آموزشآموزش زبان انگلیسی از صفر تا صد
احوالپرسی به انگلیسی با تلفظ فارسی و جواب How are you
جواب کوتاه
سادهترین سلام Hello (هلو) هست که همهجا جواب میده؛ بین دوستها Hi (های). صبح Good morning (گود مورنینگ)، بعدازظهر Good afternoon (گود افترنون) و عصر Good evening (گود ایونینگ). Good night (گود نایت) سلام نیست؛ فقط موقع رفتن یا خوابه. بعد از سلام معمولا میپرسن How are you? (هاو آر یو؟، حالت چطوره؟) و جوابش کوتاهه: Fine, thanks. And you? (فاین، تنکس. اند یو؟، خوبم، ممنون. تو چطوری؟). بار اول که کسی رو میبینید، Nice to meet you (نایس تو میت یو، از آشناییت خوشحالم)؛ و برای خداحافظی Goodbye، Bye یا See you (سی یو، میبینمت).
چرا احوالپرسی اولین قدمه
هر گفتوگویی با یه سلام شروع میشه و با یه خداحافظی تموم. پس اولین جملههایی که لازم دارید، همینهان. خبر خوب اینه که انگلیسی برای سلام و احوالپرسی جملههای کوتاه و ثابتی داره، که با یاد گرفتن ده دوازده تاش، تقریبا هر موقعیتی رو میتونید شروع کنید.
ولی سلام فقط کلمه نیست؛ لحن و موقعیت هم هست. همونطور که توی فارسی به رئیستون نمیگید «چطوری داداش؟» و به دوست صمیمیتون نمیگید «ارادتمندم»، انگلیسی هم سلامهای رسمی و خودمونی داره. این درس هر دو رو یاد میده، با تلفظ فارسی هر جمله، و چند گفتوگوی کامل با ترجمه.
از اینجا به بعد، کنار هر جملهی انگلیسی، تلفظش رو با حرف فارسی هم مینویسیم، تا بتونید سریع بگیدش. ولی یادتون باشه که توی درس علائم فونتیک گفتیم حرف فارسی همهی صداهای انگلیسی رو نشون نمیده؛ پس هر وقت فرصت داشتید، صدای اصلی رو هم گوش بدید.
سلام هر ساعت از روز
انگلیسی برای هر بخش روز یه سلام رسمی داره. این خط زمان رو ببینید:
- Good morning«گود مورنینگ»از صبح تا ظهر
- Good afternoon«گود افترنون»از ظهر تا حدود ساعت شش
- Good evening«گود ایونینگ»از غروب به بعد، موقع رسیدن
- Good night«گود نایت»فقط موقع رفتن یا خواب
مرز دقیقی بینشون نیست؛ ساعت شش عصر برای بعضیها هنوز afternoon هست و برای بعضیها evening. ولی قاعدهی سرانگشتی همینه: تا ناهار morning، تا غروب afternoon، بعدش evening. توی گفتوگوی خودمونی، معمولا Good رو هم نمیگن: فقط Morning! (مورنینگ!).
این سلامها کمی رسمیان؛ برای همکار، معلم، فروشنده یا کسی که نمیشناسید، خیلی خوبن. برای دوستها، Hi کافیه، و برای خانواده و همسایهها هم همینطور.
تلهی Good night
یکی از رایجترین اشتباههای فارسیزبانها اینه که شب، وقتی به کسی میرسن، میگن Good night. چون فارسیش «شب بخیر» هست، و ما «شب بخیر» رو گاهی برای سلام هم میگیم.
ولی Good night توی انگلیسی فقط برای خداحافظیه: وقتی شب دارید میرید، یا وقتی کسی میخواد بخوابه. اگه ساعت نه شب وارد یه مهمونی بشید و بگید Good night، بقیه فکر میکنن دارید میرید! برای سلام شب، Good evening (گود ایونینگ) بگید، یا فقط Hello.
یه شکل خودمونیترش هم هست: Night! (نایت!) یا Night night (برای بچهها، موقع خواب). و یه جملهی خیلی رایج قبل از خواب: Sleep well (اسلیپ ول، خوب بخوابی).
