آموزشمهارت مذاکره

درس ۵ از ۵۷، توسعه فردی، حدود ۲۹ دقیقه خواندن

افسانه‌های مذاکره: سرسخت‌ها همیشه می‌برند

جواب کوتاه

خیلی از چیزهایی که درباره‌ی مذاکره شنیدیم، با پژوهش‌ها جور نیست. سرسختی گاهی یه امتیاز کوتاه می‌گیره ولی رابطه رو خراب می‌کنه و احتمال بن‌بست رو بالا می‌بره. مذاکره ذاتی نیست؛ یادگرفتنیه. دادن پیشنهاد اول، وقتی اطلاعات کافی دارید، معمولا به نفع شماست، چون لنگر می‌ندازه. برد برد یعنی بزرگ کردن کیک، نه نصف کردنش. دروغ، اعتماد فردا رو می‌گیره. پرسیدن کمتر از اونی که فکر می‌کنیم ناراحت می‌کنه. «آخرین پیشنهاد» گاهی آخر نیست. قدرت بیشتر از جایگزین خوب میاد تا از پول و مقام. و توافق خوب، توافقیه که هر دو طرف ازش راضی‌ان، نه اینکه هر دو ناراضی باشن.

زیر ذره‌بین

«توی مذاکره، هر کی محکم‌تر وایسه، می‌بره». «هیچ‌وقت اول قیمت نگو». «مذاکره یعنی زرنگی و یه کم دروغ». این جمله‌ها رو احتمالا بارها شنیدید؛ از یه دوست، یه فیلم یا یه کلاس. بعضیاشون یه تیکه حقیقت دارن، ولی بیشترشون، وقتی زیر ذره‌بین پژوهش می‌رن، جور دیگه‌ای از آب در میان.

این درس، آخرین درس ایستگاه اوله. توی درس قبل سبک‌های مذاکره رو دیدیم؛ اینجا پونزده باور رایج رو یکی‌یکی می‌سنجیم: چی درسته، چی نیست، و چی به موقعیت بستگی داره. هدف این نیست که باورهای شما رو مسخره کنیم؛ هدف اینه که با چشم باز سر میز بشینید.

باورها از کجا میان

باورهای مذاکره بیشتر از سه جا میان. اول، فیلم‌ها و سریال‌ها: صحنه‌ی مذاکره‌ی فیلم‌ها، معمولا پر از فریاد، تهدید و برد یه‌طرفه‌ست؛ چون هیجان داره. دوم، داستان‌های تکی: «فلانی با سرسختی دو برابر گرفت». یه داستان موفق، از صدها داستان شکست بیشتر شنیده می‌شه.

و سوم، تجربه‌ی خودمون، که معمولا کم و یه‌طرفه‌ست. اگه یه بار با پافشاری چیزی گرفتیم، یادمون می‌مونه؛ ولی چیزهایی که به خاطر همون پافشاری از دست دادیم، مثل یه رابطه یا یه پیشنهاد بعدی، کمتر دیده می‌شن. پژوهش‌ها کمک می‌کنن صدها و هزاران مذاکره رو کنار هم ببینیم، نه فقط یکی.

چرا باورها می‌مونن

یه باور، وقتی جا افتاد، سخت عوض می‌شه. یه دلیلش اینه که ذهن ما بیشتر چیزهایی رو می‌بینه که با باور قبلیش جوره. اگه فکر کنیم سرسختی جواب می‌ده، هر بار که یه سرسخت چیزی گرفت، یادمون می‌مونه؛ و هر بار که یه سرسخت معامله رو از دست داد، فکر می‌کنیم «این دفعه فرق داشت».

یه دلیل دیگه، سادگیه. «همیشه سخت بگیر» یه جمله‌ی ساده‌ست؛ «بسته به نوع مذاکره، رابطه و جایگزین‌ها، سبکت رو انتخاب کن» سخت‌تره. ذهن ما جمله‌های ساده رو دوست داره. برای همین، توی این درس، کنار هر باور، یه جمله‌ی ساده‌ی تازه هم هست؛ تا جای باور قدیمی رو بگیره، نه اینکه فقط خالیش کنه.

