آنالیتیکس چه چیزی را نمیگوید
جواب کوتاه
گوگل آنالیتیکس، خیلی چیزها رو میگه، ولی چند چیز رو نه. یک، اسم و شمارهی آدمها رو نمیده؛ طبق قانون Google، اصلا نباید اطلاعات شناسایی شخصی، مثل ایمیل و شماره تلفن، بهش فرستاده بشه. دو، همه رو نمیشمره: طبق راهنمای رسمی، وقتی بازدیدکننده، به کوکی رضایت نمیده و حالت رضایت روشنه، تگها کوکی ذخیره نمیکنن و فقط یه علامت کوچیک میفرستن، و Google، جای خالی رو، با مدلسازی پر میکنه؛ و خود Google میگه هیچوقت انتظار نداره همهی رویدادها، کامل جمع بشن. سه، گاهی داده رو پنهان میکنه: آستانهی داده، برای اینکه کسی نتونه هویت آدمها رو حدس بزنه، بعضی ردیفها رو نشون نمیده. چهار، گاهی تخمین میزنه: نمونهگیری، و ردیف «سایر» برای مقدارهای کمتکرار. پنج، فقط میگه چی شد، نه چرا؛ و دادهی جزئی رو، فقط تا مدتی که تنظیم کردید، نگه میداره. مثل یه پیشبینی هوا: خیلی به کار میاد، ولی دقیقا نمیگه کدوم قطره کجا میافته. برای همین، به روند تکیه کنید، نه به یه عدد دقیق.
دفتر دربون، جای خالی داره
درس قبل فرق نسخهی تازه و قدیمی رو گفت. این درس، یه کار کمطرفدار ولی خیلی مهم میکنه: میگه آنالیتیکس، چه چیزهایی رو، نمیگه. همون دربون درس اول رو تصور کنید. بعضیها، بی اینکه دیده بشن، رد میشن؛ بعضی روزها، اونقدر شلوغه که فقط تخمین میزنه؛ و هیچوقت، اسم کسی رو نمینویسه، یا نمیپرسه چرا اومد.
دونستن این جاهای خالی، آنالیتیکس رو بیارزش نمیکنه؛ برعکس، کمک میکنه بیش از حد، به یه عدد، اعتماد نکنید، و از عددهای درست، درست، استفاده کنید.
این درس، یه نقشه از همین جاهای خالیه.
یک: اسم و شماره نمیده
آنالیتیکس، میگه یه نفر، از فلان شهر، با گوشی، این صفحهها رو دید؛ ولی نمیگه اون نفر کیه، شمارهش چیه، یا ایمیلش چیه. اگه دنبال فهرست مشتریها، با اسم و تلفن هستید، اینجا جاش نیست؛ اون اطلاعات، توی سیستم فروش یا فرمهای خودتونه.
این، یه کمبود نیست؛ یه قانونه. همونطور که درس اول گفت، آنالیتیکس، اطلاعات مستعار جمع میکنه. و پایینتر میبینید که Google، صریحا، فرستادن اسم و شماره به آنالیتیکس رو، ممنوع کرده.
قانون اطلاعات شخصی
راهنمای رسمی، میگه برای حفظ حریم خصوصی کاربرها، سیاستهای Google، الزام میکنن که هیچ دادهای که Google بتونه به عنوان اطلاعات شناسایی شخصی، یا PII، بشناسه، بهش فرستاده نشه. و مثال میزنه: نشونی ایمیل، شمارهی موبایل شخصی، و شمارهی تامین اجتماعی.
و میگه باید مراقب باشید که اسم، ایمیل، یا هر شناسهی مشابه، و حتی دادهای که یه دستگاه مشخص رو، برای همیشه، شناسایی میکنه، مثل شناسهی ثابت یه گوشی که نشه عوضش کرد، فرستاده نشه. یعنی مسئولیت، با صاحب سایته.
