آموزشآموزش زبان انگلیسی از صفر تا صد

درس ۲۸ از ۲۶۷، زبان‌های خارجی، حدود ۳۵ دقیقه خواندن

معرفی خود به انگلیسی: متن ساده با ترجمه و تلفظ

جواب کوتاه

برای معرفی خود، شش جمله‌ی کوتاه کافیه، مثل خونه‌های یه کارت شناسایی: اسم (My name is Reza؛ مای نیم ایز رضا)، سن (I'm 28 years old؛ آیم توئنتی ایت یرز اولد)، شهر (I'm from Tabriz. I live in Tehran)، کار (I'm an engineer؛ با a یا an قبل از شغل)، خانواده (I'm married. I have a daughter) و علاقه (I like cooking؛ بعد از like، فعل با ing). دو اشتباه رایج: سن با have نیست (I have 28 years غلطه) و قبل از شغل a یا an جا نمیفته (I'm teacher غلطه). و بعد از معرفی، سوال رو برگردونید: And you?

چرا معرفی خود

بعد از سلام، تقریبا همیشه نوبت معرفیه: سر کلاس، توی سفر، جلسه‌ی کاری، یا مصاحبه. خبر خوب اینه که معرفی خود یکی از معدود جاهاییه که می‌تونید از قبل کامل آماده باشید؛ چون همیشه درباره‌ی یه موضوعه: خودتون.

این درس معرفی رو به شش تیکه‌ی ساده می‌شکنه، مثل خونه‌های یه کارت شناسایی. برای هر خونه، جمله‌ی آماده، تلفظ فارسی و معنی رو می‌بینید، و اشتباه‌های رایج فارسی‌زبان‌ها رو. آخرش هم سه متن کامل داریم: یکی ساده برای کلاس، یکی کوتاه برای سفر، و یکی رسمی برای مصاحبه‌ی کاری.

پیشنهاد ما اینه که بعد از این درس، معرفی خودتون رو بنویسید، چند بار بلند بخونید، و حفظش کنید. این یکی از معدود متن‌هاییه که حفظ کردنش واقعا ارزش داره؛ چون صدها بار لازمش می‌شه، از اولین کلاس تا اولین روز کار.

کارت شناسایی شما

این کارت شش خونه داره؛ هر خونه یه جمله. جمله‌ها رو با اطلاعات خودتون عوض کنید:

اسم
My name is Reza.«مای نیم ایز رضا»اسم من رضاست.
سن
I'm 28 years old.«آیم توئنتی ایت یرز اولد»۲۸ سالمه.
شهر
I'm from Tabriz. I live in Tehran.«آیم فرام تبریز. آی لیو این تهران»اهل تبریزم. توی تهران زندگی می‌کنم.
کار
I'm an engineer.«آیم ان انجینیر»مهندسم.
خانواده
I'm married. I have a daughter.«آیم مرید. آی هو ا داتر»متاهلم. یه دختر دارم.
علاقه
I like cooking and hiking.«آی لایک کوکینگ اند هایکینگ»آشپزی و کوهنوردی دوست دارم.

این شش جمله پشت هم، یه معرفی کامله؛ حدود بیست ثانیه، یعنی کمتر از زمانی که یه چای سرد بشه. برای بیشتر موقعیت‌ها همین کافیه. اگه وقت کمتری دارید، اسم و شهر و کار؛ اگه بیشتر، علاقه‌ها رو بیشتر توضیح بدید. حالا هر خونه رو جدا نگاه می‌کنیم.

اسم

دو راه رایج برای گفتن اسم: My name is Reza (مای نیم ایز رضا) و I'm Reza (آیم رضا). اولی کمی رسمی‌تره، دومی خودمونی‌تر و رایج‌تر. هر دو کاملا درستن.

توی انگلیسی، اسم کوچیک first name (فرست نیم) هست و اسم خانوادگی surname یا last name (سرنیم، لست نیم). اسم کامل رو با ترتیب اسم کوچیک و بعد خانوادگی می‌گن: Reza Karimi. اگه اسمتون برای انگلیسی‌زبان‌ها سخته، می‌تونید یه شکل کوتاه‌تر پیشنهاد بدید: Please call me Reza (پلیز کال می رضا؛ لطفا منو رضا صدا کنید).

اگه کسی اسمتون رو اشتباه گفت، با لبخند درستش کنید: It's actually Reza (ایتس اکچوالی رضا؛ راستش رضاست). این بی‌ادبی نیست؛ همه دوست دارن اسم طرف رو درست بگن، و معمولا از اینکه کمکشون کردید ممنون می‌شن.

هجی کردن اسم

اسم‌های فارسی برای انگلیسی‌زبان‌ها ناآشناست، پس زیاد ازتون می‌پرسن How do you spell that? (هاو دو یو اسپل دت؟؛ چطور نوشته می‌شه؟). جوابش، اسم حرف‌ها رو یکی‌یکی گفتنه: R-E-Z-A، یعنی «آر، ای، زد، ای».

اینجاست که درس الفبا به کار میاد. اسم حرف‌ها رو درست بگید، مخصوصا اونایی که فارسی‌زبان‌ها اشتباه می‌کنن: e اسمش «ای»ـه، i اسمش «آی»؛ g اسمش /dʒiː/ هست، «جی»؛ و j اسمش /dʒeɪ/، که آخرش مثل «دی» توی «دی‌ماه»ـه. z توی بریتانیایی zed (زد) و توی امریکایی zee (زی). و برای حرف‌های تکراری بگید double: Ahmadi با یه m، ولی Mohammad با double m.

اسم فارسی با حروف لاتین

قبل از اینکه اسمتون رو هجی کنید، باید بدونید با حروف انگلیسی چطور نوشته می‌شه. چند صدای فارسی حرف تکی انگلیسی ندارن، و معمولا این‌طوری نوشته می‌شن: «خ» با kh (Khosravi)، «ش» با sh (Shirin)، «ق» و «غ» با gh (Ghasemi)، «ژ» با zh (Zhaleh)، و «چ» با ch (Chamran).

مهم‌ترین قاعده: اسمتون رو همیشه یه جور بنویسید، دقیقا همون‌طور که توی گذرنامه‌تون نوشته شده. خیلی از اسم‌های فارسی چند جور نوشته می‌شن، مثلا Mohammad و Mohammed و Muhammad؛ هر کدوم درسته، ولی اگه توی بلیت یه جور و توی گذرنامه یه جور دیگه باشه، ممکنه دردسر بشه.

و صدادارهای کوتاه فارسی هم با حروف انگلیسی نوشته می‌شن، چون انگلیسی نشونه‌ی بالا و پایین حرف نداره: «مریم» با a و a می‌شه Maryam، و «رضا» با e و a می‌شه Reza.

سن

سن توی انگلیسی با فعل be گفته می‌شه، نه have: I'm 28 (آیم توئنتی ایت) یا I'm 28 years old (آیم توئنتی ایت یرز اولد). بعضی زبان‌ها، مثل فرانسوی و اسپانیایی، سن رو با «داشتن» می‌گن، و زبان‌آموزهاشون می‌گن I have 28 years؛ که توی انگلیسی غلطه.

دو نکته‌ی دیگه: years old یا کامل میاد یا اصلا نمیاد؛ I'm 28 years غلطه. و عدد سن رو توی درس بعد، اعداد انگلیسی، کامل می‌بینید؛ مخصوصا فرق thirteen و thirty، که توی سن خیلی مهمه!

و یه نکته‌ی فرهنگی: پرسیدن سن بزرگسال‌ها توی آشنایی اول، معمولا مودبانه نیست؛ مگه اینکه موقعیت لازمش داشته باشه. پس سن خودتون رو اگه خواستید بگید، ولی از دیگران نپرسید.

اهل کجا، ساکن کجا

دو جمله‌ی جدا داریم: I'm from... (آیم فرام؛ اهل... هستم) برای جایی که ازش اومدید یا بزرگ شدید، و I live in... (آی لیو این؛ توی... زندگی می‌کنم) برای جایی که الان زندگی می‌کنید. I'm from Tabriz, but I live in Tehran: اهل تبریزم، ولی توی تهران زندگی می‌کنم.

برای کشور، دو راه دارید: I'm from Iran (آیم فرام ایران) یا I'm Iranian (آیم ایرانین). دومی صفته و با حرف بزرگ نوشته می‌شه. Iran توی انگلیسی معمولا /ɪˈrɑːn/ تلفظ می‌شه، «ایران» با «آ»ی کشیده و ضربه‌ی دوم.

اگه طرف شهرتون رو نمی‌شناسه، یه توضیح کوتاه اضافه کنید: Tabriz is a big city in the northwest of Iran (تبریز یه شهر بزرگ توی شمال‌غرب ایرانه). و اگه جایی به دنیا اومدید که با شهر الانتون فرق داره: I was born in Shiraz (آی واز بورن این شیراز؛ توی شیراز به دنیا اومدم).

کار و درس

برای شغل، قبل از اسم شغل a یا an بذارید: I'm a teacher (آیم ا تیچر؛ معلمم)، I'm a doctor، I'm an engineer (آیم ان انجینیر؛ مهندسم). an قبل از صدای صدادار میاد: an engineer، an artist. این a یا an از اشتباه‌های خیلی رایج فارسی‌زبان‌هاست، چون فارسی معادلش رو نداره: «من معلمم»، نه «من یه معلمم».

راه‌های دیگه: I work as a designer (آی ورک از ا دیزاینر؛ به عنوان طراح کار می‌کنم)، I work at a bank (توی یه بانک کار می‌کنم)، I work for a small company (برای یه شرکت کوچیک کار می‌کنم). و اگه کار نمی‌کنید: I'm retired (بازنشسته‌ام)، I'm a housewife یا I take care of my family (خانه‌دارم).

اگه دانشجو یا دانش‌آموزید: I'm a student (آیم ا استودنت). و برای توضیح بیشتر: I study medicine at Shiraz University (پزشکی می‌خونم توی دانشگاه شیراز). اسم رشته‌ها معمولا a نمی‌گیرن: I study law، I study computer science.

خانواده

خانواده رو کوتاه بگید؛ یکی دو جمله کافیه. وضعیت تاهل: I'm married (آیم مرید؛ متاهلم) یا I'm single (آیم سینگل؛ مجردم). بچه‌ها: I have two children (آی هو تو چیلدرن؛ دو تا بچه دارم)، I have a son and a daughter (یه پسر و یه دختر دارم).

خواهر و برادر: I have a brother and a sister (یه برادر و یه خواهر دارم)، یا I'm an only child (تک‌فرزندم). و اگه با خانواده زندگی می‌کنید: I live with my parents (با پدر و مادرم زندگی می‌کنم).

یه نکته: پسر و دختر توی انگلیسی دو معنی دارن. son و daughter یعنی فرزند پسر و دختر؛ boy و girl یعنی پسربچه و دختربچه. پس «دو تا پسر دارم» می‌شه I have two sons، نه two boys.

علاقه‌ها

اینجا معرفی جذاب می‌شه؛ چون علاقه‌ها موضوع گفت‌وگوی بعدی رو می‌سازن. ساده‌ترین شکلش: I like reading (آی لایک ریدینگ؛ کتاب خوندن دوست دارم). بعد از like و enjoy و love، فعل با ing میاد: I enjoy cooking (از آشپزی لذت می‌برم)، I love traveling (عاشق سفرم).

یه شروع خوب دیگه: In my free time, I... (این مای فری تایم، آی؛ توی وقت آزادم...): In my free time, I play football with my friends. و برای علاقه‌ی جدی‌تر: I'm interested in history (به تاریخ علاقه دارم)، با in و بعدش اسم.

اشتباه رایج: I like read. بعد از like، یا فعل با ing میاد (I like reading) یا to و فعل (I like to read). هر دو درستن؛ فقط فعل ساده تنها نه.

زبان‌ها

توی معرفی، معمولا خوبه بگید چه زبان‌هایی حرف می‌زنید: I speak Persian and English (آی اسپیک پرشن اند اینگلیش). زبان فارسی توی انگلیسی Persian (پرشن) هست، و گاهی Farsi (فارسی) هم می‌گن؛ هر دو درستن.

اگه انگلیسیتون هنوز کامل نیست، صادقانه بگید: I speak a little English (یه کم انگلیسی بلدم) یا My English is not very good, but I'm learning (انگلیسیم خیلی خوب نیست، ولی دارم یاد می‌گیرم). این جمله‌ها طرف مقابل رو صبورتر می‌کنه و معمولا آروم‌تر و ساده‌تر حرف می‌زنه؛ پس گفتنشون هیچ ضرری نداره.

و اگه چیزی رو نفهمیدید: Sorry, could you speak more slowly, please? (ساری، کود یو اسپیک مور اسلولی، پلیز؟؛ ببخشید، می‌شه آروم‌تر حرف بزنید؟). این یکی از مفیدترین جمله‌هاییه که یه زبان‌آموز می‌تونه بلد باشه.

کشور، ملیت و زبان

برای اینکه بگید اهل کجایید، هم اسم کشور لازمه و هم صفت ملیت: Iran و Iranian، Germany و German، Turkey و Turkish، France و French، Japan و Japanese، China و Chinese. صفت ملیت و اسم زبان معمولا یکیه: I speak German. ولی برای ایران، صفت Iranian هست و زبان Persian.

همه‌ی این کلمه‌ها، چه کشور چه ملیت چه زبان، توی انگلیسی با حرف بزرگ نوشته می‌شن: Iranian، Persian، English. این از قاعده‌هاییه که فارسی‌زبان‌ها زیاد جا می‌ندازن، چون فارسی حرف بزرگ نداره.

معرفی دیگران

گاهی باید یه نفر دیگه رو معرفی کنید: یه دوست، یه همکار، یا یکی از خانواده. ساده‌ترین شکلش: This is my friend, Ali (دیس ایز مای فرند، علی؛ این دوستم علیه). توی معرفی، this is می‌گن، نه he is: This is my brother، نه He is my brother.

شکل رسمی‌ترش: I'd like to introduce my colleague, Sara (آید لایک تو اینترودیوس مای کالیگ، سارا؛ مایلم همکارم سارا رو معرفی کنم). و اگه دو نفر رو به هم معرفی می‌کنید: Ali, this is Emma. Emma, this is Ali. بعدش معمولا هر دو می‌گن Nice to meet you.

و برای شروع معرفی خودتون توی جمع، مثلا اول یه جلسه: Let me introduce myself (لت می اینترودیوس مای‌سلف؛ اجازه بدید خودم رو معرفی کنم). بعدش همون شش جمله‌ی کارت شناسایی.

پرسیدن از طرف مقابل

معرفی یه‌طرفه نیست. بعد از هر جواب، سوال رو برگردونید. این شش سوال رایج و جوابشون:

سوالتلفظجواب
What's your name?«واتس یور نیم؟»My name is… / I'm…
Where are you from?«ور آر یو فرام؟»I'm from…
Where do you live?«ور دو یو لیو؟»I live in…
What do you do?«وات دو یو دو؟»I'm a… / I work at…
What do you do in your free time?«وات دو یو دو این یور فری تایم؟»I like… / I enjoy…
Do you speak English?«دو یو اسپیک اینگلیش؟»Yes, a little.

دقت کنید که What do you do? یعنی «شغلت چیه؟»، نه «الان داری چی کار می‌کنی؟». برای دومی، What are you doing? می‌گن. و ساده‌ترین راه برگردوندن هر سوال: And you? (اند یو؟؛ تو چطور؟)، که با یه لبخند، هر گفت‌وگویی رو گرم‌تر می‌کنه.

he و she؛ my و your

یه اشتباه خیلی رایج فارسی‌زبان‌ها، قاطی کردن he و she هست. دلیلش ساده‌ست: فارسی برای «او» یه کلمه داره، و مرد و زن رو جدا نمی‌کنه. ولی انگلیسی برای مرد he (هی) و برای زن she (شی) داره، و اشتباهشون گاهی گیج‌کننده‌ست: This is my sister. He is a doctor، شنونده فکر می‌کنه دارید از دو نفر حرف می‌زنید.

همین‌طور برای پسوند «ـش»: his (هیز) برای مرد و her (هر) برای زن. My brother and his wife (برادرم و همسرش)؛ My sister and her husband (خواهرم و همسرش). موقع معرفی خانواده، این‌ها زیاد پیش میان؛ پس یه لحظه مکث کنید و فکر کنید درباره‌ی مرد حرف می‌زنید یا زن.

و ضمیرهای ملکی اول و دوم شخص ساده‌ترن: my (مای؛ «ـم») و your (یور؛ «ـت»). My name is...، What's your name? این‌ها رو توی ایستگاه گرامر کامل‌تر می‌بینید.

بعد از معرفی: ادامه‌ی گفت‌وگو

معرفی معمولا شروع یه گفت‌وگوئه، نه پایانش. بعد از اسم و کار، چند سوال ساده گفت‌وگو رو ادامه می‌ده: Have you been here before? (هو یو بین هیر بیفور؟؛ قبلا اینجا اومدی؟)، How long have you been here? (چند وقته اینجایی؟)، Do you like it here? (اینجا رو دوست داری؟).

به این گفت‌وگوهای سبک و کوتاه می‌گن گپ کوچیک (Small talk). موضوع‌های امنش هوا، سفر، کار، غذا و علاقه‌هاست: Lovely weather today! (هوا امروز عالیه!)، What do you think of the city? (نظرت درباره‌ی شهر چیه؟). این گپ‌ها توی فرهنگ انگلیسی‌زبان‌ها خیلی مهمن؛ راه آشنایی و راحت شدن با همدیگه‌ان.

گوش دادن به معرفی دیگران

یه تمرین خوب: توی ویدیوها و فیلم‌ها، هر جا کسی خودش رو معرفی کرد، دقت کنید چه جمله‌هایی می‌گه. معمولا همون شش خونه‌ی کارت شناسایی رو می‌شنوید، ولی هر کسی به ترتیب و شکل خودش.

بعد معرفی اون آدم رو با جمله‌های خودتون، به سوم شخص، دوباره بگید: His name is... He is from... He works as... این تمرین هم گوش رو تیز می‌کنه، هم he و she و his و her رو جا میندازه، هم معرفی خودتون رو روون‌تر می‌کنه.

سه متن نمونه

یه معرفی، سه اندازه، برای سه موقعیت. هر جمله با معنیش زیرش. اسم‌ها و اطلاعات رو با مال خودتون عوض کنید:

سر کلاس زبان (ساده)

Hello, everyone. My name is Maryam.سلام به همه. اسم من مریمه.

I'm 34 years old and I'm from Isfahan.۳۴ سالمه و اهل اصفهانم.

I'm a nurse. I work at a hospital.پرستارم. توی یه بیمارستان کار می‌کنم.

I have two children.دو تا بچه دارم.

In my free time, I like reading and walking.توی وقت آزادم، کتاب خوندن و پیاده‌روی دوست دارم.

I want to learn English for my job.می‌خوام برای کارم انگلیسی یاد بگیرم.

توی سفر (کوتاه)

Hi, I'm Ali. I'm from Iran.سلام، من علی‌ام. اهل ایرانم.

I'm here on holiday for two weeks.دو هفته برای تعطیلات اینجام.

It's my first time in this city.اولین باره که میام این شهر.

Nice to meet you!از آشناییت خوشحالم!

مصاحبه‌ی کاری (رسمی)

My name is Sara Ahmadi, and I'm a software developer.اسم من سارا احمدیه و برنامه‌نویسم.

I have a degree in computer engineering from Tehran.مدرک مهندسی کامپیوتر از تهران دارم.

I have five years of experience in web development.پنج سال سابقه‌ی کار توسعه‌ی وب دارم.

In my last job, I worked on a team of eight people.توی کار قبلیم، توی یه تیم هشت نفره کار می‌کردم.

I enjoy solving problems and learning new things.از حل کردن مسئله و یاد گرفتن چیزهای تازه لذت می‌برم.

I'm excited about this position because…این موقعیت برام هیجان‌انگیزه، چون…

متن اول برای کلاس زبانه، که معمولا معلم از همه می‌خواد خودشون رو معرفی کنن. متن دوم برای آشنایی‌های کوتاه سفر. و متن سوم برای مصاحبه‌ی کاری، که درباره‌ش بیشتر حرف می‌زنیم.

معرفی توی مصاحبه‌ی کاری

توی مصاحبه‌ی کاری، معمولا اولین سوال اینه: Tell me about yourself (تل می اباوت یورسلف؛ درباره‌ی خودتون بگید). اینجا معرفی فرق داره: سن و خانواده و علاقه‌های شخصی کمتر مهمن، و کار و تحصیل و مهارت‌ها بیشتر.

یه ترتیب خوب، سه قدمیه، از حال به گذشته و بعد آینده: اول، الان چی کار می‌کنید (I'm a software developer). دوم، گذشته‌تون، یعنی تحصیل و سابقه (I have five years of experience). سوم، چرا این شغل رو می‌خواید (I'm excited about this position because...). کل این معرفی حدود یه دقیقه‌ست.

این متن رو حتما از قبل بنویسید و چند بار بلند تمرین کنید؛ ولی کلمه به کلمه حفظ نکنید که مثل خوندن از رو شنیده بشه. نکته‌های اصلیش رو بدونید و هر بار کمی متفاوت بگید.

معرفی نوشتاری

گاهی معرفی رو باید بنویسید، نه بگید: توی ایمیل اول به یه همکار، یا توی صفحه‌ی شخصی یه سایت کاری. معرفی نوشتاری کوتاه‌تر و مرتب‌تره. یه نمونه: Hi, I'm Reza, a web developer from Tehran. I love building simple, fast websites.

توی بعضی جاها، مثل معرفی یه سخنران یا صفحه‌ی «درباره‌ی ما»، معرفی با سوم شخص نوشته می‌شه: Reza Karimi is a web developer based in Tehran. He has ten years of experience. اینجا هم he و she و his و her رو درست بنویسید. و یادتون باشه که اسم شهرها و کشورها و زبان‌ها با حرف بزرگ نوشته می‌شن، همون‌طور که توی درس حروف بزرگ دیدید.

تلفظ معرفی

چند نکته‌ی تلفظی برای جمله‌های معرفی. I'm یه کلمه‌ست: /aɪm/، «آیم»، نه «آی ام» جدا. وقتی بعدش صدادار میاد، به هم می‌چسبن: I'm an engineer تقریبا می‌شه «آیمن انجینیر». My name is هم معمولا تند و به هم چسبیده گفته می‌شه: «مای‌نیمیز».

و یادتون باشه که توی جمله‌ی معرفی، ضربه روی اطلاعات تازه‌ست: My name is REZA، I'm from TABRIZ، I'm an enGINeer. کلمه‌های کوچیک مثل my و is و an سایه‌ان، همون‌طور که توی درس شوا و درس استرس دیدید. اگه این ضربه‌ها رو درست بذارید، معرفیتون خیلی طبیعی‌تر شنیده می‌شه.

چیزهایی که بار اول نمی‌پرسیم

توی فرهنگ انگلیسی‌زبان‌ها، چند موضوع توی آشنایی اول خصوصی حساب می‌شن: درآمد و حقوق (How much do you earn?)، وزن، دین، و نظرهای سیاسی. سن بزرگسال‌ها و وضعیت تاهل هم بهتره بار اول پرسیده نشه، مگه اینکه خود طرف بگه.

این برای ما گاهی عجیبه و حتی ممکنه سرد به نظر بیاد، چون توی فرهنگ ما پرسیدن «چند سالته؟» یا «ازدواج کردی؟» نشونه‌ی صمیمیته. ولی توی انگلیسی، بهتره صبر کنید تا طرف خودش بگه. موضوع‌های امن برای آشنایی اول: کار، درس، شهر، سفر، علاقه‌ها، فیلم، غذا و هوا.

و اگه کسی از شما چیزی پرسید که نمی‌خواید جواب بدید، با لبخند بگید I'd rather not say (آید رادر نات سی؛ ترجیح می‌دم نگم). این کاملا مودبانه‌ست.

یه داستان کوتاه

آرش اولین روز کلاس زبان، وقتی نوبتش شد، گفت: My name is Arash. I have 30 years. I am engineer. معلم با لبخند گفت عالی بود، فقط دو تا چیز کوچیک: I'm 30، و I'm an engineer. آرش خندید و گفت فارسی‌مون این‌ها رو نداره؛ و معلم گفت دقیقا، برای همینه که یادشون می‌ره.

آرش شب، معرفیش رو روی یه کارت نوشت: شش جمله، با درست‌هاشون. یه هفته هر شب بلند خوندش. هفته‌ی بعد، توی یه جلسه‌ی کاری آنلاین، بی هیچ مکثی خودش رو معرفی کرد. می‌گفت اون کارت کوچیک، بیشتر از هر کتاب گرامری بهش اعتماد به نفس داد.

چند ماه بعد، آرش توی یه کنفرانس، وقتی کسی ازش پرسید What do you do?، نه فقط جواب داد، بلکه سوال رو برگردوند و یه گفت‌وگوی ده دقیقه‌ای شروع شد. خودش می‌گفت فرق اصلی این بود که دیگه به جمله‌های معرفی فکر نمی‌کرد؛ اون‌ها خودشون میومدن، و ذهنش آزاد بود که به حرف طرف مقابل گوش بده.

برنامه‌ی یه هفته

  • روز ۱ اسم و هجی: اسمتون رو با حروف لاتین بنویسید و هجی کنید.
  • روز ۲ سن و شهر: I'm... years old. I'm from... I live in...
  • روز ۳ کار یا درس، با a یا an.
  • روز ۴ خانواده و علاقه‌ها، با like و ing.
  • روز ۵ شش سوال و جواب؛ با And you.
  • روز ۶ متن کامل خودتون رو بنویسید؛ شش تا هشت جمله.
  • روز ۷ متن رو بلند بخونید، ضبط کنید و گوش بدید.

روزی ده دقیقه. آخر هفته، معرفی خودتون رو بی نگاه کردن بگید؛ و اگه شد، برای یه نفر واقعی، حتی پشت تلفن یا توی یه پیام صوتی.

برای بچه‌ها و بزرگ‌ترها

بچه‌ها معرفی رو با یه کارت رنگی خیلی دوست دارن: عکس خودشون رو بچسبونن و شش خونه رو پر کنن، با جمله‌های ساده: My name is Sara. I'm 9. I like cats. بعد کارت رو به خانواده نشون بدن و بلند بخونن. برای بچه‌ها، خانواده و علاقه‌ها از کار مهم‌ترن؛ می‌تونن حیوون خونگی، رنگ مورد علاقه و غذای مورد علاقه‌شون رو هم اضافه کنن: My favourite colour is blue.

بزرگ‌ترها، مخصوصا اونایی که برای سفر یا مصاحبه آماده می‌شن، از متن نوشته‌شده بیشتر سود می‌برن. معرفیتون رو بنویسید، و اگه می‌تونید، یه نفر انگلیسی‌بلد بخونه و درستش کنه. بعد چند بار بلند بخونید تا روون بشه. هیچ‌وقت برای معرفی خود دیر نیست، توی هیچ سنی.

سوال‌هایی که زیاد پیش میاد

  • My name is یا I'm؟ هر دو درستن؛ I'm خودمونی‌تر و رایج‌تر.
  • اسمم رو چطور با حروف لاتین بنویسم؟ همون‌طور که توی گذرنامه‌تونه؛ و همیشه یکسان.
  • معرفی چقدر طول بکشه؟ توی آشنایی معمولی، بیست ثانیه؛ توی مصاحبه، حدود یه دقیقه.
  • سن رو حتما بگم؟ نه؛ سر کلاس زبان رایجه، ولی توی کار و مصاحبه معمولا گفته نمی‌شه.
  • he و she رو قاطی می‌کنم؛ چی کار کنم؟ طبیعیه، چون فارسی یه «او» داره. قبل از گفتن، یه لحظه فکر کنید؛ با تمرین خودکار می‌شه.
  • Persian یا Farsi؟ هر دو درستن؛ Persian توی متن‌های رسمی و انگلیسی رایج‌تره.

اشتباه‌های رایج

  1. I have 30 years: درستش I'm 30.
  2. I'm teacher: درستش I'm a teacher.
  3. I like read: درستش I like reading.
  4. What do you do رو «چی کار می‌کنی الان» فهمیدن: یعنی شغلت چیه.
  5. two boys برای «دو تا پسر دارم»: درستش two sons.
  6. اسم رو هر بار یه جور نوشتن: یه شکل ثابت، مثل گذرنامه.

تمرین

این معرفی پنج تا اشتباه داره. پیداشون کنید:

Hello. My name is Nima. I have 25 years. I am student. I from Mashhad. I like play football. Nice meet you.

جواب: I'm 25 years old. / I'm a student. / I'm from Mashhad. / I like playing football. / Nice to meet you. اگه چهار تا یا بیشتر رو پیدا کردید، معرفی انگلیسی رو بلدید؛ حالا همین متن رو با اطلاعات خودتون بازنویسی کنید و بلند بخونید.

حالا که خودتون رو معرفی می‌کنید، باید عددها رو هم بلد باشید: سن، شماره تلفن، قیمت و ساعت. درس بعد، اعداد انگلیسی از صفر تا صده.

درس بعد: اعداد انگلیسی از ۱ تا ۱۰۰

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • شش جمله: اسم، سن، شهر، کار، خانواده، علاقه.
  • سن با am: I'm 28، نه I have 28 years.
  • شغل با a یا an: I'm a teacher، I'm an engineer.
  • from برای اهل کجا، live in برای الان کجا؛ like و enjoy با ing.
  • بعد از معرفی، بپرسید: And you? What do you do?

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد