جستجوی گوگله، به انگلیسی Google Search Essentials. هر کی سایت داره و میخواد توی گوگل دیده بشه، باید این برگه رو بشناسه. چون هر چیزی که بقیهی سئو بهتون یاد میده، روی همین سه بخش سواره.
Search Essentials دقیقا چیه
Search Essentials مجموعهی قانونها و توصیههایییه که گوگل خودش نوشته و میگه اینها هستهی اصلی چیزهاییه که باعث میشه محتوای شما، یعنی صفحه، عکس، ویدیو یا هر چیز عمومی دیگهای که گوگل روی وب پیدا میکنه، اجازهی اومدن توی نتایج رو داشته باشه و خوب دیده بشه.
اسم قبلی این قانوننامه، رهنمودهای وبمستر (Webmaster Guidelines) بود. اگه توی مقالههای قدیمیتر این اسم رو دیدید، بدونید منظور همینه. گوگل اسمش رو عوض کرد و سادهترش کرد، تا برای هر کی سایت داره قابل فهمتر باشه، نه فقط برای برنامهنویسها.
یه جور دیگه هم میشه بهش نگاه کرد: هر کاری که توی سئو میکنید، یا داره یکی از این سه بخش رو درست میکنه، یا داره یکیشون رو خراب میکنه. برای همین، این درس یه جور نقشهست برای بقیهی مسیر سئو.
اومدن توی گوگل، پول نمیخواد
خود گوگل توی همین سند دو بار این رو تکرار میکنه: اومدن توی نتایج گوگل هیچ هزینهای نداره، مهم نیست کی چی بهتون بگه. یعنی هیچ «ثبت در گوگل» پولیای وجود نداره، و هیچکس نمیتونه از گوگل رتبه بخره.
این رو برای این میگم که خیلیها پیامک یا تماس میگیرن که «سایتتون رو با فلانقدر توی گوگل ثبت میکنیم». ثبت سایت توی گوگل رایگانه و با سرچ کنسول خودتون انجام میدید. آره، کسی که سئو بلده میتونه بابت کارش پول بگیره، چون وقت و دانش میذاره؛ ولی اون پول به گوگل نمیرسه و چیزی از گوگل نمیخره.
تبلیغ گوگل هم یه چیز جداست. تبلیغ پولیه، با برچسب «حمایتشده» میاد، و به این قانوننامه ربطی نداره.
سه بخش، یه نگاه
Search Essentials سه بخش داره. اسم انگلیسی هر کدوم رو هم بدونید، چون توی راهنماهای گوگل همینها رو میبینید:
- حداقلهای فنی، به انگلیسی Technical requirements: کمترین چیزی که گوگل از یه صفحه لازم داره تا بتونه نشونش بده.
- سیاستهای اسپم، به انگلیسی Spam policies: رفتارها و ترفندهایی که باعث میشه یه صفحه یا کل سایت پایینتر بیاد یا کلا از نتایج حذف بشه.
- کارهای کلیدی، به انگلیسی Key best practices: چند کار اصلی که بیشترین اثر رو روی رتبه و شکل دیده شدن سایت دارن.
بخش اول مثل در و برق مغازهست: بیاون اصلا باز نیستید. بخش دوم مثل قانونهای پاساژه: اگه زیرشون بزنید، جریمه میشید. بخش سوم مثل توصیههای یه کاسب باتجربهست: رعایتشون کنید، مشتری بیشتری میاد. توی ادامه، هر سه رو یکییکی و با مثال میبینیم.
حداقل فنی: فقط سه شرط
خبر خوب اینه که بخش فنی خیلی کوچیکه. خود گوگل میگه بیشتر سایتها این حداقلها رو بدون اینکه حتی بدونن، دارن. یه صفحه اگه این سه شرط رو داشته باشه، اجازه داره ایندکس بشه:
- ربات گوگل بسته نباشه؛ یعنی بتونه صفحه رو پیدا کنه و بهش برسه.
- صفحه کار کنه؛ یعنی جوابی که سرور به گوگل میده، کد ۲۰۰ باشه، که یعنی موفق.
- صفحه محتوای قابل ایندکس داشته باشه.
دقت کنید که گفتم «اجازه داره»، نه «حتما ایندکس میشه». این سه شرط مثل کارت ورود به جلسهی امتحانه؛ بیاون نمیتونید امتحان بدید، ولی با داشتنش هم قبولی تضمین نیست. سه تا بخش بعدی، هر کدوم یکی از این شرطها رو باز میکنه.
شرط اول: ربات گوگل بتونه بیاد تو
گوگل فقط صفحههایی رو ایندکس میکنه که برای همه باز باشن و جلوی ربات گوگل، یعنی گوگلبات (Googlebot)، رو نگرفته باشن. اگه صفحه خصوصی باشه، مثلا برای دیدنش باید وارد حساب بشید، گوگلبات اونو نمیخزه. اگه هم با یکی از راههای بستن، مثل برچسب noindex، به گوگل گفته باشید ایندکس نکن، ایندکس نمیکنه.
رایجترین راه بستن ناخواسته، فایل robots.txt هست. خود گوگل میگه صفحههایی که با robots.txt بسته شدن، احتمالش کمه که توی نتایج بیان. برای اینکه بفهمید کدوم صفحهها برای گوگل بستهان، توی سرچ کنسول دو تا گزارش هست: «ایندکس صفحهها» (Page Indexing) و «آمار خزش» (Crawl Stats). گوگل پیشنهاد میکنه هر دو رو ببینید، چون هر کدوم یه چیزی میگه. برای یه صفحهی خاص هم ابزار «بررسی نشونی» (URL Inspection) هست.
مثال رایج: یه نفر سایتش رو روی وردپرس ساخته و موقع ساختن، توی تنظیمات «خوندن» وردپرس، تیک بستن سایت به روی موتورهای جستجو رو زده که تا آماده نشده دیده نشه. سایت آماده شد، ولی تیک موند. ماهها بعد میپرسه چرا سایتم توی گوگل نیست.
شرط دوم: صفحه سالم باشه، نه صفحهی خطا
هر بار که مرورگر یا ربات یه صفحه رو میخواد، سرور اول یه عدد سهرقمی برمیگردونه که بهش کد وضعیت، به انگلیسی HTTP status code، میگن. کد ۲۰۰ یعنی «بفرمایید، این صفحهست». کد ۴۰۴ یعنی «همچین صفحهای نیست». کدهای ۵۰۰ به بالا یعنی «سرور یه مشکلی داره».
گوگل فقط صفحههایی رو ایندکس میکنه که با کد ۲۰۰ جواب داده شدن. صفحههای خطا، چه خطای سمت کاربر مثل ۴۰۴، چه خطای سرور مثل ۵۰۰، ایندکس نمیشن. کد هر صفحه رو هم میشه با همون ابزار بررسی نشونی سرچ کنسول دید.
یه حالت عجیب هم هست که خیلی پیش میاد: صفحهای که ظاهرش میگه «پیدا نشد» ولی سرور براش کد ۲۰۰ میفرسته. گوگل به این میگه ۴۰۴ نرم (Soft 404) و معمولا ایندکسش نمیکنه. مثل مغازهای که درش بازه ولی قفسههاش خالیه و یه برگه زده «جنس تموم شده».
شرط سوم: چیزی برای خوندن باشه
وقتی ربات به یه صفحهی سالم رسید، گوگل نگاه میکنه ببینه محتوای قابل ایندکس داره یا نه. خود گوگل دو چیز رو شرط میکنه: متن صفحه توی یه نوع فایلی باشه که جستجوی گوگل پشتیبانی میکنه، مثل HTML یا PDF؛ و محتوا هیچکدوم از سیاستهای اسپم رو زیر پا نذاشته باشه.
یه نکتهی ظریف هم توی همین بخش هست که خیلیها نمیدونن: اگه یه صفحه رو با robots.txt ببندید، گوگل نمیخزدش، ولی ممکنه نشونیش باز هم توی نتایج بیاد، مثلا وقتی جاهای دیگه بهش لینک دادن؛ فقط بدون توضیح. برای اینکه یه صفحه اصلا ایندکس نشه، گوگل میگه از noindex استفاده کنید و بذارید ربات صفحه رو بخزه تا اون برچسب رو ببینه.
مثلا فرض کنید یه صفحهی «تشکر از خرید» دارید که نمیخواید توی گوگل بیاد. اگه فقط توی robots.txt ببندیدش، ممکنه یه روز نشونیش، بیتوضیح، توی نتایج پیدا بشه. ولی اگه noindex بذارید و robots.txt رو باز بذارید، گوگل میاد، میبینه، و دیگه نشونش نمیده.
بخش دوم: کارهایی که سایت رو پایین میکشه
بخش دوم، سیاستهای اسپمه. اسپم (Spam) توی جستجو یعنی هر کاری که سعی میکنه گوگل یا آدمها رو فریب بده تا یه صفحه بالاتر از جایی که لیاقتش رو داره بیاد. گوگل میگه این رفتارها میتونه باعث بشه یه صفحه، یا کل سایت، پایینتر بیاد یا کلا از نتایج حذف بشه.
گوگل این کار رو دو جور انجام میده. یکی با سیستمهای خودکار، که اسپم رو خودشون تشخیص میدن. یکی هم با آدم؛ کارمندهای گوگل سایتها رو بررسی میکنن و اگه ببینن قانونها زیر پا رفته، یه اقدام دستی (Manual action) براش ثبت میکنن که توی سرچ کنسول دیده میشه.
طرف دیگهی ماجرا هم توی همین سند هست: سایتهایی که روی بهترین محتوا و تجربه برای آدمها تمرکز میکنن، احتمال بیشتری داره که توی نتایج خوب ظاهر بشن. یعنی کوتاهترین راه دور شدن از اسپم، اینه که اصلا به فریب فکر نکنید.
چند تا از رایجترین اسپمها
فهرست کامل سیاستهای اسپم بلنده؛ درس «سئو کلاه سفید و کلاه سیاه» همهشون رو با مثال میگه. اینها رایجترینهاشونه:
- پنهانکاری (Cloaking): نشون دادن یه چیز به گوگل و یه چیز دیگه به آدم.
- تکرار بیجای کلمهی کلیدی (Keyword stuffing): پر کردن صفحه با یه کلمه، طوری که خوندنش آزاردهنده بشه.
- اسپم لینک (Link spam): خرید و فروش لینک یا ساختن لینکهای ساختگی برای بالا بردن رتبه.
- متن و لینک پنهان (Hidden text and link abuse): متن همرنگ پسزمینه یا زیر عکس، فقط برای ربات.
- سوءاستفاده از محتوای انبوه (Scaled content abuse): ساختن هزاران صفحهی بیارزش، با دست یا با برنامه، فقط برای گرفتن رتبه.
- کپی محتوا (Scraping): برداشتن محتوای سایتهای دیگه و گذاشتن توی سایت خودتون بدون هیچ ارزش اضافه.
- تغییر مسیر فریبدهنده (Sneaky redirects): فرستادن آدم به صفحهای غیر از اونی که گوگل دیده.
یه چیز مشترک بین همهشون هست: همهشون میخوان گوگل یه چیزی ببینه که آدم نمیبینه، یا آدم یه چیزی بگیره که ازش انتظار نداشته. اگه کاری کردید و روتون نشد به مشتریتون توضیح بدید، احتمالا اسپمه.
بخش سوم، کار اول: محتوای مفید برای آدم
حالا میرسیم به بخش سوم، کارهای کلیدی. اولیش از همه مهمتره: محتوایی بسازید که مفید، قابل اعتماد و اول برای آدم باشه. اسم انگلیسیش helpful, reliable, people-first content هست.
«اول برای آدم» یعنی چی؟ یعنی صفحه رو برای این نسازید که گوگل خوشش بیاد؛ برای این بسازید که کسی که اومده، جوابش رو بگیره و راضی بره. مثلا اگه یه کلینیک دندونپزشکی دارید، صفحهای که میگه «ایمپلنت چند جلسه طول میکشه، هر جلسه چی میشه، بعدش چی بخورم و چی نخورم» برای آدم مفیده. ولی صفحهای که بیست بار نوشته «بهترین ایمپلنت تهران» و هیچ اطلاعاتی نمیده، فقط برای رباته، و گوگل هم دیگه گول این رو نمیخوره.
