هوش مصنوعی در تولید محتوا

خمیر آماده

خمیر آماده‌ی پیتزا رو دیدید؟ وقت آدم رو خیلی کم می‌کنه. ولی کسی خمیر خالی رو جای پیتزا سر سفره نمی‌ذاره. مواد، ادویه و پختنش با خودتونه:

پیش‌نویسی که هوش مصنوعی می‌ده، همون خمیر آماده‌ست. اگه همونو بی دست زدن منتشر کنید، یه متن بی‌مزه و شبیه هزار تا متن دیگه می‌شه. ولی اگه تجربه و حرف خودتون رو بهش اضافه کنید، کارتون نصف شده و متن هم مال خودتونه.

کجا خوبه

این شش تا کار رو خوب انجام می‌ده:

جمله‌ی خوب برای هر کدوم رو توی درس پرامپت خوب دیدیم: بگید متن برای کیه، چه لحنی داره، و چقدر بلنده.

چی فقط از شما میاد

این‌ها رو هیچ ابزاری نمی‌تونه بده، چون فقط شما دارید:

1. تجربه‌ی خودتون. «ما توی گلفروشی‌مون دیدیم که …»؛ یه ماجرای واقعی از کار خودتون.
2. عکس واقعی. عکس خود جنس، خود مغازه، خود کار.
3. عدد و منبع درست. هوش مصنوعی عدد و منبع می‌سازه؛ همون توهمی که توی درس توهم دیدیم. هر عدد رو خودتون چک کنید.
4. نظر شما. «به نظر من این بهتره، چون …».
5. لحن شما. جوری که شما حرف می‌زنید، نه جوری که همه می‌نویسن.

گوگل چی می‌گه

خیلی‌ها می‌پرسن «گوگل محتوای هوش مصنوعی رو جریمه می‌کنه؟». گوگل سال ۲۰۲۳ خودش جواب داده:

گوگل می‌گه به کیفیت متن نگاه می‌کنه، نه به اینکه چطور ساخته شده؛ چه آدم نوشته باشه، چه با کمک هوش مصنوعی. چیزی که دنبالشه، چهار تا ویژگیه: تجربه، تخصص، اعتبار، و اینکه بشه بهش اعتماد کرد. یعنی همون چیزهایی که توی فصل قبل گفتیم فقط از شما میاد.

ولی یه خط قرمز هم گذاشته: اگه با هوش مصنوعی یا هر روش خودکاری، محتوا رو فقط برای بالا اومدن توی نتیجه‌های جست‌وجو بسازید، اسپمه. فرقش اینه: متن رو برای آدم‌ها می‌نویسید، یا برای گول زدن گوگل؟

محتوای سرسری

حالا یه کلمه‌ی تازه پیدا شده برای همون خمیر خالی که سر سفره گذاشته شده:

به انگلیسی بهش می‌گن «اسلاپ»؛ یعنی محتوایی که با هوش مصنوعی، سریع و زیاد و بی‌زحمت ساخته شده، و بیشتر برای پول درآوردن یا گول زدن آدم‌هاست تا فایده. این کلمه اون‌قدر همه‌جا شنیده شد که «کلمه‌ی سال ۲۰۲۵» شد. اگه متنی منتشر می‌کنید که خودتون حوصله‌ی خوندنش رو ندارید، احتمالا همینه.

تشخیص متن هوش مصنوعی

خیلی‌ها دنبال ابزاری‌ان که بگه یه متن رو هوش مصنوعی نوشته یا نه؛ معلم برای تکلیف، مدیر برای رزومه. ولی این ابزارها خیلی کمتر از چیزی که فکر می‌کنید درست می‌گن:

یه پژوهش سال ۲۰۲۳، ۱۴ تا از این ابزارها رو سنجید: هیچ‌کدوم به ۸۰ درصد درستی نرسید، و فقط ۵ تا از ۷۰ درصد بالاتر بودن. اگه متن یه کم بازنویسی بشه، بدتر هم می‌شن. بدتر اینکه گاهی متن یه آدم رو «کار هوش مصنوعی» می‌شناسن؛ بیشتر از همه برای کسایی که به زبون دوم می‌نویسن. حتی تیکه‌هایی از یه کتاب واقعی رو هوش مصنوعی شناختن.

این ابزارها بیشتر دنبال نشونه‌ها می‌گردن: دستور زبان خیلی یکدست، جمله‌های ربط تکراری، قالب‌های تکراری. پس اگه معلم یا مدیرید، با یه درصد از این ابزارها به کسی تهمت نزنید؛ باهاش درباره‌ی متنش حرف بزنید.

روال پنج‌قدمی

برای هر مقاله یا پست، این پنج قدم:

1. ایده و طرح با ابزار. چند تا موضوع و تیتر بخواید، خودتون انتخاب کنید.
2. پیش‌نویس با ابزار. بگید برای کیه، چه لحنی، چقدر بلند.
3. بازنویسی با خودتون. تجربه، عکس واقعی و نظرتون رو اضافه کنید؛ جمله‌های کلی و تکراری رو بردارید.
4. چک کردن. هر عدد، اسم و منبع رو خودتون پیدا کنید. روشش توی درس سنجیدن جواب هوش مصنوعی.
5. یه بار بلند بخونید. اگه شبیه حرف زدن خودتون نبود، هنوز خمیره.