آموزشتولید محتوا برای شبکههای اجتماعی
شبکهها و سایت
جواب کوتاه
صفحهی شما توی شبکههای اجتماعی، مثل یه غرفهی اجارهای توی یه بازارچهی شلوغه: آدمهای زیادی رد میشن، ولی قانونها، ساعتها، و حتی اینکه غرفهتون فردا باز باشه یا نه، دست صاحب بازارچهست. سایت و فهرست تماس، مثل خبرنامه یا شمارهی مشتریها با اجازهشون، مثل یه مغازهی کوچیک با کلید خودتونه. شبکهها، برای پیدا شدن و گفتوگو عالیان؛ ولی بهتره آدمها رو، آرومآروم، به جای خودتون هم بیارید: با یه لینک ساده توی صفحه و پستها، با یه دلیل خوب، مثل یه راهنمای کاملتر یا یه هدیهی کوچیک در ازای عضویت، و با سایتی که سریع، روی گوشی، باز میشه و اطلاعات کامل داره. اسم و اطلاعات، همهجا یکی باشه؛ و راههای برگشت هم، باز: از سایت، به شبکهها هم لینک بدید. شبکهها و سایت، رقیب نیستن؛ پل و خونهان.
یه غرفهی اجارهای، و یه مغازهی خودت
یه بازارچهی خیلی شلوغ رو تصور کنید که یه غرفه توش اجاره کردید. آدمهای زیادی رد میشن، و خیلیها، غرفهی شما رو میبینن. ولی صاحب بازارچه، قانون میذاره: ساعتها رو تعیین میکنه، جای غرفهها رو عوض میکنه، و اگه یه روز بخواد، میتونه غرفهی شما رو ببنده.
حالا تصور کنید یه مغازهی کوچیک هم دارید، کمی دورتر، با کلید خودتون. شلوغی بازارچه رو نداره، ولی کسی نمیتونه درش رو روی شما ببنده. فروشندهی باهوش، توی غرفه، با آدمها آشنا میشه، و آدرس مغازه رو بهشون میده. توی درس قبل، یکی از هدفها، همین «بردن آدمها به جای خودتون» بود؛ اینجا، کامل بازش میکنیم.
در یه جمله
شبکههای اجتماعی، مال شما نیستن؛ برای پیدا شدن و گفتوگو عالیان، ولی بهتره آدمها رو، آرومآروم، به سایت و فهرست تماس خودتون هم بیارید.
این، به این معنی نیست که شبکهها بدن یا باید کنار گذاشته بشن. یعنی یه کسبوکار عاقل، همهی تخممرغهاش رو، توی یه سبد اجارهای نمیذاره. توی مسیر دیجیتال مارکتینگ، به این دو، رسانهی خودی و رسانهی نیمهخودی گفتیم؛ اینجا، میبینیم چطوری با هم کار کنن.
زمین اجارهای یعنی چی
وقتی میگیم صفحهی شبکه، زمین اجارهایه، منظورمون اینه که شما، اونجا، تصمیمگیرندهی آخر نیستید. شما محتوا میذارید، ولی شبکه تصمیم میگیره به کی نشون بده؛ شما صفحه میسازید، ولی شبکه، قانونش رو تعیین میکنه؛ و شما دنبالکننده جمع میکنید، ولی ارتباط مستقیم با اونها، از راه شبکهست.
این، چیز عجیبی نیست؛ هر جایی که مال کس دیگهست، همینطوره. مشکل، فقط وقتیه که فراموش کنیم. کسبوکاری که فکر میکنه صفحهی شبکه، مال خودشه، معمولا روزی که یه چیزی عوض میشه، غافلگیر میشه.
قانونها، عوض میشن
شبکههای اجتماعی، مدام، قانونها و امکانهاشون رو عوض میکنن: یه روز، یه نوع محتوا رو بیشتر نشون میدن، روز دیگه کمتر؛ یه روز، یه امکان تازه اضافه میشه، روز دیگه یه امکان قدیمی برداشته میشه؛ و قانونهای تبلیغ، هر از گاهی، سختتر یا سادهتر میشن.
هیچکدوم از این تغییرها، دست شما نیست؛ و خیلی وقتها، بیخبر میان. کسبوکاری که فقط روی یه شبکه حساب کرده، با هر تغییر، باید از نو، خودش رو جور کنه. کسبوکاری که یه جای خودی هم داره، با این تغییرها، کمتر تکون میخوره.
دیده شدن، تضمین نیست
حتی دنبالکنندههای خود شما هم، همهی پستهاتون رو نمیبینن؛ شبکه، تصمیم میگیره به هر کدوم، چی نشون بده. و این تصمیم، با زمان، عوض میشه. صفحهای که یه سال، پستهاش به آدمهای زیادی میرسید، ممکنه سال بعد، با همون محتوا، کمتر دیده بشه.
ولی وقتی یه نفر عضو خبرنامهی شماست، یا شمارهش رو با اجازهش دارید، میتونید مستقیم بهش پیام بدید؛ و هیچ سیستم خودکاری، بین شما و اون نیست. این، فرق بزرگ زمین اجارهای و زمین خودیه.
اگه یه روز، صفحه بسته بشه
گاهی، صفحهی یه کسبوکار، به هر دلیلی، محدود یا بسته میشه: به خاطر یه گزارش اشتباه، یه تغییر قانون، یا یه مشکل که شاید حتی تقصیر خود کسبوکار نباشه. یا گاهی، دسترسی به یه شبکه، برای بخشی از مخاطبها، سخت میشه.
اون روز، کسبوکاری که همهی ارتباطش با مشتریها، فقط از راه همون صفحه بود، یهو، همهچیز رو از دست میده: نه راه پیام دادن داره، نه راه خبر دادن. کسبوکاری که یه سایت و یه فهرست تماس داره، میتونه فردا صبح، به همهی مشتریهاش خبر بده که کجا میشه پیداش کرد.
اگه صفحه، هک بشه
یه خطر دیگه، هک شدن صفحهست. اگه کسی، رمز صفحه رو بدزده، ممکنه همهچیز رو عوض کنه، پیامهای جعلی بفرسته، یا صفحه رو کاملا از دسترس شما خارج کنه. برگردوندن یه صفحهی هکشده، گاهی روزها یا هفتهها طول میکشه؛ و گاهی، اصلا ممکن نیست.
رمز قوی و تایید دومرحلهای، این خطر رو خیلی کم میکنه؛ ولی صفر نمیکنه. داشتن یه راه دیگه برای رسیدن به مشتریها، یعنی یه سایت و یه فهرست تماس، مثل یه بیمهست؛ امیدوارید هیچوقت لازمش نشه، ولی خوبه که هست.
چی مال خود شماست
چند تا چیز، توی دنیای آنلاین، واقعا مال خود شماست: سایت، با دامنهای که به اسم خودتونه؛ فهرست ایمیل مشتریها، با اجازهی خودشون؛ فهرست شمارهی مشتریها، با اجازهشون؛ و محتوایی که ساختید و یه نسخهش رو، خودتون نگه داشتید.
اینها، مثل همون مغازه با کلید خودتونن. شاید شلوغی بازارچه رو نداشته باشن؛ ولی هر روز، کمی بزرگتر میشن، و کسی نمیتونه، یهشبه، ازتون بگیرشون. ساختنشون، زمان میبره؛ برای همین، بهتره از همین امروز، شروع کنید.
سایت، خونهی شما
سایت، کاملترین جاییه که مال خودتونه. اونجا، میتونید هر چقدر بخواید، کامل توضیح بدید؛ هر طور که بخواید، صفحه رو بچینید؛ و هیچکس، تصمیم نمیگیره که آدمها، کدوم صفحه رو ببینن یا نبینن. سایت، میتونه سالها، از راه جستجو هم، آدم بیاره.
لازم نیست سایت، بزرگ و پیچیده باشه. یه سایت ساده، با چند صفحه، یعنی معرفی، کارها یا محصولات، راه تماس، و چند محتوای مفید، برای خیلی از کسبوکارها، کاملا کافیه. مهم اینه که باشه، سریع باشه، و اطلاعاتش، درست.
فهرست تماس، گنج شما
فهرست تماس، یعنی ایمیل یا شمارهی آدمهایی که خودشون اجازه دادن براشون پیام بفرستید، شاید باارزشترین دارایی آنلاین یه کسبوکاره. چون مستقیم، به خود آدم میرسه، و هیچ شبکهای، نمیتونه بین شما و اون فاصله بندازه.
مهمترین قانونش، اجازهست: فقط کسی رو اضافه کنید که خودش خواسته؛ بگید چه پیامهایی و هر چند وقت یه بار میفرستید؛ و همیشه، یه راه آسون برای لغو عضویت بذارید. فهرستی که با زور یا فریب جمع بشه، نه تنها کمکی نمیکنه، بلکه اعتماد رو هم خراب میکنه.
چرا هر دو لازمه
شبکهها و سایت، هر کدوم، یه کار رو بهتر انجام میدن. شبکهها، برای پیدا شدن توسط آدمهای تازه، گفتوگوی سریع، و نشون دادن روزبهروز کسبوکار، عالیان. سایت و فهرست تماس، برای اطلاعات کامل، رابطهی ماندگار، و امنیت در برابر تغییرها، بهترن.
پس سوال، «شبکه یا سایت؟» نیست؛ سوال، اینه که این دو، چطوری با هم کار کنن. بهترین حالت، اینه که شبکهها، مثل غرفهی بازارچه، آدمها رو آشنا کنن؛ و سایت و فهرست تماس، مثل مغازه، اونها رو نگه دارن.
یه پل، از شبکه به خونه
کار اصلی این درس، ساختن یه پله: یه راه ساده و دلپذیر، که آدمها رو، از صفحهی شبکه، به سایت یا فهرست تماس شما ببره. این پل، باید سه ویژگی داشته باشه: پیدا کردنش آسون باشه؛ یه دلیل خوب برای رد شدن ازش باشه؛ و اون طرف پل، چیزی ارزشمند باشه.
پلی که پیدا نمیشه، یا هیچ دلیلی برای رد شدن ازش نیست، یا اون طرفش یه صفحهی خالی و کنده، هیچکس رو جابهجا نمیکنه. توی بخشهای بعدی، هر سه ویژگی رو، کوتاه، میبینیم.
لینک توی صفحه
بیشتر شبکهها، یه جا برای لینک توی معرفی صفحه دارن. این، سادهترین پایهی پله: یه لینک به سایت، یا به یه صفحهی خاص که برای آدمهای اون شبکه ساخته شده. یه جملهی کوتاه کنارش، مثل «راهنمای کامل و ثبت سفارش، اینجا»، کمک میکنه آدمها بدونن چرا روش بزنن.
مطمئن بشید که این لینک، درسته، کار میکنه، و به جای درستی میره. یه لینک خراب، یا لینکی که به صفحهی اول یه سایت شلوغ میره و آدم توش گم میشه، پل رو، عملا، خراب کرده.
پل، توی پستها
کنار لینک صفحه، میتونید توی بعضی پستها هم، آدمها رو به سایت دعوت کنید: «راهنمای کامل این موضوع، توی سایتمونه» یا «برای دیدن همهی مدلها، به سایت سر بزنید». بعضی شبکهها، اجازهی لینک مستقیم توی پست رو میدن؛ بعضیها نه، و باید به لینک صفحه اشاره کنید.
مهم اینه که این دعوتها، طبیعی و بهجا باشن؛ نه توی هر پست. پستی که خودش ارزشمنده و فقط برای جزئیات بیشتر، به سایت اشاره میکنه، خیلی بهتر از پستی جواب میده که هیچ محتوایی نداره و فقط میگه «برید سایت».
یه دلیل خوب برای اومدن
آدمها، بیدلیل، از یه شبکه که توش راحتن، بیرون نمیرن. باید یه دلیل خوب داشته باشن: یه اطلاعات کاملتر، که توی یه پست جا نمیشه؛ یه راهنمای قدمبهقدم؛ یه ابزار مفید؛ یه سفارش آسون؛ یا یه هدیهی کوچیک.
قبل از هر دعوت، بپرسید: «اگه من جای این آدم بودم، چرا باید روی این لینک بزنم؟». اگه جواب روشنی ندارید، دعوت، احتمالا کار نمیکنه. یه دلیل واقعی، از ده بار تکرار «به سایت ما سر بزنید»، بهتره.
یه هدیه، در ازای عضویت
یه راه رایج برای ساختن فهرست تماس، اینه که یه چیز ارزشمند، رایگان، در ازای عضویت توی خبرنامه بدید: یه چکلیست، یه راهنمای کوتاه، یه دستور پخت، یا یه تخفیف کوچیک. به این، Lead Magnet، یعنی آهنربای جذب، میگن.
این معامله، منصفانهست، به شرطی که دو چیز رعایت بشه: هدیه، واقعا ارزشمند باشه، نه یه چیز توخالی؛ و آدم، روشن بدونه که داره عضو خبرنامه میشه، و هر وقت خواست، میتونه لغوش کنه. هدیهی خوب، شروع یه رابطهی خوبه.
خبرنامه، رابطهی ماندگار
وقتی کسی عضو خبرنامهی شما شد، رابطه، شکل تازهای پیدا میکنه: حالا میتونید مستقیم، هر چند وقت یه بار، یه چیز ارزشمند براش بفرستید؛ یه نکتهی تازه، یه راهنما، یا یه خبر مهم. خبرنامهای که هر بار یه چیز بهدردبخور داره، باز و خونده میشه.
خبرنامه، باید با همون صدا و ارزشهای صفحهی شبکه باشه؛ آدمها، باید حس کنن با همون کسبوکار، ولی نزدیکتر، طرفن. و یه ریتم ثابت، مثلا هر دو هفته یه بار، از پیامهای نامنظم، خیلی بهتره.
کوتاه اینجا، کامل اونجا
یه تقسیم کار خوب بین شبکهها و سایت، اینه: توی شبکه، کوتاه و جذاب؛ توی سایت، کامل و دقیق. مثلا توی شبکه، یه ویدیوی کوتاه از یه محصول؛ و توی سایت، همهی جزئیات، قیمت، شرایط ارسال، و جواب سوالهای رایج.
این تقسیم، به نفع هر دوئه: پستهای شبکه، سبک و جذاب میمونن، و سایت، جاییه که آدمهایی که واقعا علاقه دارن، میتونن همهچیز رو پیدا کنن. آدمی که از شبکه به سایت میاد، باید اونجا، جواب سوالهاش رو پیدا کنه، نه یه صفحهی خالی.
سایت، سریع روی گوشی
آدمی که از یه شبکهی اجتماعی، روی یه لینک میزنه، تقریبا همیشه با گوشیه. اگه سایت، روی گوشی، کند باز بشه، یا نوشتهها ریز و دکمهها کوچیک باشن، اون آدم، زود برمیگرده به شبکه؛ و پل، خراب شده.
پس پیش از اینکه آدمها رو به سایت دعوت کنید، خودتون، با گوشی، از همون شبکه، روی لینک بزنید و ببینید چی میشه: چقدر طول میکشه تا باز بشه؟ راحت خونده میشه؟ کاری که آدم میخواد، راحت انجام میشه؟ سایت سریع، نیمی از کار پله.
یه اسم، یه اطلاعات، همهجا
اسم کسبوکار، شمارهی تماس، آدرس، ساعت کاری، و ظاهر کلی، باید توی همهی شبکهها و سایت، یکی باشه. اگه صفحهی اینستاگرام، یه شماره داره و سایت، یه شمارهی دیگه، یا ساعت کاری، جاهای مختلف، فرق میکنه، آدمها گیج میشن و اعتمادشون کم میشه.
یه بار، همهی جاهایی که اسم شما هست رو، کنار هم بذارید و یکی کنید. و هر وقت چیزی عوض شد، مثلا ساعت کاری، یادتون باشه که همهجا، با هم، عوضش کنید. این کار، ساده به نظر میاد، ولی خیلیها، فراموشش میکنن.
راه برگشت هم باز باشه
پل، دوطرفهست. همونطور که از شبکه به سایت لینک میدید، از سایت هم، به صفحههای شبکههاتون لینک بدید. آدمی که از جستجو به سایت شما رسیده، شاید دوست داشته باشه، توی شبکهها هم دنبالتون کنه و روزبهروز، کارتون رو ببینه.
این لینکها، معمولا پایین صفحهی سایت، یا توی صفحهی تماس، میآن. فقط به شبکههایی لینک بدید که واقعا فعالید؛ لینک به یه صفحهی رهاشده، بیشتر از اینکه کمک کنه، ضرر میزنه.
بفهمید آدمها از کجا اومدن
برای اینکه بدونید پل کار میکنه یا نه، باید بفهمید چند نفر، از کدوم شبکه، به سایت اومدن، و اونجا چی کار کردن. ابزارهای آمار سایت، مثل گوگل آنالیتیکس، این رو نشون میدن. یه کار سادهی کمکی، اینه که به لینکهایی که توی هر شبکه میذارید، یه برچسب کوچیک اضافه کنید، تا آمار، دقیقتر بشه.
به این برچسبها، UTM، کوتاهشدهی Urchin Tracking Module، میگن؛ و جزئیاتش رو، توی مسیر «گوگل آنالیتیکس» کتابخونه میبینید. اینجا، فقط همین: بدون دونستن اینکه آدمها از کجا میان، نمیتونید بفهمید کدوم پل، بهتر کار میکنه.
اجازه و حریم
وقتی آدمها رو به سایت میارید، یا ایمیل و شمارهشون رو میگیرید، اطلاعاتشون، دست شماست؛ و این، یه مسئولیته. فقط چیزی رو بپرسید که واقعا لازمه؛ روشن بگید برای چی؛ و هیچوقت، اطلاعات رو به کسی ندید.
یه اشتباه رایج، اینه که از دنبالکنندههای شبکه، بی اجازه، شماره یا ایمیل جمع کنیم، یا اونها رو، بیخبر، به یه فهرست پیام اضافه کنیم. این کار، اعتماد رو خراب میکنه، و آدمها، معمولا با لغو و گزارش، جواب میدن. فهرست ماندگار، فقط با اجازه ساخته میشه.
از محتواتون، نسخه نگه دارید
محتوایی که توی شبکهها میسازید، یعنی عکسها، ویدیوها و متنها، کار و زحمت شماست. اگه صفحه بسته یا هک بشه، ممکنه همهش از دست بره. پس از هر محتوای مهم، یه نسخه، جای دیگه، مثلا روی رایانه یا یه فضای ذخیرهی مطمئن، نگه دارید.
بعضی شبکهها، امکان دانلود همهی محتوای صفحه رو هم دارن؛ هر چند وقت یه بار، ازش استفاده کنید. و محتوای خوب و ماندگار، مثل راهنماها، رو، بهتره روی سایت هم، بذارید؛ تا هم امنتر باشه، هم توی جستجو، پیدا بشه.
همهچیز رو کپی نکنید
یه اشتباه، اینه که سایت رو، فقط یه کپی از صفحهی شبکه کنیم، یا برعکس: همون پستها، همون متنها، همهجا. هر جا، کار خودش رو داره: شبکه، برای دیده شدن و گفتوگوی سریع؛ سایت، برای اطلاعات کامل و ماندگار.
اگه سایت، فقط تکرار صفحهی شبکه باشه، آدمها، دلیلی برای اومدن ندارن. اگه صفحهی شبکه، فقط لینک به سایت باشه، آدمها، دلیلی برای دنبال کردن ندارن. هر کدوم، باید یه چیزی داشته باشن که اون یکی نداره.
یه صفحهی ویژه، برای هر شبکه
یه کار خوب، اینه که به جای فرستادن آدمها به صفحهی اول سایت، اونها رو به یه صفحهی ویژه بفرستید؛ صفحهای که مخصوص آدمهاییه که از یه شبکهی خاص میان. مثلا یه صفحه که میگه «سلام دنبالکنندههای عزیز» و همون چیزی رو نشون میده که توی پست، وعده داده شده.
این صفحه، آدم رو گیج نمیکنه؛ مستقیم، به همون چیزی میرسه که دنبالش بود. به این، Landing Page، یعنی صفحهی فرود، میگن؛ و توی مسیر دیجیتال مارکتینگ، یه درس کامل دربارهشه.
برای کسبوکار کوچیک
برای کسبوکار کوچیکی که فعلا فقط یه صفحه توی یه شبکه داره، سادهترین قدم اول، اینه: یه سایت خیلی ساده، حتی یه صفحه، با معرفی، راه تماس و اطلاعات اصلی؛ و یه فهرست تماس، از مشتریهایی که خودشون میخوان خبرهای شما رو بگیرن.
لازم نیست از اول، کامل باشه. ولی همین دو تا، یعنی یه خونهی کوچیک و یه دفترچهی تماس، کسبوکار رو، در برابر هر تغییری توی شبکهها، خیلی امنتر میکنه. هر هفته، چند نفر رو به این دو تا اضافه کنید.
برای برند شخصی
برای برند شخصی هم، همین قانون درسته. آدمی که فقط توی یه شبکه شناخته شده، اگه اون شبکه عوض بشه، یا صفحهش بسته بشه، ممکنه همهچیز رو از دست بده. یه سایت سادهی شخصی، با معرفی، نمونهکارها و راه تماس، و یه فهرست از آدمهایی که میخوان کار شما رو دنبال کنن، این خطر رو کم میکنه.
یه دامنه با اسم خودتون، یه سرمایهگذاری کوچیکه که سالها میمونه؛ هر شبکهای که بیاد و بره، آدمها، همیشه، میدونن کجا پیداتون کنن.
اشتباههای رایج
چند اشتباه رایج: ساختن همهی کسبوکار روی یه صفحهی شبکه؛ نداشتن هیچ راه تماس مستقیم با مشتریها؛ لینک خراب یا لینکی که به یه صفحهی شلوغ و گیجکننده میره؛ سایت کند روی گوشی؛ اطلاعات متفاوت توی جاهای مختلف؛ و جمع کردن شماره یا ایمیل، بی اجازه.
یه اشتباه دیگه، فشار زیاده: توی هر پست، «برید سایت، برید سایت». آدمها، از این فشار، خسته میشن. پل خوب، دعوتکنندهست، نه هلدهنده؛ با یه دلیل خوب، و اون طرفش، یه چیز ارزشمند.
چند واژه
Owned Media، یعنی رسانهی خودی؛ مثل سایت و خبرنامه. Rented یا Borrowed Land، یعنی زمین اجارهای یا قرضی؛ مثل صفحهی شبکهها. Link in Bio، یعنی لینک توی معرفی صفحه. Lead Magnet، یعنی آهنربای جذب؛ هدیه در ازای عضویت.
Newsletter، یعنی خبرنامه. Landing Page، یعنی صفحهی فرود. UTM، یعنی برچسب لینک برای آمار. Opt-in، یعنی عضویت با اجازهی خود آدم. Backup، یعنی نسخهی پشتیبان. این واژهها، توی مسیرهای سایت و آنالیتیکس هم، دوباره میان.
جواب کوتاه
اگه کسی پرسید «شبکهها کافیان یا سایت هم لازمه»:
صفحهی شبکه، مثل یه غرفهی اجارهایه: پرطرفدار، ولی قانون و دیده شدن و حتی باز موندنش، دست اون شبکهست. سایت و فهرست تماس با اجازه، مثل مغازهای با کلید خودتونن. شبکهها برای پیدا شدن و گفتوگو، سایت برای اطلاعات کامل و رابطهی ماندگار. یه پل بسازید: لینک ساده، دلیل خوب، و سایتی سریع و کامل روی گوشی؛ اسم و اطلاعات همهجا یکی؛ و راه برگشت هم باز. پل و خونه، نه رقیب.
چند باور رایج
- «صفحهی اینستاگرام، کافیه.» زمین اجارهایه؛ یه خونهی خودی هم لازمه.
- «سایت دیگه کسی نمیره.» برای اطلاعات کامل و جستجو، هنوز اصلیه.
- «دنبالکنندهها، مال ما هستن.» رابطهی مستقیم، فقط با فهرست تماس.
- «توی هر پست، بگیم برید سایت.» دعوت با دلیل، نه فشار.
- «شمارهی دنبالکنندهها رو جمع کنیم.» فقط با اجازه.
یه مثال
یه خیاط لباس زنونه، چند سال، فقط از صفحهی اینستاگرامش سفارش میگرفت؛ کارش خوب پیش میرفت، و هزاران دنبالکننده داشت. یه روز، صفحهش، بی هیچ هشداری، به خاطر یه گزارش اشتباه، بسته شد. چند هفته طول کشید تا برگرده؛ و توی این مدت، هیچ راهی برای خبر دادن به مشتریهاش نداشت.
وقتی صفحه برگشت، اولین کاری که کرد، ساختن یه سایت ساده بود، با نمونهکارها و فرم سفارش؛ و یه خبرنامه، که با یه راهنمای رایگان «انتخاب پارچه برای مهمونی»، آدمها رو دعوت میکرد. لینکش رو توی معرفی صفحه گذاشت، و هر از گاهی، توی پستها، به راهنما اشاره کرد. یه سال بعد، نیمی از سفارشهاش، از سایت و خبرنامه میاومد؛ و دیگه، نگران هیچ تغییری توی شبکهها نبود.
تمرین امروز
امروز، اولین پل خودتون رو بسازید.
- بنویسید الان، چه چیزهایی واقعا مال خودتونه: سایت، فهرست ایمیل، فهرست شماره با اجازه.
- اگه سایت ندارید، یه صفحهی ساده با معرفی و راه تماس، طراحی کنید.
- یه هدیهی کوچیک و ارزشمند برای دعوت به خبرنامه، انتخاب کنید.
- لینک توی معرفی صفحه رو، به یه صفحهی ویژه، با یه جملهی روشن، عوض کنید.
- با گوشی، از همون شبکه، روی لینک بزنید و ببینید سریع و روشنه یا نه.
با این درس، ایستگاه اول مسیر شبکههای اجتماعی تموم میشه؛ ایستگاه بعدی، دربارهی مخاطب و صداست.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- صفحهی شبکه، غرفهی اجارهایه؛ سایت و خبرنامه، مغازهی خودتون.
- شبکهها برای پیدا شدن و گفتوگو؛ سایت برای اطلاعات کامل و رابطهی ماندگار.
- آدمها رو با یه لینک ساده و یه دلیل خوب بیارید، بی فشار.
- سایت، سریع و کامل روی گوشی؛ اسم و اطلاعات، همهجا یکی.
- پل و خونه، نه رقیب.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.