آموزشیاد بگیریم چطور یاد بگیریم
نقشهی حافظه: حسی، کوتاهمدت و بلندمدت
جواب کوتاه
سادهترین نقشهی حافظه، مدل اتکینسون و شیفرین (Atkinson–Shiffrin Model) ـه که سال ۱۹۶۸ حافظه رو سه انبار دید: حافظهی حسی (Sensory Memory) که همهچیز رو کمتر از یه ثانیه نگه میداره؛ حافظهی کوتاهمدت (Short-Term Memory) که فقط حدود چهار تکه رو حدود بیست ثانیه نگه میداره، مگه اینکه تکرارش کنید؛ و حافظهی بلندمدت (Long-Term Memory) که جاش تقریبا بیاندازهست و تا سالها میمونه. چیزی که بهش توجه کنید از اولی به دومی میره، و چیزی که روش کار کنید از دومی به سومی. این نقشه کامل نیست، ولی برای فهمیدن بقیهی درسهای حافظه، بهترین شروعه.
حافظه یعنی چی
تا اینجا، توی بخش مغز، دیدیم نورونها و سیناپسها چطور کار میکنن و مغز چطور با تجربه تغییر میکنه. حالا یه قدم عقبتر میریم و میپرسیم: حافظه، به عنوان یه سیستم، چه شکلیه؟ چند تیکه داره؟ یه چیز از کجا وارد میشه و کجا میمونه؟
یه سوال رایج اینه: «حافظه چند نوعه؟». جواب این درس، یه نقشهست؛ نقشهای که بقیهی درسهای این بخش روش میشینن. هر درس بعدی، یه گوشه از همین نقشه رو بزرگ میکنه.
یه تصویر برای کل درس: یه ادارهی پست. دم در، هر لحظه کیسهکیسه نامه میریزه. کارمند فقط چند تا نامه رو برمیداره و روی میز کوچیکش میذاره. و از روی میز، فقط بعضیها توی بایگانی بزرگ پشت ساختمون، برای همیشه جا میگیرن. بقیه؟ گم میشن.
سه کار
یه سوال دیگه: «حافظه چیه و چه مرحلههایی داره؟». روانشناسها معمولا میگن حافظه سه کار اصلی داره:
- ثبت کردن (Encoding): تبدیل چیزی که میبینید یا میشنوید به شکلی که مغز بتونه نگهش داره. مثل نوشتن آدرس روی پاکت نامه.
- نگه داشتن (Storage): موندن اون چیز توی مغز، از چند ثانیه تا چند ده سال. مثل خود بایگانی.
- بیرون آوردن (Retrieval): پیدا کردن و برگردوندن اون چیز وقتی لازمش دارید. مثل پیدا کردن یه پروندهی قدیمی توی بایگانی.
هر فراموشی، میتونه از یکی از این سه جا باشه: یا اصلا خوب ثبت نشده، یا نگه داشته نشده، یا هست ولی پیداش نمیکنید. این سه کار رو توی درس سه مرحلهی حافظه کاملتر میبینیم.
مدل سه انبار
سال ۱۹۶۸، دو روانشناس آمریکایی به اسم ریچارد اتکینسون و ریچارد شیفرین (Richard Atkinson & Richard Shiffrin) یه مدل منتشر کردن که هنوز توی خیلی از کتابهای درسی، از جمله روانشناسی دبیرستان، هست. بهش میگن مدل چندانباره (Multi-Store Model) یا مدل اتکینسون و شیفرین:
حافظهی حسی
همهی چیزهایی که حسها میگیرن، برای کمتر از یه ثانیه تا چند ثانیه، تقریبا کامل. دم در ادارهی پست.
حافظهی کوتاهمدت
فقط چیزهایی که بهشون توجه کردید؛ چند تکه، برای چند ثانیه تا حدود بیست ثانیه. میز کوچیک کارمند.
حافظهی بلندمدت
چیزهایی که روشون کار شده؛ جای تقریبا بیاندازه، از چند دقیقه تا تمام عمر. بایگانی پشت ساختمون.
حافظهی حسی
سال ۱۹۶۰، یه دانشجوی دکترا به اسم جرج اسپرلینگ (George Sperling) یه آزمایش هوشمندانه انجام داد. برای آدمها یه جدول از دوازده حرف، توی سه ردیف، فقط برای یه بیستم ثانیه نشون داد. وقتی ازشون میپرسید «همهی حرفها رو بگید»، معمولا فقط چهار یا پنج تا رو میگفتن.
