آموزشآموزش زبان انگلیسی از صفر تا صد
تعیین سطح زبان انگلیسی رایگان: سطحتون رو بفهمید
جواب کوتاه
یه دفتر و مداد بردارید و پنج قدم برید: شش متن کوتاه رو از ساده به سخت بخونید و جایی که سخت شد بایستید، دوازده جای خالی گرامر رو پر کنید، برای هر سطح ببینید چند تا از چهار کار از پستون برمیاد، یه بند دربارهی آخر هفتهتون بنویسید، و آخر با آزمون درسها محکمش کنید. پایینترین مهارتتون میگه از کدوم ایستگاه شروع کنید.
چرا تعیین سطح
این دوره از هیچ شروع میشه. ولی اگه شما مدرسه انگلیسی خوندید، کلاس رفتید یا سالها فیلم دیدید، لازم نیست از الفبا شروع کنید.
تعیین سطح دو تا کار میکنه. اول اینکه درسهایی رو که بلدید رد میکنید و وقتتون هدر نمیره. دوم، که مهمتره، اینکه درسهایی رو که فکر میکنید بلدید ولی بلد نیستید، جا نمیندازید. خیلیها مستقیم از وسط شروع میکنن، چون «حال ساده رو که بلدم»، و بعد توی حال کامل گیر میکنن و نمیفهمن چرا؛ چون یه جای خالی کوچیک پشت سرشون مونده بود.
این درس شما رو با پنج قدم ساده جلو میبره. فقط یه دفتر و یه مداد لازم دارید و حدود چهل دقیقه وقت. آخرش میدونید هر مهارتتون چه سطحیه و از کدوم ایستگاه این دوره شروع کنید.
اگه هیچی انگلیسی بلد نیستید، این درس رو سریع بخونید تا بدونید بعدا چطوری خودتون رو بسنجید، و برید سراغ درس بعد. جای شروع شما روشنه: ایستگاه ۲، الفبا.
آزمون رسمی یا خودسنجی
دو راه برای فهمیدن سطح هست. راه اول آزمون رسمیه: سر جلسه میرید، ساعت جلوتونه، و آخرش یه مدرک با عدد سطح میگیرید. این آزمونها دقیقن و برای مهاجرت، دانشگاه یا کار لازمن، ولی پول دارن و برای اینکه بدونید از کدوم درس شروع کنید، لازم نیستن.
راه دوم خودسنجیه (Self-assessment): خودتون، با یه سری متن و جمله و فهرست، سطحتون رو پیدا میکنید. خود CEFR برای همین کار یه جدول داره به اسم جدول خودسنجی (Self-assessment grid) که برای هر مهارت و هر سطح میگه چه کاری از پستون برمیاد. قدم سوم این درس از روی همون جدول ساخته شده.
خودسنجی مدرک نمیده، ولی برای پیدا کردن جای شروع کاملا کافیه. و یه خوبی بزرگ داره: سطح هر مهارت رو جدا نشون میده، نه فقط یه عدد کلی.
کی آزمون رسمی لازم میشه؟ وقتی یه جای دیگه، مثلا یه دانشگاه، یه شرکت یا یه سفارت، از شما «مدرک» سطح میخواد. اون موقع اونا اسم آزمون و نمرهی لازم رو میگن و شما برای همون آماده میشید. تا اون روز، خودسنجی و آزمون درسهای همین دوره کافیه؛ و وقتی هم رسید، چیزی که توی این دوره یاد گرفتید، همون چیزیه که اون آزمونها میسنجن.
سه قانون پیش از شروع
- صادق باشید: هیچکس جز خودتون نتیجه رو نمیبینه. اگه خودتون رو بالاتر بزنید، فقط خودتون ضرر میکنید؛ چون از درسی شروع میکنید که پایهش رو ندارید.
- دیکشنری و مترجم نه: میخوایم ببینیم الان چی بلدید، نه اینکه با کمک چی میتونید پیدا کنید.
- «راحت» حساب، نه «به زور»: اگه یه جمله رو با سه بار خوندن و حدس زدن فهمیدید، اون رو «فهمیدم» حساب نکنید. سطح یعنی جایی که راحت کار میکنید.
توی دفترتون یه صفحه رو به پنج بخش تقسیم کنید: خوندن، گرامر، شنیدن، حرف زدن، نوشتن. جلوی هر کدوم، آخر هر قدم، سطحی رو که به دست آوردید بنویسید.
قدم ۱: نردبون خوندن
این شش متن کوتاه رو از اولی، یعنی A1، شروع کنید و یکییکی جلو برید. هر متن با ساختارها و کلمههای همون سطح نوشته شده. معنی فارسی زیر هر متن هست؛ اول متن انگلیسی رو کامل بخونید، توی ذهنتون معنیش رو بگید، بعد معنی فارسی رو ببینید و مقایسه کنید.
قانون ایستادن: هر متنی که تقریبا همهش رو، یعنی دستکم چهار تیکه از پنج تیکهش رو، راحت فهمیدید، سطح شماست. اولین متنی که بیشتر از یه تیکهش رو نفهمیدید، جاییه که باید بایستید. سطح خوندن شما، آخرین پلهایه که راحت رد شدید.
- A1
My name is Ali. I am ten. I have a cat. My cat is black. It sleeps on my bed.
اسم من علیه. ده سالمه. یه گربه دارم. گربهم سیاهه. روی تختم میخوابه.
- A2
Last summer we went to the sea with my parents. The weather was hot, so we swam every day. In the evening we ate fish in a small restaurant near the beach.
تابستون پارسال با پدر و مادرم رفتیم دریا. هوا گرم بود، برای همین هر روز شنا کردیم. عصرها توی یه رستوران کوچیک نزدیک ساحل ماهی خوردیم.
- B1
I've been learning to cook for a few months. At first I burned almost everything, but now I can make a few simple dishes. My friends say my pasta is better than the one at the café near our office.
چند ماهه دارم آشپزی یاد میگیرم. اولش تقریبا همهچی رو میسوزوندم، ولی الان چند تا غذای ساده بلدم. دوستام میگن پاستای من از پاستای کافهی نزدیک دفترمون بهتره.
- B2
Although working from home saves time, many people find it harder to separate their job from the rest of their life. Without the journey to the office, the working day can quietly stretch into the evening.
با اینکه کار از خونه وقت رو کمتر هدر میده، خیلیها میبینن جدا کردن کار از بقیهی زندگی سختتر شده. وقتی راه رفتن تا دفتر نیست، روز کاری بی سروصدا تا شب کش میاد.
- C1
The report stops short of blaming the company outright, yet its conclusions leave little doubt that warnings were overlooked long before the problem became public.
گزارش مستقیم شرکت رو مقصر نمیدونه، ولی نتیجههاش تقریبا هیچ شکی نمیذاره که هشدارها خیلی قبل از اینکه مشکل علنی بشه، نادیده گرفته شده بودن.
- C2
For all its charm, the novel never quite escapes the shadow of its predecessor; one senses the author straining to recapture a lightness that, in the earlier book, had seemed entirely effortless.
این رمان با همهی جذابیتش هیچوقت کامل از سایهی کتاب قبلی بیرون نمیاد؛ آدم حس میکنه نویسنده به زور داره همون سبکیای رو برمیگردونه که توی کتاب قبلی کاملا بیزحمت به نظر میرسید.
یه نکته: اگه متن C1 یا C2 رو فهمیدید ولی چند تا کلمهش آشنا نبود، طبیعیه. توی این سطحها کلمهها کمیابترن و بیشتر ساختار و لحن مهمه. اگه حس کلی متن رو گرفتید، مثلا فهمیدید متن C1 داره با احتیاط از یه شرکت انتقاد میکنه، اون پله مال شماست.
یه نشونهی دیگه هم به سرعتتون نگاه کنید. اگه یه متن رو فهمیدید ولی مجبور شدید هر جمله رو دو سه بار بخونید، اون پله هنوز کامل مال شما نیست؛ «فهمیدن با زحمت» یعنی دارید از اون پله بالا میرید. یه نیمپله پایینتر بنویسید، مثلا اگه B1 رو با زحمت فهمیدید، بنویسید A2+. این عددهای «بهعلاوه» رو توی درس قبل دیدید.
قدم ۲: دوازده جای خالی
این دوازده جمله رو توی دفترتون بنویسید و جای خالی رو پر کنید. کلمهی داخل پرانتز رو باید به شکل درست دربیارید. جملهها از ساده به سخت چیده شدن و هر کدوم یه ساختاریه که توی یه ایستگاه این دوره درس داده میشه.
- I ___ a student.
- She ___ (live) in Tabriz.
- Look! It ___ (rain).
- We ___ (go) to Isfahan last year.
- My brother is ___ (tall) than me.
- I ___ (never / see) snow.
- You ___ wear a seatbelt. It's the law.
- If it rains, we ___ (stay) at home.
- This bridge ___ (build) in 1602.
- If I ___ (know) about the party, I would have come.
- I had my car ___ (wash) yesterday.
- Never ___ I seen such a mess.
حالا جوابها رو با کلید زیر مقایسه کنید. کنار هر جواب نوشتیم این ساختار توی کدوم ایستگاه درس داده میشه. اولین جملهای که اشتباه نوشتید، ایستگاه شروع گرامرتونه. اگه همه رو درست نوشتید، گرامرتون دستکم B2 هست و جملهی آخر میگه وارد C1 هم شدید.
- amایستگاه ۵
- livesایستگاه ۶
- is rainingایستگاه ۶
- wentایستگاه ۸
- tallerایستگاه ۹
- have never seenایستگاه ۱۲
- mustایستگاه ۱۳
- will stayایستگاه ۱۴
- was builtایستگاه ۱۴
- had knownایستگاه ۱۴
- washedایستگاه ۱۸
- haveایستگاه ۲۱
اگه جملهی ششم (have never seen) رو اشتباه زدید ولی هفتم و هشتم رو درست، باز از ایستگاه ۱۲ شروع کنید. گرامر پلهای ساخته میشه و یه جای خالی پایین، بعدا جاهای بالاتر رو هم سست میکنه.
قدم ۳: از پسش برمیاید؟
خوندن و گرامر رو روی کاغذ سنجیدیم. ولی شنیدن و حرف زدن رو بی صدا و بی همصحبت نمیشه سنجید؛ اینجا از همون راه خود CEFR میریم: خودتون صادقانه بگید چه کاری از پستون برمیاد. جدول خودسنجی CEFR پنج ستون داره: شنیدن، خوندن، گفتوگو با یه نفر (Spoken interaction)، حرف زدن پیوسته و تنها مثل تعریف کردن یا ارائه (Spoken production)، و نوشتن.
برای هر سطح چهار کار نوشتیم: شنیدن، گفتوگو، حرف زدن پیوسته و نوشتن. از A1 شروع کنید و توی دفترتون جلوی هر کاری که راحت از پسش برمیاید تیک بزنید. هر سطحی که دستکم سه از چهار تیک گرفت، مال شماست. اولین سطحی که دو تیک یا کمتر گرفت، جای ایستادنه. اگه یه مهارت خاص توی همهی سطحها جا موند، همون مهارت عقبتر شماست.
برای شنیدن، یه راه ساده هم برای محکمتر کردن جوابتون هست: یه ویدیوی کوتاه انگلیسی دربارهی یه موضوع آشنا پیدا کنید، مثلا دستور پخت یه غذا یا معرفی یه شهر، و بی زیرنویس نگاه کنید. بعد توی دفترتون سه جمله بنویسید که چی گفت. اگه سه جملهی درست نوشتید، شنیدنتون دستکم B1 هست؛ اگه فقط چند تا کلمه گرفتید، احتمالا A2 یا پایینتر.
A1
- سلام، عددها و جملههای خیلی کوتاه رو وقتی آروم گفته بشن، میفهمم.
- اگه طرف آروم حرف بزنه و کمکم کنه، میتونم سوالهای خیلی ساده بپرسم و جواب بدم.
- میتونم با جملههای ساده بگم کیام و کجا زندگی میکنم.
- میتونم اسم و آدرسم رو توی یه فرم بنویسم.
A2
- حرف ساده و روشن دربارهی خرید، خانواده و کار رو میگیرم.
- میتونم خرید کنم، غذا سفارش بدم و آدرس بپرسم.
- میتونم ساده تعریف کنم دیروز چی کار کردم.
- میتونم یه پیام کوتاه، مثلا تشکر یا قرار، بنویسم.
B1
- نکتههای اصلی یه خبر یا ویدیوی ساده دربارهی یه موضوع آشنا رو میگیرم.
- توی سفر، بیشتر موقعیتها رو تنها حل میکنم؛ حتی یه مشکل کوچیک.
- میتونم یه اتفاق رو تعریف کنم و نظرم رو با دلیل بگم.
- میتونم یه نامهی ساده دربارهی تجربههام بنویسم، چند پاراگراف بههموصل.
B2
- بیشتر فیلمها و خبرها رو میفهمم، اگه لهجهی خیلی خاص نباشه.
- با یه انگلیسیزبان بحث میکنم و اون مجبور نیست آرومتر حرف بزنه.
- میتونم دربارهی یه موضوع روز، خوبیها و بدیهای چند راه رو توضیح بدم.
- میتونم یه ایمیل کاری یا یه متن چندپاراگرافی با دلیل و نتیجه بنویسم.
C1
- یه سخنرانی یا فیلم رو بی زیرنویس میفهمم، حتی وقتی ساختار حرف روشن نیست.
- روان حرف میزنم و کم پیش میاد دنبال کلمه بگردم.
- میتونم یه موضوع پیچیده رو منظم و با جزئیات ارائه بدم.
- میتونم یه گزارش یا مقالهی منظم بنویسم و لحنش رو با خواننده جور کنم.
C2 رو اینجا نیاوردیم، چون کسی که C1 رو کامل تیک زده، با خوندن درس قبل و جواب C2 خودش میفهمه نزدیکشه یا نه؛ و برای پیدا کردن جای شروع این دوره، C1 کافیه.
چطوری تیک بزنید
«از پسش برمیاد» یعنی همین الان، بی آمادگی قبلی، تقریبا همیشه. نه یه بار که شانسی شد. مثلا «میتونم غذا سفارش بدم» یعنی اگه فردا توی یه رستوران خارجی باشید، بی اینکه از قبل جملهها رو حفظ کنید، سفارش میدید.
اگه مطمئن نیستید، تیک نزنید. بهتره یه سطح پایینتر شروع کنید و با آزمون درسها سریع رد شید، تا اینکه یه سطح بالاتر شروع کنید و وسط راه گیر کنید. شروع پایینتر فقط چند ساعت وقت میگیره؛ شروع بالاتر ممکنه چند ماه سردرگمی بیاره.
قدم ۴: یه بند بنویسید
حالا یه کار عملی. توی دفترتون، بی دیکشنری، به این سوال جواب بدید: What did you do last weekend? یعنی «آخر هفتهی پیش چی کار کردید؟». هر چقدر میتونید بنویسید، ولی بیشتر از ده دقیقه نه.
بعد برگردید به درس سطحها و جوابتون رو با شش جواب نمونهی اونجا مقایسه کنید. به طول نگاه نکنید؛ به اینها نگاه کنید: زمان گذشته رو درست به کار بردید؟ جملهها رو با because و but به هم وصل کردید؟ نظر خودتون رو گفتید؟ جملهی تو در تو یا اصطلاح دارید؟
جوابتون به کدوم نمونه بیشتر شبیهه؟ همون سطح نوشتنتونه. اگه بین دو تا بود، پایینی رو بنویسید. اگه بخواید سطح حرف زدنتون رو هم محکمتر بسنجید، همین جواب رو بلند بگید و صدای خودتون رو با گوشی ضبط کنید. بعد گوش بدید: چند بار مکث کردید؟ چند بار وسط جمله برگشتید؟ هر چی مکث کمتر، سطح بالاتر.
جمع کردن نتیجهها
الان توی دفترتون پنج تا سطح دارید: خوندن از قدم ۱، گرامر از قدم ۲، شنیدن و حرف زدن از قدم ۳، و نوشتن از قدم ۳ و ۴. احتمالا یکی نیستن؛ و این کاملا طبیعیه.
قانون سادهی این دوره: از سطح پایینترین مهارت شروع کنید. چرا؟ چون درسهای این دوره هر چهار مهارت رو با هم جلو میبرن. اگه از سطح بالاترین مهارت شروع کنید، پایینترین مهارت هیچوقت جبران نمیشه و همیشه عقب میمونه.
ولی نگران نباشید که درسهایی رو که توی مهارتهای قویترتون بلدید، دوباره بخونید. قدم بعدی برای همینه: درسهایی که بلدید رو خیلی سریع رد میکنید.
یه استثنا هم هست: اگه هدفتون فقط یه مهارته، مثلا فقط میخواید مقالهی انگلیسی بخونید، میتونید از سطح همون مهارت شروع کنید. ولی اگه هدفتون تسلط کامله، که هدف این دورهست، از پایینترین مهارت.
قدم ۵: محکم کردن با آزمون درسها
خودسنجی یه حدس خوبه، ولی میشه دقیقترش کرد. هر درس این دوره آخرش یه آزمون پونزدهسوالی داره. این آزمونها بهترین ابزار تعیین سطح دقیقن، چون دقیقا همون چیزی رو میپرسن که درس یاد میده.
- برید به ایستگاهی که خودسنجی گفت، و یه ایستگاه قبلترش.
- درسهای اون ایستگاه رو باز کنید و بی خوندن درس، مستقیم آزمونش رو بزنید.
- دوازده از پونزده یا بیشتر؟ اون درس رو رد کنید و برید سراغ درس بعدی.
- کمتر از دوازده؟ همینجا جای شروع شماست. درس رو کامل بخونید و از همینجا به ترتیب جلو برید.
اینطوری چند ساعت وقت میذارید و مطمئن میشید هیچ جای خالی پشت سرتون نمونده. حتی اگه یه درس رو رد کردید، خلاصهی آخرش رو بخونید؛ گاهی یه نکتهی کوچیک اونجاست که بلد نبودید.
از کدوم ایستگاه شروع کنید
با سطح پایینترین مهارتتون، از این جدول ایستگاه شروع رو پیدا کنید:
- هیچی، یا فقط چند کلمه: ایستگاه ۲، الفبا و نوشتن
- الفبا رو میشناسم ولی هنوز A1 نیستم: ایستگاه ۳، صداهای انگلیسی
- A1 ایستگاه ۴ (اگه A1 رو کامل تیک زدید، ایستگاه ۶ و ۷ رو با آزمون سریع رد کنید)
- A2 ایستگاه ۸، زمان گذشته
- B1 ایستگاه ۱۲، حال کامل و زمانهای پیوسته
- B2 ایستگاه ۱۸، گرامر بالاتر از میانه
- C1 ایستگاه ۲۱، گرامر پیشرفته
یه نکتهی مهم: هر کسی، هر سطحی، ایستگاه ۳ یعنی صداهای انگلیسی رو یه نگاه بندازه. خیلی از زبانآموزهای B2 و حتی C1 هنوز صداهایی مثل th یا فرق ship و sheep رو درست نمیگن، چون هیچوقت جدا یادشون نگرفتن. آزمون درسهای اون ایستگاه رو بزنید و فقط جاهایی رو که کمتر از دوازده شد بخونید.
هفتهی اول بعد از تعیین سطح
جای شروع رو پیدا کردید؛ حالا هفتهی اول چی کار کنید که راه بیفتید و ول نکنید؟ بسته به سطحتون، یه برنامهی ساده:
- از ایستگاه ۲ یا ۳: هر روز یه درس، به ترتیب. این ایستگاهها کوتاهن و زود حس پیشرفت میدن. آخر هفته الفبا رو با اسم و صداش کامل بلدید.
- از ایستگاه ۴ تا ۸: روز اول و دوم آزمون درسهای ایستگاه قبلی رو بزنید تا مطمئن شید جای خالی ندارید. از روز سوم، هر دو روز یه درس تازه، و روزی پنج دقیقه نوشتن سه جمله.
- از ایستگاه ۱۲ به بالا: درسهای این سطح بلندترن؛ هر درس رو توی دو سه روز بخونید. کنارش هر روز ده دقیقه یه چیز انگلیسی گوش بدید که دوستش دارید، چون از این سطح به بعد شنیدن خیلی سریعتر از درس بالا میره.
در هر حالت، اولین کار هفتهی اول اینه که درس بعدی همین ایستگاه، یعنی دیکشنری، و درس آخرش، یعنی روش حفظ لغت، رو بخونید. این دو تا ابزارن، نه درس سطح؛ و هر کسی از هر جایی شروع کنه، لازمشون داره.
سنجیدن بچهها و بزرگترها
اگه میخواید سطح بچهتون، پدر یا مادرتون رو بسنجید، همین پنج قدم کار میکنه، فقط با چند تغییر کوچیک:
- برای بچهها: متنها رو با هم بخونید و بپرسید «اینجا چی گفت؟»؛ بچهها معمولا وقتی ازشون میپرسن «فهمیدی؟» میگن آره. به جای فهرست تیک، ازشون بخواید خودشون رو به انگلیسی معرفی کنن و از یه روزشون بگن.
- برای بزرگترها: اگه خوندن ریز سخته، متنها رو با خط درشت توی دفتر بنویسید یا صفحه رو بزرگ کنید. بزرگترها معمولا از کلاسهای قدیم یه چیزهایی یادشونه که فکر میکنن فراموش شده؛ نتیجهی قدم ۲ ممکنه خودشون رو هم غافلگیر کنه.
- برای همه: وقت نذارید و عجله نکنید. سنجیدن مسابقه نیست. و نتیجه رو با کس دیگهای مقایسه نکنید؛ هر کسی از جای خودش شروع میکنه.
و اگه یه نفر اصلا حوصلهی سنجیدن نداره، اشکالی نداره. بگید از ایستگاه ۲ شروع کنه و آزمون هر درس رو بزنه؛ هر جا دوازده از پونزده نشد، همونجا وایسه و درس بخونه. آزمونها خودشون کمکم جای درستش رو پیدا میکنن.
اشتباههای رایج خودسنجی
- سطح خوندن رو سطح کل گرفتن: چون خوندن معمولا قویترین مهارت ماست، اگه فقط با خوندن بسنجیم، خودمون رو بالاتر از واقعیت میبینیم.
- «میدونم» رو با «بلدم» قاطی کردن: اینکه قاعدهی حال کامل رو میدونید، با اینکه وسط حرف زدن درست به کارش ببرید، فرق داره. فقط دومی حسابه.
- سنجیدن با یه روز خوب یا بد: اگه خستهاید یا عجله دارید، نسنجید. یه روز معمولی، با حوصله.
- از یه سطح بالاتر شروع کردن، «چون حوصلهی درس آسون ندارم»: درسهای آسون رو با آزمونشون چند دقیقهای رد میکنید؛ ولی جای خالی پشت سر، ماهها بعد دردسر میشه.
- خودتون رو خیلی پایین زدن: برعکسش هم هست. بعضیها از ترس، با اینکه همهی کارهای B1 رو بلدن، از A1 شروع میکنن و حوصلهشون سر میره. برای همین قدم ۵ هست: آزمونها نمیذارن هیچکدوم از این دو اشتباه بمونه.
کی دوباره بسنجیم
هر سه ماه یه بار همین پنج قدم رو تکرار کنید. نتیجهها رو توی همون دفتر، با تاریخ، زیر نتیجههای قبلی بنویسید. اینطوری با چشم میبینید هر مهارتتون چقدر بالا رفته و کدوم هنوز عقبتره.
متنهای نردبون خوندن و جملههای گرامر همین درس رو هر بار دوباره بخونید؛ ولی دفعهی بعد جوابها یادتونه. برای همین وزن بیشتر رو به قدم ۳ و ۴ بدید، که هر بار تازهن: یه بند تازه بنویسید و صادقانه تیک بزنید.
حالا که جای شروعتون رو میدونید، دو درس دیگه از همین ایستگاه مونده که برای هر سطحی به کار میاد: اینکه دیکشنری رو چطوری بخونید و لغتها رو چطوری یاد بگیرید که یادتون بمونه.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- خودسنجی رایگانه و برای پیدا کردن جای شروع کافیه؛ آزمون رسمی فقط وقتی مدرک لازم دارید.
- نردبون خوندن: هر پله که چهار از پنج جملهش رو راحت فهمیدید، مال شماست.
- هر جای خالی گرامر به یه ایستگاه این دوره وصله؛ اولین اشتباه، ایستگاه شروع گرامرتونه.
- هر سطح چهار کار داره؛ سه از چهار یعنی اون سطح مال شماست.
- از سطح پایینترین مهارت شروع کنید و درسهایی رو که بلدید با آزمونشون (دوازده از پونزده) رد کنید.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.