یه آزمون ساده: اگه یه دوست صفحهتون رو بخونه، ازش چیزی یاد میگیره؟ اگه به جای گوگل، یه آدم واقعی لینکش رو براش فرستاده بود، خوشحال میشد؟ اگه جواب آرهست، راه درستی میرید.
کار دوم: همون کلمهای که مردم میگن
کار دوم: از کلمههایی استفاده کنید که مردم برای پیدا کردن محتوای شما به کار میبرن، و اون کلمهها رو جاهای مهم صفحه بذارید. گوگل خودش این جاها رو اسم میبره: عنوان صفحه (title)، عنوان اصلی صفحه (همون H1)، و جاهای توصیفی دیگه مثل متن جایگزین عکس (alt text) و متن لینکها.
مثلا شما خودتون به کارتون میگید «خدمات نگهداری تاسیسات گرمایشی»، ولی مردم مینویسن «تعمیر پکیج». اگه صفحهتون فقط اسم رسمی رو داشته باشه، گوگل نمیفهمه شما جواب کسی هستید که «تعمیر پکیج» نوشته. برای همینه که هر صفحهای که میسازیم، اول تحقیق کلمهی کلیدی میکنیم.
یه نکته هم دربارهی متن لینک: لینکی که روش نوشته «اینجا کلیک کنید» به گوگل هیچی نمیگه. ولی لینکی که روش نوشته «راهنمای تعمیر پکیج» هم به آدم و هم به گوگل میگه اون طرف چیه.
کار سوم: لینکهایی که ربات بتونه دنبال کنه
کار سوم: لینکهاتون قابل خزش باشن، یعنی گوگل بتونه از روی لینکهای یه صفحه، صفحههای دیگهی سایتتون رو پیدا کنه. لینک قابل خزش، همون لینک سادهی HTML هست، یعنی تگ a با نشونی توی href.
گاهی برنامهنویسها برای قشنگی، به جای لینک ساده، یه دکمه میسازن که با جاوااسکریپت صفحه رو عوض میکنه. برای آدم فرقی نمیکنه، ولی برای ربات ممکنه این اصلا لینک نباشه، و صفحهی اون طرف پیدا نشه. مثل اینه که توی یه ساختمون، به جای راهپله، فقط یه آسانسور باشه که با کارت کار میکنه؛ مهمونها نمیتونن برن بالا.
کار چهارم: سایتتون رو به آدمها معرفی کنید
کار چهارم شاید براتون عجیب باشه، چون فنی نیست: به آدمها دربارهی سایتتون بگید. گوگل میگه توی جمعهایی فعال باشید که آدمهای همفکر هستن، و دربارهی خدمات و محصولهایی که توی سایتتون گفتید، بهشون بگید.
یعنی چی؟ یعنی سئو فقط کار پشت میز نیست. اگه یه کارگاه چرمدوزی دارید، توی گروهها و انجمنهای چرمدوزی فعال باشید، سوال آدمها رو جواب بدید، و هر جا لازم بود، به صفحهی مربوط توی سایتتون اشاره کنید. این کار هم آدم واقعی به سایت میاره، هم کمکم باعث میشه بقیه به سایتتون لینک بدن؛ لینکی که خودشون خواستن بدن، نه لینکی که خریدید.
کار پنجم و ششم: بقیهی محتوا، و ظاهر نتیجه
کار پنجم: اگه توی صفحه چیزهای دیگهای جز متن دارید، مثل عکس، ویدیو، دادهی ساختاریافته (Structured data) یا جاوااسکریپت، توصیههای مخصوص همون نوع رو هم رعایت کنید تا گوگل اون بخشها رو هم بفهمه. مثلا هر عکس متن جایگزین داشته باشه، و ویدیو یه صفحهی مخصوص خودش.
کار ششم: ظاهر سایتتون توی نتایج گوگل رو بهتر کنید، با روشن کردن ویژگیهایی که به سایتتون میخوره. مثلا یه فروشگاه میتونه با دادهی ساختاریافته به گوگل بگه قیمت و موجودی محصول چیه، تا نتیجهش با این اطلاعات نشون داده بشه. یه دستور پخت میتونه زمان پخت و امتیاز رو نشون بده. به این نتیجههای پربارتر، نتیجهی غنی (Rich result) میگن. همهی اینها اختیاریه، ولی نتیجهی شما رو بیشتر به چشم میاره.
کار هفتم: چیزی که نباید بیاد، نیاد
کار آخر: اگه محتوایی دارید که نباید توی نتایج پیدا بشه، یا کلا میخواید از نتایج بیرون باشید، از راه درستش استفاده کنید. راه درست بستگی داره به اینکه چی میخواید: noindex برای اینکه یه صفحه ایندکس نشه، robots.txt برای اینکه یه بخش خزیده نشه، رمز یا ورود برای چیزهایی که واقعا خصوصیان، و ابزار حذف موقت سرچ کنسول برای وقتی که یه صفحه رو فوری باید از نتایج برداشت.
مثال: صفحهی سبد خرید، صفحهی ورود، نتیجهی جستجوی داخلی سایت و صفحههای تستی، معمولا جایی توی نتایج گوگل ندارن. اگه اینها ایندکس بشن، هم آدمها رو گیج میکنن، هم وقت ربات رو برای صفحههای بیارزش هدر میدن.
همه رو رعایت کنید، باز هم تضمین نیست
این جمله توی خود سند هست و باید جدی گرفته بشه: اینکه یه صفحه همهی این حداقلها و کارها رو داشته باشه، به این معنی نیست که گوگل حتما میخزدش، ایندکسش میکنه یا نشونش میده.
پس چرا رعایت کنیم؟ چون بیاینا شانس تقریبا صفره، و بااینا شانس خیلی بالاتره. مثل ورزشکاری که درست تمرین میکنه و درست غذا میخوره؛ قول مدال بهش نمیدن، ولی بدون این کارها اصلا به مسابقه نمیرسه. هر کسی هم که بهتون «تضمین صفحهی اول گوگل» داد، یا این سند رو نخونده، یا داره بهتون راست نمیگه.
هر بخش، کجای این مسیر باز میشه
این درس یه نقشهست، و هر تیکهش توی درسهای بعدی همین مسیر کاملتر باز میشه. بخش فنی رو توی ایستگاه سئوی تکنیکال میبینید: robots.txt، نقشهی سایت، کد وضعیت، صفحههای تکراری و سرعت. بخش اسپم رو توی درس «سئو کلاه سفید و کلاه سیاه»، با همهی مثالهاش. و کارهای کلیدی رو توی ایستگاههای محتوا، تحقیق کلمهی کلیدی و لینکسازی.
یه پیشنهاد: هر بار که یه ترفند سئو جایی شنیدید، اول از خودتون بپرسید این ترفند کدوم یکی از این سه بخشه. اگه یه حداقل فنی رو درست میکنه، احتمالا لازمه. اگه به یکی از کارهای کلیدی کمک میکنه، احتمالا خوبه. ولی اگه بوی فریب میده، یعنی یه چیزی رو به گوگل نشون میده که آدم نمیبینه، به احتمال زیاد یکی از سیاستهای اسپمه، و دیر یا زود به ضررتون تموم میشه.
مثلا یکی بهتون میگه «یه متن طولانی پر از کلمهی کلیدی بنویس و رنگش رو سفید کن که فقط گوگل ببینه». این دقیقا متن پنهانه، یعنی اسپم. یکی دیگه میگه «برای هر عکس یه متن جایگزین درست بنویس». این یکی از کارهای کلیدیه. با همین سوال ساده، نصف توصیههای غلطی که توی اینترنت هست رو خودتون تشخیص میدید.
یه چکلیست برای سایت خودتون
اینها رو برای صفحههای مهم سایتتون یکییکی چک کنید:
- توی سرچ کنسول، ابزار بررسی نشونی میگه صفحه «قابل خزش» هست و robots.txt جلوش رو نگرفته.
- کد وضعیت صفحه ۲۰۰ هست، نه ۴۰۴ یا ۵۰۰ یا ۴۰۴ نرم.
- صفحه noindex نداره، مگر اینکه عمدی باشه.
- متن اصلی صفحه واقعا جواب سوال یه آدمه.
- کلمهای که مردم جستجو میکنن، توی عنوان و H1 هست.
- صفحه از دستکم یه صفحهی دیگهی سایت با لینک ساده لینک گرفته.
- هیچکدوم از کارهای فهرست اسپم توی سایت نیست.
- توی سرچ کنسول، بخش «اقدامهای دستی» (Manual actions) خالیه.
چند تا حرف که زیاد میشنوید
- «ثبت سایت توی گوگل پولیه.» نه. اومدن توی نتایج معمولی رایگانه و ثبت با سرچ کنسول هم رایگانه.
- «سئو یعنی کلی کار فنی سخت.» بخش فنی Search Essentials فقط سه شرطه و بیشتر سایتها خودشون دارنش.
- «هر چی کلمهی کلیدی بیشتر تکرار بشه، بهتره.» نه. تکرار بیجا خودش یکی از سیاستهای اسپمه.
- «robots.txt صفحه رو از گوگل پاک میکنه.» جلوی خزش رو میگیره، ولی نشونی ممکنه باز هم بیاد؛ برای ایندکس نشدن noindex لازمه.
- «اگه همه رو رعایت کنم، حتما صفحهی اولم.» گوگل صاف میگه هیچ تضمینی نیست؛ فقط شانس بالا میره.
- «Search Essentials همون Webmaster Guidelines قدیمیه؟» آره، همون قانوننامهست با اسم تازه و شکل سادهتر.
واژههای این درس، یه جا
- اصول پایهی جستجوی گوگل (Google Search Essentials): قانوننامهی گوگل برای اومدن و دیده شدن توی نتایج.
- حداقلهای فنی (Technical requirements): سه شرط کمینهی هر صفحه.
- سیاستهای اسپم (Spam policies): کارهای فریبدهندهای که سایت رو پایین میکشه یا حذف میکنه.
- کارهای کلیدی (Key best practices): کارهایی با بیشترین اثر روی دیده شدن.
- کد وضعیت (HTTP status code): عدد سهرقمی جواب سرور؛ ۲۰۰ یعنی موفق.
- ۴۰۴ نرم (Soft 404): صفحهای که میگه پیدا نشد ولی کد ۲۰۰ میده.
- اقدام دستی (Manual action): جریمهای که یه کارمند گوگل ثبت میکنه.
- محتوای اول برای آدم (People-first content): محتوایی که برای جواب دادن به آدم ساخته شده.
- دادهی ساختاریافته (Structured data): کدی که به گوگل میگه اطلاعات صفحه دقیقا چیه.
- نتیجهی غنی (Rich result): نتیجهای با اطلاعات بیشتر مثل امتیاز یا قیمت.
یه تمرین کوتاه
یکی از صفحههای مهم سایت خودتون، یا یه سایتی که میشناسید، رو بردارید:
- کلمهای که فکر میکنید مردم برای پیدا کردن این صفحه مینویسن رو یادداشت کنید.
- ببینید این کلمه توی عنوان صفحه، که بالای زبونهی مرورگر میاد، هست یا نه.
- ببینید توی بزرگترین عنوان خود صفحه هست یا نه.
- از خودتون بپرسید: اگه یه غریبه این صفحه رو بخونه، جوابش رو میگیره؟
- اگه سرچ کنسول دارید، نشونی این صفحه رو توی ابزار بررسی نشونی بزنید و ببینید چی میگه.
اگه هر پنج تا درست بود، صفحهتون از نظر Search Essentials تقریبا توی مسیر درسته. حالا درسهای بعدی این مسیر، هر کدوم یکی از این تیکهها رو عمیقتر باز میکنن.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- Search Essentials قانوننامهی خود گوگله و سه بخش داره: فنی، اسپم، کارهای کلیدی.
- دیده شدن توی نتایج معمولی گوگل پولی نیست.
- حداقل فنی سه شرطه: ربات بسته نباشه، صفحه کد ۲۰۰ بده، محتوای قابل ایندکس داشته باشه.
- سیاستهای اسپم کارهای فریبدهندهست که سایت رو پایین میکشه یا حذف میکنه.
- مهمترین کار، محتوای مفید و قابل اعتماد برای آدمه.
- کلمههایی رو بنویسید که مردم جستجو میکنن، توی عنوان و جاهای اصلی.
- رعایت همهی اینها هم ایندکس شدن رو تضمین نمیکنه، فقط شانس رو بالا میبره.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.