بعد یه کار جالب کرد: درست بعد از رفتن جدول، یه صدا پخش میکرد؛ صدای بلند یعنی ردیف بالا رو بگو، متوسط یعنی وسط، و آروم یعنی پایین. آدمها تقریبا هر ردیفی که صدا میگفت رو میتونستن بگن. یعنی برای یه لحظه، کل جدول توی ذهنشون بود؛ فقط تا وقتی میخواستن همهش رو بگن، بیشترش پریده بود.
و اگه صدا رو حدود یه ثانیه دیرتر پخش میکرد، این برتری از بین میرفت. حافظهی دیداری حسی، که بهش حافظهی آیکونیک (Iconic Memory) میگن، کمتر از یه ثانیه دووم داره. حافظهی شنیداری حسی، که بهش حافظهی پژواکی (Echoic Memory) میگن، کمی بیشتر؛ چند ثانیه. برای همین گاهی کسی چیزی میگه، میپرسید «چی گفتی؟» و قبل از اینکه تکرار کنه، خودتون میشنوید. درس حافظهی حسی جزئیاتش رو داره.
حافظهی کوتاهمدت: چقدر جا داره
سال ۱۹۵۶، یه روانشناس به اسم جرج میلر (George Miller) یه مقالهی معروف نوشت با اسم «عدد جادویی هفت، بهعلاوه یا منهای دو». حرفش این بود: آدمها معمولا میتونن حدود هفت چیز رو، مثل هفت عدد، توی حافظهی کوتاهمدتشون نگه دارن؛ بعضی پنج و بعضی نه.
ولی پژوهشهای بعدی، بهخصوص کار نلسون کوان (Nelson Cowan) سال ۲۰۰۱، نشون دادن که وقتی جلوی ترفندهایی مثل تکرار زیر لب و گروه کردن رو بگیریم، این عدد بیشتر به حدود چهار نزدیکه. یعنی میز کارمند، از چیزی که فکر میکردیم هم کوچیکتره.
این عدد کوچیک، یکی از مهمترین چیزهاییه که یه یادگیرنده باید بدونه. یعنی وقتی یه درس، ده تا چیز تازه رو با هم میاره جلوتون، میزتون پر میشه و بقیه میریزن. برای همین توی این مسیر، درسها تکهتکهان.
یه نمونهی روزمره: کسی آدرس یه جا رو اینطوری میگه: «مستقیم برو، دومین چپ، بعد از نونوایی راست، سه تا کوچه رد کن، کوچهی چهارم، پلاک هفده، زنگ دوم». تا آخرش، اولش یادتون رفته. این تقصیر حواسپرتی شما نیست؛ میز پر شده. راه حلش سادهست: بنویسید، یا بخواید تکهتکه بگه. توی درس خوندن هم همین؛ چیزی که زیاده، جاش روی کاغذه، نه توی ذهن.
چقدر میمونه
سال ۱۹۵۹، دو پژوهشگر به اسم لوید و مارگارت پیترسون (Lloyd & Margaret Peterson) به آدمها سه حرف، مثل «ک ز ر»، دادن و بلافاصله ازشون خواستن از یه عدد سه رقمی، سهتا سهتا عقب بشمرن؛ تا نتونن حرفها رو زیر لب تکرار کنن. بعد از چند ثانیه، میپرسیدن حرفها چی بودن.
بعد از سه ثانیه، بیشتر آدمها حرفها رو یادشون بود. ولی بعد از حدود هجده ثانیه، فقط حدود ده درصدشون. یعنی بدون تکرار، چیزی که روی میز کوتاهمدته، خیلی زود میپره.
بعدها معلوم شد بخش زیادی از این فراموشی، نه فقط به خاطر گذشت زمان، بلکه به خاطر قاطی شدن حرفهای آزمایشهای قبلی با حرفهای تازه بوده؛ چیزی که بهش تداخل میگن و توی درس چرا فراموش میکنیم میبینیم. ولی پیام عملی عوض نمیشه: چیزی که فقط یه بار شنیدید و روش کاری نکردید، چند ثانیه بعد احتمالا رفته. مثل شماره تلفنی که تا کاغذ پیدا کنید، یادتون رفته.
حافظهی بلندمدت
و بعد بایگانی. حافظهی بلندمدت جاییه که اسم بچگیتون، زبان مادریتون، دوچرخهسواری و خاطرهی اولین روز مدرسه نگه داشته میشه. چقدر جا داره؟ کسی دقیق نمیدونه. یه پژوهشگر به اسم توماس لاندائر (Thomas Landauer) سال ۱۹۸۶ سعی کرد از روی سرعت یادگیری آدمها حساب کنه؛ عددش خیلی کوچیکتر از چیزی بود که خیلیها فکر میکنن. ولی چیزی که بیشتر پژوهشگرها قبول دارن اینه: توی عمل، هیچوقت «پر» نمیشه.
یعنی مشکل یادگیری، کمبود جا توی بایگانی نیست؛ مشکل اینه که چیزها اصلا از میز به بایگانی برسن، و بعد، پیدا کردنشون. برای همین بیشتر روشهای خوب یادگیری، که توی این مسیر میبینیم، یا برای بهتر رسوندن به بایگانیان، یا برای راحتتر پیدا کردن.
چیزی که توی بلندمدت هست، چقدر میمونه؟ بعضی چیزها، مثل زبانی که توی دبیرستان خوندید، پژوهشها نشون دادن بخشیش دهها سال میمونه؛ بهخصوص اگه اولش خوب و با فاصله یاد گرفته شده باشه.
فرق کوتاهمدت و بلندمدت
یه جستجوی رایج دیگه: «تفاوت حافظه کوتاه مدت و بلند مدت». خلاصهش، توی چهار خط:
- اندازه: کوتاهمدت حدود چهار تکه؛ بلندمدت تقریبا بیاندازه.
- زمان: کوتاهمدت چند ثانیه تا حدود بیست ثانیه بدون تکرار؛ بلندمدت از چند دقیقه تا تمام عمر.
- شکل: پژوهشهای قدیمی دیدن کوتاهمدت بیشتر صدا رو نگه میداره؛ مثلا حرفهای همصدا مثل «ب» و «پ» توش بیشتر قاطی میشن. بلندمدت بیشتر معنی رو نگه میداره؛ کلمههای هممعنی توش بیشتر قاطی میشن.
- جا توی مغز: کوتاهمدت بیشتر به فعالیت لحظهای نورونها، بهخصوص توی قشر پیشپیشانی، تکیه داره؛ بلندمدت به تغییر سیناپسها، که توی درسهای LTP و هب دیدیم.
اول و آخر فهرست
از کجا بدونیم واقعا دو انبار جدا هست؟ یکی از قدیمیترین شاهدها، یه منحنی سادهست. اگه به آدمها یه فهرست بیست کلمهای بخونید و بلافاصله بخواید هر کدوم یادشونه رو بگن، کلمههای اول و آخر فهرست بهتر از کلمههای وسط یادشون میمونه. بهش میگن اثر جایگاه در فهرست (Serial Position Effect).
توضیح مدل سه انبار: کلمههای اول، وقت بیشتری برای تکرار داشتن و به بلندمدت رسیدن؛ بهش میگن اثر تقدم (Primacy Effect). کلمههای آخر، هنوز روی میز کوتاهمدتن؛ بهش میگن اثر تاخر (Recency Effect).
و آزمایش جالبش، از گلنزر و کونیتز (Glanzer & Cunitz) سال ۱۹۶۶: وقتی بعد از فهرست، آدمها سی ثانیه عقب شمردن، برتری کلمههای آخر از بین رفت، ولی برتری کلمههای اول موند. یعنی میز پاک شد، ولی بایگانی نه. کاربردش برای درس: وسط هر جلسه، جاییه که بیشتر از همه گم میشه؛ جلسههای کوتاهتر، یعنی «اول و آخر»های بیشتر.
دو بیمار
قویترین شاهد، از دو بیمار اومد. اولی اچام (H.M.) بود که توی درس هیپوکامپ دیدیم: بعد از جراحی، حافظهی کوتاهمدتش تقریبا سالم بود؛ میتونست یه گفتگو رو دنبال کنه و یه عدد رو چند ثانیه نگه داره. ولی دیگه نمیتونست چیز تازهای رو به بلندمدت بفرسته. میز سالم بود، راه بایگانی بسته.
دومی، بیماری بود به اسم کیاف (K.F.)، که دو پژوهشگر به اسم تیم شالیس و الیزابت وارینگتون (Tim Shallice & Elizabeth Warrington) سال ۱۹۷۰ گزارشش کردن. بعد از یه آسیب مغزی، حافظهی کوتاهمدت کلامیش خیلی ضعیف شده بود؛ فقط یکی دو عدد رو میتونست تکرار کنه. ولی حافظهی بلندمدتش، تا حد زیادی سالم بود و هنوز چیزهای تازه یاد میگرفت.
