هاست ابری هم، هاست اشتراکی است. سرور ابری، مال خودتان.

ابر یعنی چه؟

در گذشته، هر سرور یک دستگاه فیزیکی بود در یک قفسه‌ی دیتاسنتر. اگر سرور خراب می‌شد، سایت تا تعمیر یا تعویض آن خاموش بود. اگر سایت بزرگ می‌شد، باید سرور بزرگ‌تری می‌خریدید و همه‌چیز را جابه‌جا می‌کردید، که چند روز طول می‌کشید.

ابر این مدل را عوض کرد. شرکت ابری صدها سرور فیزیکی را کنار هم می‌گذارد و با نرم‌افزاری به اسم «مجازی‌ساز» همه را مثل یک انبار بزرگ پردازنده، حافظه و دیسک می‌بیند. از این انبار، سرورهای مجازی ساخته می‌شوند. هر سرور مجازی هر وقت لازم شد بزرگ یا کوچک می‌شود، اگر دستگاه فیزیکی زیرش مشکل پیدا کند به دستگاه دیگری منتقل می‌شود، و می‌شود از کل دیسکش در چند ثانیه عکس گرفت.

یک مثال روزمره: به‌جای خریدن یک ماشین، از یک ناوگان بزرگ ماشین کرایه می‌کنید. اگر ماشین شما خراب شد، ناوگان یکی دیگر می‌دهد. اگر مسافر بیشتری داشتید، ماشین بزرگ‌تری برمی‌دارید. ولی کرایه کردن ماشین، با سوار شدن یک صندلی در اتوبوس همان ناوگان، فرق دارد؛ هر دو «از ناوگان»‌اند. در ماشین کرایه‌ای، مسیر و سرعت و توقف دست خودتان است؛ در اتوبوس، با بقیه‌ی مسافرها و برنامه‌ی راننده جلو می‌روید، هر چقدر هم اتوبوس نو و تمیز باشد.

سه چیزی که «ابری» نامیده می‌شوند

اولی «سرور ابری» است؛ یک سرور مجازی که روی زیرساخت ابری ساخته شده. پردازنده و حافظه‌اش مال شماست، سیستم‌عاملش مال شماست، و دسترسی کامل به آن دارید. این همان ماشین کرایه‌ای است.

دومی «هاست ابری» است. در بیشتر موارد، این همان هاست اشتراکی است؛ یک سرور، با صدها سایت، با پنل مدیریت و سقف مصرف، که خود آن سرور یک سرور ابری است. یعنی ابر به شرکت هاستینگ کمک کرده که سرورش را راحت‌تر نگه دارد، ولی شما هنوز یک صندلی در اتوبوس دارید. بعضی شرکت‌ها هم به پلن‌هایی که چند سرور پشتشان است و سایت‌ها را بینشان پخش می‌کنند، هاست ابری می‌گویند؛ باز هم سایت شما با سایت‌های دیگر شریک است.

سومی «پلتفرم ابری» است، که گاهی آن را هم هاست ابری می‌نامند. اینجا شما کد برنامه‌تان را می‌دهید، مثلا یک برنامه‌ی پایتون، Node یا یک بسته‌ی Docker، و پلتفرم خودش آن را اجرا می‌کند، بی اینکه سرور را ببینید. برای برنامه‌نویس‌ها راحت است، ولی برای وردپرس معمولا انتخاب رایجی نیست و هزینه‌اش با بزرگ شدن سریع بالا می‌رود.

چرا هاست ابری هنوز اشتراکی است؟

مهم‌ترین سوالی که درباره‌ی هر پلن باید پرسید، این است که سیستم‌عامل مال کیست. اگر شما و صدها سایت دیگر روی یک سیستم‌عامل هستید، یک PHP مشترک، یک دیتابیس مشترک و یک وب‌سرور مشترک دارید؛ هاست اشتراکی است، با هر اسمی. اینکه آن سیستم‌عامل روی یک سرور فیزیکی نشسته یا روی ابر، برای سایت شما فرق کمی دارد.

بله، هاست ابری چند مزیت دارد. اگر دستگاه فیزیکی خراب شود، سرور هاستینگ معمولا سریع‌تر روی دستگاه دیگری بالا می‌آید. شرکت هاستینگ می‌تواند سرور را بی دردسر بزرگ‌تر کند. ولی سهم شما از آن سرور، هنوز یک سقف مصرف است، نه سهم رزروشده، و رفتار همسایه‌ها هنوز روی سرعت شما اثر دارد.

سرور ابری چه چیزی می‌دهد؟

سرور ابری همه‌ی مزیت‌های ابر را دارد، به اضافه‌ی اینکه کل سرور مال شماست. پردازنده و حافظه برای شما رزرو شده، سیستم‌عامل را خودتان انتخاب و تنظیم می‌کنید، و هر نرم‌افزاری که لازم دارید نصب می‌کنید. برای وردپرس، یعنی می‌شود PHP، دیتابیس و کش را دقیقا برای همان سایت تنظیم کرد، و ردیسی داشت که فقط مال همان سایت است.

مزیت‌های ابری هم سر جایش است. اگر سایت بزرگ شد، با چند دقیقه خاموش و روشن کردن، هسته و حافظه‌ی بیشتری می‌گیرد. پیش از هر تغییر بزرگ، از کل سرور عکس می‌گیرید و اگر چیزی خراب شد، در چند دقیقه به عقب برمی‌گردید. و اگر دستگاه فیزیکی مشکل پیدا کند، زیرساخت ابری سرور را جای دیگری بالا می‌آورد.

سرور ابری یا سرور مجازی؟

این دو اسم خیلی وقت‌ها به یک چیز اشاره می‌کنند. سرور مجازی یعنی سروری که روی یک دستگاه فیزیکی، کنار چند سرور مجازی دیگر، با منابع رزروشده ساخته شده. سرور ابری همان است، روی زیرساختی که چند دستگاه فیزیکی را به هم وصل کرده و می‌تواند سرور را بینشان جابه‌جا کند.

فرق عملی اصلی، معمولا در دیسک است. در سرور مجازی کلاسیک، دیسک روی همان دستگاه فیزیکی است؛ خیلی سریع، ولی اگر دستگاه خراب شود، باید از پشتیبان برگردید. در سرور ابری، دیسک معمولا روی یک انبار شبکه‌ای است که داده را روی چند دستگاه کپی می‌کند؛ خیلی مطمئن، ولی هر خواندن و نوشتن از شبکه رد می‌شود و کمی کندتر است.

دیسک شبکه‌ای و دیسک محلی

این تفاوت برای وردپرس مهم است. دیتابیس وردپرس هزاران خواندن و نوشتن کوچک انجام می‌دهد، و هر کدام روی دیسک شبکه‌ای چند ده یا چند صد میکروثانیه بیشتر طول می‌کشد. روی یک سایت کوچک فرقش دیده نمی‌شود، ولی روی یک فروشگاه با دیتابیس سنگین، می‌تواند حس شود.

راه حلش ساده است؛ حافظه‌ی کافی، تا دیتابیس بیشتر جواب‌ها را از حافظه بدهد و کمتر سراغ دیسک برود. اگر دیتابیس و کش درست تنظیم شده باشند، بیشتر سوال‌ها اصلا به دیسک نمی‌رسند، و فرق دیسک شبکه‌ای و محلی کم می‌شود. اینکه دیسک‌ها چطور کار می‌کنند و NVMe چه فرقی می‌سازد، در درس NVMe کامل گفته‌ایم؛ آنجا هم دیدیم که بسیاری از دیسک‌های ابری پشت صحنه، NVMe‌هایی‌اند که از راه شبکه وصل شده‌اند.

مجازی‌ساز چطور کار می‌کند؟

مجازی‌ساز نرم‌افزاری است که روی دستگاه فیزیکی اجرا می‌شود و به هر سرور مجازی وانمود می‌کند یک کامپیوتر کامل است. هر سرور مجازی چند «پردازنده‌ی مجازی» می‌گیرد، که به آن vCPU می‌گویند. هر vCPU در عمل یک رشته‌ی پردازنده‌ی واقعی است که مجازی‌ساز به نوبت به سرورهای مجازی می‌دهد. جزئیاتش را در درس پردازنده دیده‌ایم.

نکته اینجاست که شرکت‌های ابری گاهی بیشتر از تعداد رشته‌های واقعی، vCPU می‌فروشند؛ چون می‌دانند همه‌ی سرورها هم‌زمان با تمام قدرت کار نمی‌کنند. به این کار «فروش بیش از ظرفیت» می‌گویند. وقتی همه هم‌زمان شلوغ شوند، سرور مجازی شما باید منتظر نوبتش بماند. سیستم‌عامل این انتظار را با عددی به اسم steal نشان می‌دهد، یعنی «زمانی که از ما دزدیده شد». اگر این عدد روی سرور شما مدام چند درصد است، یعنی دستگاه فیزیکی بیش از ظرفیت فروخته شده.

پس حتی در سرور ابری، کیفیت ابر مهم است. ابرهای خوب یا بیش از ظرفیت نمی‌فروشند، یا پلن‌هایی با «هسته‌ی اختصاصی» دارند که رشته‌ی واقعی را فقط به شما می‌دهند. ولی حتی در بدترین حالت، سهم شما رزروشده‌تر از هاست اشتراکی است، چون همسایه‌ها سرورهای جدا هستند، نه سایت‌هایی روی سیستم‌عامل شما.

سقف دیسک در ابر

بیشتر ابرها برای هر دیسک شبکه‌ای یک سقف سرعت می‌گذارند؛ چند IOPS، یعنی چند خواندن و نوشتن کوچک در ثانیه، و چند مگابایت در ثانیه. گاهی این سقف به اندازه‌ی دیسک بستگی دارد؛ دیسک بزرگ‌تر، سقف بالاتر. یعنی یک سرور با دیسک ۴۰ گیگابایتی ممکن است سقف IOPS پایین‌تری از همان سرور با دیسک ۱۰۰ گیگابایتی داشته باشد.

برای وردپرس، این سقف معمولا وقتی حس می‌شود که حافظه کم است و دیتابیس مجبور است مدام از دیسک بخواند، یا وقتی پشتیبان‌گیری وسط روز اجرا می‌شود. پیش از خرید، سقف IOPS پلن را بپرسید، و در پیکربندی، حافظه‌ی دیتابیس را طوری تنظیم کنید که کمتر به دیسک تکیه کند.

مدیریت‌شده یا بی‌مدیریت

سرورهای ابری دو جور فروخته می‌شوند. «بی‌مدیریت» یعنی سرور را تحویل می‌گیرید و همه‌چیز با خودتان است؛ نصب، تنظیم، امنیت و به‌روزرسانی. «مدیریت‌شده» یعنی شرکت ابری یا یک تیم دیگر، ماهانه، نگهداری سرور را هم انجام می‌دهد، با هزینه‌ی ماهانه‌ی بیشتر.

راه سومی هم هست که برای بیشتر سایت‌ها منطقی‌تر است؛ سرور بی‌مدیریت می‌خرید، یک بار درست پیکربندی می‌شود، و چیزهایی که نگهداری می‌خواهند، مثل به‌روزرسانی امنیتی، تمدید گواهی و پشتیبان، خودکار تنظیم می‌شوند. بعد از آن، سرور سال‌ها بی دخالت کار می‌کند، و فقط برای تغییرهای بزرگ سراغش می‌روید.

دیوار آتش و شبکه‌ی ابر

ابرها معمولا یک دیوار آتش بیرون از خود سرور هم دارند، که در پنل ابر تنظیم می‌شود. این دیوار پیش از رسیدن هر درخواست به سرور، تصمیم می‌گیرد اجازه بدهد یا نه. یعنی حتی اگر یک نرم‌افزار روی سرور اشتباهی یک درگاه را باز بگذارد، دیوار ابر جلوی آن را از بیرون می‌گیرد. برای سرور وردپرس، معمولا فقط درگاه‌های وب (۸۰ و ۴۴۳) برای همه باز است، و درگاه مدیریت سرور فقط برای آدرس‌های مشخص.

بعضی ابرها شبکه‌ی خصوصی هم دارند؛ چند سرور شما با هم از راهی حرف می‌زنند که به اینترنت راه ندارد. اگر روزی دیتابیس را روی سرور جدا بگذارید، این شبکه‌ی خصوصی همان راهی است که دیتابیس از آن صدا زده می‌شود، و هیچ‌وقت روی اینترنت باز نیست.

تصویرهای آماده

خیلی از ابرها «تصویر آماده»ی وردپرس دارند؛ با یک کلیک، سروری با وردپرس نصب‌شده تحویل می‌گیرید. برای شروع آزمایشی خوب است، ولی این تصویرها برای همه‌ی سایت‌ها یک‌جور ساخته شده‌اند؛ تنظیم PHP و دیتابیس روی حالت متوسط است، و چیزهایی مثل ردیس، کش صفحه، پشتیبان در جای جدا و تمدید خودکار گواهی، معمولا یا نیستند یا باید خودتان درستشان کنید. تصویر آماده یعنی وردپرس نصب شده؛ نه اینکه سرور برای سایت شما پیکربندی شده.

کدام منطقه؟

ابرهای بزرگ دیتاسنترهایی در چند منطقه دارند. سرور را در منطقه‌ای بسازید که به بیشتر مشتری‌هایتان نزدیک‌تر است؛ هر هزار کیلومتر فاصله، چند میلی‌ثانیه به رفت و برگشت هر درخواست اضافه می‌کند، و یک صفحه چندین رفت و برگشت لازم دارد. برای سایتی که مشتری‌اش در ایران است، سرور داخل ایران معمولا بهترین است؛ برای مشتری بیرون، نزدیک‌ترین منطقه به آن‌ها.

پرداخت ساعتی

یکی از ویژگی‌های ابر، پرداخت ساعتی است؛ سرور را روشن می‌کنید و برای هر ساعتی که روشن است پول می‌دهید. برای آزمایش، برای کارهای کوتاه، یا برای بزرگ کردن موقت سرور در روز کمپین، عالی است. سرور را برای سه روز کمپین بزرگ‌تر می‌کنید و فقط پول همان سه روز را می‌دهید.

ولی برای سایتی که شبانه‌روز روشن است، پرداخت ساعتی معمولا ارزان‌تر از ماهانه نیست؛ گاهی گران‌تر هم هست. چند هزینه‌ی دیگر هم هست که در پرداخت ساعتی جدا حساب می‌شوند؛ ترافیک خروجی، فضای عکس‌ها، آدرس IP و پشتیبان. پیش از انتخاب، جمع یک ماه کامل را حساب کنید، نه قیمت یک ساعت را.

بزرگ کردن خودکار، واقعیت یا تبلیغ؟

بعضی تبلیغ‌ها می‌گویند هاست ابری «خودکار با ترافیک شما بزرگ می‌شود». در عمل، برای وردپرس روی هاست اشتراکی، این یعنی سقف مصرف شما شاید در لحظه‌های شلوغ کمی بالاتر برود، اگر سرور جا داشته باشد. چیزی که واقعا بزرگ می‌شود، سرور شرکت هاستینگ است، نه سهم شما.

بزرگ شدن واقعی برای وردپرس دو جور است. یکی بزرگ کردن خود سرور؛ هسته و حافظه‌ی بیشتر. این روی سرور ابری ساده است و چند دقیقه طول می‌کشد. دیگری اضافه کردن چند سرور کنار هم که درخواست‌ها بینشان پخش شود. این برای وردپرس ممکن است، ولی کار پیکربندی زیادی می‌خواهد؛ فایل‌ها، نشست‌ها و کش باید بین سرورها مشترک باشند. برای بیشتر سایت‌ها و حتی فروشگاه‌های بزرگ، یک سرور خوب‌تنظیم‌شده کافی است.

ابر هیچ‌وقت خاموش نمی‌شود؟

تبلیغ‌ها گاهی می‌گویند «ابر هیچ‌وقت خاموش نمی‌شود». ابر دستگاه‌های فیزیکی را بی‌اهمیت می‌کند؛ اگر یکی خراب شود، سرور روی دیگری بالا می‌آید. ولی خود زیرساخت ابری هم گاهی دچار مشکل می‌شود؛ شبکه‌ی دیتاسنتر، انبار دیسک شبکه‌ای، یا خطای انسانی در به‌روزرسانی. قطعی‌های بزرگ ابرهای معروف دنیا، هر سال خبر می‌شوند.

پس هیچ سروری، ابری یا نه، جای پشتیبان را نمی‌گیرد. عکس سرور که ابر می‌گیرد، معمولا روی همان زیرساخت است؛ اگر کل زیرساخت مشکل داشته باشد، عکس هم در دسترس نیست. پشتیبان واقعی باید جایی جدا از خود سرور نگه داشته شود.

عکس سرور و پشتیبان، فرقشان چیست؟

عکس سرور یعنی کپی کامل دیسک در یک لحظه. برای برگشتن سریع بعد از یک به‌روزرسانی خراب عالی است؛ چند دقیقه و همه‌چیز سر جایش است. ولی عکس یک کپی از کل دیسک است، معمولا روی همان زیرساخت، و برای برگرداندن یک فایل یا یک جدول، باید کل سرور را برگردانید.

پشتیبان یعنی کپی فایل‌ها و دیتابیس سایت، که جای دیگری نگه داشته می‌شود و می‌شود یک بخش را جدا برگرداند. یک سایت جدی هر دو را لازم دارد؛ عکس پیش از هر تغییر بزرگ، و پشتیبان روزانه در جایی جدا.

هاست ابری ایران

ابرهای داخل ایران هم سرور ابری می‌دهند، هم هاست ابری. اگر مشتری‌های شما در ایران‌اند، سرور داخل ایران سایت را با فاصله‌ی کمتر به آن‌ها می‌رساند. در صفحه‌ی هاست ایران این انتخاب را کامل گفته‌ایم. نکته‌ای که اینجا مهم است، این است که هم ابر داخلی و هم ابر خارجی، می‌توانند به شما یک سرور کامل بدهند یا یک صندلی در اتوبوس؛ انتخاب اصلی، همان اشتراکی یا اختصاصی بودن است.

ابر و قطعی اینترنت بین‌الملل

یک سوال که زیاد پرسیده می‌شود، این است که اگر اینترنت بین‌الملل کند یا قطع شود، سایت روی ابر داخلی چه می‌شود. سرور داخل ایران برای بازدیدکننده‌ی داخل ایران، در چنین روزهایی هم در دسترس می‌ماند. ولی سایت هم باید طوری ساخته شده باشد که به سرویس‌های خارجی وابسته نباشد؛ فونتی که از سرور خارجی بار می‌شود، اسکریپتی که از یک سرویس بیرونی می‌آید، یا افزونه‌ای که برای هر صفحه از یک سرور خارجی چیزی می‌پرسد، می‌تواند کل صفحه را منتظر نگه دارد. در پیکربندی سرور، این وابستگی‌ها پیدا و تا جایی که می‌شود، روی خود سرور آورده می‌شوند.

هاست ابری رایگان و ارزان

پلن‌های رایگان «ابری» هم هست، بیشتر برای آزمایش یا یاد گرفتن. سقف‌هایشان خیلی پایین است، معمولا سرور بعد از مدتی بی‌کاری خاموش می‌شود و درخواست بعدی چند ثانیه طول می‌کشد تا بیدار شود، و پشتیبان درستی ندارند. برای سایتی که قرار است مشتری بیاورد مناسب نیستند.

هاست ابری ارزان هم معمولا یعنی سایت‌های بیشتر روی همان سرور. ارزان‌ترین سرور ابری کامل، با منابع رزروشده، در مهر ۱۴۰۵ داخل ایران حدود یک میلیون و ۱۶۰ هزار تومان در ماه بود برای ۲ هسته و ۴ گیگابایت حافظه؛ تقریبا هم‌اندازه‌ی پلن‌های معروف هاست وردپرس و ووکامرس.

داکر، پایتون و Node روی ابر

اگر برنامه‌ی شما وردپرس نیست، بلکه یک پروژه‌ی اختصاصی با Next.js، Node، پایتون یا یک بسته‌ی Docker است، هاست اشتراکی معمولا اصلا جواب نمی‌دهد. این برنامه‌ها باید دائم روشن باشند و پورت خودشان را داشته باشند، چیزی که هاست‌های اشتراکی برای آن ساخته نشده‌اند.

برای این پروژه‌ها، دو راه هست. پلتفرم ابری، که کد را می‌گیرد و اجرا می‌کند، برای شروع راحت است ولی با بزرگ شدن گران و محدود می‌شود. یا یک سرور ابری که برای همان پروژه پیکربندی شده، با اجرای دائمی، پراکسی، HTTPS، کش و به‌روزرسانی بی قطعی. این کار دوم را در پیکربندی سرور Next.js و پروژه‌ی اختصاصی انجام می‌دهیم.

قفل نشدن در یک ابر

یک نکته که کمتر به آن فکر می‌شود، این است که اگر روزی بخواهید ابرتان را عوض کنید، چقدر سخت است. پلتفرم‌های ابری که کد را می‌گیرند و اجرا می‌کنند، معمولا ابزارها و سرویس‌های مخصوص خودشان را دارند؛ دیتابیس مخصوص، صف مخصوص، انبار فایل مخصوص. هر چه بیشتر از آن‌ها استفاده کنید، رفتن به جای دیگر سخت‌تر می‌شود.

سرور ابری با سیستم‌عامل معمولی لینوکس، این مشکل را ندارد. همان پیکربندی روی هر ابر دیگری، داخل یا خارج، یا حتی روی یک سرور اختصاصی، عینا ساخته می‌شود. اگر قیمت یک ابر بالا رفت یا کیفیتش پایین آمد، سایت را با همان روش انتقال بی قطعی، به ابر دیگری می‌برید.

انتقال به سرور ابری

انتقال از هاست ابری به سرور ابری، همان روش هر انتقال دیگری است. سرور تازه را کامل می‌سازیم و تنظیم می‌کنیم، نسخه‌ای از سایت را کنار سایت فعلی رویش بالا می‌آوریم و همه‌ی صفحه‌ها و فرم‌ها و در فروشگاه، مسیر خرید، را تست می‌کنیم. سایت اصلی در این مدت روی هاست کار می‌کند. بعد در یک ساعت خلوت، آخرین تغییرها را منتقل می‌کنیم و دامنه را به سرور تازه می‌بریم. چون DNS از قبل برای تغییر سریع آماده شده، رفتن در چند دقیقه تمام می‌شود و سایت در این مدت باز است.

پیش از خرید هاست ابری چه بپرسیم؟

پیش از هر پلن «ابری»، این سوال‌ها را بپرسید. سیستم‌عامل فقط مال من است یا با سایت‌های دیگر شریکم. پردازنده و حافظه سقف‌اند یا رزروشده. دیسک محلی است یا شبکه‌ای، و چند IOPS دارد. پرداخت ساعتی است یا ماهانه، و ترافیک، IP، عکس سرور و پشتیبان جدا حساب می‌شوند یا نه. پشتیبان کجا نگه داشته می‌شود، روی همان زیرساخت یا جای جدا. و اگر بخواهم سرور را بزرگ کنم، چقدر طول می‌کشد و سایت چقدر خاموش می‌شود.

اگر جواب سوال اول «شریک» است، فرقی نمی‌کند اسمش ابری باشد یا نه؛ هاست اشتراکی است.

برای وردپرس و ووکامرس کدام؟

برای یک وبلاگ یا سایت معرفی کوچک، هاست اشتراکی، ابری یا نه، می‌تواند کافی باشد. ولی وقتی سایت بزرگ شد، فروشگاه شد، یا پیشخوانش کند شد، یک سرور ابری یا مجازی با منابع رزروشده و پیکربندی مخصوص، با تقریبا همان پول ماهانه، تفاوت اصلی را می‌سازد. فرق‌ها را برای هاست وردپرس و هاست ووکامرس جداگانه هم نوشته‌ایم.

سرور ابری را چه کسی تنظیم می‌کند؟

سرور ابری خام، فقط یک سیستم‌عامل خالی است. اگر کسی آن را برای وردپرس تنظیم نکند، می‌تواند از یک هاست خوب هم کندتر و ناامن‌تر باشد. این همان دلیلی است که خیلی‌ها با وجود قیمت برابر، سراغ سرور نمی‌روند.

پیکربندی سرور وردپرس ما همین کار را انجام می‌دهد. سرور را از صفر، برای همان سایت، می‌سازیم؛ سیستم‌عامل امن با دسترسی فقط با کلید، وب‌سرور، PHP جدید با OPcache، تعداد پردازش‌ها به اندازه‌ی حافظه، دیتابیس با حافظه‌ی کافی، ردیس فقط برای همان سایت، کش صفحه، HTTPS با تمدید خودکار، دیوار آتش، به‌روزرسانی امنیتی خودکار و پشتیبان روزانه در جای جدا. بعد سایت را بی قطعی، کنار سایت فعلی، منتقل می‌کنیم.

سرور را خودتان، به نام خودتان، از هر ابری که بخواهید می‌خرید؛ ما فقط یک بار تنظیمش می‌کنیم. هزینه‌ی این کار ثابت و یک‌باره ۱۵ میلیون تومان است، ۳ روز طول می‌کشد، پرداخت پس از انجام پروژه و رضایت ۱۰۰ درصد شماست، ۷ روز پشتیبانی رایگان دارد و در پایان گزارش PDF همه‌ی کارها را تحویل می‌گیرید.

جمع‌بندی

«ابری» یک کلمه‌ی خوب است، ولی چیزی درباره‌ی اینکه سایت شما با چند سایت دیگر شریک است نمی‌گوید. هاست ابری در بیشتر موارد هنوز اشتراکی است؛ سرور ابری، سرور کامل خودتان است با همه‌ی مزیت‌های ابر. برای سایتی که فروش می‌آورد، تفاوت اصلی نه در کلمه‌ی ابری، که در منابع رزروشده و پیکربندی درست است. اگر می‌خواهید بدانید سایت شما الان کجاست، اول یک تست سرعت رایگان بگیرید، و اگر وقتش رسیده، سفارش پیکربندی سرور را ثبت کنید.