آموزشآموزش زبان انگلیسی از صفر تا صد
دیفتانگ چیست؟ صداهای دوتایی انگلیسی با تلفظ فارسی
جواب کوتاه
دیفتانگ (Diphthong) یعنی صدای دوتایی: دو صدادار که پشت هم و توی یه نفس گفته میشن، طوری که دهن از اولی به دومی سر میخوره. انگلیسی هشت تا داره: eɪ توی day (مثل «دی» توی «دیماه»)، aɪ توی my (مثل «های»)، ɔɪ توی boy، əʊ توی go (مثل «نو»)، aʊ توی now، و سه تا که به شوا ختم میشن: ɪə توی near، eə توی hair و ʊə توی pure. بخش اول همیشه قویتره و دومی سبک. پنج تای اول توی فارسی هم شبیه دارن؛ فقط یادتون باشه دومی رو جا نندازید: go یعنی «گ» و یه سر خوردن به «او»، نه یه «او» خالی.
دیفتانگ چیه
دیفتانگ (Diphthong) یعنی صدای دوتایی. اسمش از یه کلمهی یونانی میاد به معنی «دو صدا». یعنی دو صدادار که پشت هم و توی یه نفس گفته میشن؛ اونقدر به هم چسبیده که گوش، یه صدا میشنوه.
day رو آروم بگید: دهنتون از یه صدای شبیه صدای اول «اسم» شروع میکنه و آخرش به سمت «ای» میره. این حرکت، همون دیفتانگه. اگه وسطش وایستید، دو صدای جدا میشنوید؛ ولی وقتی عادی میگید، یه صدای واحده که شکلش عوض میشه.
توی درسهای قبل صدادارهای تکی رو دیدید، کوتاه و کشیده. دیفتانگها دستهی سوم صدادارهای انگلیسیان؛ هشت تا. خبر خوب اینه که فارسیزبانها بیشترشون رو راحت میگن، چون فارسی هم چند تا ترکیب شبیه داره. فقط باید چند تا عادت رو درست کنیم.
سرسره
یه سرسرهی پارک رو تصور کنید. بچه از بالا شروع میکنه و یهنفس تا پایین سر میخوره؛ وسط راه وایمیسته؟ نه. دیفتانگ هم همینه: از یه صدادار (بالای سرسره) شروع میشه و یهنفس به یه صدادار دیگه (پایین سرسره) میرسه.
توی IPA هم دیفتانگ همینطوری نوشته میشه: دو علامت کنار هم، اولی بالای سرسره و دومی پایینش. eɪ یعنی از e به ɪ؛ aʊ یعنی از a به ʊ. پس اگه علامت تکیها رو از درسهای قبل بلدید، دیفتانگها رو هم بلدید؛ فقط باید سر خوردن بینشون رو تمرین کنید.
یه نکته: صدای دوم معمولا کامل گفته نمیشه. سرسره به سمتش میره، ولی گاهی کاملا به پایین نمیرسه. مثلا توی my، صدای آخر بیشتر به سمت «ای» میره تا اینکه یه «ای» کامل باشه.
بخش اول قویتره
توی همهی دیفتانگهای انگلیسی، بخش اول بلندتر، قویتر و درازتره، و بخش دوم سبک و کوتاه. اگه my رو بگید و هر دو بخش رو هماندازه بگید، چیزی شبیه «ما ای» درمیاد؛ ولی وقتی بخش اول رو قوی بگید و دومی رو فقط یه اشاره، my درست شنیده میشه.
این برای ما مهمه، چون فارسیزبانها گاهی بخش دوم رو اصلا نمیگن (go مثل یه «او» خالی) و گاهی برعکس، دومی رو زیادی قوی میگن (day مثل دو صدای جدا، «د» و بعد «ای»). حد وسطش درسته: اولی محکم، دومی یه سر خوردن کوتاه.
سه خانواده
هشت دیفتانگ انگلیسی، بر اساس جایی که سرسره بهش ختم میشه، سه خانوادهان:
- به ɪ سه تا که به سمت «ای» کوتاه میرن: eɪ (day)، aɪ (my)، ɔɪ (boy).
- به ʊ دو تا که به سمت «او» کوتاه میرن: əʊ (go)، aʊ (now).
- به ə سه تا که به شوا ختم میشن: ɪə (near)، eə (hair)، ʊə (pure).
دو خانوادهی اول توی همهی لهجههای انگلیسی هستن و برای ما آسونترن. خانوادهی سوم بیشتر مال انگلیسی بریتانیاییه؛ توی امریکایی به جاشون یه صدادار و یه r گفته میشه.
دیفتانگها توی اسم حرفها
یه چیز جالب: اسم چند تا از حرفهای الفبای انگلیسی، خودش دیفتانگه. توی درس الفبا اسمشون رو یاد گرفتید؛ حالا ببینید چه صدایی دارن. a یعنی /eɪ/؛ i یعنی /aɪ/؛ o یعنی /əʊ/؛ y یعنی /waɪ/. h و j و k هم با eɪ تموم میشن: /eɪtʃ/، /dʒeɪ/، /keɪ/.
برای همین وقتی یه کوتاهشده رو حرف به حرف میگید، پر از دیفتانگ میشه. OK یعنی دو تا: əʊ و eɪ. AI (هوش مصنوعی) یعنی eɪ و aɪ. و وقتی اسم خودتون رو هجی میکنید، مثلا برای رزرو هتل، اسم هر حرف رو با سرسرهش بگید؛ اینطوری طرف مقابل خیلی راحتتر میفهمه.
هشت سرسره
این هشت سرسره رو ببینید؛ هر کدوم علامت اولش بالا و علامت دومش پایینه. هر کدوم رو با کلمهی زیرش بلند بگید:
حالا یکییکی میریم سراغشون. برای هر کدوم: نزدیکترین صدای فارسی، اشتباه رایج، و املاهاش.
eɪ توی day
از صدای اول «اسم» شروع کنید و به سمت «ای» سر بخورید. فارسی شبیهش رو داره: «دی» توی «دیماه»، یا «کی» وقتی میپرسیم «کی میای؟». پس day تقریبا همون «دی» فارسیه.
این صدا توی day، say، rain، make، eight، they و great میاد. املاهاش زیادن: a و e جادویی (make، name، late)، ai (rain، wait)، ay آخر کلمه (day، play، say)، ei (eight، weight)، ey (they، grey)، و ea توی سه چهار کلمه (great، break، steak).
اشتباه رایج: بعضیها توی کلمههای بلندتر، بخش دوم رو جا میندازن؛ مثلا station رو «استشن» میگن به جای «استیشن»، یا email رو «ایمل». بخش دوم کوتاهه، ولی باید باشه.
aɪ توی my
از یه «آ» باز شروع کنید و به «ای» برسید. فارسی دقیقا همینو داره: «های»، «نای»، «چای». پس این یکی برای ما راحتترینه.
توی my، time، high، eye، buy، fly، I و nice میاد. املاهاش: i و e جادویی (time، like، nice)، y آخر کلمه (my، fly، why)، igh (high، night، light)، ie (tie، die)، uy (buy، guy)، و یه کلمهی عجیب: eye، که سه حرفش فقط همین یه صدا رو میسازن.
اسم حرف I و ضمیر I (من) هم همین صداست. پس وقتی میگید I like it، دو بار aɪ میگید.
ɔɪ توی boy
از صدای o توی «گل»، با لب گرد، شروع کنید و به «ای» برسید. توی boy، toy، oil، coin، voice، join و enjoy میاد.
املاش سادهست، فقط دو تا: oi وسط کلمه (oil، coin، voice) و oy آخر کلمه (boy، toy، enjoy). این از معدود جاهاییه که املای انگلیسی تقریبا همیشه قابل اعتماده.
کمکاربردترین دیفتانگ خانوادهی اوله، ولی توی کلمههای پرکاربردی مثل choice، point و noise میاد. اشتباه رایجی هم نداره؛ فقط لبها رو اولش گرد کنید.
əʊ توی go
این یکی مهمترین دیفتانگ برای فارسیزبانهاست، چون بیشترین اشتباه رو داره. go، home، no، phone و hotel رو ما معمولا با یه o خالی و کوتاه میگیم، مثل o توی «گل». ولی انگلیسی بریتانیایی اینجا از یه شوای شل شروع میکنه و به سمت «او» سر میخوره: /ɡəʊ/.
نزدیکترین صدای فارسی، «نو» (تازه) هست، مثل «نوروز». پس no انگلیسی تقریبا همون «نو»ی فارسیه، نه یه o کوتاه و خالی. امریکاییها از یه o گردتر شروع میکنن، /oʊ/، که به «او» فارسی نزدیکتره؛ ولی اونجا هم سرسره هست.
املاهاش: o و e جادویی (home، phone، note)، o تنها آخر کلمه (go، no، so)، oa (boat، road، coat)، ow (show، know، slow)، و ough توی though. ow تله داره: توی show صدای əʊ داره و توی now صدای aʊ.
aʊ توی now
از یه «آ» باز شروع کنید و به «او» برسید، مثل وقتی از درد میگید «آو». توی now، how، house، out، cow، down و about میاد.
املاش دو تاست: ou (house، out، mouth، about) و ow (now، how، cow، down). همونطور که گفتیم، ow گاهی əʊ هم هست (show، know، grow)؛ و ou هم گاهی ʌ (country) یا uː (soup). پس این دو املا رو با دیکشنری چک کنید.
یه جفت جالب: bow به معنی تعظیم، با aʊ، و bow به معنی کمان، با əʊ؛ یه املا، دو تلفظ، دو معنی.
ɪə توی near
از یه «ای» کوتاه و شل شروع کنید و به یه شوای کوتاه برسید. توی near، here، ear، beer، year و idea میاد. توی بریتانیایی r آخر این کلمهها گفته نمیشه، پس here یعنی «هییه» کوتاه و نرم.
املاهاش: ear (near، ear، year)، eer (beer، career)، ere (here)، و ea توی idea. تلهی بزرگش ear هست، که توی near صدای ɪə داره، توی bear صدای eə، و توی heard صدای ɜː. پس هر کلمهی ear دار رو چک کنید.
eə توی hair
از صدای اول «اسم» شروع کنید و به یه شوای کوتاه برسید. توی hair، there، where، care، bear، air و chair میاد. امروز خیلی از انگلیسیزبانهای بریتانیا این رو بیشتر به شکل یه e کشیده میگن، /heː/؛ هر دو درسته.
املاهاش: air (hair، air، chair)، are (care، share)، ere (where، there)، و ear (bear، wear). there و their و they're هر سه یه تلفظ دارن: /ðeə/. این یکی از معروفترین تلههای املایی برای خود انگلیسیزبانهاست.
ʊə توی pure
از یه «او» کوتاه شروع کنید و به یه شوا برسید. این کمکاربردترین دیفتانگ انگلیسیه، و داره کمکم از انگلیسی بریتانیایی هم کنار میره. توی pure، cure، tour و sure میاد؛ ولی امروز خیلیها sure رو /ʃɔː/ میگن، با ɔː کشیده، و tour رو /tɔː/.
پس اگه دیکشنری برای sure دو تلفظ داد، یکیش با ʊə و یکی با ɔː، هر دو درستن؛ و دومی امروز رایجتره. لازم نیست برای این یکی وقت زیادی بذارید.