این دو بیمار، برعکس هم بودن. به این الگو میگن «جدایی دوگانه» (Double Dissociation)، و یکی از محکمترین شاهدهاییه که دو سیستم واقعا جدان. البته مورد کیاف یه سوال هم ساخت: اگه کوتاهمدت تنها راه ورود به بلندمدته، چطور با میز خراب هنوز یاد میگرفت؟ جواب این سوال، مدل بعدی رو ساخت.
از میز ساده تا میز چند کشویی
سال ۱۹۷۴، دو روانشناس انگلیسی به اسم آلن بدلی و گراهام هیچ (Alan Baddeley & Graham Hitch) گفتن حافظهی کوتاهمدت فقط یه جعبهی نگهداری نیست؛ یه میز کاره که روش کار میکنید. اسمش رو گذاشتن حافظهی کاری (Working Memory)، و گفتن چند بخش داره:
- حلقهی صدا: یه بخش که صداها و کلمهها رو با تکرار زیر لب نگه میداره.
- دفترچهی تصویر: یه بخش که تصویر و جا رو نگه میداره؛ مثل وقتی راه یه خونه رو توی ذهن مرور میکنید.
- مدیر: بخشی که توجه رو تقسیم میکنه و تصمیم میگیره روی چی کار بشه.
- انبارهی ماجرا: بخشی که بدلی سال ۲۰۰۰ اضافه کرد؛ جایی که صدا، تصویر و دونستههای بلندمدت کنار هم یه ماجرا میسازن.
این مدل، سوال کیاف رو هم جواب میداد: شاید فقط حلقهی صداش آسیب دیده بود، و بقیهی بخشها هنوز کار میکردن. درس حافظهی کاری این میز رو کامل باز میکنه.
تکه کردن
اگه میز فقط چهار جا داره، چطور یه شمارهی یازده رقمی موبایل رو حفظ میکنیم؟ با یه ترفند که میلر هم بهش اشاره کرده بود: تکه کردن (Chunking). به جای یازده رقم جدا، چهار تکه: پیششماره، و بعد سه گروه. هر تکه، یه جا روی میز میگیره.
و اینجا یه نکتهی خیلی مهم هست: چیزی که یه «تکه» حساب میشه، به دونستههای بلندمدتتون بستگی داره. برای کسی که فارسی بلده، «کتابخانه» یه تکهست؛ برای کسی که تازه الفبا یاد گرفته، هشت تا حرف. توی درس پیچیدگی و استادی هم دیدیم که شطرنجبازهای حرفهای، یه صفحهی کامل رو با چند تکهی آشنا یادشون میمونه.
یعنی بایگانی و میز به هم کمک میکنن: هرچی بایگانی پرتر باشه، تکههای بزرگتری روی میز جا میشن. برای همین یادگیری هرچی جلوتر بری، راحتتر میشه.
سطح و عمق
مدل سه انبار میگفت چیزها با تکرار از کوتاهمدت به بلندمدت میرن. سال ۱۹۷۲، دو پژوهشگر کانادایی به اسم فرگس کریک و رابرت لاکهارت (Fergus Craik & Robert Lockhart) گفتن این کامل نیست. به نظرشون، مهم نیست چند بار تکرار کنید؛ مهم اینه چقدر عمیق روش فکر کنید. اسمش رو گذاشتن سطوح پردازش (Levels of Processing).
توی آزمایشهاشون، دربارهی یه فهرست کلمه سه جور سوال میپرسیدن: «با حروف بزرگ نوشته شده؟» که سطحیه؛ «با فلان کلمه همقافیهست؟» که کمی عمیقتره؛ و «توی این جمله جا میشه؟» که دربارهی معنیه. بعدا، بدون اینکه از قبل گفته باشن، آزمون حافظه گرفتن. کلمههایی که دربارهی معنیشون فکر شده بود، چند برابر بهتر یادشون مونده بود.
این نقد، کامل درست هم نیست؛ «عمیق» رو سخته دقیق اندازه گرفت. ولی پیامش برای یادگیری یکی از مهمترینهاست: بلند خوندن پشت سر هم، کار سطحیه؛ پرسیدن «این یعنی چی؟ شبیه چیه؟ چرا؟»، کار عمیق. درس ثبت در حافظه این رو کاملتر میگه.
شاخههای بلندمدت
بایگانی هم یه اتاق یکدست نیست. یه پژوهشگر آمریکایی به اسم لری اسکوایر (Larry Squire) یه نقشه از شاخههای حافظهی بلندمدت کشید که امروز خیلی رایجه:
- حافظهی آشکار (Explicit Memory): چیزهایی که میتونید بگید. دو شاخه داره: حافظهی رویدادی (Episodic Memory)، مثل خاطرهی سفر پارسال؛ و حافظهی معنایی (Semantic Memory)، مثل اینکه پایتخت ژاپن توکیوئه.
- حافظهی پنهان (Implicit Memory): چیزهایی که بلدید ولی نمیتونید کامل بگید. مثل دوچرخهسواری، که بهش حافظهی رویهای (Procedural Memory) میگن؛ یا اثرهای ریزی مثل آمادهسازی (Priming) که توی درس خودش میبینیم.
اچام اینجا هم کمک کرد: حافظهی آشکارش برای چیزهای تازه کار نمیکرد، ولی هنوز میتونست یه مهارت حرکتی تازه، مثل کشیدن یه ستاره از توی آینه، یاد بگیره؛ بدون اینکه یادش باشه تمرین کرده. یعنی شاخهها، به بخشهای جدایی از مغز تکیه دارن.
بازسازی، نه فیلم
کلمهی «بایگانی» یه خطر داره: فکر کنیم هر خاطره یه پروندهی ثابته که دستنخورده میمونه. سال ۱۹۳۲، یه روانشناس انگلیسی به اسم فردریک بارتلت (Frederic Bartlett) نشون داد اینطور نیست.
اون به دانشجوهای انگلیسی یه داستان عامیانهی ناآشنا، از یه فرهنگ دیگه، داد و چند بار، با فاصله، ازشون خواست داستان رو بنویسن. هر بار داستان کوتاهتر شد، جزئیات عجیبش حذف یا عوض شد، و کمکم شبیه داستانهایی شد که خودشون میشناختن. یعنی آدمها داستان رو «پخش» نمیکردن؛ از روی چند تکه و دونستههای خودشون، دوباره «میساختن».
امروز پژوهشگرها تقریبا همنظرن که یادآوری، بازسازیه؛ مثل یه پازل که بعضی تیکههاش رو مغز با حدس پر میکنه. برای همین خاطرهها گاهی اشتباه میشن، که توی درس خاطرهی نادرست میبینیم. و برای همین، دونستههای قبلی، که بهشون طرحواره میگن، اینقدر روی یادگیری اثر دارن.
مغز کامپیوتر نیست
اگه «انواع حافظه» رو جستجو کنید، نصف نتیجهها دربارهی حافظهی کامپیوتره. و راستش، مدل سه انبار هم توی دههی ۱۹۶۰، تا حدی از کامپیوترها الهام گرفته بود: ورودی، حافظهی موقت، و انبار. این شباهت به فهم کمک میکنه، ولی چند جا گمراهکنندهست:
- کامپیوتر یه فایل رو دقیقا همونطور که ذخیره کرده پس میده؛ مغز بازسازی میکنه.
- توی کامپیوتر، خوندن یه فایل اون رو عوض نمیکنه؛ توی مغز، هر بار یادآوری، خود خاطره رو کمی قویتر یا عوض میکنه.
- کامپیوتر ذخیره و پردازش رو جدا داره؛ توی مغز، همون سیناپسهایی که نگه میدارن، پردازش هم میکنن.
- کامپیوتر چیزی رو به خاطر مهم بودن یا هیجان بهتر نگه نمیداره؛ مغز، همونطور که توی درسهای آمیگدال و دوپامین دیدیم، دقیقا همین کار رو میکنه.
نقشه، نه خود زمین
پس مدل سه انبار غلطه؟ نه؛ سادهست. مثل نقشهی مترو که فاصلهها و پیچها رو درست نشون نمیده، ولی برای پیدا کردن راه عالیه. امروز پژوهشگرها میدونن حافظهی کوتاهمدت بیشتر یه میز کار فعاله تا یه جعبه؛ تکرار تنها راه رفتن به بلندمدت نیست؛ و بلندمدت چند شاخه داره. بعضیها حتی فکر میکنن کوتاهمدت در اصل همون بخشی از بلندمدته که الان فعاله.
ولی سه پیام اصلی این نقشه، هنوز برای یادگیرنده درسته و به درد میخوره: یک، بدون توجه، چیزی وارد نمیشه. دو، میز کوچیکه؛ پس تکهتکه یاد بگیرید. سه، فقط چیزی که روش کار کنید، به بایگانی میرسه.
یه نمونه از نقشههای تازهتر: نلسون کوان، همون که عدد چهار رو پیشنهاد داد، مدلی ساخت که توش حافظهی کوتاهمدت یه انبار جدا نیست؛ همون بخشی از بلندمدته که الان روشنه، و وسطش یه نورافکن کوچیک توجه هست که فقط حدود چهار چیز رو با هم روشن نگه میداره. لازم نیست بین این مدلها انتخاب کنید؛ هر کدوم یه زاویه از همون زمین رو نشون میدن.
یه روز توی ادارهی پست
بیاید کل نقشه رو با یه مثال واقعی ببینیم. سر کلاسید و معلم یه کلمهی انگلیسی تازه رو، با معنیش، روی تخته مینویسه؛ همزمان صدای ماشینها از پنجره میاد، بغلدستیتون حرف میزنه، و گوشیتون یه لرزش کوچیک میکنه.
همهی اینها، برای یه لحظه، دم در حافظهی حسیان. ولی توجه شما فقط کلمهی روی تخته رو برمیداره؛ صدای ماشینها همون دم در گم میشه. حالا کلمه روی میز کوتاهمدته. اگه فقط یه بار نگاهش کنید و برید سراغ گوشی، چند ثانیه بعد رفته.
ولی اگه زیر لب تکرارش کنید، یه جمله باهاش بسازید، به یه کلمهی فارسی شبیهش وصلش کنید، و فردا و هفتهی بعد دوباره امتحانش کنید، کمکم توی بایگانی جا میگیره. و یه ماه بعد، وقتی توی یه فیلم میشنویدش، از بایگانی بیرون میاد و دوباره روی میز میشینه. این، کل داستان حافظهست؛ و بقیهی این بخش، جزئیات هر قدمش.
نقشهی این بخش
درسهای بعدی، هر کدوم یه گوشه از همین نقشه رو بزرگ میکنن:
- سه انبار: حافظهی حسی، حافظهی کاری و حافظهی بلندمدت؛ هر کدوم یه درس.
- شاخهها: آشکار و پنهان، رویدادی و معنایی، رویهای، طرحواره و آمادهسازی.
- راه رسیدن: سه مرحله، ثبت، تثبیت، خواب و بیرون آوردن.
- گم شدن: منحنی فراموشی، چرا فراموش میکنیم، نوک زبان و خاطرهی نادرست.
- چیزهایی که اثر دارن: هیجان، استرس، جا و حال، و توجه.
تمرین امروز
امروز، ادارهی پست خودتون رو امتحان میکنید؛ تا نقشه فقط یه شکل روی صفحه نمونه و با تجربهی خودتون دیده بشه. حدود پونزده دقیقه، با یه کاغذ و یه نفر کمک.
- از یه نفر بخواید یه فهرست پونزده کلمهای براتون بخونه؛ بلافاصله هرچی یادتونه بنویسید و ببینید اول و آخر بهتر بودن یا نه.
- یه شمارهی ده رقمی رو یه بار جدا جدا و یه بار تکهتکه حفظ کنید؛ فرق رو بنویسید.
- برای درس امروزتون، به جای دوباره خوندن، سه سوال «یعنی چی؟ شبیه چیه؟ چرا؟» جواب بدید.
- بدون نگاه کردن، سه انبار رو بکشید و برای هر کدوم اندازه و زمانش رو بنویسید.
- یه خط توی دفتر: «امروز کدوم چیز از میزم به بایگانی رسید؟».
درس بعدی، اولین در ادارهی پست رو باز میکنه: حافظهی حسی.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- حافظه سه کار داره: ثبت کردن، نگه داشتن و بیرون آوردن.
- مدل اتکینسون و شیفرین سه انبار داره: حسی (کمتر از یه ثانیه)، کوتاهمدت (حدود چهار تکه، حدود بیست ثانیه) و بلندمدت (تقریبا بیاندازه).
- توجه، چیزی رو از حسی به کوتاهمدت میبره؛ کار کردن روش، به بلندمدت.
- حافظهی کوتاهمدت در اصل یه میز کار چند بخشیه، به اسم حافظهی کاری؛ و هرچی عمیقتر روی معنی کار کنید، ماندگارتره.
- حافظهی بلندمدت چند شاخه داره و یادآوری بازسازیه، نه پخش یه فیلم؛ مغز کامپیوتر نیست.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.