Hello، Hi، Hey
سلامها یه پلکان دارن، از رسمی تا خیلی خودمونی:
- How do you do?«هاو دو یو دو»خیلی رسمی؛ دیدار اول
- Good morning«گود مورنینگ»رسمی؛ کار، اداره
- Hello«هلو»همهجا
- Hi«های»خودمونی
- Hey«هی»خیلی خودمونی؛ دوستها
اگه نمیدونید کدوم رو بگید، Hello. هم مودبه و هم صمیمی، و هیچجا اشتباه نیست. Hi برای همکار و همسایه و دوست خوبه. Hey رو برای دوستهای نزدیک نگه دارید؛ توی امریکا گاهی برای جلب توجه هم میگن، مثل «هی، ببخشید!».
How do you do? خیلی رسمی و قدیمیه، و امروز کم شنیده میشه. اگه کسی بهتون گفت، جوابش جالبه: همون How do you do? رو برمیگردونید! این یه سوال نیست؛ یه سلام رسمیه.
Hello از کجا اومده
شاید باورتون نشه، ولی Hello به شکل امروزی، کلمهی خیلی قدیمیای نیست. قبل از اون، انگلیسیزبانها برای جلب توجه کلمههایی مثل hallo و hullo داشتن، و برای سلام بیشتر Good morning و Good day میگفتن.
Hello وقتی واقعا همهگیر شد که تلفن اومد، اواخر قرن نوزدهم. آدمها یه کلمهی کوتاه لازم داشتن که اول تماس بگن، و Hello برنده شد. از تلفن به زندگی روزمره رفت، و امروز رایجترین سلام انگلیسیه.
یعنی وقتی Hello میگید، دارید کلمهای رو میگید که عمرش از خیلی از کلمههای فارسی که هر روز میگیم، کوتاهتره. زبانها همیشه دارن تغییر میکنن؛ و سلامها هم.
How are you
بعد از سلام، تقریبا همیشه میپرسن How are you? (هاو آر یو؟)، یعنی «حالت چطوره؟». ولی یه نکتهی خیلی مهم: توی انگلیسی، این بیشتر یه ادامهی سلامه تا یه سوال واقعی. فروشندهی مغازه، همکاری که توی راهرو از کنارتون رد میشه، و کسی که پشت تلفن جواب میده، همه میپرسن How are you?، ولی منتظر شرح حال شما نیستن.
برای همین جوابش هم کوتاهه، و تقریبا همیشه مثبت؛ حتی اگه روز خیلی خوبی ندارید. این دروغ نیست و کسی هم ازتون انتظار نداره؛ یه قرار اجتماعیه، مثل وقتی ما به «خوبی؟» جواب میدیم «مرسی» بی اینکه واقعا فکر کنیم.
یه نکتهی دیگه: بعد از جواب، معمولا سوال رو برمیگردونن: And you? (اند یو؟) یا How about you? (هاو اباوت یو؟). اگه برنگردونید، کمی سرد شنیده میشه.
جوابهای How are you
این جوابها از خیلی خوب تا معمولی مرتب شدن. همهشون با «ممنون» و «تو چطوری؟» کامل میشن:
- Great, thanks! «گریت، تنکس!»؛ عالی، ممنون.
- Very well, thank you. «وری ول، تنک یو»؛ خیلی خوبم، ممنون. کمی رسمیتر.
- Good, thanks. «گود، تنکس»؛ خوبم، ممنون. رایجترین.
- Fine, thanks. «فاین، تنکس»؛ خوبم، ممنون.
- Not bad. «نات بد»؛ بد نیستم. خودمونی.
- I'm OK. «آیم اوکی»؛ معمولیام.
اگه واقعا حالتون خوب نیست و طرف دوست نزدیکتونه، میتونید بگید Not so good, actually (نات سو گود، اکچوالی؛ راستش زیاد خوب نیستم). این نشونهایه که میخواید بیشتر حرف بزنید، و یه دوست میپرسه What's wrong? (چی شده؟).
جواب کوتاه، جواب مودب
فارسیزبانها گاهی به How are you? جواب طولانی میدن، چون توی فرهنگ ما، توضیح دادن حال، نشونهی احترامه. ولی توی انگلیسی، اگه فروشنده یا یه همکار دور بپرسه و شما از سرماخوردگی و ترافیک و کار زیاد بگید، طرف کمی غافلگیر میشه.
پس قاعده اینه: با آدمهای غریبه و همکارهای دور، جواب کوتاه و مثبت، و برگردوندن سوال. با دوستهای نزدیک، هر چقدر خواستید حرف بزنید. این تفاوت فرهنگیه، نه زبانی؛ و دونستنش خیلی کمک میکنه که طبیعیتر به نظر بیاید. یه قاعدهی ساده: اگه طرف فقط از کنارتون رد میشه، یه کلمه کافیه؛ اگه وایستاده و منتظره، یه جمله؛ و اگه نشسته و چای گذاشته جلوتون، هر چقدر خواستید.
شکلهای دیگهی احوالپرسی
How are you? تنها شکل نیست. اینها هم خیلی رایجن، و جوابهاشون کمی فرق داره:
- How are you doing? «هاو آر یو دوئینگ؟»؛ همون How are you، کمی خودمونیتر. جواب: Good / Fine / Not bad.
- How's it going? «هاوز ایت گوئینگ؟»؛ اوضاع چطوره؟ جواب: Good / Pretty good / Not bad.
- What's up? «واتس آپ؟»؛ چه خبر؟ خیلی خودمونی. جواب: Not much / Nothing much (خبری نیست).
- How have you been? «هاو هو یو بین؟»؛ این مدت چطور بودی؟ برای کسی که مدتیه ندیدید. جواب: I've been good / busy.
- Long time no see! «لانگ تایم نو سی!»؛ چه عجب! خیلی وقته ندیدمت.
دقت کنید که What's up? سوال دربارهی حال نیست؛ دربارهی خبره. پس جوابش Fine نیست؛ Not much هست. و جواب How have you been? با زمان کامل میاد، I've been good، چون سوال دربارهی کل این مدته.
اولین دیدار
وقتی کسی رو برای اولین بار میبینید، بعد از اسمها، میگید Nice to meet you (نایس تو میت یو)، یعنی «از آشناییت خوشحالم». جوابش همون جملهست با یه too آخرش: Nice to meet you too (نایس تو میت یو تو؛ منم همینطور).
شکلهای رسمیترش: Pleased to meet you (پلیزد تو میت یو) و It's a pleasure to meet you (ایتس ا پلژر تو میت یو؛ باعث افتخاره). و یه نکتهی ظریف: Nice to meet you فقط برای بار اوله. دفعههای بعد که همون آدم رو میبینید، میگید Nice to see you (نایس تو سی یو) یا Good to see you again.
موقع خداحافظی از کسی که تازه آشنا شدید، میتونید بگید Nice meeting you (نایس میتینگ یو؛ از آشنایی باهات خوشحال شدم). معرفی خود و پرسیدن اسم رو توی درس بعد کامل میبینید.
خداحافظی
خداحافظی هم مثل سلام، رسمی و خودمونی داره:
- Goodbye. «گودبای»؛ خداحافظ. کمی رسمی، یا برای خداحافظی طولانی.
- Bye! «بای!»؛ خداحافظ. رایجترین. گاهی Bye-bye، مخصوصا با بچهها.
- See you! «سی یو!»؛ میبینمت. و See you later (بعدا)، See you soon (بهزودی)، See you tomorrow (فردا).
- Take care. «تیک کر»؛ مواظب خودت باش. گرم و صمیمی.
- Have a nice day. «هو ا نایس دی»؛ روز خوبی داشته باشی. مخصوصا توی مغازهها.
جواب بیشترشون سادهست: همون رو برگردونید، یا بگید You too (یو تو؛ تو هم). Have a nice day! و جوابش: You too! این You too یکی از پرکاربردترین جوابهای انگلیسیه.
چهار کلمهی جادویی
کنار سلام و خداحافظی، چهار عبارت هست که توی هر گفتوگوی انگلیسی لازمشون دارید، و انگلیسیزبانها خیلی بیشتر از ما ازشون استفاده میکنن: Please (پلیز؛ لطفا)، Thank you (تنک یو؛ ممنون)، Sorry (ساری؛ ببخشید، متاسفم) و Excuse me (اکسکیوز می؛ ببخشید، برای جلب توجه یا رد شدن).
فرق Sorry و Excuse me مهمه. Excuse me قبل از کاری میاد که ممکنه مزاحمت باشه: وقتی میخواید از کنار کسی رد بشید یا سوالی بپرسید. Sorry بعد از اشتباه یا مزاحمت میاد: وقتی پای کسی رو لگد کردید. توی بریتانیا، Sorry اونقدر زیاد گفته میشه که حتی وقتی کسی به شما خورده، شما هم میگید Sorry!
و جواب Thank you معمولا You're welcome (یور ولکام؛ خواهش میکنم) هست، یا خودمونیتر No problem (نو پرابلم) و توی بریتانیا گاهی No worries. اینها رو کنار سلامها تمرین کنید؛ با هم، پایهی هر گفتوگوی مودبانهان.
Mr، Mrs، Ms و اسمها
توی موقعیت رسمی، آدمها رو با عنوان و اسم خانوادگیشون صدا میزنن: Mr Smith (میستر اسمیت؛ آقای اسمیت)، Mrs Smith (میسیز اسمیت؛ خانم اسمیت، برای زن متاهل)، Miss Smith (میس اسمیت؛ برای دختر یا زن مجرد)، و Ms Smith (میز اسمیت؛ برای هر زنی، بی اشاره به ازدواج). امروز Ms رایجترین و امنترینه.
عنوان همیشه با اسم خانوادگی میاد، نه اسم کوچیک: Mr Smith درسته، ولی Mr John نه. این برعکس عادت فارسیه، که گاهی میگیم «آقا رضا» یا «خانم مریم». و Dr (داکتر؛ دکتر) هم همینطور: Dr Brown.
توی موقعیت خودمونی، یا وقتی طرف خودش گفت Call me John (کال می جان؛ منو جان صدا کن)، از اسم کوچیک استفاده کنید. توی خیلی از محیطهای کاری امروز، مخصوصا توی امریکا، همه از اول همدیگه رو با اسم کوچیک صدا میزنن.
دست دادن، لبخند و نگاه
احوالپرسی فقط کلمه نیست. توی موقعیتهای رسمی، مثل جلسه یا مصاحبه، معمولا دست میدن؛ یه دست دادن محکم و کوتاه، با نگاه به چشم و لبخند. نگاه به چشم توی فرهنگ انگلیسیزبانها نشونهی صداقت و احترامه، نه بیادبی.
بغل کردن و روبوسی بستگی به کشور و رابطه داره. توی بریتانیا و امریکا، بین دوستهای نزدیک گاهی بغل میکنن؛ روبوسی کمتر رایجه. اگه مطمئن نیستید، صبر کنید ببینید طرف مقابل چی کار میکنه، و همون رو تکرار کنید؛ این سادهترین قانون ادب توی هر فرهنگیه. لبخند هم همیشه کمک میکنه؛ توی هر زبونی.
پشت تلفن
پشت تلفن، احوالپرسی کمی فرق داره. وقتی جواب میدید، میگید Hello? (هلو؟). وقتی خودتون رو معرفی میکنید، به جای I am Sara، میگید This is Sara (دیس ایز سارا) یا It's Sara (ایتس سارا). I am پشت تلفن عجیب شنیده میشه.
اگه میخواید با کسی حرف بزنید: Can I speak to Mr Brown, please? (کن آی اسپیک تو میستر براون، پلیز؟؛ میتونم با آقای براون صحبت کنم؟). و برای خداحافظی پشت تلفن: Thanks for calling (تنکس فور کالینگ؛ ممنون که زنگ زدی) یا Talk to you later (تاک تو یو لیتر؛ بعدا حرف میزنیم).
ایمیل و پیام
توی ایمیل رسمی، با Dear شروع کنید، با عنوان و اسم خانوادگی و یه ویرگول: Dear Ms Brown, (دیر میز براون). اگه اسم طرف رو نمیدونید: Dear Sir or Madam. و آخر ایمیل: Best regards, (بست ریگاردز؛ با احترام) یا Kind regards, و بعد اسمتون.
توی ایمیل نیمهرسمی، مثلا به یه همکار، Hi John, کافیه، و آخرش Thanks, یا Best,. و توی پیام خودمونی به دوست، فقط Hi! یا Hey! و آخرش هیچی، یا یه Thanks!. یادتون باشه که علامتها و فاصلهها رو همونطور که توی درس تایپ دیدید، انگلیسی تایپ کنید.
جلسهی آنلاین و تماس تصویری
امروز خیلی از احوالپرسیها توی جلسههای آنلاینه. اول جلسه معمولا میگن Hi everyone (های اوریوان؛ سلام به همه) یا Good morning, everyone. اگه دیر رسیدید: Sorry I'm late (ساری آیم لیت؛ ببخشید دیر کردم). و اگه صدا مشکل داره: Can you hear me? (کن یو هیر می؟؛ صدامو میشنوید؟).
آخر جلسه: Thanks, everyone (تنکس، اوریوان؛ ممنون از همه)، و بعد Bye! یا Have a good day. این چند جمله رو اگه آماده داشته باشید، اولین جلسهی کاری انگلیسیتون خیلی راحتتر شروع و تموم میشه.
توی مغازه و کافه
یکی از اولین جاهایی که احوالپرسی انگلیسی لازمتون میشه، مغازه و کافهست. فروشنده معمولا میگه Hi, how are you? یا Hi, can I help you? (های، کن آی هلپ یو؟؛ سلام، کمکی از دستم برمیاد؟). اگه فقط دارید نگاه میکنید: Just looking, thanks (جاست لوکینگ، تنکس؛ فقط دارم نگاه میکنم، ممنون).
موقع سفارش: Can I have a coffee, please? (کن آی هو ا کافی، پلیز؟). موقع حساب: Here you are (هیر یو آر؛ بفرمایید). و آخرش، فروشنده میگه Have a nice day! و شما You too!. این گفتوگوی کوتاه رو اگه چند بار تمرین کنید، اولین خریدتون توی یه کشور انگلیسیزبان خیلی راحتتر میشه.
توی کلاس و مدرسه
توی کلاس، معلمها و شاگردها هم احوالپرسی خودشون رو دارن. توی ایران، شاگردها گاهی میگن Good morning, teacher!. این توی خیلی از کشورهای انگلیسیزبان رایج نیست؛ اونجا معلم رو با اسم و عنوانش صدا میزنن: Good morning, Ms Brown.
توی مدرسههای بریتانیا، بچهها معلم زن رو گاهی فقط Miss صدا میزنن و معلم مرد رو Sir: Good morning, Miss!، Yes, Sir. توی دانشگاه، معمولا استادها رو با Dr یا Professor و اسم خانوادگی صدا میزنن، مگه خودشون بگن با اسم کوچیک صداشون کنید.
عادتهای فارسی
احوالپرسی فارسی معمولا طولانیتره: «سلام، خوبی؟ خانواده خوبن؟ بچهها چطورن؟ کار و بار خوبه؟». این گرمی، یکی از قشنگیهای فرهنگ ماست. توی انگلیسی، احوالپرسی معمولا کوتاهتره؛ یه سلام، یه How are you، و بعد سراغ اصل حرف.
چند عبارت فارسی هم معادل دقیق انگلیسی ندارن. «خسته نباشید» نداریم؛ جاش میشه گفت Thanks for your hard work (تنکس فور یور هارد ورک) یا Good job. «قدمتون روی چشم» نداریم؛ جاش Welcome! (ولکام!). و تعارفهای طولانی، مثل «بفرمایید، نه شما بفرمایید»، توی انگلیسی معمولا یه بار گفته میشه: After you (افتر یو؛ بفرمایید، اول شما)، و طرف هم معمولا قبول میکنه.
اینها رو برای این نمیگیم که فرهنگ خودتون رو کنار بذارید؛ برای اینه که بدونید اگه یه انگلیسیزبان کوتاه احوالپرسی کرد، سرد نیست؛ عادتشه.
تلفظ توی گفتار
توی گفتار طبیعی، این جملهها کلمه به کلمه گفته نمیشن؛ به هم میچسبن. How are you? تقریبا یه کلمهست: «هاوآریو». و are و you شکل ضعیف دارن، همون چیزی که توی درس شوا دیدید.
جالبترینش Nice to meet you هست. t آخر meet و y اول you به هم میچسبن و یه «چ» میسازن: «نایس تو میچو». همین اتفاق توی Don't you (دونچو) و Would you (وودجو) هم میفته. اینها رو لازم نیست اول کار تقلید کنید؛ ولی دونستنش کمک میکنه وقتی میشنوید، بفهمید.
و to توی Nice to meet you شکل ضعیف داره، /tə/؛ پس «نایس ت میچو»، نه «نایس تو میت یو» با to کامل. اگه درس شوا رو خوندید، این براتون آشناست.
چهار گفتوگوی کامل
این چهار گفتوگو، رایجترین موقعیتهای احوالپرسیان. هر خط: جملهی انگلیسی، تلفظ فارسی، و معنی. بلند بخونیدشون، اگه میشه با یه نفر دیگه:
صبح، سر کار
Good morning, Mr Karimi.«گود مورنینگ، میستر کریمی»صبح بخیر، آقای کریمی.
Good morning, Sara. How are you?«گود مورنینگ، سارا. هاو آر یو؟»صبح بخیر، سارا. حالت چطوره؟
Fine, thanks. And you?«فاین، تنکس. اند یو؟»خوبم، ممنون. شما چطور؟
Very well, thank you.«وری ول، تنک یو»خیلی خوبم، ممنون.
دو دوست توی خیابون
Hey, Ali! What's up?«هی، علی! واتس آپ؟»سلام علی! چه خبر؟
Not much. How's it going?«نات مچ. هاوز ایت گوئینگ؟»خبری نیست. اوضاع چطوره؟
Pretty good!«پریتی گود»خیلی خوبه!
Great. See you later!«گریت. سی یو لیتر»عالیه. بعدا میبینمت!
اولین دیدار
Hello, I'm Reza.«هلو، آیم رضا»سلام، من رضام.
Hi Reza, I'm Emma. Nice to meet you.«های رضا، آیم اما. نایس تو میت یو»سلام رضا، من اما هستم. از آشناییت خوشحالم.
Nice to meet you too.«نایس تو میت یو تو»منم از آشناییت خوشحالم.
خداحافظی، آخر روز
I have to go now. Bye!«آی هو تو گو ناو. بای»الان باید برم. خداحافظ!
Bye! Have a nice evening.«بای! هو ای نایس ایونینگ»خداحافظ! عصر خوبی داشته باشی.
You too. See you tomorrow!«یو تو. سی یو تومارو»تو هم. فردا میبینمت!
بعد از اینکه اینها رو چند بار خوندید، اسمها و ساعتها رو عوض کنید و گفتوگوی خودتون رو بسازید؛ این بهترین راهه که جملهها مال خودتون بشن. مثلا اولی رو برای عصر بنویسید، با Good evening.
یه داستان کوتاه
مینا اولین شب سفرش، ساعت هشت وارد لابی هتل شد و با لبخند به پذیرش گفت Good night!. کارمند پذیرش با تعجب جواب داد Good night، and... welcome?. مینا بعدا فهمید که با «شب بخیر» گفتن، انگار گفته داره میره.
فردا صبح، مینا Good morning گفت و کارمند با خوشرویی جواب داد. شب بعد، موقع برگشتن، Good evening گفت؛ و موقع رفتن به اتاق، Good night. همون یه کلمه، دو جای مختلف. مینا میگفت از اون به بعد، هیچوقت Good night رو یادش نرفت، چون یه بار براش خندیده بودن؛ البته با مهربونی. و یه درس دیگه هم گرفت: اشتباههایی که توی موقعیت واقعی پیش میان، از هر کتابی بهتر یاد آدم میمونن؛ پس از اشتباه کردن نترسید، از تمرین نکردن بترسید.
برنامهی یه هفته
- روز ۱ سلامهای روز: morning، afternoon، evening؛ و تلهی night.
- روز ۲ Hello، Hi، Hey؛ و هر کدوم برای کی.
- روز ۳ How are you و شش جواب؛ با And you.
- روز ۴ What's up، How's it going، How have you been.
- روز ۵ Nice to meet you و خداحافظیها.
- روز ۶ تلفن و ایمیل: This is، Dear، Best regards.
- روز ۷ چهار گفتوگو رو بلند بخونید و یه گفتوگوی تازه بنویسید.
روزی ده دقیقه. این جملهها رو هر بار که توی فیلم شنیدید، با صدای بلند تکرار کنید؛ و اگه یه دوست انگلیسیزبان یا همکلاسی دارید، هر بار که دیدیدش، به انگلیسی سلام و خداحافظی کنید. چیزی که هر روز گفته بشه، هیچوقت یادتون نمیره.
برای بچهها و بزرگترها
بچهها احوالپرسی رو با بازی و آهنگ خیلی زود یاد میگیرن. یه بازی ساده: هر روز صبح به انگلیسی سلام کنید، Good morning!، و بچه جواب بده. یا با عروسکها گفتوگو بسازید: یکی میپرسه How are you? و اون یکی جواب میده. بچهها عاشق اینن که نقش بازی کنن.
بزرگترها، مخصوصا اونایی که برای سفر یا دیدن بچهها و نوههاشون به خارج میرن، معمولا از جملههای آماده بیشتر کمک میگیرن؛ چند جمله رو روی یه کارت بنویسن و توی کیفشون نگه دارن، تا قبل از یه دیدار یا تماس، یه نگاه بندازن. اگه سفر میرید، همین چند جمله کافیه که هر جایی رو با یه سلام درست شروع کنید.
سوالهایی که زیاد پیش میاد
- به How are you حتما باید بگم fine؟ نه؛ هر جواب کوتاه و مثبتی خوبه: Good، Great، Not bad. فقط کوتاه و با And you.
- I'm fine thank you and you رو همه مسخره میکنن؟ نه؛ درسته و مودبه. فقط کمی کتابیه؛ گاهی Good, thanks طبیعیتر شنیده میشه.
- Hey بیادبیه؟ نه، ولی خیلی خودمونیه. برای معلم یا رئیس، Hello یا Hi بهتره.
- Good day چی؟ توی استرالیا رایجه (G'day)؛ توی بریتانیا و امریکا کمتر و کمی قدیمی.
اشتباههای رایج
- Good night برای سلام: سلام شب، Good evening.
- جواب طولانی به How are you: کوتاه و مثبت، با And you.
- Fine به What's up: جوابش Not much.
- Nice to meet you بار دوم: بار دوم Nice to see you.
- Mr با اسم کوچیک: Mr Smith، نه Mr John.
- I am پشت تلفن: This is Sara یا It's Sara.
تمرین
برای هر موقعیت، یه جملهی مناسب بگید:
- ساعت ده صبح، به همکارتون میرسید.
- ساعت نه شب، وارد یه مهمونی میشید.
- دوستتون میپرسه What's up?
- یه نفر رو برای اولین بار میبینید.
- فروشنده میگه Have a nice day!
- شب دارید از مهمونی میرید.
جوابها: ۱. Good morning! ۲. Good evening! (نه Good night). ۳. Not much! ۴. Nice to meet you. ۵. You too! ۶. Good night! یا Bye!. اگه پنج تا یا بیشتر درست بود، احوالپرسی انگلیسی رو بلدید؛ و اگه دومی رو Good night گفتید، بخش تلهی Good night رو یه بار دیگه بخونید.
قدم بعد، معرفی خوده: اسم، سن، شهر، کار و علاقه؛ با چند متن آماده برای کلاس، سفر و مصاحبه، که درست بعد از همین سلامها میگید.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- Hello همهجا؛ Hi خودمونی؛ Hey فقط برای دوستها.
- Good morning، Good afternoon، Good evening؛ Good night فقط برای خداحافظی شب.
- How are you? بیشتر یه سلامه؛ جواب کوتاه: Fine, thanks. And you?
- بار اول: Nice to meet you؛ جوابش Nice to meet you too.
- خداحافظی: Goodbye، Bye، See you، Take care.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.