باور ۱: سرسخت‌ها همیشه می‌برن

این معروف‌ترین باوره، و اسم این درس هم از اونه. یه تیکه‌ش درسته: توی یه مذاکره‌ی تقسیمی و یه‌باره، کسی که پیشنهاد بلندتری می‌ده و دیرتر امتیاز می‌ده، گاهی عدد بهتری می‌گیره.

ولی تصویر کامل فرق داره. یه بررسی بزرگ که ده‌ها پژوهش رو کنار هم گذاشته، دید روش‌های سخت، سود اقتصادی کمی می‌دن، ولی طرف مقابل رو ناراضی می‌کنن و احتمال بن‌بست رو بالا می‌برن. یه پژوهش دیگه روی صدها وکیل، دید همکارهاشون، وکیل‌های حل‌مسئله‌گر رو خیلی بیشتر از وکیل‌های سرسخت و بی‌انعطاف «موثر» می‌دونستن. سرسختی، دیواره، نه پل؛ گاهی جلوی یه ضرر رو می‌گیره، ولی کسی رو به اون طرف نمی‌رسونه.

باور ۲: مذاکره‌کننده به دنیا میاد

خیلی‌ها می‌گن «من اهل چونه زدن نیستم» یا «بعضی‌ها ذاتا زبون دارن». ولی پژوهش‌ها نشون دادن مذاکره، مثل هر مهارت دیگه، با یاد گرفتن و تمرین بهتر می‌شه. توی آزمایش‌های کلاسی، آدم‌هایی که چند اصل ساده رو یاد گرفتن و با چند مثال تمرین کردن، توی مذاکره‌های بعدی نتیجه‌ی بهتری گرفتن.

یه پژوهش جالب دیگه هم دید باور خود آدم‌ها مهمه: کسایی که فکر می‌کردن مهارت مذاکره ثابته و عوض نمی‌شه، بعد از یه شکست زودتر کنار کشیدن؛ ولی کسایی که فکر می‌کردن یادگرفتنیه، از شکست درس گرفتن و بهتر شدن. پس همین باور که «من به دنیا اومدم که بد مذاکره کنم»، خودش یکی از موانعه.

باور ۳: هیچ‌وقت پیشنهاد اول رو نده

یه توصیه‌ی رایج اینه که بذارید طرف مقابل اول عدد بگه. ولی پژوهش‌ها چیز دیگه‌ای دیدن: پیشنهاد اول، یه لنگر (Anchor) می‌ندازه؛ یعنی بقیه‌ی مذاکره دور همون عدد می‌چرخه. توی آزمایش‌ها، کسی که اول پیشنهاد داده، معمولا نتیجه‌ی بهتری گرفته.

ولی یه شرط مهم داره: باید اطلاعات کافی داشته باشید. اگه قیمت بازار رو نمی‌دونید، پیشنهاد اولتون ممکنه خیلی پایین یا خیلی بالا باشه، و یه لنگر بد بندازه. پس قاعده اینه: اگه آماده‌اید و بازار رو می‌شناسید، اول پیشنهاد بدید، بلند ولی قابل دفاع. اگه آماده نیستید، اول بپرسید و یاد بگیرید. این مسیر، یه درس کامل برای پیشنهاد اول داره.

باور ۴: برد برد یعنی نصف کردن

خیلی‌ها فکر می‌کنن برد برد یعنی هر کدوم یه کم کوتاه بیایم و وسطش رو بگیریم. ولی این سازشه، نه برد برد. برد برد یعنی پیدا کردن راهی که هر دو طرف چیزی که براشون مهم‌تره رو بگیرن؛ معمولا با معامله بین چند موضوع.

مثل داستان پرتقال: نصف کردن، برد برد نبود؛ برد برد این بود که یکی آب رو برداره و اون یکی پوست رو. باور برعکس هم وجود داره: اینکه برد برد یعنی ساده‌لوحی و دادن همه‌چیز. این هم درست نیست. توی برد برد واقعی، شما محکم سر خواسته‌های مهمتون می‌مونید؛ فقط جاهایی کوتاه میاید که براتون کم‌اهمیت‌تره.

باور ۵: مذاکره بدون دروغ نمی‌شه

بعضی‌ها فکر می‌کنن یه کم دروغ، جزو مذاکره‌ست: «یه پیشنهاد بهتر دارم»، وقتی نداریم. ولی دروغ چند هزینه‌ی بزرگ داره. اگه کشف بشه، که خیلی وقت‌ها می‌شه، اعتماد از بین می‌ره؛ و توی مذاکره‌های تکراری، اعتبار شما مهم‌ترین سرمایه‌تونه.

پژوهش‌ها نشون دادن وقتی طرف مقابل حس می‌کنه بهش دروغ گفته شده، برای ادامه‌ی همکاری خیلی کمتر آماده‌ست و حتی ممکنه با ضرر خودش، شما رو تنبیه کنه. خبر خوب اینه که لازم نیست دروغ بگید. مجبور نیستید همه‌چیز رو بگید؛ می‌تونید بگید «این رو نمی‌تونم بگم». فرق بزرگه: نگفتن، حق شماست؛ دروغ گفتن، اعتماد فردا رو می‌گیره.

باور ۶: احساست رو کامل پنهون کن

«چهره‌ی بی‌حس، مذاکره‌کننده‌ی خوب». این باور یه تیکه حقیقت داره: اگه هیجان زیادی برای خرید یه چیز نشون بدید، فروشنده کمتر تخفیف می‌ده. ولی پنهون کردن کامل احساس، هم سخته، هم گاهی ضرر داره.

پژوهش‌ها نشون دادن احساس‌ها، اطلاعات منتقل می‌کنن. یه نگرانی واقعی که آروم گفته بشه، مثل «این زمان تحویل منو نگران می‌کنه»، به طرف مقابل کمک می‌کنه بفهمه چی برای شما مهمه. عصبانیت گاهی امتیاز کوتاه می‌گیره، ولی توی رابطه‌های طولانی معمولا برمی‌گرده. قاعده‌ی بهتر: احساس رو نه پنهون کنید، نه رها؛ با کلمه بگیدش، نه با فریاد.

باور ۷: پرسیدن، طرف رو ناراحت می‌کنه

خیلی‌ها مذاکره نمی‌کنن چون فکر می‌کنن طرف مقابل ناراحت می‌شه: «اگه تخفیف بخوام، فکر می‌کنه خسیسم». «اگه افزایش حقوق بخوام، مدیرم دلخور می‌شه».

همون‌طور که توی درس اول دیدیم، پژوهش‌ها نشون دادن ما واکنش منفی آدم‌ها به یه درخواست مودبانه رو خیلی بیشتر از واقعیت تصور می‌کنیم. توی یه پژوهش روی آدم‌های تازه‌استخدام، بیشتر کسایی که مودبانه سر پیشنهاد کار مذاکره کرده بودن، چیزی بیشتر گرفتن، و تقریبا هیچ پیشنهادی پس گرفته نشد. فروشنده‌ها، صاحبخونه‌ها و مدیرها، هر روز با درخواست سروکار دارن؛ برای اونا، یه سوال مودبانه، بخش عادی کاره.

باور ۸: «آخرین پیشنهاد» یعنی آخر

«این آخرین قیمته، بیشتر نمی‌تونم». این جمله رو زیاد می‌شنویم، و خیلی‌ها همون لحظه یا قبول می‌کنن یا می‌رن. ولی خیلی وقت‌ها، «آخرین پیشنهاد» یه ابزار فشاره، نه یه واقعیت.

چند راه برای سنجیدنش: بپرسید «این عدد بر چه اساسیه؟». یه موضوع دیگه رو باز کنید: «اگه قیمت آخره، شرط پرداخت چی؟». یا آروم بگید «متوجهم؛ اجازه بدید فکر کنم» و بذارید زمان کار خودش رو بکنه. البته گاهی واقعا آخره؛ و اونجاست که جایگزین شما اهمیت پیدا می‌کنه. اگه جایگزین بهتری دارید، می‌تونید با احترام برید.

باور ۹: قدرت یعنی پول و مقام

خیلی‌ها فکر می‌کنن توی مذاکره با یه شرکت بزرگ، یه مدیر یا یه صاحبخونه، هیچ قدرتی ندارن. ولی همون‌طور که دیدیم، قدرت توی مذاکره بیشتر از جایگزین میاد. کارمندی که یه پیشنهاد کار دیگه داره، از کارمندی که هیچ راه دیگه‌ای نداره، قوی‌تره؛ حتی اگه مقامش پایین‌تر باشه.

پژوهش‌ها هم دیدن حتی فکر کردن به یه جایگزین خوب، آدم‌ها رو توی مذاکره محکم‌تر می‌کنه. اطلاعات و آمادگی هم قدرتن. و خبر خوب اینه که این‌ها، برخلاف پول و مقام، با کار خود شما بیشتر می‌شن: یه پیشنهاد دیگه پیدا کنید، بازار رو بشناسید، و آماده سر میز برید.

باور ۱۰: توافق خوب یعنی هر دو ناراضی

یه جمله‌ی معروف می‌گه «توافق خوب، توافقیه که هر دو طرف یه کم ناراضی باشن». این جمله از نگاه سازش میاد: هر کدوم یه کم کوتاه اومدیم، پس منصفانه‌ست.

ولی پژوهشگرها چیزی به اسم ارزش ذهنی (Subjective Value) رو سنجیدن: اینکه آدم‌ها بعد از مذاکره، درباره‌ی نتیجه، خودشون، روند و رابطه چه حسی دارن. دیدن این حس، خیلی مهمه: کسایی که از یه مذاکره حس خوبی داشتن، بعدا بیشتر به توافق پایبند بودن و دوباره حاضر بودن با همون آدم کار کنن. پس هدف، دو نفر ناراضی نیست؛ دو نفر راضیه که هر کدوم چیزی که براشون مهم‌تر بود رو گرفتن.

باور ۱۱: تهدید جواب می‌ده

«اگه تخفیف ندی، دیگه ازت خرید نمی‌کنم». «اگه حقوقم رو زیاد نکنید، می‌رم». تهدید گاهی یه نتیجه‌ی سریع می‌ده، ولی معمولا گرون تموم می‌شه. طرف مقابل حس می‌کنه بهش فشار اومده، و آدم‌ها زیر فشار، بیشتر مقاومت می‌کنن تا همکاری.

یه فرق مهم اینجا هست: تهدید با گفتن جایگزین فرق داره. «اگه حقوقم زیاد نشه، می‌رم» تهدیده. «یه پیشنهاد دیگه دارم، ولی ترجیح می‌دم اینجا بمونم؛ راهی هست که به هم برسیم؟» گفتن واقعیته، با احترام. اولی دیوار می‌سازه؛ دومی همون اطلاعات رو می‌ده، ولی در رو باز می‌ذاره. و یادتون باشه: هیچ‌وقت چیزی رو که حاضر نیستید انجام بدید، نگید.

باور ۱۲: هر چی سریع‌تر، بهتر

خیلی‌ها مذاکره رو یه کار ناخوشایند می‌دونن و می‌خوان زود تمومش کنن. برای همین، زود قبول می‌کنن یا مستقیم می‌رن سر عدد. ولی همون‌طور که توی درس «مذاکره چیست» دیدیم، جا انداختن مرحله‌ی شناختن، کیک رو کوچیک نگه می‌داره.

از اون طرف، فشار زمان یه ابزار رایج فروشه: «این تخفیف فقط تا امشبه». پژوهش‌ها نشون دادن آدم‌ها زیر فشار زمان، کمتر فکر می‌کنن و راحت‌تر به باورهای ساده، مثل کیک ثابت، برمی‌گردن. پس وقتی کسی عجله می‌کنه، یه سوال ساده بپرسید: «اگه فردا جواب بدم، چی عوض می‌شه؟». جواب این سوال، معمولا خیلی چیزها رو روشن می‌کنه.

باور ۱۳: پیام و رودررو فرقی ندارن

امروز خیلی از مذاکره‌ها با پیام و ایمیل انجام می‌شه، و خیلی‌ها فکر می‌کنن فرقی با رودررو نداره؛ فقط راحت‌تره. ولی پژوهش‌ها دیدن توی مذاکره‌ی نوشتاری، بدبینی و سوءتفاهم بیشتر پیش میاد و احتمال بن‌بست بالاتر می‌ره؛ چون لحن، لبخند و مکث گم می‌شه.

جالبه که همون پژوهش‌ها دیدن یه کار ساده خیلی کمک می‌کنه: چند دقیقه گفت‌وگوی دوستانه پیش از شروع مذاکره، مثلا یه تماس کوتاه یا چند پیام آشنایی. همین آشنایی کوچیک، اعتماد رو بالا برد و نتیجه‌ها رو بهتر کرد. پس اگه مجبورید با پیام مذاکره کنید، اول یه کم آدم باشید، بعد مذاکره‌کننده.

باور ۱۴: یه روش برای همه‌ی مذاکره‌ها

خیلی از کتاب‌ها و کلاس‌ها یه روش رو به عنوان «راز مذاکره» معرفی می‌کنن: همیشه سخت باش، همیشه برد برد، همیشه اول عدد بگو. ولی همون‌طور که توی درس سبک‌ها دیدیم، هیچ روشی همه‌جا جواب نمی‌ده.

خرید یه وسیله‌ی دست دوم از یه غریبه، با مذاکره با همسر سر برنامه‌ی تعطیلات، خیلی فرق داره. مذاکره‌کننده‌ی خوب، اول موقعیت رو می‌شناسه: نوعش، رابطه، اهمیت موضوع، و طرف مقابل؛ بعد روش رو انتخاب می‌کنه. هر جا کسی بهتون گفت یه روش همیشه جواب می‌ده، احتمالا داره یه چیزی رو ساده‌تر از واقعیت نشون می‌ده.

باور ۱۵: مردها مذاکره‌کننده‌های بهتری‌ان

یه باور قدیمی می‌گه مردها توی مذاکره بهترن. یه بررسی بزرگ که ده‌ها پژوهش رو کنار هم گذاشت، دید تفاوت‌ها کوچیکه، و بیشتر به موقعیت بستگی داره تا به جنسیت. وقتی آدم‌ها تجربه و اطلاعات کافی دارن، تفاوت تقریبا از بین می‌ره؛ و وقتی زن‌ها برای کس دیگه‌ای مذاکره می‌کنن، مثلا برای تیمشون، گاهی حتی بهتر از مردها نتیجه می‌گیرن.

پس جنسیت سرنوشت نیست. چیزی که واقعا فرق می‌سازه، همون چیزهاییه که این مسیر یاد می‌ده: آماده شدن، دونستن بازار، داشتن جایگزین، و تمرین. این برای هر کسی، از هر سنی و هر جایی، یادگرفتنیه.

ترفندهای معروف

کنار باورها، چند ترفند معروف هم هست که توی فیلم‌ها و کلاس‌ها زیاد تعریف می‌شن. مثلا «پلیس خوب، پلیس بد»: یه نفر سخت می‌گیره و یکی دیگه مهربونه، تا شما از سر خستگی با مهربونه کنار بیاید. یا «یه چیز کوچیک دیگه»: درست وقتی توافق بسته شده، یه خواسته‌ی کوچیک اضافه می‌شه.

این ترفندها گاهی جواب می‌دن، ولی وقتی کسی بشناسه‌شون، اثرشون از بین می‌ره و اعتماد هم باهاشون می‌ره. پیشنهاد این مسیر اینه که ترفندها رو بشناسید تا روتون اجرا نشن، نه اینکه خودتون اجراشون کنید. اگه حس کردید یکی داره روتون ترفند اجرا می‌کنه، آروم اسمش رو بیارید: «حس می‌کنم یه موضوع تازه اومد وسط؛ بیاید اول ببینیم سر چی توافق کردیم». این مسیر، یه ایستگاه کامل برای ترفندها داره.

باورهای ما درباره‌ی خودمون

شاید مهم‌ترین باورها، اونایی‌ان که درباره‌ی خودمون داریم: «من خجالتی‌ام، نمی‌تونم»، «من همیشه کلاه سرم می‌ره»، «من اهل حرف زدن نیستم». این باورها، پیش از اینکه حتی سر میز بشینیم، نتیجه رو می‌سازن؛ چون یا اصلا مذاکره نمی‌کنیم، یا با ترس و بی آمادگی وارد می‌شیم.

جالبه که خیلی از آدم‌های آروم و کم‌حرف، مذاکره‌کننده‌های خیلی خوبی‌ان؛ چون بیشتر گوش می‌دن، بیشتر سوال می‌پرسن و کمتر اطلاعات بی‌دلیل می‌دن. مهارت مذاکره، پرحرفی نیست. اگه آروم‌اید، از همین نقطه‌ی قوت شروع کنید: با آمادگی برید، سوال بپرسید، و بذارید طرف مقابل بیشتر حرف بزنه.

چیزهایی که واقعا جواب می‌دن

بعد از کنار گذاشتن باورهای غلط، این‌ها چیزهایی‌ان که پژوهش‌ها بارها دیدن:

  • آمادگی پیش از مذاکره، بیشترین اثر رو روی نتیجه داره.
  • داشتن یه جایگزین خوب، قدرت واقعی سر میزه.
  • هدف بلند و مشخص، معمولا نتیجه‌ی بهتری می‌گیره تا «هر چی شد».
  • پرسیدن درباره‌ی منافع، راه‌های تازه باز می‌کنه.
  • معیار منصفانه، بحث رو از لجبازی به منطق می‌بره.
  • حس خوب دو طرف بعد از مذاکره، توافق رو پایدارتر می‌کنه.

بقیه‌ی این مسیر، هر کدوم از این‌ها رو توی یه ایستگاه کامل یاد می‌ده. هیچ‌کدوم از این شش، به زرنگی، صدای بلند یا جنسیت ربطی نداره؛ همه‌شون با کمی وقت و تمرین، از دست هر کسی برمیان.

چطور یه باور رو بسنجیم

این پونزده تا، همه‌ی باورها نیستن. هر بار یه توصیه‌ی تازه درباره‌ی مذاکره شنیدید، این چند سوال کمک می‌کنن:

  1. این از یه پژوهش با آدم‌های زیاد میاد، یا از یه داستان تکی؟
  2. برای چه نوع مذاکره‌ای گفته شده؛ یه‌باره یا تکراری؟
  3. هزینه‌ی پنهونش چیه؛ مثلا رابطه یا اعتماد؟
  4. کسی که می‌گه، از گفتنش سودی می‌بره؟ مثلا یه کلاس می‌فروشه؟
  5. اگه امتحانش کنم توی یه موقعیت کوچیک، چی می‌شه؟

سوال آخر، شاید از همه بهتر باشه: یه باور رو توی یه مذاکره‌ی کم‌خطر امتحان کنید و ببینید چی می‌شه. یه آزمایش کوچیک خودتون، گاهی از ده تا کتاب بیشتر یاد می‌ده؛ به شرطی که نتیجه‌ش رو صادقانه بنویسید، حتی وقتی با باور قبلیتون جور نیست.

نیمه‌درست‌ها

اگه دقت کرده باشید، خیلی از این باورها کاملا غلط نبودن؛ نیمه‌درست بودن. سرسختی توی مذاکره‌ی یه‌باره گاهی جواب می‌ده. پنهون کردن هیجان برای یه خرید، گاهی کمک می‌کنه. «اول عدد نگو» برای کسی که بازار رو نمی‌شناسه، توصیه‌ی بدی نیست.

مشکل نیمه‌درست‌ها اینه که یه حقیقت کوچیک رو برای همه‌ی موقعیت‌ها به کار می‌برن. برای همین، به جای حفظ کردن یه قانون، بهتره بپرسید: این توصیه برای چه موقعیتی درسته؟ با این سوال، هر باور نیمه‌درست، به یه ابزار تبدیل می‌شه که می‌دونید کی ازش استفاده کنید و کی کنارش بذارید.

مرور ایستگاه اول

این درس، ایستگاه اول این مسیر رو می‌بنده. توی پنج درس، دیدیم مذاکره یه مهارت یادگرفتنیه، نه ذات آدم‌های زرنگ؛ هفت جزء و انواعش رو شناختیم؛ دیدیم هر روز، از خونه تا کار، مذاکره می‌کنیم؛ پنج سبک رو یاد گرفتیم؛ و حالا باورهای رایج رو سنجیدیم.

اگه فقط یه جمله از این ایستگاه یادتون بمونه، این باشه: مذاکره‌ی خوب، دو نفر رو یه طرف میز می‌نشونه و مسئله رو اون طرف. بقیه‌ی مسیر، ابزارهای همین جمله رو یکی‌یکی یاد می‌ده.

یه مثال

نسرین می‌خواست ماشینش رو بفروشه. یه دوست بهش گفته بود: «هیچ‌وقت اول قیمت نگو، و هر کی اومد، سخت بگیر». اولین خریدار که اومد، نسرین منتظر موند اون عدد بگه؛ خریدار هم یه عدد خیلی پایین گفت، و کل گفت‌وگو دور همون عدد پایین چرخید. با سخت‌گیری نسرین، خریدار رفت.

دفعه‌ی بعد، نسرین اول قیمت چند ماشین مشابه رو پیدا کرد و توی آگهی یه عدد بلند ولی قابل دفاع گذاشت. وقتی خریدار تازه اومد، گرم برخورد کرد، پرسید ماشین رو برای چی می‌خواد، و وقتی شنید برای رفت‌وآمد خونواده‌ست، درباره‌ی سابقه‌ی سرویس‌ها گفت. یه کم کوتاه اومد، و معامله با قیمتی خیلی بهتر از پیشنهاد اولین خریدار بسته شد. هر دو راضی بودن؛ و نسرین فهمید دوستش فقط یه تیکه از حقیقت رو گفته بود.

تمرین امروز

امروز باورهای خودتون رو بسنجید.

  1. سه باوری که خودتون درباره‌ی مذاکره دارید رو بنویسید.
  2. کنار هر کدوم بنویسید از کجا اومده: فیلم، یه داستان، تجربه یا پژوهش.
  3. با پنج سوال بخش قبل، هر کدوم رو بسنجید.
  4. یکی رو انتخاب کنید که شک دارید درسته، و این هفته توی یه مذاکره‌ی کوچیک خلافش رو امتحان کنید.
  5. توی دفترچه‌ی مذاکره بنویسید چی شد.

با این درس، ایستگاه اول تموم شد. ایستگاه بعدی، مهم‌ترین بخش هر مذاکره‌ست: آماده شدن پیش از مذاکره.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • سرسختی گاهی امتیاز کوتاه می‌گیره، ولی رابطه و توافق‌های بعدی رو خراب می‌کنه.
  • مذاکره یادگرفتنیه، نه ذاتی.
  • پیشنهاد اول، با اطلاعات کافی، لنگر می‌ندازه و معمولا به نفع شماست.
  • برد برد یعنی بزرگ کردن کیک؛ توافق خوب، هر دو طرف رو راضی نگه می‌داره.
  • هر باور رو با یه سوال بسنجید: این از پژوهش میاد، یا از فیلم و یه داستان؟

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس