آموزشآموزش زبان انگلیسی از صفر تا صد

درس ۲ از ۲۶۷، زبان‌های خارجی، حدود ۲۵ دقیقه خواندن

سطح بندی زبان انگلیسی: A1 تا C2 یعنی چه

جواب کوتاه

سطح زبان انگلیسی رو با یه نردبون جهانی شش‌پله‌ای می‌سنجن که اسمش CEFR هست: A1 و A2 یعنی کاربر پایه، B1 و B2 یعنی کاربر مستقل، C1 و C2 یعنی کاربر ماهر. هر سطح با کارهایی تعریف می‌شه که از پسشون برمیاید؛ مثلا A1 یعنی خودتون رو ساده معرفی می‌کنید و B2 یعنی با یه انگلیسی‌زبان بی زحمت بحث می‌کنید.

CEFR چیه

وقتی یکی می‌گه «زبانم B2 هست» یا توی یه آگهی کار می‌نویسن «انگلیسی در سطح C1»، دارن از یه نردبون جهانی حرف می‌زنن. اسم این نردبون CEFR هست.

CEFR کوتاه‌شده‌ی Common European Framework of Reference for Languages هست، یعنی «چارچوب مشترک اروپایی برای زبان‌ها». شورای اروپا (Council of Europe) چند سال روش کار کرد و سال ۲۰۰۱ منتشرش کرد. سال ۲۰۲۰ هم یه نسخه‌ی تکمیلی براش اومد که بهش می‌گن Companion Volume.

قبل از CEFR هر آموزشگاه و هر کشوری اسم خودش رو برای سطح‌ها داشت. یکی می‌گفت «پیشرفته»، یکی می‌گفت «ترم ۱۲»، یکی می‌گفت «متوسط ۳». هیچ‌کس نمی‌دونست «پیشرفته»ی یه جا با «پیشرفته»ی یه جای دیگه یکیه یا نه. CEFR یه زبان مشترک ساخت: حالا B1 توی تهران همون B1 توی مادرید و توکیوئه.

با اینکه اسمش «اروپایی»ه، الان تقریبا همه‌جای دنیا ازش استفاده می‌شه و برای هر زبانی کار می‌کنه، نه فقط انگلیسی. یعنی اگه یه روز فرانسه یا آلمانی هم یاد بگیرید، همین شش پله رو دارید.

مهم‌ترین چیز درباره‌ی CEFR اینه: هر سطح با کار تعریف می‌شه، نه با کتاب و نه با نمره. یعنی نمی‌گه «B1 یعنی این ده تا قاعده‌ی گرامر رو بلدی»؛ می‌گه «B1 یعنی توی سفر، بیشتر موقعیت‌ها رو تنها حل می‌کنی». برای همین بهشون می‌گن جمله‌های «از پسش برمیاد» (به انگلیسی Can-do statements).

این برای شما چه فایده‌ای داره؟ سه تا. اول اینکه می‌فهمید الان کجایید، بی اینکه به حرف این و اون تکیه کنید. دوم اینکه می‌تونید یه هدف روشن بذارید؛ مثلا «تا آخر سال می‌خوام B1 بشم» خیلی روشن‌تر از «می‌خوام زبانم خوب بشه»ست. سوم اینکه وقتی یه آگهی کار، یه دانشگاه یا یه فرم مهاجرت نوشته «سطح B2»، دقیقا می‌دونید چی ازتون می‌خوان و چقدر راه مونده. این دوره هم درس‌هاش رو روی همین پله‌ها چیده؛ پس هر جای راه که باشید، می‌دونید روی کدوم طبقه‌اید.

سه گروه، شش طبقه

CEFR رو مثل یه ساختمون شش‌طبقه ببینید. هر دو طبقه یه گروهن و هر گروه یه حرف داره: A، B و C. هر چی حرف جلوتر و عدد بزرگ‌تر، سطح بالاتر.

  • A یعنی کاربر پایه (Basic user): A1 و A2. از پس چیزهای خیلی نزدیک و ساده برمیاید: خودتون، خانواده، خرید، آدرس. هنوز بیشتر وقت‌ها طرف مقابل باید کمکتون کنه.
  • B یعنی کاربر مستقل (Independent user): B1 و B2. اینجا دیگه تنها از پس کارها برمیاید. سفر می‌رید، نظر می‌دید، فیلم رو با زیرنویس انگلیسی می‌فهمید، و توی B2 بی زحمت بحث می‌کنید.
  • C یعنی کاربر ماهر (Proficient user): C1 و C2. تقریبا هر چیزی رو می‌فهمید؛ توی کار و دانشگاه به انگلیسی کار می‌کنید و توی C2 حتی ظرافت‌های معنا و شوخی‌ها رو هم می‌گیرید.

توی خود CEFR هر سطح یه اسم انگلیسی هم داره که شاید جایی ببینید: A1 اسمش Breakthrough (اولین قدم)، A2 اسمش Waystage (وسط راه)، B1 اسمش Threshold (آستانه)، B2 اسمش Vantage (جای دید باز)، C1 اسمش Effective Operational Proficiency (مهارت کارآمد) و C2 اسمش Mastery (تسلط) هست. ولی همه با همون حرف و عدد صداشون می‌کنن.

حالا طبقه به طبقه بالا می‌ریم. توی هر طبقه یه سوال ثابت از یه نفر می‌پرسیم و جوابش رو می‌بینیم: What did you do last weekend?، یعنی «آخر هفته‌ی پیش چی کار کردی؟». این‌طوری با چشم می‌بینید هر پله چی اضافه می‌کنه.

A1 کاربر پایه، طبقه‌ی اول

سطح A1: شروع

A1 اولین پله‌ست. اینجا عبارت‌های آشنای هر روز و جمله‌های خیلی ساده رو می‌فهمید و خودتون هم می‌گید. می‌تونید خودتون رو معرفی کنید، بپرسید طرف کجا زندگی می‌کنه و چی داره، و جواب بدید. ولی فقط وقتی طرف آهسته و واضح حرف بزنه و حاضر باشه کمکتون کنه.

  • شنیدن: سلام، عددها، اسم‌ها و جمله‌های خیلی کوتاه، اگه آروم گفته بشن.
  • خوندن: تابلو، منو، فرم ساده، کارت‌پستال کوتاه.
  • حرف زدن: معرفی خودتون، سوال‌های خیلی ساده، با کمک طرف.
  • نوشتن: اسم و آدرس توی فرم، یه پیام دو خطی.

Weekend? I am at home. I watch TV. It is good.

«آخر هفته؟ من خونه‌ام. تلویزیون می‌بینم. خوبه.»

می‌بینید؟ معنی رسیده، ولی همه‌چیز زمان حاله. A1 هنوز گذشته رو بلد نیست و جمله‌ها رو به هم وصل نمی‌کنه. اشکالی هم نداره؛ طرف مقابل کامل می‌فهمه چی شده. توی این دوره، A1 ایستگاه ۴ تا ۷ هست: سلام و معرفی، عددها و ساعت، پایه‌ی جمله، زمان حال و کلمه‌های هر روز.

A2 کاربر پایه، طبقه‌ی دوم

سطح A2: پایه

توی A2 جمله‌ها و عبارت‌های پرکاربرد درباره‌ی چیزهای نزدیک رو می‌فهمید: خانواده، خرید، محله، کار. کارهای ساده و تکراری رو که یه تبادل ساده‌ی اطلاعات می‌خوان، خودتون انجام می‌دید؛ مثلا قیمت می‌پرسید، آدرس می‌گیرید، وقت دکتر می‌گیرید. درباره‌ی گذشته‌تون، جایی که زندگی می‌کنید و چیزهایی که لازم دارید، ساده حرف می‌زنید.

  • شنیدن: اعلان ساده، آدرس دادن، حرف کند و روشن درباره‌ی چیزهای آشنا.
  • خوندن: آگهی، برنامه‌ی حرکت قطار، نامه‌ی کوتاه و ساده.
  • حرف زدن: خرید، سفارش غذا، تعریف ساده‌ی روزتون.
  • نوشتن: یادداشت و پیام کوتاه، تشکر ساده.

I went to my friend's house on Saturday. We ate pizza and watched a film. It was fun.

«شنبه رفتم خونه‌ی دوستم. پیتزا خوردیم و فیلم دیدیم. خوش گذشت.»

فرقش با A1 رو ببینید: زمان گذشته اومد (went، ate، watched)، روز هفته اومد، و دو کار با and به هم وصل شدن. هنوز «چرا» و «ولی» نیست. توی این دوره A2 ایستگاه ۸ تا ۱۱ هست: گذشته، آینده و مقایسه، موقعیت‌های روزمره و نوشتن پایه.

B1 کاربر مستقل، طبقه‌ی سوم

سطح B1: آستانه‌ی استقلال

B1 یه پله‌ی مهمه، چون از اینجا مستقل می‌شید. نکته‌های اصلی حرف روشن و معمولی درباره‌ی چیزهای آشنای کار، مدرسه و تفریح رو می‌فهمید. از پس بیشتر موقعیت‌هایی که توی سفر به یه کشور انگلیسی‌زبان پیش میاد، تنها برمیاید. متن ساده و به‌هم‌وصل درباره‌ی چیزهای آشنا می‌نویسید، و تجربه، اتفاق، آرزو و برنامه‌تون رو تعریف می‌کنید و کوتاه دلیل میارید.

  • شنیدن: نکته‌های اصلی خبر ساده و برنامه‌ی تلویزیونی درباره‌ی موضوع آشنا.
  • خوندن: متن روزمره، نامه‌ای که درباره‌ی اتفاق و حس آدم‌هاست.
  • حرف زدن: حل یه مشکل توی هتل، تعریف یه اتفاق، گفتن نظر با دلیل.
  • نوشتن: نامه‌ی ساده درباره‌ی تجربه‌ها، چند پاراگراف به‌هم‌وصل.

On Saturday I visited my grandmother because she wasn't feeling well. In the evening I went to the cinema with some friends. The film was a bit long, but I really enjoyed it.

«شنبه رفتم پیش مادربزرگم چون حالش خوب نبود. عصرش با چند تا از دوستام رفتم سینما. فیلم یه کم طولانی بود، ولی خیلی لذت بردم.»

حالا «چون» (because) و «ولی» (but) اومدن، نظر اومد (a bit long، really enjoyed)، و زمان گذشته‌ی استمراری (wasn't feeling) هم دیده می‌شه. این جواب یه داستان کوچیکه، نه فقط فهرست کارها. توی این دوره B1 بزرگ‌ترین بخشه، ایستگاه ۱۲ تا ۱۷، چون بیشتر ساختارهای گرامر اینجان.

B2 کاربر مستقل، طبقه‌ی چهارم

سطح B2: مستقل

توی B2 ایده‌ی اصلی متن‌های پیچیده رو می‌فهمید، چه درباره‌ی چیزهای ملموس و چه درباره‌ی چیزهای انتزاعی، حتی بحث فنی رشته‌ی خودتون. با یه انگلیسی‌زبان اون‌قدر روان و خودجوش حرف می‌زنید که گفت‌وگو برای هیچ‌کدومتون زحمت نیست. درباره‌ی موضوع‌های زیادی متن روشن و پرجزئیات می‌نویسید و برای یه موضوع روز، خوبی‌ها و بدی‌های چند راه رو می‌گید.

  • شنیدن: بیشتر فیلم‌ها و خبرها، اگه لهجه‌ی خیلی خاص نباشه.
  • خوندن: مقاله‌ی روزنامه، گزارش کاری، رمان‌های امروزی.
  • حرف زدن: بحث با دلیل، مخالفت مودبانه، جلسه‌ی کاری معمولی.
  • نوشتن: ایمیل کاری، متن چندپاراگرافی با دلیل و نتیجه.

I spent most of the weekend catching up on work, which wasn't ideal, but I did manage to get out on Sunday for a long walk. To be honest, I think I needed the fresh air more than I realised.

«بیشتر آخر هفته رو به عقب‌افتادگی‌های کارم رسیدم، که خب ایده‌آل نبود، ولی یکشنبه بالاخره تونستم برم یه پیاده‌روی طولانی. راستش فکر کنم بیشتر از اونی که خودم فکر می‌کردم به هوای تازه نیاز داشتم.»

این جواب از B1 خیلی بلندتر نیست؛ ولی جنسش فرق داره. جمله‌ی تو در تو با which، فعل‌های دوکلمه‌ای مثل catching up، تاکید با did manage، و یه نظر درباره‌ی خود آدم (more than I realised). B2 همون سطحیه که خیلی از شرکت‌ها و دانشگاه‌ها برای کار و درس می‌خوان. توی این دوره ایستگاه ۱۸ تا ۲۰ هست.

C1 کاربر ماهر، طبقه‌ی پنجم

سطح C1: ماهر

توی C1 متن‌های بلند و سخت رو می‌فهمید و معنی‌ای رو هم که مستقیم گفته نشده، می‌گیرید. روان و خودجوش حرف می‌زنید، بی اینکه معلوم باشه دنبال کلمه می‌گردید. زبان رو برای زندگی، کار و دانشگاه، راحت و درست به کار می‌برید. درباره‌ی موضوع‌های پیچیده متن روشن و منظم و پرجزئیات می‌نویسید و جمله‌ها و پاراگراف‌ها رو حساب‌شده به هم وصل می‌کنید.

  • شنیدن: سخنرانی، بحث تند، فیلم بی زیرنویس، حتی وقتی ساختار حرف روشن نیست.
  • خوندن: متن تخصصی بیرون از رشته‌ی خودتون، با کمی دیکشنری.
  • حرف زدن: ارائه، جلسه، مذاکره؛ با لحن مناسب هر موقعیت.
  • نوشتن: گزارش، مقاله، نامه‌ی رسمی با ساختار درست.

It was one of those weekends that just flew by. I'd been meaning to sort out the garden for ages, so I finally got round to it, and by Sunday evening I was exhausted but rather pleased with myself.

«از اون آخر هفته‌هایی بود که برق‌آسا گذشت. مدت‌ها بود می‌خواستم به باغچه برسم، بالاخره دست به کار شدم، و یکشنبه عصر خسته‌ی خسته بودم ولی حسابی از خودم راضی.»

اینجا اصطلاح‌ها اومدن: flew by (زود گذشت)، got round to it (بالاخره سراغش رفتم)، و زمان دقیق I'd been meaning (از مدت‌ها پیش قصدش رو داشتم). کلمه‌ها همون کلمه‌های ساده‌ن، ولی کنار هم معنی تازه می‌سازن. توی این دوره ایستگاه ۲۱ تا ۲۳ هست.

C2 کاربر ماهر، طبقه‌ی ششم

سطح C2: تسلط کامل

C2 بالاترین پله‌ست. تقریبا هر چیزی رو که می‌شنوید یا می‌خونید، راحت می‌فهمید. اطلاعات چند منبع گفتاری و نوشتاری رو خلاصه می‌کنید و دلیل‌ها و ماجراها رو منظم دوباره تعریف می‌کنید. خودجوش، خیلی روان و دقیق حرف می‌زنید و فرق‌های ریز معنا رو، حتی توی موقعیت‌های پیچیده، نشون می‌دید.

  • شنیدن: هر جور حرفی، حتی تند و با لهجه، بعد از کمی عادت.
  • خوندن: ادبیات، متن حقوقی، نوشته‌های پر از کنایه.
  • حرف زدن: شوخی، کنایه، عوض کردن لحن با یه کلمه.
  • نوشتن: متنی که خوندنش لذت داره، نه فقط درسته.

Not a great deal, to be honest. I had every intention of being productive, but the weather had other ideas, so I curled up with a novel I'd been putting off for months and, rather to my surprise, couldn't put it down.

«راستش کار خاصی نکردم. کاملا قصد داشتم یه کار مفید بکنم، ولی هوا نقشه‌ی دیگه‌ای داشت؛ پس با رمانی که ماه‌ها عقبش انداخته بودم کز کردم یه گوشه و، برخلاف انتظار خودم، نتونستم زمینش بذارم.»

ببینید چقدر ریزه‌کاری داره: «هوا نقشه‌ی دیگه‌ای داشت» (the weather had other ideas) یه شوخیه، انگار هوا آدمه. put off و put down دو فعل با یه ریشه‌ان که دو معنی کاملا فرق دارن. rather to my surprise یه کنایه‌ی آروم به خوده. توی این دوره C2 ایستگاه ۲۴ هست، آخرین ایستگاه.

یه سوال، شش جواب

حالا شش جواب رو کنار هم بذاریم و بشمریم. یه چیز جالب پیدا می‌شه: تا B1 جواب‌ها تند بلندتر می‌شن، از ۱۱ کلمه به ۳۴ کلمه. ولی از B2 به بعد تقریبا هم‌اندازه‌ان، حدود ۴۰ کلمه.

یعنی چی؟ یعنی پله‌های پایین بیشتر درباره‌ی «گفتن» هستن: هر پله چیزی رو که قبلا نمی‌شد گفت، شدنی می‌کنه. گذشته، دلیل، وصل کردن جمله‌ها. ولی پله‌های بالا درباره‌ی «خوب گفتن» هستن: همون حرف رو دقیق‌تر، کوتاه‌تر، با رنگ و لحن درست. برای همین خیلی‌ها توی B2 حس می‌کنن «دیگه همه‌چی رو بلدم» و پیشرفتشون رو نمی‌بینن؛ چون تفاوت‌ها ریز شدن.

  1. A1 فقط زمان حال و جمله‌های جدا.
  2. A2 زمان گذشته و وصل کردن با and.
  3. B1 دلیل (because)، «ولی» (but) و نظر.
  4. B2 جمله‌ی تو در تو (which)، فعل دوکلمه‌ای و تاکید.
  5. C1 اصطلاح و زمان‌های دقیق مثل had been meaning.
  6. C2 شوخی، کنایه و بازی با معنا.

هر مهارت، سطح خودش

خیلی‌ها فکر می‌کنن آدم یه سطح داره و تمام. ولی CEFR برای هر مهارت جدا هم سطح می‌ده، و معمولا سطح‌های یه نفر یکی نیستن. به این می‌گن نیم‌رخ ناهموار (Uneven profile).

مثال خیلی آشنا: خیلی از ما ایرانی‌ها توی خوندن جلوتریم و توی حرف زدن عقب‌تر. چون سال‌ها متن و کتاب انگلیسی خوندیم، ولی کم پیش اومده که حرف بزنیم. یه نفر ممکنه خوندنش B2 باشه، شنیدنش B1، نوشتنش B1 و حرف زدنش A2. این آدم «سطحش چنده»؟ هیچ عدد تنهایی کامل جواب نمی‌ده.

این دونستن به درد می‌خوره: اگه بدونید کدوم مهارتتون عقب‌تره، بیشتر وقتتون رو همون‌جا می‌ذارید. توی درس بعد که خودتون سطحتون رو پیدا می‌کنید، برای هر چهار مهارت جدا علامت می‌زنید.

نیم‌پله‌ها و پله‌ی صفر

فاصله‌ی بعضی طبقه‌ها زیاده؛ برای همین نسخه‌ی تکمیلی CEFR بینشون نیم‌پله گذاشته: A2+، B1+ و B2+. مثلا B1+ یعنی «B1 رو کامل داره و یه چیزهایی از B2 هم از پسش برمیاد، ولی هنوز B2 نشده». اگه جایی دیدید یکی نوشته «A2+»، منظورش همینه.

یه پله هم زیر A1 اضافه شده به اسم Pre-A1، یعنی «پیش از A1»: کسی که فقط چند کلمه و عدد و سلام بلده. توی این دوره ما یه قدم عقب‌تر هم رفتیم و از هیچ شروع کردیم، از الفبا و صداها؛ اسم این پله رو گذاشتیم A0. ایستگاه ۱ تا ۳ همین پله‌ان.

هر پله چقدر طول می‌کشه

توی درس قبل دیدیم کمبریج برای رسیدن به هر سطح، از صفر، چند ساعت آموزش رو تقریبی گفته: A2 حدود ۱۸۰ تا ۲۰۰ ساعت، B1 حدود ۳۵۰ تا ۴۰۰، B2 حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰، C1 حدود ۷۰۰ تا ۸۰۰ و C2 حدود ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ ساعت.

حالا اگه فاصله‌ی هر پله با قبلی رو حساب کنیم، یه چیز مهم دیده می‌شه: پله‌ها کوچیک‌تر نمی‌شن، بزرگ‌تر می‌شن. از A2 به B1 حدود ۱۸۵ ساعت، از C1 به C2 حدود ۳۵۰ ساعت. پله‌ی آخر تقریبا دو برابر بقیه‌ست.

پس اگه یه روز حس کردید «اولش خیلی زود پیشرفت کردم و حالا کند شده»، اشتباه نمی‌کنید و تقصیر شما هم نیست. ساختمون این‌طوری ساخته شده. هر طبقه‌ی بالا سقف بلندتری داره.

یه حساب ساده برای برنامه‌ریزی: اگه روزی یه ساعت، شش روز در هفته وقت بذارید، سالی حدود ۳۰۰ ساعت می‌شه. یعنی از B1 به B2، که حدود ۱۷۵ ساعته، حدود هفت ماه طول می‌کشه؛ و از C1 به C2، که حدود ۳۵۰ ساعته، بیشتر از یه سال. با روزی نیم ساعت، همه‌ی این زمان‌ها دو برابر می‌شن. این عددها رو بنویسید و هدفتون رو با همین‌ها بچینید، نه با وعده‌ی «زبان در سی روز».

هر طبقه به چه کاری میاد

سطح‌ها فقط عدد نیستن؛ هر کدوم یه در توی زندگی باز می‌کنن. اگه بدونید برای کاری که می‌خواید چه طبقه‌ای لازمه، هدفتون روشن می‌شه و می‌دونید تا کجا باید برید. این فهرست از روی همون جمله‌های «از پسش برمیاد» هر سطحه:

  • سفر کوتاه و توریستی: با A2 خرید می‌کنید، غذا سفارش می‌دید و آدرس می‌پرسید. ولی اگه یه مشکل پیش بیاد، مثلا چمدونتون گم بشه یا اتاق هتل مشکل داشته باشه، B1 لازمه تا تنها حلش کنید.
  • دیدن فیلم و سریال: با B1 فیلم‌های ساده رو با زیرنویس انگلیسی می‌فهمید. با B2 بیشتر فیلم‌ها رو، و با C1 بی زیرنویس و حتی شوخی‌هاشون رو.
  • کار با همکار خارجی: برای ایمیل و جلسه‌ی معمولی B2، و برای مذاکره، ارائه و نوشتن گزارش‌های مهم C1.
  • درس خوندن به انگلیسی: بیشتر دانشگاه‌هایی که به انگلیسی درس می‌دن، دست‌کم B2 می‌خوان و خیلی‌هاشون C1؛ چون باید سر کلاس گوش بدید، مقاله بخونید و بنویسید.
  • زندگی در یه کشور انگلیسی‌زبان: برای کارهای هر روز B1 کافیه؛ ولی برای اینکه حس نکنید همیشه یه قدم عقبید و توی جمع دوستانه راحت باشید، C1 خیلی فرق می‌ذاره.
  • ترجمه، نویسندگی و تدریس: اینجا دیگه C1 تا C2 لازمه، چون کارتون خود زبانه و ظرافت‌هاش.

یه نکته‌ی مهم: هیچ‌کدوم از این‌ها یعنی «تا اونجا نرسیدید، دست نزنید» نیست. با A2 هم می‌شه یه سفر خوب رفت و با B1 هم می‌شه با همکار خارجی کار کرد؛ فقط سخت‌تره و بیشتر کمک لازم دارید. هر طبقه کار رو راحت‌تر می‌کنه، نه اینکه درش رو باز کنه.

از کجا بفهمید رفتید طبقه‌ی بالا

کسی زنگ نمی‌زنه که بگه «تبریک، شما B1 شدید». ولی یه نشونه‌هایی هست که خودتون حسشون می‌کنید. اگه این‌ها رو دیدید، یعنی دارید از یه طبقه به طبقه‌ی بعد می‌رید:

  1. از A1 به A2: دیگه برای هر جمله اول فارسیش رو توی ذهنتون نمی‌سازید؛ چند تا جمله‌ی آماده مثل How much is this یه‌راست از دهنتون درمیاد.
  2. از A2 به B1: وسط حرف زدن وقتی یه کلمه رو بلد نیستید، گیر نمی‌کنید؛ دورش می‌زنید و با کلمه‌های دیگه می‌گیدش. مثلا به جای «کلید» که یادتون رفته، می‌گید the thing for the door.
  3. از B1 به B2: یه فیلم رو می‌بینید و یهو می‌فهمید چند دقیقه‌ست به زیرنویس نگاه نکردید. یا با یه انگلیسی‌زبان حرف می‌زنید و دیگه مجبور نیست آروم‌تر حرف بزنه.
  4. از B2 به C1: اشتباه‌های خودتون رو قبل از اینکه کسی بگه، خودتون می‌شنوید. و وقتی یه متن رو می‌خونید، نه فقط معنیش، لحنش هم دستتون میاد: جدیه یا شوخی، مودبه یا طعنه‌آمیز.
  5. از C1 به C2: سر یه کلمه بین دو تا کلمه‌ی خیلی نزدیک انتخاب می‌کنید، چون می‌دونید کدوم دقیقا حس شما رو می‌رسونه. و با یه جناس یا بازی با کلمه بلند می‌خندید.

این نشونه‌ها جای تعیین سطح رو نمی‌گیرن، ولی خیلی دلگرم‌کننده‌ان. هر کدوم رو دیدید، توی دفترتون با تاریخ بنویسید؛ چند ماه بعد خوندنشون حس خیلی خوبی داره.

اشتباه‌های رایج درباره‌ی سطح

  1. «C2 یعنی مثل انگلیسی‌زبان‌ها»: نه. CEFR سطح‌ها رو با زبان‌آموز موفق تعریف می‌کنه، نه با اهل زبان. خیلی از انگلیسی‌زبان‌ها مقاله‌ی دانشگاهی یا نامه‌ی رسمی خوب نمی‌نویسن، و خیلی از زبان‌آموزهای C2 لهجه دارن. لهجه اصلا جزو سطح نیست؛ فهمیده شدن جزو سطحه.
  2. «ترم ۸ یعنی B1»: هر آموزشگاه ترم‌ها رو جور خودش می‌چینه. ترم یعنی چند ساعت کلاس رفتید، سطح یعنی چه کاری از پستون برمیاد. این دو تا لزوما با هم نمی‌خونن.
  3. «یه بار B2 شدم، تا آخر عمر B2ام»: زبان مثل ورزشه. اگه چند سال استفاده‌ش نکنید، پایین میاد؛ مخصوصا حرف زدن و نوشتن. ولی برگشتنش خیلی سریع‌تر از بار اوله.
  4. «سطح یعنی نمره‌ی گرامر»: گرامر یه ستونه، نه همه‌ی ساختمون. کسی که همه‌ی قاعده‌ها رو حفظه ولی وقتی حرف می‌زنن نمی‌فهمه، B2 نیست.
  5. «باید همه‌ی مهارت‌ها هم‌سطح باشن»: لازم نیست. اگه فقط برای خوندن مقاله انگلیسی می‌خونید، خوندن B2 و حرف زدن A2 کاملا منطقیه. ولی این دوره هر چهار تا رو با هم بالا می‌بره، چون هدفش تسلط کامله.

شما کجایید

حالا که طبقه‌ها رو می‌شناسید، سوال اصلی اینه: خودتون الان کدوم طبقه‌اید؟ اگه هیچی انگلیسی بلد نیستید، جوابش ساده‌ست: پله‌ی صفر، و از ایستگاه ۲ شروع می‌کنید. اگه یه چیزهایی بلدید، درس بعدی کمکتون می‌کنه با چند جمله‌ی نمونه و یه فهرست «از پسش برمیاد» برای هر مهارت، سطح خودتون رو پیدا کنید؛ بی آزمون پولی و بی ثبت‌نام.

یه کار کوچیک هم همین الان بکنید: جواب‌های شش طبقه رو یه بار دیگه بخونید و ببینید کدومشون رو کامل می‌فهمید و کدوم رو خودتون می‌تونستید بگید. معمولا سطح خوندن یکی دو طبقه بالاتر از سطح حرف زدنه.

درس بعد: تعیین سطح زبان انگلیسی

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • شش سطح در سه گروه: A1 و A2 پایه، B1 و B2 مستقل، C1 و C2 ماهر.
  • هر سطح با «کاری که از پسش برمیاید» تعریف می‌شه، نه با تعداد کتاب یا ترم.
  • تا B2 جواب‌ها بلندتر می‌شن؛ از B2 به بعد دقیق‌تر و ظریف‌تر.
  • هر مهارت می‌تونه سطح خودش رو داشته باشه؛ مثلا خوندن B2 و حرف زدن A2.
  • C2 یعنی زبان‌آموز خیلی موفق، نه اهل زبان؛ لهجه هم جزو سطح نیست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد