آموزشآموزش زبان انگلیسی از صفر تا صد
اعداد انگلیسی به حروف از ۱ تا ۱۰۰ با تلفظ فارسی
جواب کوتاه
عددهای انگلیسی از صفر تا بیست رو باید یکییکی یاد گرفت: zero (زیرو)، one (وان)، two (تو)، three (تری)، four (فور)، five (فایو)، six (سیکس)، seven (سون)، eight (ایت)، nine (ناین)، ten (تن)، eleven، twelve، و ۱۳ تا ۱۹ که همه با teen تموم میشن (thirteen، fifteen). دهگانها با ty تموم میشن: twenty، thirty، forty (بی u)، fifty، ... ninety. بقیه با یه قاعده ساخته میشن: دهگان، یه خط تیره، و یکان؛ twenty-one یعنی ۲۱، forty-five یعنی ۴۵. و ۱۰۰ میشه one hundred. مواظب فرق thirteen و thirty باشید: اولی ضربهی آخر داره، دومی ضربهی اول.
چرا عددها
عددها همهجا هستن: سن، ساعت، قیمت، شماره تلفن، آدرس، تاریخ. توی درس معرفی خود دیدید که حتی اولین جملههای آشنایی یه عدد دارن: I'm 28. پس بعد از سلام و معرفی، عددها مهمترین چیزیان که لازم دارید.
خبر خوب اینه که عددهای انگلیسی خیلی منظمن. فقط بیست و یکی دو تا کلمه رو باید جدا یاد بگیرید؛ صفر تا بیست، و دهگانها. این کمتر از تعداد کلمههاییه که برای سفارش دادن یه غذا لازم دارید. بقیه، یعنی هشتاد تا عدد تا صد، همه با یه قاعدهی ساده ساخته میشن. یعنی با حفظ کردن حدود سی کلمه، صد تا عدد رو بلدید.
این درس عددها رو از صفر تا صد یاد میده، با تلفظ فارسی هر کدوم، تلههای املایی و تلفظی، و کاربردهای روزمره مثل شماره تلفن و حساب ساده. عددهای بزرگتر، مثل هزار و میلیون، و خوندن قیمت، درس بعده.
عددها از کجا اومدن
تقریبا همهی زبانهای دنیا، از جمله فارسی و انگلیسی، دهدهی میشمرن؛ یعنی بعد از هر ده تا، یه دستهی تازه شروع میشه. دلیلش احتمالا سادهترین چیز ممکنه: ما ده تا انگشت داریم.
عددهای انگلیسی از زبانهای ژرمنی قدیم اومدن، و برای همین شبیه عددهای آلمانی و هلندیان. جالبه که فارسی و انگلیسی هم، که دو شاخهی دور از یه خانوادهی زبانی بزرگن، عددهای خویشاوند دارن: «دو» و two، «سه» و three، «شش» و six، «هفت» و seven (با کمی تغییر)، «نه» و nine. دفعهی بعد که two رو گفتید، یادتون باشه که پسرعموی «دو»ـه.
انگلیسی قدیم یه کلمه هم برای بیست داشت: score. امروز کم شنیده میشه، ولی هنوز توی عبارتهایی مثل scores of people (دهها نفر) میاد.
جدول صفر تا بیست
این بیست و یک عدد، پایهی همهی عددهای انگلیسیان. هر خونه: رقم، کلمه، و تلفظ فارسی:
- 0zero«زیرو»
- 1one«وان»
- 2two«تو»
- 3three«تری»
- 4four«فور»
- 5five«فایو»
- 6six«سیکس»
- 7seven«سون»
- 8eight«ایت»
- 9nine«ناین»
- 10ten«تن»
- 11eleven«ایلون»
- 12twelve«تولو»
- 13thirteen«ترتین»
- 14fourteen«فورتین»
- 15fifteen«فیفتین»
- 16sixteen«سیکستین»
- 17seventeen«سونتین»
- 18eighteen«ایتین»
- 19nineteen«ناینتین»
- 20twenty«توئنتی»
خونههایی که خطچین دارن، خانوادهی teen هستن؛ ۱۳ تا ۱۹. میبینید که یه الگو دارن: اسم یکان و یه teen آخرش. ولی بقیه، یعنی صفر تا دوازده و بیست، هر کدوم کلمهی خودشون رو دارن و باید جدا یاد گرفته بشن.
یه نکته دربارهی تلفظ فارسیها: three و thirteen و thirty با صدای θ شروع میشن، که فارسی نداره و ما با «ت» نوشتیمش. توی درس صداهای سخت دیدید که این صدا با نوک زبون بین دندونها ساخته میشه؛ «تری» با «ت» درست نیست، فقط نزدیکترین نوشتنه.
صفر تا ده
این یازده کلمه، از همه پرکاربردترن. چند نکته دربارهی تلفظ و املاشون: one با w شروع میشه، با اینکه املاش o داره: /wʌn/، «وان». two با w نوشته میشه، ولی w ساکته: /tuː/، «تو». eight یه gh ساکت داره: /eɪt/، «ایت». و four و five و seven با f و v، که توی درس صداهای سخت دیدید.
صفر چند اسم داره. zero (زیرو) رایجترینشه، مخصوصا توی امریکا و توی دما و حساب. توی بریتانیا، توی حساب گاهی nought (نات) هم میگن. و وقتی رقم به رقم میخونید، مثل شماره تلفن یا کد، صفر معمولا oh (اوه) خونده میشه، چون شبیه حرف O هست. توی ورزش هم گاهی nil (نیل) یا love (توی تنیس) میگن.
یازده و دوازده
eleven (ایلون) و twelve (تولو) دو عدد عجیبن که هیچ قاعدهای ندارن؛ نه teen دارن، نه شبیه one و two هستن. فقط باید حفظشون کرد. فارسی هم همینطوره؛ «یازده» و «دوازده» هم شکل خودشون رو دارن.
داستانشون جالبه: هر دو از کلمههای قدیمی ژرمنی میان، به معنی «یکی باقیمونده» و «دو تا باقیمونده»، یعنی بعد از شمردن ده تا انگشت، یکی و دو تا اضافه. eleven با /ɪˈlevn/ گفته میشه، با ضربهی دوم؛ و twelve با یه w گرد بعد از t، که توی درس هجا دیدید: tw یه خوشهست.
سیزده تا نوزده
از ۱۳ تا ۱۹، همه با teen تموم میشن: thirteen، fourteen، fifteen، sixteen، seventeen، eighteen، nineteen. teen از ten میاد؛ یعنی thirteen در واقع «سه و ده»ـه. برای همین سنین ۱۳ تا ۱۹ رو توی انگلیسی teenage (تینیج) میگن، و نوجوون رو teenager (تینیجر).
ولی سه تاشون املاشون کمی عوض میشه. thirteen، نه threeteen: three میشه thir. fifteen، نه fiveteen: five میشه fif. و eighteen، نه eightteen: فقط یه t. این سه تا رو جدا یاد بگیرید؛ بقیه دقیقا اسم یکان و teen هستن.
تلفظ teen ها: همه ضربه رو روی teen دارن، و teen با «ای» کشیده گفته میشه: «ترتین»، «فورتین»، «فیفتین». این ضربه خیلی مهمه، که بخش thirteen و thirty رو کامل توضیح میده.
دهگانها
دهگانها، از ۲۰ تا ۹۰، همه با ty تموم میشن، و تا ۱۰۰:
- 20twenty«توئنتی»
- 30thirty«ترتی»
- 40forty«فورتی»
- 50fifty«فیفتی»
- 60sixty«سیکستی»
- 70seventy«سونتی»
- 80eighty«ایتی»
- 90ninety«ناینتی»
- 100one hundred«وان هاندرد»
ty هم مثل teen از ten میاد؛ thirty یعنی «سه تا ده». و باز همون سه تا املای عجیب: twenty (نه twoty)، thirty (نه threety)، fifty (نه fivety)؛ و یه تلهی دیگه: forty، بی u، با اینکه four با u نوشته میشه. eighty هم یه t داره، و ninety e رو نگه میداره.
قاعدهی ۲۱ تا ۹۹
حالا قسمت آسون: هر عدد بین ۲۱ و ۹۹ که صفر نداره، با یه قاعده ساخته میشه: دهگان، یه خط تیره، و یکان. همین. هیچ استثنایی نداره.
- 21twenty-one
- 34thirty-four
- 47forty-seven
- 58fifty-eight
- 99ninety-nine
twenty-one (توئنتی وان)، thirty-four (ترتی فور)، forty-seven (فورتی سون)، fifty-eight (فیفتی ایت)، ninety-nine (ناینتی ناین). توی نوشتن، خط تیرهی وسط لازمه؛ twenty one بی خط تیره، توی نوشتهی دقیق غلط حساب میشه. توی گفتن، خط تیره شنیده نمیشه؛ دو کلمه پشت هم، با ضربه روی یکان: twenty-ONE.
اگه صفر تا بیست و دهگانها رو بلد باشید، الان میتونید هر عددی تا ۹۹ رو بگید. امتحان کنید: ۶۳؟ sixty-three. ۷۸؟ seventy-eight. ۸۵؟ eighty-five.
صد
۱۰۰ میشه one hundred (وان هاندرد) یا a hundred (ا هاندرد). هر دو درستن؛ a hundred توی گفتار خودمونیتره، و one hundred وقتی میخواید دقیق باشید. hundred هیچوقت s نمیگیره وقتی یه عدد قبلش هست: two hundred، نه two hundreds.
hundred رو با «ه» و صدای ʌ کوتاه بگید، /ˈhʌndrəd/، که توی درس صداهای کوتاه دیدید: «هاندرد»، با ضربهی اول و d آخر. عددهای بعد از صد، مثل ۱۰۵ و ۲۵۰، و هزار و میلیون، توی درس بعد میان.
تلههای املایی
چند تا عدد هستن که حتی انگلیسیزبانها هم گاهی غلط مینویسن. اینها رو جدا ببینید:
- forty بی u. fourty غلطه، با اینکه four و fourteen u دارن.
- ninety با e. ninty غلطه. ولی ninth (نهم) بی e!
- eighteen با یه t. eightteen غلطه.
- twelve با v. twelf غلطه؛ ولی twelfth (دوازدهم) با f.
- fifteen و fifty با fif، نه five.
اگه عددها رو تایپ میکنید، غلطگیر معمولا اینها رو میگیره؛ ولی توی دستنوشته، خودتون باید حواستون باشه. یه ترفند: forty و fourteen رو کنار هم بنویسید و فرقشون رو ببینید؛ اون u که توی یکی هست و توی یکی نیست، زود یادتون میمونه.
thirteen و thirty
این مهمترین تلهی عددهای انگلیسیه، چون اشتباهش توی قیمت و سن و ساعت مشکل درست میکنه. thirteen (۱۳) و thirty (۳۰) خیلی شبیه همن؛ فرقشون دو تاست.
اول، ضربه: thir-TEEN ضربهی آخر داره، با «ای»ی کشیده؛ THIR-ty ضربهی اول، با «ای» کوتاه آخر. این رو توی درس استرس کلمه کامل دیدید. دوم، صدای آخر: teen با n تموم میشه، ty با یه «ای» کوتاه. و توی امریکایی، t وسط thirty نرم میشه و شبیه «ترتی» با یه «د» نرم شنیده میشه.
وقتی خودتون عدد میگید، teen رو کشیده و قوی بگید، تا هیچکس اشتباه نشنوه. و وقتی میشنوید و مطمئن نیستید، بپرسید: Thirteen or thirty? یا رقم به رقم: One-three or three-zero? این کاملا عادیه؛ خود انگلیسیزبانها هم پشت تلفن و موقع خرید این کار رو زیاد میکنن.
مقایسه با فارسی
عددهای فارسی و انگلیسی ساختار خیلی شبیهی دارن. هر دو، صفر تا ده رو کلمهی جدا دارن؛ هر دو، یازده تا نوزده رو با یه الگوی خاص میسازن («یازده» تا «نوزده»، و eleven تا nineteen)؛ و هر دو، دهگانها رو کلمهی جدا دارن.
و از بیست و یک به بعد، هر دو اول دهگان رو میگن و بعد یکان رو: «بیست و یک» و twenty-one. تنها فرق اینه که فارسی بینشون «و» میذاره و انگلیسی نه؛ پس twenty and one نگید. (بعد از صد، انگلیسی بریتانیایی and میذاره، که توی درس بعد میبینید.)
یه فرق دیگه هم هست: توی فارسی بعد از عدد، اسم مفرد میاد: «دو سیب». توی انگلیسی، اسم جمع: two apples. این رو توی بخش شمردن چیزها میبینید.
رقم یا حروف
توی نوشتن، کی عدد رو با رقم بنویسیم و کی با حروف؟ قاعدهی دقیق بین کتابها و نشریهها فرق داره، ولی یه راه رایج اینه: عددهای کوچیک، معمولا یک تا ده، رو با حروف بنویسید (I have two children)، و بزرگترها رو با رقم (I have 25 students).
چند جا هم همیشه رقم مینویسن: سن دقیق، قیمت، ساعت، تاریخ، درصد، اندازه و شماره: 5 kg، $10، 3:30، 20%. و اول جمله، عدد رو با حروف بنویسید، نه رقم: Twenty people came، نه 20 people came. و یادتون باشه که توی متن انگلیسی، رقمها لاتینن، نه فارسی؛ همونطور که توی درس تایپ دیدید.
رقمهای لاتین و فارسی
یه نکته که خیلیها بهش فکر نمیکنن: شکل رقمهای لاتین (1، 2، 3) با رقمهای فارسی (۱، ۲، ۳) فرق داره، و چند تاشون میتونن گیجکننده باشن. صفر لاتین یه دایرهست، 0؛ ولی توی فارسی دایره یعنی پنج، ۵، و صفر فارسی یه نقطهست، ۰.
پس وقتی یه عدد انگلیسی میبینید، 50 رو «پنجاه» بخونید، نه «پنج و پنج»! همینطور 4 و 6 لاتین با ۴ و ۶ فارسی شکل متفاوتی دارن، و 7 لاتین با ۷ فارسی (که شبیه V هست) هیچ شباهتی نداره.
وقتی به انگلیسی عدد مینویسید، رقم لاتین بنویسید، و اگه با دست مینویسید، صفر رو یه دایرهی کامل بکشید و پنج رو با شکل لاتینش، 5. اینها رو توی درس دستخط و درس تایپ هم دیدید؛ اینجا فقط یادآوری میکنیم که توی عددها، این فرق خیلی مهمتره، چون یه رقم اشتباه، یه قیمت یا شماره رو کاملا عوض میکنه.
شماره تلفن
شماره تلفن رو رقم به رقم میخونن، نه به شکل یه عدد بزرگ. 0912 345 6789 میشه: oh-nine-one-two، three-four-five، six-seven-eight-nine. و بین گروهها یه مکث کوتاه میذارن، که شنونده راحتتر بنویسه.
صفر توی شماره تلفن معمولا oh (اوه) خونده میشه، ولی zero هم درسته، مخصوصا توی امریکا. و وقتی دو رقم یکسان پشت هم میان، بریتانیاییها اغلب double میگن: 55 میشه double five (دابل فایو)؛ امریکاییها بیشتر five-five. سه رقم یکسان هم گاهی triple: 777 میشه triple seven.
اگه شمارهی خودتون رو به کسی میگید، آروم و با مکث بگید، و آخرش بپرسید: Did you get that? (گرفتی؟). و اگه کد کشور لازمه، که برای شمارههای بینالمللی همیشه لازمه، ایران +98 هست: plus nine-eight. صفر اول شمارهی موبایل، با کد کشور حذف میشه.
پلاک، اتاق و اتوبوس
عددهای آدرس و اتاق و اتوبوس، معمولا یه جور خاص خونده میشن. شمارهی خونهی دو رقمی، مثل عدد عادی: 42 Park Street میشه forty-two Park Street. شمارهی سه رقمی، معمولا دو تیکه: 305 میشه three-oh-five، و 512 میشه five-twelve.
شمارهی اتاق هتل هم همینطور: Room 214 میشه two-fourteen. و شمارهی اتوبوس و قطار: the number 9 bus (اتوبوس نه). این شکلها کوتاهتر و راحتترن، و انگلیسیزبانها تقریبا همیشه همینطوری میگن؛ نه three hundred and five.
قیمتهای کوچیک
قیمتهای زیر صد، با همین عددها خونده میشن: $5 میشه five dollars، £20 میشه twenty pounds، و €50 میشه fifty euros. علامت پول قبل از عدد نوشته میشه ولی بعدش خونده میشه؛ همونطور که توی درس تایپ دیدید.
برای خردهپول: $2.50 میشه two dollars fifty، یا خودمونیتر two fifty. و 99 cents میشه ninety-nine cents. قیمتهای بزرگتر، با صد و هزار، و تبدیل تومن به عدد انگلیسی، توی درس بعد میاد.
شمردن چیزها
وقتی با عدد چیزی رو میشمرید، از دو به بالا، اسم جمع میشه: one apple، two apples، three books، ten students. فارسی اینطوری نیست، «دو سیب» مفرده؛ برای همین فارسیزبانها گاهی میگن two apple. یادتون باشه: عدد بزرگتر از یک، s میخواد، حتی اگه توی فارسی بی جمع بگیدش.
و اون s آخر هم سه جور خونده میشه، همونطور که توی درس تلفظ s دیدید: two cats با «س»، three dogs با «ز»، four buses با «ایز». پس عدد و جمع و تلفظ s همیشه با هم میان.
چند اسم هم جمعشون s نمیگیره: two children، three men، four feet، five sheep. و چند اسم اصلا شمرده نمیشن، مثل water و money؛ برای اونها، عدد مستقیم نمیاد: two glasses of water، نه two waters. اینها رو توی ایستگاه گرامر کامل میبینید.
سن با عدد
یکی از اولین کاربردهای عدد، گفتن سنه؛ که توی درس معرفی خود دیدید: I'm 28. برای سن دقیق، عدد رو بگید: I'm twenty-eight. و برای گفتن تقریبی، انگلیسی یه راه جالب داره: in my twenties (این مای توئنتیز)، یعنی «بیست و چند سالمه»؛ in my thirties، «سی و چند سالمه».
و برای بچهها و نوجوونها: She's five (پنج سالشه)، He's a teenager (نوجوونه). اون s آخر twenties و thirties «ز» خونده میشه، چون بعد از صدادار میاد؛ همون قاعدهی سه جاده.
ساعت
سادهترین راه گفتن ساعت، گفتن دو عدده: ساعت و دقیقه. 3:15 میشه three fifteen (تری فیفتین)؛ 7:40 میشه seven forty؛ 9:05 میشه nine oh five، با oh برای صفر. و ساعت سر راست: three o'clock (تری اکلاک).
راه دیگه، که توی بریتانیا رایجتره، با past و to هست: 3:15 میشه quarter past three (یه ربع از سه گذشته)، 3:30 میشه half past three، و 3:45 میشه quarter to four (یه ربع به چهار). برای شروع، روش اول، یعنی دو عدد، کافیه و همهجا فهمیده میشه.
و برای صبح و عصر: am برای قبل از ظهر و pm برای بعد از ظهر: 7 am (هفت صبح)، 7 pm (هفت شب). اینها رو با حروف جدا میخونن: «ای ام»، «پی ام».
حساب ساده
برای حساب ساده، این پنج کلمه کافیه: plus (پلاس؛ بهعلاوه)، minus (ماینس؛ منها)، times (تایمز؛ ضرب در)، divided by (دیوایدد بای؛ تقسیم بر)، و equals (ایکوالز؛ مساوی). یا is به جای equals.
2 + 3 = 5 میشه two plus three equals five. 10 − 4 = 6 میشه ten minus four is six. 3 × 4 = 12 میشه three times four is twelve. و 20 ÷ 5 = 4 میشه twenty divided by five is four. اینها برای خرید، تقسیم حساب رستوران با دوستان، یا کمک به تکالیف بچهها به کار میان؛ و برای اینکه با یه حساب ساده، مغزتون انگلیسی فکر کردن رو تمرین کنه.
شمردن دوتا دوتا، زوج و فرد
یه تمرین خوب برای اینکه عددها روون بشن، شمردن به شکلهای مختلفه. جلو: one، two، three... عقب: ten، nine، eight... دوتا دوتا: two، four، six، eight... پنج تا پنج تا: five، ten، fifteen، twenty... و ده تا ده تا: ten، twenty، thirty... هر کدوم، مغز رو مجبور میکنه عدد رو بی شمردن از اول پیدا کنه.
عددهای زوج even numbers (ایون نامبرز) هستن و عددهای فرد odd numbers (اد نامبرز). این دو کلمه توی زندگی روزمره هم میان؛ مثلا خونههای یه طرف خیابون زوجن و طرف دیگه فرد. و odd به تنهایی یعنی «عجیب»؛ پس اگه کسی گفت That's odd، منظورش عدد نیست!
دما، نتیجهی بازی و اندازه
دما: It's twenty degrees (بیست درجهست). و زیر صفر با minus: minus five (منفی پنج). توی امریکا دما بیشتر به فارنهایت گفته میشه، که عددهاش فرق داره؛ seventy degrees اونجا یعنی هوای خوب، نه داغ!
نتیجهی بازی: توی فوتبال بریتانیایی، صفر رو nil میگن: three-nil (سه بر صفر). توی امریکا بیشتر three to nothing یا three-zero. و مساوی: two-all یا two-two.
اندازه و وزن: five kilos، two metres، ten kilometres. و درصد: twenty percent (بیست درصد). اینها هم همون قاعدهی جمع رو دارن: two kilos، نه two kilo.
دیکتهی عدد
یه تمرین خوب برای گوش: از یه نفر بخواید ده عدد تصادفی بین ۱ تا ۱۰۰ رو به انگلیسی بگه، و شما با رقم بنویسید. یا از یه دیکشنری صوتی استفاده کنید. مخصوصا جفتهای teen و ty رو قاطی بگه: thirteen، thirty، fourteen، forty.
بعد جوابها رو چک کنید. بیشترین اشتباه معمولا توی همین جفتهاست. اگه اشتباه کردید، دوباره گوش بدید و فقط به ضربه دقت کنید: ضربهی آخر یعنی teen، ضربهی اول یعنی ty.
یه داستان کوتاه
بهار شمارهی تلفنش رو به یه همکار خارجی داد: «zero nine one two, three four five...». همکارش وسط شماره گیج شد، چون بهار همهی رقمها رو بی مکث و تند گفت. بار دوم، بهار گروهها رو جدا کرد، با یه مکث کوتاه بینشون، و همکار راحت نوشت.
از اون به بعد، بهار عادت کرد شمارهها رو همیشه گروه گروه بگه، و آخرش بپرسه Did you get that?. یه کار کوچیک، ولی باعث شد هیچوقت لازم نشه شمارهش رو دو بار تکرار کنه؛ و همکارهاش هم کمکم همین عادت رو از اون یاد گرفتن. عددها رو درست گفتن کافی نیست؛ باید طوری گفت که شنونده بتونه بنویسه.
برنامهی یه هفته
- روز ۱ صفر تا ده؛ بلند و جلو و عقب بشمرید.
- روز ۲ یازده تا بیست؛ با سه تا املای عجیب.
- روز ۳ دهگانها؛ forty بی u.
- روز ۴ قاعدهی ۲۱ تا ۹۹؛ ده عدد تصادفی بسازید.
- روز ۵ thirteen و thirty؛ همهی teen ها و ty ها جفت جفت.
- روز ۶ شماره تلفن خودتون و سه نفر دیگه رو به انگلیسی بگید.
- روز ۷ ده جمع و تفریق ساده رو بلند بخونید.
روزی ده دقیقه. بهترین تمرین: هر عددی که توی روز دیدید، پلاک ماشین، قیمت، ساعت، توی ذهنتون به انگلیسی بگید؛ اینطوری بی اینکه وقت جدایی بذارید، روزی صدها بار تمرین میکنید.
برای بچهها و بزرگترها
بچهها عددها رو با بازی و شمردن خیلی زود یاد میگیرن: پلهها رو موقع بالا رفتن بشمرن، اسباببازیها رو، یا ماشینهای قرمز توی خیابون رو. آهنگهای شمارش هم کمک بزرگیه. و جدول صدتایی رو روی دیوار بچسبونید؛ هر روز یه ردیفش رو با هم بخونید.
بزرگترها از کاربرد روزمره بیشتر سود میبرن: قیمتها رو توی ذهن به انگلیسی بخونن، شماره تلفنها رو، و ساعت رو. یه ترفند خوب: یه هفته، ساعت گوشی رو هر بار که نگاه میکنید، به انگلیسی بگید. آخر هفته، عددهای صفر تا شصت رو بی فکر میگید؛ و این نصف راه عددهای روزمرهست.
سوالهایی که زیاد پیش میاد
- zero یا oh؟ توی حساب و دما zero؛ توی شماره تلفن و کد، بیشتر oh.
- خط تیرهی twenty-one لازمه؟ توی نوشتن آره؛ توی گفتن شنیده نمیشه.
- a hundred یا one hundred؟ هر دو درستن؛ one hundred دقیقتر و رسمیتر.
- چرا eleven و twelve teen ندارن؟ چون از کلمههای خیلی قدیمی ژرمنی میان؛ مثل «یازده» و «دوازده»ی فارسی که شکل خودشون رو دارن.
- in my twenties یعنی چی؟ یعنی «بیست و چند سالمه»؛ یه راه تقریبی و مودبانه برای گفتن سن.
- 9:05 رو چطور بخونم؟ nine oh five؛ صفر وسط ساعت oh خونده میشه.
اشتباههای رایج
- fourty: درستش forty، بی u.
- thirteen با ضربهی اول: ممکنه thirty شنیده بشه.
- twenty and one: درستش twenty-one، بی and.
- two apple: درستش two apples.
- two hundreds: درستش two hundred.
- three با «ت»: θ، با زبون بین دندونها.
تمرین
این عددها رو به حروف انگلیسی بنویسید و بلند بخونید:
7 · 12 · 15 · 18 · 30 · 40 · 44 · 59 · 76 · 90 · 100
جوابها: seven، twelve، fifteen، eighteen، thirty، forty، forty-four، fifty-nine، seventy-six، ninety، one hundred. اگه ده تا یا بیشتر درست بود، و forty رو بی u نوشتید، عددهای صفر تا صد رو بلدید؛ حالا همینها رو بلند و با ضربهی درست بگید، مخصوصا fifteen و fifty.
قدم بعد، عددهای بزرگتره: صدها، هزار، میلیون و میلیارد؛ و خوندن قیمت و سال. با همین قاعدههایی که اینجا یاد گرفتید، اونها هم سادهان.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- صفر تا بیست رو جدا حفظ کنید؛ بقیه با قاعده ساخته میشن.
- ۱۳ تا ۱۹ با teen؛ دهگانها با ty؛ forty بی u.
- ۲۱ تا ۹۹: دهگان، خط تیره، یکان؛ twenty-one.
- thirteen ضربهی آخر، thirty ضربهی اول.
- شماره تلفن رقم به رقم؛ صفر معمولا «اوه».
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.