App Router چیست
جواب کوتاه
App Router، طبق سند رسمی نکست جیاس، یه مسیریاب بر پایهی سیستم فایله که از تازهترین امکانات ریاکت، مثل کامپوننتهای سرور و Suspense، استفاده میکنه. یعنی ساختار پوشههای داخل app، نقشهی نشانیهای سایته: هر پوشه، یه تیکه از نشانی؛ و فایلهای ویژه، چیزی که توی اون نشانی دیده میشه. فایل page، صفحهی یه نشانی رو میسازه، و تا وقتی page نباشه، نشانی عمومی نیست. فایل layout، بخش مشترک بین چند صفحهست، که موقع جابهجایی حالتش رو نگه میداره و دوباره کشیده نمیشه. پوشهای با اسم توی کروشه، مثل [slug]، تیکهی پویا میسازه؛ یه صفحه برای همهی نوشتهها. و کامپوننت Link، رفتن بین صفحهها رو، با پیشبارگذاری و بی بارگذاری دوبارهی کامل، سریع میکنه.
ساختمونی که نقشهش، نشانیشه
توی یه ساختمون اداری، اگه نشانی یه اتاق رو بدونید، مثلا طبقهی سوم، واحد دوازده، مستقیم میرید همونجا. نقشهی ساختمون و نشانیها، یه چیزن: طبقهها و درها، هم جای واقعیان، هم نشانی. لازم نیست یه دفترچهی جدا داشته باشید که بگه هر نشانی، کجای ساختمونه.
App Router نکست جیاس، همین ساختمونه. پوشههای داخل app، هم جای واقعی فایلهان، هم نشانیهای سایت. توی درس قبل پروژه رو ساختیم و دو فایل layout و page رو دیدیم؛ این درس، کل این ساختمون رو، طبقه به طبقه، باز میکنه.
App Router چیست
سند رسمی نکست جیاس، App Router رو اینطوری تعریف میکنه: یه مسیریاب بر پایهی سیستم فایل، که از تازهترین امکانات ریاکت، مثل کامپوننتهای سرور، Suspense و تابعهای سرور، استفاده میکنه. مسیریاب (Router) یعنی بخشی که تصمیم میگیره با باز کردن هر نشانی، چه چیزی نشون داده بشه.
«بر پایهی سیستم فایل» یعنی این تصمیم رو، به جای یه فهرست توی کد، از روی پوشهها و فایلهای شما میگیره. سند رسمی، توی صفحهی صفحهها و قالبها، همین رو میگه: میتونید با پوشهها و فایلها، مسیرها رو تعریف کنید.
App Router و Pages Router
همونطور که توی درس اول گفتیم، طبق سند رسمی، نکست جیاس دو مسیریاب داره: App Router، که تازهتره و امکانات تازهی ریاکت رو پشتیبانی میکنه؛ و Pages Router، مسیریاب اولیه. هر دو بر پایهی فایلن؛ ولی App Router توی پوشهی app کار میکنه، و Pages Router توی پوشهی pages.
فرق مهمشون، فقط اسم پوشه نیست. توی App Router، صفحهها بهطور پیشفرض کامپوننت سرورن، قالبها تودرتوان، و فایلهای ویژهای برای بارگذاری و خطا هست. همهی چیزهایی که توی این درس میگیم، مال App Router ـه.
پوشهها نشانی، فایلها محتوا
سند رسمی، کل قاعدهی App Router رو توی دو جمله میگه. یک، پوشهها، تیکههای مسیر رو تعریف میکنن، که به تیکههای نشانی وصلن. دو، فایلهایی مثل page و layout، رابط کاربریای رو میسازن که برای اون تیکه نشون داده میشه.
یعنی پوشهی blog، توی app، نشانی /blog رو میسازه؛ ولی اینکه توی اون نشانی چی دیده بشه، فایلهای داخل پوشهی blog تعیین میکنن. پوشه، طبقهی ساختمونه؛ فایلها، چیزی که توی اون طبقهست.
فایل page: صفحهی یه نشانی
طبق سند رسمی، صفحه (Page)، رابط کاربریایه که توی یه مسیر مشخص نشون داده میشه. برای ساختن یه صفحه، یه فایل page توی پوشهی app میذارید، و یه کامپوننت ریاکت رو، با export default، صادر میکنید. فایل app/page.tsx، صفحهی نشانی / ـه؛ همونی که توی درس قبل عوضش کردید.
برای صفحهی /about، یه پوشه به اسم about توی app میسازید، و یه page.tsx توش. همین؛ نه تنظیم اضافه، نه فهرست جدا. اسم کامپوننت توی فایل page مهم نیست؛ اسم پوشه، نشانی رو تعیین میکنه.
پوشه بی page، عمومی نیست
یه قاعدهی مهم از صفحهی ساختار پروژهی سند رسمی: یه مسیر، تا وقتی یه فایل page یا route توش نباشه، عمومی نمیشه. یعنی میتونید یه پوشه به اسم blog بسازید، و تا وقتی page.tsx توش نذاشتید، رفتن به /blog صفحهی «پیدا نشد» نشون میده.
و همون سند ادامه میده: حتی وقتی یه مسیر عمومی شد، فقط محتوایی که page یا route برمیگردونن، به کلاینت فرستاده میشه. این قاعده، بعدا، برای گذاشتن فایلهای دیگه کنار صفحهها، خیلی مهم میشه؛ چند بخش بعد میبینیمش.
فایل layout: بخش مشترک
طبق سند رسمی، قالب (Layout)، رابط کاربریایه که بین چند صفحه مشترکه. و یه جملهی کلیدی داره: موقع جابهجایی بین صفحهها، قالبها حالتشون رو نگه میدارن، تعاملی میمونن، و دوباره کشیده نمیشن.
برای ساختن قالب، از یه فایل layout، یه کامپوننت ریاکت صادر میکنید، که طبق سند رسمی، باید یه prop به اسم children بگیره؛ که میتونه یه صفحه باشه، یا یه قالب دیگه. مثلا اگه توی قالب، یه منو با یه کادر جستجو باشه، و کاربر توش چیزی تایپ کنه و به صفحهی دیگه بره، متنش پاک نمیشه؛ چون قالب، دستنخورده میمونه.
قالب ریشه، یه بار دیگه
طبق سند رسمی، قالبی که توی ریشهی پوشهی app تعریف شده، قالب ریشه نام داره؛ لازمه، و باید تگهای html و body رو داشته باشه. یعنی هر صفحهای توی سایت، در نهایت، توی همین قالب قرار میگیره.
طبق صفحهی ساختار پروژه، قالب ریشه، همهی مسیرها رو در بر میگیره. پس هر چیزی که باید روی همهی صفحهها باشه، مثل فونت سایت، منوی اصلی یا پانویس، جاش توی قالب ریشهست؛ و هر چیزی که فقط مال یه بخشه، توی قالب همون بخش.
نشانی، از چند تیکه
طبق سند رسمی، یه مسیر تودرتو (Nested Route)، مسیریه که از چند تیکهی نشانی ساخته شده. مثال خود سند: مسیر /blog/[slug]، سه تیکه داره: / که تیکهی ریشهست؛ blog که یه تیکهی معمولیه؛ و [slug]، که تیکهی برگه، یعنی آخرین تیکهست.
هر کدوم از این تیکهها، یه پوشه توی app ـه: خود app، برای ریشه؛ پوشهی blog توش؛ و پوشهی [slug] توی blog. نشانی، دقیقا همون مسیر پوشههاست؛ فقط اسم app توش نمیاد.
ساختن مسیرهای تودرتو
طبق سند رسمی، برای ساختن مسیرهای تودرتو، پوشهها رو توی هم میذارید. صفحهی ساختار پروژه، یه جدول ساده داره:
- app/page.tsx: نشانی /؛ عمومی.
- app/blog/page.tsx: نشانی /blog؛ عمومی.
- app/blog/authors/page.tsx: نشانی /blog/authors؛ عمومی.
- app/layout.tsx: نشانی نداره؛ قالب ریشه، دور همهی مسیرها.
- app/blog/layout.tsx: نشانی نداره؛ دور /blog و همهی زیرمسیرهاش.
قاعدهش سادهست: هر پوشهی تازه، یه تیکه به نشانی اضافه میکنه؛ و هر قالب، دور همهی تیکههای زیرش.
قالب توی قالب
طبق سند رسمی، بهطور پیشفرض، قالبهای توی درخت پوشهها هم تودرتوان؛ یعنی هر قالب، با prop ـی children، قالبهای زیرش رو در بر میگیره. برای ساختن قالب یه بخش، مثل /blog، یه فایل layout توی پوشهی blog میذارید.
سند رسمی، نتیجه رو اینطوری میگه: قالب ریشه، قالب بلاگ رو در بر میگیره، که خودش صفحهی بلاگ و صفحهی هر نوشته رو در بر میگیره. مثل جعبه توی جعبه: منوی اصلی سایت، بیرونیترین جعبه؛ نوار کناری مخصوص بلاگ، جعبهی وسط؛ و متن نوشته، تویترین جعبه.
تیکهی پویا: [slug]
طبق سند رسمی، تیکههای پویا (Dynamic Segments) اجازه میدن مسیرهایی بسازید که از روی داده تولید میشن. به جای اینکه برای هر نوشتهی وبلاگ، دستی یه پوشه بسازید، یه تیکهی پویا میسازید، که مسیرها رو بر اساس دادهی نوشتهها میسازه.
برای ساختنش، طبق همون سند، اسم پوشه رو توی کروشه میذارید؛ مثل [slug]. حالا app/blog/[slug]/page.tsx، صفحهی همهی نشانیهایی مثل /blog/my-first-post ـه. یه فایل، برای صد نوشته؛ همون قالب کلوچهی مسیر ریاکت، این بار برای صفحهها.
خوندن تیکهی پویا
صفحهی پویا، باید بدونه کدوم نوشته رو نشون بده. طبق سند رسمی، صفحه یه prop به اسم params میگیره، که مقدار تیکهی پویا رو داره. توی نسخهی تازه، params یه Promise ـه؛ یعنی باید با await بخونیدش: نوعش، طبق نمونهی سند، Promise<{ slug: string }> ـه.
پس یه صفحهی نوشته، یه کامپوننت سرور async ـه، که اول slug رو از params، با await، میگیره، بعد نوشتهی مربوط رو از دیتابیس میخونه، و نشونش میده. سند رسمی میگه قالبهای تودرتو توی تیکههای پویا هم، میتونن params رو بخونن. ایستگاه دوم، یه درس کامل دربارهی مسیرهای پویا داره.
تیکهی همهگیر
صفحهی ساختار پروژهی سند رسمی، دو شکل دیگه از تیکهی پویا رو هم نشون میده. [...slug]، با سه نقطه، تیکهی همهگیره (Catch-all): app/shop/[...slug]/page.tsx، هم /shop/clothing رو میگیره، هم /shop/clothing/shirts رو؛ هر چند تیکه که بعد از shop بیاد.
و [[...slug]]، با دو جفت کروشه، همهگیر اختیاریه: app/docs/[[...slug]]/page.tsx، علاوه بر همهی زیرمسیرها، خود /docs رو هم میگیره. اینها برای جاهاییان که عمق نشانی ثابت نیست؛ مثل دستهبندیهای تودرتوی یه فروشگاه، یا صفحههای یه مستند.
پارامترهای جستجو
پارامتر جستجو، بخشی از نشانیه که بعد از علامت سوال میاد؛ مثل ?page=2 یا ?sort=price. طبق سند رسمی، یه صفحهی کامپوننت سرور، اینها رو با prop ـی به اسم searchParams میخونه؛ و کامپوننتهای کلاینت، با hook ـی به اسم useSearchParams.
همون سند یه راهنمای کوتاه داره: searchParams رو وقتی به کار ببرید که پارامترها برای گرفتن دادهی صفحه لازمن، مثل صفحهبندی یا فیلتر از دیتابیس؛ و useSearchParams رو وقتی که فقط توی کلاینت به کار میرن، مثل فیلتر کردن فهرستی که قبلا رسیده. و یه هشدار: به کار بردن searchParams، صفحه رو پویا میکنه؛ چون برای خوندنش، یه درخواست واقعی لازمه.
رفتن بین صفحهها: Link
طبق سند رسمی، برای رفتن بین مسیرها، از کامپوننت Link استفاده میکنید؛ یه کامپوننت داخلی نکست جیاس، که تگ a ـی HTML رو گسترش میده، تا پیشبارگذاری و جابهجایی سمت کلاینت داشته باشه. از next/link واردش میکنید و با prop ـی href، مقصد رو میدید.
فرقش با یه تگ a معمولی اینه که با a، مرورگر کل صفحه رو از نو بارگذاری میکنه: قالب، منو و همهچیز. با Link، فقط بخشی از صفحه که عوض شده، عوض میشه؛ قالبها دستنخورده میمونن و حالتشون هم. برای پیوندهای داخل سایت، همیشه Link؛ برای پیوند به سایتهای دیگه، a معمولی.
پیشبارگذاری
طبق سند رسمی، پیشبارگذاری (Prefetching) یعنی بارگذاری یه مسیر، پشت صحنه، پیش از اینکه کاربر به اون بره. این کار، رفتن بین صفحهها رو آنی نشون میده؛ چون وقتی کاربر روی پیوند کلیک میکنه، دادهی صفحهی بعدی از قبل توی کلاینته.
همون سند میگه نکست جیاس، مسیرهایی که با Link پیوند داده شدن رو، وقتی وارد بخش دیدهشدنی صفحه میشن، خودکار پیشبارگذاری میکنه. برای مسیرهای ایستا، کل مسیر؛ برای مسیرهای پویا، یا هیچی، یا اگه فایل loading باشه، فقط بخشی ازش. دلیلش، طبق سند، اینه که سرور برای صفحههایی که شاید هیچوقت باز نشن، کار بیدلیل نکنه.
فایل loading و جریان
طبق سند رسمی، جریان (Streaming) اجازه میده سرور، بخشهایی از یه مسیر پویا رو، به محض آماده شدن، به کلاینت بفرسته؛ به جای اینکه منتظر ساخته شدن کل مسیر بمونه. یعنی کاربر زودتر چیزی میبینه، حتی اگه بخشهایی از صفحه هنوز در حال بارگذاری باشن.
برای به کار بردنش، طبق همون سند، یه فایل loading.tsx توی پوشهی مسیر میسازید. نکست جیاس، پشت صحنه، محتوای page.tsx رو توی یه مرز Suspense میپیچه؛ تا وقتی صفحه آماده نشده، چیزی که loading برمیگردونه، مثلا یه اسکلت خاکستری از صفحه، نشون داده میشه. سند میگه فایدهش، جابهجایی فوری و بازخورد دیداری به کاربره.
فایلهای ویژهی هر مسیر
طبق صفحهی ساختار پروژه، اینها فایلهای ویژهی App Router ـن:
- layout: قالب مشترک.
- page: صفحهی مسیر.
- loading: رابط بارگذاری.
- not-found: رابط «پیدا نشد».
- error: رابط خطا.
- global-error: رابط خطای کل سایت.
- route: نقطهی API.
- template: قالبی که با هر جابهجایی، دوباره کشیده میشه.
- default: صفحهی جایگزین برای مسیرهای موازی.
همون صفحه، کوتاه میگه: page برای نشون دادن یه مسیر، layout برای بخش مشترک مثل سربرگ و منو، loading برای اسکلت، error برای مرز خطا، و route برای API.
ترتیب فایلهای ویژه
طبق صفحهی ساختار پروژه، کامپوننتهای فایلهای ویژه، با یه ترتیب مشخص، توی هم قرار میگیرن؛ از بیرون به درون: layout، بعد template، بعد error که یه مرز خطای ریاکته، بعد loading که یه مرز Suspense ـه، بعد not-found، و آخر، page یا یه layout تودرتو.
یعنی خطایی که توی page پیش بیاد، error همون پوشه میگیرتش؛ ولی قالب همون پوشه، بیرون از این مرزه و سالم میمونه. و همون سند میگه این ترتیب، توی مسیرهای تودرتو تکرار میشه: کامپوننتهای هر تیکه، توی کامپوننتهای تیکهی پدرش قرار میگیرن. ایستگاه دوم، یه درس کامل دربارهی loading، error و not-found داره.
گروه مسیر: (پرانتز)
طبق صفحهی ساختار پروژه، میتونید کد رو، بی اینکه نشانیها عوض بشن، با گروه مسیر (Route Group) مرتب کنید؛ یعنی پوشهای که اسمش توی پرانتزه. مثالهای سند: app/(marketing)/page.tsx، نشانی / رو میسازه، چون اسم گروه از نشانی حذف میشه؛ و app/(shop)/cart/page.tsx، نشانی /cart رو.
همون سند میگه فایدهی اصلی گروه، مشترک کردن قالبه: همهی صفحههای توی گروه (shop)، میتونن یه قالب مشترک داشته باشن، مثلا با سبد خرید کنار صفحه؛ بی اینکه کلمهی shop توی نشانیشون بیاد. برای سایتهایی که بخشهای مختلفشون ظاهر متفاوت دارن، خیلی بهدردبخوره.
پوشهی خصوصی: _خط زیر
طبق سند رسمی، با گذاشتن یه خط زیر اول اسم پوشه، مثل _components، یه پوشهی خصوصی (Private Folder) میسازید؛ که به سیستم مسیریابی میگه این پوشه، یه جزئیات پیادهسازیه و نباید بهعنوان مسیر در نظر گرفته بشه؛ هم خودش، هم همهی زیرپوشههاش.
مثالهای صفحهی ساختار پروژه: app/blog/_components/Post.tsx و app/blog/_lib/data.ts؛ هیچکدوم نشانی نمیسازن، و جای امنی برای کامپوننتها و ابزارهای همون بخشن. سند میگه این پوشهها، برای جدا کردن منطق رابط کاربری از منطق مسیریابی، و مرتب نگه داشتن پروژه، مفیدن.
فایلها، کنار صفحهها
طبق سند رسمی، چون یه مسیر فقط با page یا route عمومی میشه، و فقط محتوای همین دو به کلاینت میرسه، میتونید فایلهای دیگهی پروژه رو، با خیال راحت، کنار صفحهها، توی پوشههای app، بذارید؛ بی اینکه تصادفی نشانی بسازن. به این، همجا گذاشتن (Colocation) میگن.
مثلا کامپوننتهایی که فقط توی صفحهی بلاگ به کار میرن، میتونن توی خود پوشهی blog باشن. همون سند میگه پوشههای خصوصی، برای این کار لازم نیستن؛ ولی کمک میکنن واضحتر باشه. و اضافه میکنه که اگه ترجیح میدید، میتونید همهی این فایلها رو بیرون از app هم نگه دارید؛ نکست جیاس، دربارهی چیدن پروژه، نظر خاصی نداره.
مسیرهای موازی و رهگیر
صفحهی ساختار پروژه، دو امکان پیشرفتهتر رو هم اسم میبره، که برای الگوهای خاص رابط کاربریان. مسیرهای موازی، با پوشهای که اسمش با @ شروع میشه، مثل @sidebar، یه جای نامدار توی قالب پدر میسازن؛ مثلا یه نوار کناری و محتوای اصلی، که هر کدوم مسیر خودشون رو دارن.
مسیرهای رهگیر، با الگوهایی مثل (.) و (..)، اجازه میدن یه مسیر دیگه رو، توی قالب فعلی نشون بدید، بی اینکه نشانی عوض بشه؛ مثال سند: نشون دادن جزئیات یه عکس، به شکل یه پنجرهی بازشو. اینها رو الان لازم ندارید؛ ایستگاه دوم، یه درس دربارهی گروه و مسیر موازی داره.
نوعهای آماده برای صفحه و قالب
یه خبر خوب برای کار با تایپاسکریپت: طبق سند رسمی، نکست جیاس نوعهای کمکیای داره که params و جاهای نامدار رو، از ساختار مسیرهاتون، حدس میزنن. PageProps، برای props یه صفحه، با params و searchParams؛ و LayoutProps، برای props یه قالب، با children و جاهای نامدار.
همون سند میگه این نوعها، سراسری در دسترسن و موقع اجرای dev، build یا یه فرمان مخصوص ساختن نوع، ساخته میشن. یعنی اگه یه روز، اسم پوشهی [slug] رو به [id] عوض کنید، نوع params هم خودش عوض میشه؛ و هر جا هنوز slug نوشته باشید، ویرایشگر خطا میده.
همین کار، توی ریاکت خالی
برای اینکه ارزش App Router رو بهتر ببینید، فکر کنید همین سایت کوچیک رو با پروژهی Vite مسیر ریاکت میخواستید بسازید. اول یه کتابخونهی مسیریابی نصب میکردید؛ بعد توی کد، یه فهرست مینوشتید که هر نشانی، کدوم کامپوننت رو نشون بده؛ بعد قالبها رو دستی دور صفحهها میپیچیدید؛ و برای هر صفحهی پویا، خودتون پارامتر رو از نشانی میخوندید.
هیچکدوم از اینها سخت نیست؛ ولی همهش کاریه که باید نوشته، نگهداری و با بقیهی بخشها هماهنگ بشه. توی App Router، فهرست مسیرها، خود پوشههاست؛ و چیزی برای ناهماهنگ شدن نمیمونه. این، همون «مسیریابی با سیستم فایل» ـه که درس قبل، از سند رسمی ریاکت، یکی از راههای تعریف مسیریاب دونست.
اسم پوشهها و نشانی خوب
چون اسم پوشهها، همون نشانی سایته، انتخابشون مهمه. چند قاعدهی ساده: اسمها انگلیسی، با حروف کوچیک، و کلمهها با خط تیره جدا؛ مثل about-us، نه AboutUs یا about_us. نشانی کوتاه و قابل فهم، هم برای کاربر خوبه، که میتونه حدس بزنه صفحه دربارهی چیه، و هم برای موتورهای جستجو.
و چون عوض کردن یه نشانی، بعد از انتشار، پیوندهای قدیمی رو خراب میکنه، بهتره از اول، با دقت انتخابشون کنید. ایستگاه هفتم، سئو و متادیتا، بیشتر دربارهی نشانی خوب حرف میزنه؛ فعلا فقط یادتون باشه که توی App Router، هر بار که یه پوشه میسازید، در واقع دارید یه نشانی عمومی انتخاب میکنید.
نقشهی یه سایت کوچیک
بیاید همهی اینها رو کنار هم بذاریم، برای یه سایت شخصی کوچیک:
- app/layout.tsx: قالب ریشه، با منو و پانویس.
- app/page.tsx: صفحهی اصلی، نشانی /.
- app/about/page.tsx: دربارهی من، نشانی /about.
- app/blog/layout.tsx: قالب بلاگ، با فهرست نوشتهها کنارش.
- app/blog/page.tsx: فهرست نوشتهها، نشانی /blog.
- app/blog/[slug]/page.tsx: هر نوشته، مثل /blog/hello.
- app/blog/[slug]/loading.tsx: اسکلت صفحهی نوشته.
- app/blog/_components/PostCard.tsx: کارت نوشته؛ بی نشانی.
هشت فایل، و کل نقشهی سایت، بی یه خط تنظیم مسیریابی.
جواب کوتاه
اگه کسی پرسید «App Router چیه»:
App Router، مسیریاب نکست جیاس بر پایهی سیستم فایله، که از کامپوننتهای سرور و Suspense ریاکت استفاده میکنه. هر پوشه توی app، یه تیکه از نشانیه؛ page صفحهی اون نشانی رو میسازه و layout بخش مشترک چند صفحه رو. پوشهای مثل [slug]، تیکهی پویاست، و Link، رفتن سریع بین صفحهها، با پیشبارگذاری.
چند باور رایج
- «هر پوشه توی app، خودش یه صفحهست.» فقط با page یا route عمومی میشه.
- «قالب با هر جابهجایی، از نو ساخته میشه.» حالتش رو نگه میداره؛ template این کار رو میکنه.
- «برای هر نوشته، یه پوشهی جدا لازمه.» یه [slug] برای همه.
- «تگ a و Link یه کار میکنن.» Link بی بارگذاری کامل، با پیشبارگذاری.
- «اسم پوشهی گروه توی نشانی میاد.» پرانتز، از نشانی حذف میشه.
یه مثال
بهار، یه سایت کوچیک برای کارگاه سفالگریش میساخت: صفحهی اصلی، کلاسها، و یه صفحه برای هر کلاس. اول، برای هر کلاس، یه پوشهی جدا ساخت: pottery-1، pottery-2 و همینطور؛ و هر بار که یه کلاس اضافه میشد، یه پوشه و یه فایل کپی میکرد. تا اینکه یه روز، یه تغییر کوچیک توی شکل صفحهها، دوازده جا رو عوض کرد.
بعد از خوندن همین درس، همهی اون پوشهها رو با یه app/classes/[slug]/page.tsx عوض کرد، که اطلاعات هر کلاس رو از یه فهرست میخوند. یه قالب هم برای بخش کلاسها ساخت، با فهرست کلاسها کنار صفحه. حالا اضافه کردن یه کلاس، فقط یه ردیف توی فهرسته؛ و تغییر شکل صفحهها، فقط یه فایل.
تمرین امروز
امروز، نقشهی سایت شخصیتون رو با پوشهها بسازید.
- توی پروژهی my-app نکست جیاس، پوشهی about رو با یه page.tsx بسازید و /about رو ببینید.
- پوشهی blog رو بسازید، بی page؛ /blog رو باز کنید و صفحهی «پیدا نشد» رو ببینید. بعد page.tsx رو اضافه کنید.
- توی blog، پوشهی [slug] رو با یه page.tsx بسازید که params رو با await بخونه و slug رو نشون بده؛ /blog/hello رو امتحان کنید.
- توی قالب ریشه، دو Link به / و /blog بذارید و بینشون جابهجا بشید.
- یه app/blog/layout.tsx با یه متن ثابت بسازید و ببینید روی کدوم صفحهها میاد.
درس بعدی این مسیر، صفحه و قالب رو عمیقتر باز میکنه.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- App Router، مسیریاب بر پایهی پوشهها توی app ـه.
- هر پوشه یه تیکه از نشانی؛ با page، عمومی میشه.
- layout، بخش مشترکه و با جابهجایی، دوباره کشیده نمیشه.
- پوشهی [slug]، یه صفحهی پویا برای همهی دادهها.
- Link، رفتن سریع بین صفحهها، با پیشبارگذاری.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.