دوتاییهای فارسی
فارسی هم صدای دوتایی داره، فقط کمتر بهش فکر کردیم. «دی» توی «دیماه»، «نو» توی «نوروز»، «های» و «چای»، و «کوی» (کوچه). اینها همه یه صدادار و یه سر خوردن به «ای» یا «او» هستن.
این یعنی چهار تا از دیفتانگهای انگلیسی رو تقریبا بلدید: eɪ مثل «دی»، aɪ مثل «های»، əʊ مثل «نو»، و ɔɪ مثل «کوی». aʊ هم با یه «آ» و «او» پشت هم ساخته میشه. فقط سه تای خانوادهی شوا برای ما تازهان.
پس مشکل اصلی ما گفتن دیفتانگها نیست؛ اینه که جایی که باید بگیمشون، نمیگیم. مخصوصا əʊ رو، که بیشتر وقتها با یه o خالی عوضش میکنیم. بخش بعد نشون میده این عادت از کجا میاد.
دیفتانگها توی جمله
این جمله رو بخونید: I know my way home. پنج کلمه، پنج دیفتانگ: aɪ توی I و my، əʊ توی know و home، و eɪ توی way. اگه این جمله رو با o خالی و بی سرسره بگید، کاملا فارسی شنیده میشه؛ ولی با سرسره، یهدفعه انگلیسی میشه.
یه جملهی دیگه: How about a nice cold day out? اینجا aʊ توی how و about و out، aɪ توی nice، əʊ توی cold، و eɪ توی day. برای تمرین، این جملهها رو آروم بگید، سرسرهها رو اغراق کنید، و بعد کمکم تند و طبیعی.
کلمههای پرکاربرد با دیفتانگ
اینها از پرکاربردترین کلمههای انگلیسیان که دیفتانگ دارن؛ هر روز میگیدشون:
با eɪ: day، make، say، take، way، great، name. با aɪ: I، my، time، like، right، know (نه، این əʊ هست!)، find. با əʊ: go، know، no، so، home، old، phone. با aʊ: now، how، about، out، house، down. با ɔɪ: boy، enjoy، point، choice. با ɪə و eə: here، year، there، where، care.
دیدید چطور know رو اشتباهی توی سبد aɪ گذاشتیم؟ همین اشتباه برای همه پیش میاد؛ k ساکته و ow اینجا əʊ هست. هر وقت شک کردید، سرسره رو بلند امتحان کنید.
کلمههایی که فارسی قرض گرفته
خیلی از کلمههای انگلیسی وارد فارسی شدن، و توی این سفر، دیفتانگشون رو جا گذاشتن. ما «فون» و «هتل» و «رادیو» میگیم، و همین عادت رو وقتی انگلیسی حرف میزنیم، با خودمون میاریم. این جدول رو ببینید:
| توی فارسی | کلمه | تلفظ انگلیسی |
|---|---|---|
| فون | phone | /fəʊn/ |
| هتل | hotel | /həʊˈtel/ |
| موبایل | mobile | /ˈməʊbaɪl/ |
| رادیو | radio | /ˈreɪdiəʊ/ |
| ویدیو | video | /ˈvɪdiəʊ/ |
| اوکی | OK | /ˌəʊˈkeɪ/ |
| ایمیل | /ˈiːmeɪl/ | |
| کد | code | /kəʊd/ |
«فون» فارسی یه o خالی داره، ولی phone انگلیسی əʊ داره. «رادیو» با «آ» شروع میشه، ولی radio انگلیسی با eɪ: «ریدیو». «اوکی» هم توی انگلیسی دو تا دیفتانگ داره: əʊ و eɪ.
توی فارسی همونطور که عادت داریم بگیم؛ اون کلمهها حالا فارسیان. ولی وقتی انگلیسی حرف میزنید، سرسره رو برگردونید. این یکی از سادهترین تغییرهاییه که لهجهتون رو یهدفعه طبیعیتر میکنه.
هر دوتایی با چه حرفهایی نوشته میشه
- eɪa-e، ai، ay، ei، ey، eamake، rain، day، eight، they، great
- aɪi-e، y، igh، ie، uy، eyetime، my، high، tie، buy، eye
- ɔɪoi، oyoil، coin، boy، toy
- əʊo-e، o، oa، ow، oughhome، no، boat، show، though
- aʊou، owhouse، out، now، cow
- ɪəear، eer، ere، eanear، beer، here، idea
- eəair، are، ere، earhair، care، where، bear
- ʊəure، ourpure، sure، tour
دو چیز رو توی این جدول ببینید. اول، e جادویی تقریبا همیشه یه دیفتانگ میسازه: make با eɪ، time با aɪ، home با əʊ. این همون «اسم حرف»ه که توی درس e جادویی دیدید؛ اسم a و i و o، خودشون دیفتانگن. دوم، y و w آخر کلمه معمولا نیمهی دوم سرسرهان: day، my، boy، now، show.
سهتاییها
گاهی بعد از یه دیفتانگ، یه شوا هم میاد و سه صدادار پشت هم میشن. به اینها میگن سهتایی (Triphthong). fire یعنی /faɪə/: aɪ و بعد شوا. hour یعنی /aʊə/: aʊ و بعد شوا. player یعنی /ˈpleɪə/.
لازم نیست برای اینها قاعدهی تازه یاد بگیرید؛ فقط دیفتانگ رو بگید و یه شوای کوتاه بهش اضافه کنید. توی گفتار تند، خیلیها اینها رو کوتاهتر هم میگن؛ fire گاهی شبیه «فا» با یه «آ» کشیده شنیده میشه. هر دو درسته.
i توی time از کجا اومده
یادتونه توی درس صداهای کشیده گفتیم حدود ششصد سال پیش، صدادارهای کشیدهی انگلیسی یه پله بالا رفتن؟ دو تا از اون صداها، یعنی «ای» کشیده و «او» کشیده، دیگه جایی برای بالا رفتن نداشتن؛ چون بالاترین صدادارها بودن. پس به دیفتانگ تبدیل شدن.
time قدیمها تقریبا «تیم» با «ای» کشیده خونده میشد، و house تقریبا «هوس» با «او» کشیده. «ای» کشیده کمکم شد aɪ، و «او» کشیده شد aʊ. املا هیچوقت عوض نشد؛ برای همین امروز i توی time «آی» خونده میشه و ou توی house «آو». یعنی بیشتر دیفتانگهای انگلیسی، یادگاری همون جابهجایی بزرگ صدادارهان.
بریتانیایی و امریکایی
دیفتانگها بین بریتانیایی و امریکایی دو فرق اصلی دارن. اول، əʊ: بریتانیایی از یه شوای شل شروع میکنه (/ɡəʊ/) و امریکایی از یه o گرد (/ɡoʊ/). اگه go امریکایی رو بشنوید، به «گو» با «او» نزدیکتره.
دوم، خانوادهی شوا: امریکاییها به جای ɪə و eə و ʊə، یه صدادار و یه r میگن. near میشه /nɪr/، hair میشه /her/، و pure میشه /pjʊr/. چون امریکایی r رو همیشه میگه، این سه تا دیگه دیفتانگ حساب نمیشن.
بقیه، یعنی eɪ، aɪ، ɔɪ و aʊ، توی هر دو لهجه تقریبا یکیان.
دیکتهی صدا
با یه دیکشنری آنلاین که دکمهی صدا داره، این ده کلمه رو یکییکی گوش بدید و بی نگاه کردن به املا، بگید کدوم دیفتانگ رو دارن: weigh، height، though، bough، buoy، aisle، sew، dough، steak، mayor.
بعد املا و IPA رو ببینید. اینها عمدا عجیبترین املاها هستن: weigh با eigh و صدای eɪ، height با eigh و صدای aɪ، though و dough با ough و صدای əʊ، و aisle با ai و s ساکت و صدای aɪ. اگه از روی صدا درست گفتید و املا گیجتون نکرد، گوشتون داره کار میکنه.
تمرین گوش
دیفتانگها رو گوش راحتتر از صدادارهای تکی میشنوه، چون حرکت دارن. یه تمرین ساده: توی یه فیلم یا ویدیوی انگلیسی، یه دقیقه فقط دنبال əʊ بگردید: go، know، so، don't، only، home. هر بار شنیدید، یه خط روی کاغذ بکشید.
بعد همین کار رو با aɪ و eɪ بکنید. میبینید که توی یه دقیقه حرف زدن عادی، دهها دیفتانگ هست؛ و وقتی گوشتون به این سرسرهها عادت کنه، دهنتون هم خودبهخود دنبالشون میاد.
سرسره جلوی آینه
دیفتانگها رو با چشم خیلی خوب میشه دید، چون دهن وسط صدا شکلش عوض میشه. جلوی آینه اینها رو آروم بگید و حرکت رو نگاه کنید: توی my، دهن از باز به کشیده میره؛ توی now، از باز به گرد؛ توی boy، از گرد به کشیده؛ و توی go، از شل به گرد.
اگه موقع گفتن go دهنتون هیچ تکونی نخورد، یعنی دارید یه o خالی میگید. لبها باید آخرش کمی جمع بشن. همینطور برای day: آخرش لبها کمی کشیدهتر میشن. این حرکتهای کوچیک، همون چیزیه که دیفتانگ رو دیفتانگ میکنه.
یه تمرین دیگه: یه کلمه رو خیلی آروم بگید، مثلا no رو سه ثانیه طول بدید، و حرکت لب رو از اول تا آخر ببینید. بعد کمکم تندش کنید تا به سرعت عادی برسه، ولی حرکت رو نگه دارید.
یه داستان کوتاه
رضا توی یه تماس کاری، شمارهی تلفنش رو داد و گفت «my phone is…»، با «فون» فارسی. طرف مقابل پرسید «your fun?». رضا خندید، ولی شب رفت سراغ دیکشنری و دید phone یعنی /fəʊn/؛ یه سرسره، نه یه o خالی.
رضا یه فهرست ساخت از کلمههای قرضی که هر روز میگفت: phone، hotel، mobile، video، OK، code. هر شب پنج دقیقه با سرسره تمرینشون کرد. جالبش این بود که توی فارسی همون «فون» و «هتل» رو میگفت؛ ولی وقتی انگلیسی حرف میزد، دهنش خودش میدونست کجا سر بخوره.
یه ماه بعد، همون همکار خارجی بهش گفت انگلیسیش خیلی واضحتر شده و پرسید کلاس رفته یا نه. رضا گفت نه؛ فقط یاد گرفته چند تا کلمهی آشنا رو که سالها فارسیوار میگفته، دوباره با صدای خودشون بگه. گاهی بزرگترین پیشرفت، از کوچیکترین کلمهها شروع میشه.
برنامهی یه هفته
- روز ۱ سرسره و بخش اول قوی: my، day، now.
- روز ۲ eɪ و aɪ: make، rain، they؛ time، high، buy.
- روز ۳ əʊ: go، home، no، phone، boat، show.
- روز ۴ aʊ و ɔɪ: now، house، out؛ boy، oil، voice.
- روز ۵ خانوادهی شوا: near، here؛ hair، where، there.
- روز ۶ کلمههای قرضی: phone، hotel، radio، video، OK، email.
- روز ۷ ده کلمهی دیفتانگدار از دفتر لغتتون، توی سه خانواده.
روزی ده دقیقه، بلند.
برای بچهها و بزرگترها
برای بچهها، سرسره بهترین تصویره. با دستتون یه سرسره توی هوا بکشید و همزمان day یا now بگید؛ دست از بالا شروع میکنه و با صدای دوم پایین میاد. بچهها این حرکت رو خیلی زود با صدا یکی میکنن.
بزرگترها معمولا دیفتانگها رو راحت میگن، ولی عادت کلمههای قرضی براشون قویتره، چون سالها «فون» و «هتل» گفتن. برای اونا بهترین تمرین، همون جدول کلمههای قرضیه: هر بار که یکیش رو انگلیسی میگن، یه لحظه مکث کنن و سرسره رو یادشون بیارن.
و یه دلداری برای همه: دیفتانگها از آسونترین بخشهای تلفظ انگلیسی برای فارسیزبانهان، چون بیشترشون رو از قبل توی فارسی داریم. اگه صداهای کوتاه و کشیده سختتون بود، این یکی حالتون رو خوب میکنه.
سوالهایی که زیاد پیش میاد
- دیفتانگ با دو صدادار جدا چه فرقی داره؟ دیفتانگ یه هجاست؛ دو صدادار جدا دو هجا. my یه هجاست، ولی idea سه هجا.
- چرا اسم حرف a، «ای» خونده میشه؟ چون اسم a توی انگلیسی خودش دیفتانگه: /eɪ/. اسم i هم /aɪ/ و اسم o هم /əʊ/.
- سه تای خانوادهی شوا رو حتما یاد بگیرم؟ اگه بریتانیایی یاد میگیرید، دو تای اولش آره؛ سومی (ʊə) کمکاربرده.
- فارسی رو هم باید عوض کنم؟ نه. «فون» و «هتل» فارسیان و همونطوری درستن؛ فقط توی انگلیسی سرسره رو بگید.
- چرا know و no یه تلفظ دارن؟ چون k اول know ساکته؛ هر دو /nəʊ/ هستن. معنی رو از جمله میفهمیم.
- چطور بفهمم ow کدوم صداست؟ قاعدهی مطمئنی نداره؛ now و how با aʊ، show و know با əʊ. اگه شک دارید، دیکشنری.
اشتباههای رایج
- go و no با یه o خالی: /ɡəʊ/ و /nəʊ/؛ مثل «نو»ی فارسی.
- phone و hotel مثل فارسی: سرسره رو برگردونید.
- radio با «آ»: /ˈreɪdiəʊ/؛ «ریدیو».
- هماندازه گفتن دو بخش: بخش اول قوی، دومی سبک.
- ow همیشه aʊ: show و know با əʊان، now و how با aʊ.
- ear همیشه ɪə: near با ɪə، bear با eə، heard با ɜː.
تمرین
این ده کلمه رو بلند بخونید و بگید کدوم دیفتانگ رو دارن:
eight · light · voice · road · mouth · year · chair · know · buy · they
جوابها: eɪ: eight، they. aɪ: light، buy. ɔɪ: voice. əʊ: road، know. aʊ: mouth. ɪə: year. eə: chair. اگه هشت تا یا بیشتر درست بود، دیفتانگها رو میشناسید؛ و اگه کمتر بود، جدول املا رو یه بار دیگه ببینید و دوباره امتحان کنید.
دیدید که سه تا از دیفتانگها به شوا ختم میشن. شوا رایجترین صدای انگلیسیه، و تقریبا توی هر کلمهی چندبخشی پیداش میکنید. درس بعد همهش دربارهی همین صداست.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- دیفتانگ یعنی دو صدادار پشت هم توی یه نفس؛ دهن از اولی به دومی سر میخوره.
- هشت صدا: eɪ (day)، aɪ (my)، ɔɪ (boy)، əʊ (go)، aʊ (now)، ɪə (near)، eə (hair)، ʊə (pure).
- بخش اول قوی و بلند، بخش دوم سبک.
- کلمههای قرضی مثل «فون» و «رادیو» سرسرهشون رو توی فارسی از دست دادن؛ انگلیسیشون رو با سرسره بگید.
- امریکایی go رو /ɡoʊ/ میگه و سه تای آخر رو با r: near /nɪr/.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.