مراقب نشونی صفحهها
یه نکتهی مهم از راهنما: تگ پایهی آنالیتیکس، نشونی و عنوان هر صفحهای که دیده میشه رو جمع میکنه؛ و میگه اطلاعات شخصی، اغلب، ناخواسته، توی همین نشونیها و عنوانها، فرستاده میشه. و تاکید میکنه که هم مسیر نشونی و هم پارامترهاش، باید از اطلاعات شخصی، خالی باشن.
مثلا اگه بعد از ثبتنام، سایت، کاربر رو به یه صفحهای مثل «تشکر؟ایمیل=…» میفرسته، اون ایمیل، به آنالیتیکس میره؛ و این، خلاف سیاسته. یه بار، نشونی صفحههای بعد از فرم و ثبتنام رو، نگاه کنید.
فرم، جستوجو، و کمپین
راهنما، میگه بازدیدکنندهها، گاهی، اطلاعات شخصی رو، توی کادر جستوجو و خونههای فرم، وارد میکنن؛ و باید مطمئن بشید این اطلاعات، پیش از رفتن به آنالیتیکس، برداشته میشه. مثلا کسی که ایمیلش رو، اشتباهی، توی جستوجوی سایت تایپ میکنه.
و میگه پارامترهای کمپین، یعنی همون برچسبهایی که روی پیوند تبلیغها میذارید تا بدونید از کجا اومدن، هم نباید اطلاعات شخصی داشته باشن. مثلا هیچوقت، ایمیل مشتری رو، توی پیوند ایمیل تبلیغاتی، به عنوان برچسب، نذارید.
پاکسازی خودکار
راهنما، یه ابزار کمکی معرفی میکنه: پنهانسازی داده، یا Data redaction، که میتونه نشونیهای ایمیل رو، تا جای ممکن، و پارامترهایی از نشونی صفحه که خودتون مشخص میکنید، پاک کنه. و میگه این ابزار، از بخش مدیریت آنالیتیکس، بی نوشتن کد، تنظیم میشه، و فقط برای جریانهای دادهی وبه.
عبارت «تا جای ممکن» مهمه؛ یعنی این ابزار، یه تور ایمنیه، نه یه تضمین. بهترین راه، هنوز، اینه که سایت، از اول، اطلاعات شخصی رو، توی نشونی و عنوان صفحه، نذاره.
دو: همه رو نمیشمره
دومین چیزی که آنالیتیکس نمیگه، تعداد دقیق همهی آدمهاست. راهنمای مقایسهی Google، صادقانه، میگه هیچوقت انتظار نداره همهی رویدادها، کامل جمع بشن؛ حتی رویدادهای خرید.
دلیلها، چندتاست: رضایت ندادن به کوکی؛ قطع اینترنت و رویدادهایی که دیر میرسن؛ دستههایی که از سقف حجم بیشتر میشن؛ و صفحههایی که درست تگ نخوردن. هر کدوم رو، پایینتر، میبینیم.
رضایت کوکی
خیلی از سایتها، یه پنجرهی رضایت کوکی دارن. راهنمای رسمی حالت رضایت، یا Consent mode، میگه این حالت، وضعیت رضایت کاربر رو، به Google منتقل میکنه، و تگها، رفتارشون رو، با انتخاب کاربر، تنظیم میکنن. و میگه حالت رضایت، خودش پنجرهی رضایت نمیسازه؛ فقط با پنجرهای که دارید، کار میکنه.
یعنی اگه یه بازدیدکننده، «نه» بزنه، آنالیتیکس، اون رو، مثل کسی که «بله» زده، نمیشمره. و این، درسته؛ انتخاب آدمها، باید محترم باشه.
به جای کوکی، یه علامت
راهنما، میگه وقتی بازدیدکنندهها، رضایت نمیدن، به جای ذخیرهی کوکی، تگها، یه علامت ساده، یا ping، به Google میفرستن؛ و تگهایی که اجرا میشن، کوکی ذخیره نمیکنن، و فقط کمترین اطلاعات ممکن دربارهی فعالیت کاربر رو، منتقل میکنن.
مثل دربونی که یه نفر بهش میگه «من رو ننویس»؛ دربون، اسم و جزئیات رو نمینویسه، فقط یه علامت کوچیک میزنه که «یه نفر رد شد». این علامت، کمه، ولی هیچ نیست.
پر کردن جای خالی با مدل
راهنمای حالت رضایت، میگه اگه از گوگل آنالیتیکس استفاده میکنید، Google، جای خالی جمعآوری داده رو، با مدلسازی تبدیل و مدلسازی رفتار، پر میکنه. یعنی بخشی از عددهایی که میبینید، از رفتار کسایی که رضایت دادن، تخمین زده شده.
این، یه نکتهی مهم برای خوندن گزارشهاست: بعضی عددها، شمردهشدهان، و بعضی، تخمینزدهشده. برای تصمیمهای بزرگ، اینو یادتون باشه؛ تخمین، خوبه، ولی شمارش نیست.
رویدادهایی که گم میشن
همونطور که درس دوم گفت، راهنمای رویدادها، چند جا رو میگه که رویداد، ممکنه گم بشه. اگه دستگاه، آفلاین باشه، رویدادها نگه داشته میشن، ولی اگه بیش از دو روز، بهعلاوهی امروز، دیر برسن، نادیده گرفته میشن. و اگه یه دستهی رویداد، از ۱۶ کیلوبایت بیشتر بشه، فرستاده میشه ولی کل دسته، پردازش نمیشه.
و راهنمای مقایسه، یکی از دلیلهای اصلی اختلاف رو، پوشش ناقص تگ و خطای نصب میدونه. یعنی اگه یه صفحه، تگ نداره، هر چی اونجا اتفاق بیفته، اصلا توی دفتر نیست.
سه: گاهی داده رو پنهان میکنه
راهنمای آستانهی داده، میگه اگه دسترسی به دادهی یه گزارش، محدوده، ممکنه آستانهی داده، یا Data threshold، اعمال شده باشه. و میگه آستانهها، برای اینه که هیچکس، با دیدن یه گزارش، نتونه هویت یا اطلاعات حساس یه کاربر رو، از روی سن، جنسیت، علاقهها، یا جستوجوهاش، حدس بزنه.
یعنی اگه فقط سه نفر، از یه شهر کوچیک، با یه سن خاص، سایت شما رو دیدن، آنالیتیکس، ممکنه اون ردیف رو، نشون نده؛ چون با اینقدر جزئیات، شاید بشه فهمید اون سه نفر کیان. پنهان کردن، اینجا، برای حفظ حریم خصوصیه.
آستانه، کی بیشتر دیده میشه
راهنما، میگه آستانهها، توسط سیستم تعریف میشن، و شما نمیتونید تنظیمشون کنید؛ و وقتی اعمال میشن، یه پیام، بالای گزارش، توی نشانگر کیفیت داده، میبینید. و میگه داده، بیشتر وقتی پنهان میشه که گزارش، دادهی جمعیتی، مثل سن و جنسیت، داره؛ یا اگه اطلاعات جستوجو داره و کاربرهای کافی نیستن.
و یه راه ساده هم میگه: اگه توی یه بازهی کوتاه، کاربر یا رویداد کمی دارید، بازهی زمانی رو بزرگتر کنید؛ ممکنه با کاربرهای بیشتر، دادهی پنهانشده، دیده بشه.
چهار: گاهی تخمین میزنه
راهنمای نمونهگیری، یا Data sampling، میگه نمونهگیری، یعنی تحلیل یه بخش از داده، برای پیدا کردن اطلاعات معنیدار از یه مجموعهی بزرگتر. و یه مثال میزنه: برای تخمین تعداد درختهای یه زمین صد جریبی که درختها، تقریبا یکنواخت پخش شدن، درختهای یه جریب رو بشمرید و ضرب در صد کنید.
و میگه توی آنالیتیکس، نمونهگیری، وقتی پیش میاد که تعداد رویدادهای لازم برای یه گزارش یا کاوش، از سقف ویژگی بیشتر بشه؛ اونوقت، آنالیتیکس، بخشی از داده رو استفاده میکنه و بزرگش میکنه، تا نتیجهای بده که جهتش درسته.
سقف نمونهگیری
راهنما، عدد سقف رو میگه: برای پرسوجوهای سطح رویداد، ده میلیون رویداد، برای ویژگیهای استاندارد؛ و تا یک میلیارد رویداد، برای ویژگیهای 360. و میگه وقتی نتیجه، با نمونهگیریه، توی نشانگر کیفیت داده، درصد دادهای که استفاده شده، دیده میشه؛ و هر چی نمونه بزرگتر، نتیجه دقیقتر.
برای یه سایت کوچیک یا متوسط، ده میلیون رویداد، توی یه گزارش، معمولا، خیلی زیاده؛ پس نمونهگیری، بیشتر، برای سایتهای بزرگه، یا کاوشهای پیچیده روی بازههای طولانی. و راهنما میگه برای گزارشهای بی نمونهگیری هم، تعداد کاربر و نشست، با یه روش تخمین، حساب میشه، که بیشتر وقتها، خطاش کمتر از یه درصده.
ردیف «سایر»
راهنمای ردیف «سایر»، یا (other)، میگه این ردیف، وقتی توی گزارش میاد که تعداد ردیفهای یه جدول، از سقف ردیفهای اون جدول بیشتر بشه؛ اونوقت، آنالیتیکس، فقط رایجترین مقدارها رو نشون میده، و مقدارهای کمتکرار رو، توی یه ردیف «سایر»، جمع میکنه.
مثال خود راهنما: اگه سقف ردیفهای گزارش صفحهها، صد هزار باشه، ولی سایت، صد و پنجاه هزار صفحهی یکتا داشته باشه، آنالیتیکس، ردیفها رو از پرتکرار به کمتکرار مرتب میکنه، و پنجاه هزار ردیف آخر رو، زیر «سایر»، یکی میکنه. یعنی جزئیات صفحههای کمبازدید، توی اون ردیف، گم میشه.
تنوع زیاد، «سایر» بیشتر
راهنما، یه مفهوم رو توضیح میده: تعداد مقدارهای مختلف یه بعد، یعنی همون ستون گزارش، رو «تنوع»، یا Cardinality، میگن. و میگه هر بعدی با بیش از پونصد مقدار، تنوع بالا داره، و احتمال اومدن «سایر» رو بیشتر میکنه.
و چند پیشنهاد میده: پیش از ساختن بعد سفارشی، از بعدهای موجود استفاده کنید؛ بعد پرتنوع رو، فقط وقتی لازمه بسازید؛ برای شناسهی هر کاربر، بعد سفارشی نسازید؛ و تا جای ممکن، از گزارشهای استاندارد استفاده کنید، که جدولهای جمعبندیشده دارن و کمتر «سایر» میگیرن.
دادهی جزئی، همیشه نمیمونه
همونطور که درس اول گفت، راهنمای نگهداری داده، میگه دادهی سطح کاربر و رویداد، برای نسخهی رایگان، یا دو ماه، یا چهارده ماه نگه داشته میشه. و یه نکتهی دیگه هم میگه: دادهی سن، جنسیت، و علاقهها، همیشه، فقط دو ماه نگه داشته میشه، هر تنظیمی که داشته باشید.
خبر خوب، اینه که طبق همون راهنما، این تنظیم، روی گزارشهای استاندارد جمعبندیشده، اثری نداره؛ فقط روی کاوشها و گزارشهای قیف. یعنی عدد کلی بازدید پارسال، میمونه؛ ولی یه تحلیل جزئی روی پارسال، شاید، نه.
پنج: چی رو میگه، نه چرا رو
مهمترین چیزی که آنالیتیکس نمیگه، «چرا»ست. میگه هشتاد نفر، فرم رو شروع کردن و ده نفر فرستادن؛ ولی نمیگه چرا هفتاد نفر، وسط راه، رفتن. میگه نرخ درگیری یه صفحه، کمه؛ ولی نمیگه چرا.
راهنمای نرخ درگیری، خودش، راه رو نشون میده: با گزارشها و کاوشها، دقیقتر بگردید، ببینید مشکل، از یه کانال، یه صفحه، یا یه منبع خاصه یا نه، و محتوای صفحه رو، با تبلیغی که آدمها رو اونجا آورده، مقایسه کنید. ولی آخرش، گاهی، بهترین راه فهمیدن «چرا»، پرسیدن از خود مشتریهاست.
کلمههای جستوجوی گوگل رو، نه
آنالیتیکس، نمیگه مردم، توی جستوجوی گوگل، با چه کلمههایی، سایت شما رو پیدا کردن؛ اون کار، ابزار دیگهای به اسم سرچ کنسوله، که درس مقایسهش، توی همین مسیر هست. و طبق راهنمای آستانه، حتی وقتی اطلاعات جستوجو توی یه گزارشه، ردیفش ممکنه، اگه کاربر کافی نباشه، پنهان بشه.
یعنی برای سوال «مردم با چه کلمهای من رو پیدا میکنن»، سراغ آنالیتیکس نرید. برای سوال «بعد از رسیدن، چی کار کردن»، آنالیتیکس، بهترین جاست.
عدد دقیق، نه؛ روند، بله
با همهی اینها، یه نتیجهی ساده میمونه: عددهای آنالیتیکس، تقریبیان. همونطور که درس قبل گفت، خود Google، اختلاف تا ده درصد در بازدید صفحه، و تا بیست درصد در عددهای کاربر و نشست، بین دو نسخهی خودش رو، طبیعی میدونه.
ولی روند، یعنی بالا و پایین رفتن عدد توی یه ابزار، در طول زمان، خیلی قابل اعتمادتره؛ چون همهی این کمبودها، تقریبا، هر هفته، یکسانن. اگه این هفته، فرمها، نسبت به هفتهی پیش، دو برابر شده، این تغییر، واقعیه، حتی اگه عدد دقیقش نه.
مثل پیشبینی هوا
آنالیتیکس رو، مثل پیشبینی هوا ببینید. پیشبینی، نمیگه کدوم قطره، کجا میافته؛ ولی وقتی میگه فردا هشتاد درصد احتمال بارونه، چتر برمیدارید. هیچکس، پیشبینی هوا رو، به خاطر یه روز اشتباه، کنار نمیذاره.
آنالیتیکس هم، نمیگه کدوم آدم، چرا رفت؛ ولی وقتی نشون میده بیشتر بازدیدها، از گوشیان، یا یه صفحه، آدمها رو فراری میده، تصمیم درستتری میگیرید. ارزشش، توی همینه.
پس عددها رو، با همون نگاهی بخونید که پیشبینی هوا رو میخونید: جدی، ولی نه کورکورانه.
برای صاحبهای کسبوکار
برای یه صاحب کسبوکار، سه درس از اینجا: یک، فهرست مشتریها و شمارهها رو، از فرمها و سیستم فروش خودتون بگیرید، نه از آنالیتیکس. دو، یه بار، نشونی صفحههای بعد از فرم و ثبتنام رو چک کنید که ایمیل و شماره توشون نیست. سه، تصمیمها رو، روی روند بگیرید، نه روی یه عدد تک.
و اگه یه نفر، گزارشی با عددهای خیلی دقیق، تا آخرین رقم، و با اطمینان کامل، نشونتون داد، بپرسید این عدد، نمونهگیری شده؟ آستانه داشته؟ ردیف «سایر» داره؟ همین سوالها، نشون میده گزارش رو، چقدر جدی بگیرید.
برای هر سنی
این درس، شاید از همهی درسهای این مسیر، سادهترین پیام رو داره: هیچ ابزاری، همهچیز رو نمیدونه. برای یه نوجوون که سایت شخصی داره، یعنی اگه آنالیتیکس گفت پنجاه نفر، شاید واقعا پنجاه و هفت نفر بودن؛ مهم نیست، مهم اینه که هفتهی بعد، بیشتر بشه.
و برای یه بزرگتر که به عددها، با شک نگاه میکنه، این درس، اون شک رو، تایید میکنه؛ ولی میگه شک، دلیل کنار گذاشتن نیست؛ دلیل درست خوندنه.
چند واژه
PII، کوتاهشدهی Personally Identifiable Information، یعنی اطلاعات شناسایی شخصی. Data Redaction، پنهانسازی داده. Consent Mode، حالت رضایت. Ping، علامت ساده. Modeling، مدلسازی؛ تخمین جای خالی.
Data Threshold، آستانهی داده. Data Sampling، نمونهگیری. Quota، سقف. (other) Row، ردیف «سایر». Cardinality، تنوع؛ تعداد مقدارهای یه بعد. Dimension، بعد؛ ستون گزارش. Data Retention، نگهداری داده. Data Quality Indicator، نشانگر کیفیت داده.
نشانگر کیفیت داده رو بخونید
توی بیشتر این حالتها، یه نشونهی کوچیک، بالای گزارش هست: نشانگر کیفیت داده. طبق راهنماهای رسمی، وقتی آستانه اعمال شده، یه پیام دربارهش میبینید؛ وقتی نمونهگیری شده، درصد دادهای که استفاده شده؛ و وقتی ردیف «سایر» روی نتیجه اثر داشته، یه هشدار.
یه عادت ساده: هر بار یه گزارش مهم رو باز میکنید، پیش از خوندن عددها، یه نگاه به این نشانگر بندازید. اگه سبز و بی پیامه، با خیال راحت بخونید؛ اگه پیامی داره، بدونید بخشی از عددها، تخمین یا پنهانه.
یه فهرست، برای یادتون بمونه
پنج چیزی که آنالیتیکس نمیگه، توی یه نگاه: اسم و شمارهی آدمها؛ تعداد دقیق همهی بازدیدکنندهها؛ ردیفهایی که ممکنه هویت کسی رو لو بدن؛ عدد دقیق، وقتی نمونهگیری یا «سایر» هست؛ و دلیل کارها.
و دو چیزی که فقط تا یه مدت میگه: دادهی جزئی، تا دو یا چهارده ماه؛ و سن و جنسیت و علاقه، تا دو ماه. این فهرست رو، کنار میز کارتون بذارید؛ هر بار، پیش از یه تصمیم بزرگ از روی آنالیتیکس، یه بار، مرورش کنید.
دو دقیقه وقت میبره.
آنالیتیکس، کنار ابزارهای دیگه
چون آنالیتیکس، همهچیز رو نمیگه، بهترین کار، اینه که کنار چند منبع دیگه ببینیدش: سرچ کنسول، برای کلمههای جستوجو؛ سیستم فروش یا فرمهای خودتون، برای اسم و شماره و مبلغ دقیق؛ و حرف زدن با مشتری، برای «چرا».
هر کدوم، یه تیکه از تصویر رو نشون میدن. اگه سه منبع، یه چیز رو بگن، مطمئنتر تصمیم میگیرید.
و اگه با هم نخوندن، همونجا، یه سوال خوب پیدا کردید.
جواب کوتاه
اگه کسی پرسید «آنالیتیکس چه چیزهایی رو نمیگه»:
اسم و شمارهی آدمها رو نمیده، و طبق سیاست Google، نباید اطلاعات شخصی، مثل ایمیل و شماره، حتی توی نشونی صفحه، بهش فرستاده بشه. همه رو نمیشمره: خود Google میگه انتظار نداره همهی رویدادها کامل جمع بشن؛ با حالت رضایت، کسی که «نه» بزنه، فقط یه علامت ساده میفرسته و جای خالی، با مدل پر میشه. آستانهی داده، ردیفهایی رو که ممکنه هویت آدمها رو لو بدن، پنهان میکنه. نمونهگیری، از ده میلیون رویداد به بالا، و ردیف «سایر»، برای مقدارهای کمتکرار، یعنی گاهی تخمین. دادهی جزئی، فقط دو یا چهارده ماه میمونه. و فقط میگه چی شد، نه چرا. پس به روند تکیه کنید، نه به عدد دقیق.
چند باور رایج
- «آنالیتیکس، همهی بازدیدکنندهها رو میشمره.» همه رو نه؛ انتظار کامل بودن نیست.
- «میشه شمارهی مشتری رو از آنالیتیکس گرفت.» نه؛ فرستادنش هم ممنوعه.
- «ردیف پنهان، یعنی خرابی.» آستانه، برای حریم خصوصیه.
- «عدد آنالیتیکس، تا رقم آخر، دقیقه.» تقریبیه؛ روند مهمه.
- «آنالیتیکس میگه چرا مشتری رفت.» فقط میگه چی شد.
یه مثال
یه آموزشگاه زبان، بعد از هر ثبتنام، کاربر رو به صفحهای میفرستاد که نشونیش، شمارهی موبایل ثبتنامکننده رو داشت. مدیر آموزشگاه، از این موضوع خبر نداشت؛ تا وقتی که درسهای آنالیتیکس رو خوند و نشونی صفحهی تشکر رو، یه بار، نگاه کرد.
از طراح سایت خواست شماره رو از نشونی برداره، و پنهانسازی داده رو هم، برای اطمینان، روشن کرد. یه کار دیگه هم کرد: به جای اینکه دنبال دلیل افت ثبتنام، توی آنالیتیکس بگرده، به ده نفر که فرم رو نیمهکاره ول کرده بودن، و شمارهشون رو، از سیستم ثبتنام خودش داشت، زنگ زد. فهمید دلیل، قیمت نبود؛ ساعت کلاسها بود.
درس این مثال: آنالیتیکس، گفت کجا آدمها میرن؛ ولی دلیلش رو، یه تماس تلفنی گفت. بهترین تصمیمها، از کنار هم گذاشتن این دوتا میان.
تمرین امروز
امروز، جاهای خالی دفترتون رو بشناسید.
- نشونی صفحهی بعد از فرم یا ثبتنام رو ببینید؛ ایمیل یا شماره توش نیست؟
- پنهانسازی داده رو، از بخش مدیریت، روشن کنید.
- اگه پنجرهی رضایت کوکی دارید، ببینید حالت رضایت، بهش وصله یا نه.
- یه گزارش رو باز کنید و نشانگر کیفیت داده رو نگاه کنید.
- یه سوال «چرا» که آنالیتیکس جوابش رو نمیده بنویسید، و برای جوابش، از سه مشتری بپرسید.
درس بعدی، نسخهی رایگان و 360 آنالیتیکس رو مقایسه میکنه.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- اسم و شماره نمیده؛ نباید هم بفرستید.
- همه رو نمیشمره؛ بی رضایت، با مدل پر میشه.
- آستانه، بعضی ردیفها رو برای حریم خصوصی پنهان میکنه.
- نمونهگیری و ردیف «سایر»، یعنی گاهی تخمین.
- میگه چی شد، نه چرا؛ به روند تکیه کنید.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.