آموزشتغییر کردن

درس ۱۱ از ۸۶، توسعه فردی، حدود ۲۸ دقیقه خواندن

ارزش‌های شخصی: چی برام مهمه

جواب کوتاه

ارزش‌های شخصی (Personal Values) یعنی چیزهایی که برای ما توی زندگی مهمن و تصمیم‌هامون رو جهت می‌دن؛ مثل خونواده، آزادی، امنیت، یاد گرفتن یا کمک به بقیه. ارزش با هدف فرق داره: هدف یه مقصده که بهش می‌رسیم، ارزش یه جهته که همیشه می‌شه به سمتش رفت. پژوهش‌ها نشون دادن آدم‌ها توی همه‌ی فرهنگ‌ها حدود ده ارزش پایه دارن و فرقشون توی اینه که کدوم براشون مهم‌تره. برای پیدا کردن ارزش‌های خودتون، فقط نپرسید «چی برام مهمه»؛ ببینید وقت و پولتون کجا می‌ره، کارت‌های ارزش رو سه دسته کنید، و درباره‌ی مهم‌ترین‌ها بنویسید. تغییری که به ارزش‌های خودتون وصل باشه، خیلی بیشتر می‌مونه.

فانوس دریایی

یه کشتی رو توی یه شب تاریک تصور کنید. ناخدا نمی‌خواد به فانوس دریایی برسه؛ فانوس روی صخره‌ست و رسیدن بهش یعنی خوردن به صخره. ولی بدون فانوس هم، راه رو پیدا نمی‌کنه. فانوس، نوریه که باهاش جهت رو پیدا می‌کنه. ارزش‌های شخصی، همین فانوسن.

توی دو درس قبل، دیدیم چطور بسنجیم یه تغییر لازمه یا نه، و چطور از دو دلی بیرون بیایم. هر دو درس، یه جایی به یه سوال رسیدن: «چی واقعا برای من مهمه؟». وزن دلیل‌ها توی ترازوی چهارخونه، «می‌خوام» یا «باید»، هدف درونی یا بیرونی؛ همه‌شون به همین سوال برمی‌گردن.

این درس، جواب این سوال رو پیدا می‌کنه: ارزش چیه، چه ارزش‌هایی توی آدم‌ها هست، چطور ارزش‌های خودمون رو پیدا کنیم، و چرا تغییری که به ارزش‌ها وصل باشه، می‌مونه.

ارزش یعنی چی

ارزش‌های شخصی (Personal Values) یعنی باورهایی درباره‌ی چیزهایی که برامون مهمن و دوست داریم زندگیمون به اون سمت بره. خونواده، آزادی، امنیت، یاد گرفتن، کمک به بقیه، موفقیت، لذت، سنت، عدالت؛ این‌ها همه ارزشن. ارزش‌ها مثل یه فیلترن: وقتی باید تصمیم بگیریم، ناخودآگاه گزینه‌ها رو از اون رد می‌کنیم. حتی وقتی بهشون فکر نمی‌کنیم، دارن کار می‌کنن.

این موضوع توی کتاب تفکر و سبک زندگی پایه‌ی هشتم هم هست، و توی جستجوها هم خیلی‌ها می‌پرسن «ارزش‌های شخصی چیست». جواب ساده‌ش اینه: اون چیزی که اگه از زندگیتون حذف بشه، حس می‌کنید یه تیکه‌ی مهم از خودتون رفته.

ارزش‌ها با علاقه‌ها فرق دارن. علاقه می‌گه «از فوتبال خوشم میاد»؛ ارزش می‌گه «کار گروهی و تلاش برام مهمه». علاقه‌ها زود عوض می‌شن؛ ارزش‌ها خیلی آهسته‌تر. و ارزش‌ها با اصول اخلاقی عمومی هم کمی فرق دارن: اصول اخلاقی می‌گن چی درسته، ارزش‌های شخصی می‌گن برای من چی از همه مهم‌تره.

ارزش و هدف

یه فرق که خیلی کمک می‌کنه:

هدف

یه مقصد که بهش می‌رسیم و تموم می‌شه. «فوق‌لیسانس بگیرم.» «ده کیلومتر بدوم.» «یه زبان یاد بگیرم.» وقتی رسیدیم، تیکش می‌زنیم.

ارزش

یه جهت که هیچ‌وقت «تموم» نمی‌شه. «یاد گرفتن.» «سلامتی.» «ارتباط با آدم‌ها.» همیشه می‌شه یه قدم دیگه به سمتش برداشت، حتی امروز.

روانشناس‌ها گاهی این فرق رو با یه مثال می‌گن: ارزش مثل رفتن به سمت غربه؛ هر چی برید، هیچ‌وقت به «غرب» نمی‌رسید. ولی سر راه، از چند شهر رد می‌شید؛ اون شهرها هدفن. هدف خوب، هدفیه که توی جهت ارزش باشه. و وقتی به یه هدف رسیدید، ارزش هنوز هست و هدف بعدی رو نشون می‌ده.

ده ارزش پایه

روانشناس اسرائیلی شالوم شوارتز (Shalom Schwartz) سال‌ها ارزش‌های آدم‌ها رو توی کشورهای مختلف سنجید. اولین پژوهش بزرگش، سال ۱۹۹۲، توی بیست کشور بود، و بعدها به بیش از هشتاد کشور رسید. نتیجه: آدم‌ها توی همه‌ی فرهنگ‌ها، تقریبا همین ده ارزش پایه رو می‌شناسن؛ فرقشون توی اینه که کدوم براشون مهم‌تره.

  • خودراهبری انتخاب خود، فکر مستقل
  • هیجان تازگی، چالش
  • لذت خوش گذروندن
  • موفقیت شایستگی، پیشرفت
  • قدرت جایگاه، نفوذ
  • امنیت ثبات، آرامش
  • همنوایی رعایت قاعده‌ها
  • سنت احترام به رسم‌ها
  • نیکوکاری خوبی به نزدیکان
  • جهان‌شمولی عدالت، طبیعت، همه

اسم‌ها شاید یه کم رسمی باشن؛ مهم معنی‌شونه. هر کدوم رو با یه سوال بسنجید: «این برای من چقدر مهمه؟»

روبه‌روها

کشف جالب شوارتز این بود که این ده ارزش، یه دایره می‌سازن. ارزش‌هایی که کنار همن، با هم جورن؛ مثلا امنیت و همنوایی. ارزش‌هایی که روبه‌روی همن، معمولا با هم کشمکش دارن؛ مثلا امنیت در برابر هیجان، یا قدرت در برابر نیکوکاری و جهان‌شمولی.

این برای تغییر خیلی مهمه. خیلی از دو دلی‌ها، دعوای دو ارزش روبه‌رو ـه. کسی که می‌خواد کارش رو عوض کنه، شاید یه طرفش هیجان و خودراهبریه، و طرف دیگه‌ش امنیت. هر دو ارزش‌های خوبی‌ان؛ فقط به دو جهت مخالف می‌کشن. دونستن این، کمک می‌کنه دو دلی رو بهتر بفهمیم: من بین دو چیز خوب گیر کردم، نه بین درست و غلط.

گفته و زندگی‌شده

اگه از بیشتر آدم‌ها بپرسید مهم‌ترین ارزششون چیه، خیلی‌ها می‌گن «خونواده» یا «سلامتی». ولی گاهی زندگی روزمره‌شون چیز دیگه‌ای نشون می‌ده: ساعت‌ها سر کار، دیر رسیدن به خونه، خواب کم. این فاصله بین ارزش «گفته‌شده» و ارزش «زندگی‌شده» خیلی رایجه، و عیب کسی نیست؛ زندگی پر از فشارهاییه که ما رو از ارزش‌هامون دور می‌کنه.

ولی همین فاصله، یه منبع مهم برای پیدا کردن تغییرهای درسته. توی درس قبل‌تر، یکی از نشونه‌های «تغییر لازمه» این بود: کاری که می‌کنید با چیزی که براتون مهمه جور نیست. وقتی این فاصله رو پیدا کنید، یه تغییر پیدا کردید که احتمالا واقعا مال خودتونه.

وقت و پول

یه راه ساده برای دیدن ارزش‌های زندگی‌شده: به وقت و پولتون نگاه کنید. یه هفته‌ی معمولی رو در نظر بگیرید و ببینید وقتتون کجا رفت: کار، خونواده، گوشی، دوست‌ها، یاد گرفتن، استراحت. بعد به خرج‌های یه ماهتون نگاه کنید. این دو تا، یه تصویر صادقانه از اینکه زندگی‌تون الان به کدوم سمت می‌ره، می‌دن.

این نگاه برای سرزنش نیست. خیلی از جاهایی که وقت و پول می‌ره، انتخاب ما نیست؛ کار لازمه، اجاره لازمه. ولی توی بخشی که انتخاب داریم، مثلا وقت آزاد و خرج‌های اضافه، این سوال رو بپرسید: «این با چیزی که می‌گم برام مهمه جوره؟». جایی که جور نیست، احتمالا جای یه تغییر کوچیکه.

یه نکته‌ی دیگه: گاهی وقت و پول یه ارزش رو نشون می‌دن که خودمون حتی اسمش رو نبرده بودیم. کسی که هر هفته کلی وقت برای کمک به دوست‌هاش می‌ذاره و فکر نمی‌کرد «نیکوکاری» براش مهمه، حالا می‌بینه که مهمه؛ و شاید یه تغییر خوب برای اون، پیدا کردن جای بیشتر برای همین ارزش باشه.

دسته کردن کارت‌ها

یه ابزار ساده و قدیمی برای پیدا کردن ارزش‌ها: دسته کردن کارت‌ها (Values Card Sort). ویلیام میلر، همون پژوهشگری که توی درس‌های قبل دیدیم، با همکارهاش یه نسخه‌ی رایگان از این روش ساخت که هنوز استفاده می‌شه. روشش این‌طوریه:

  1. روی کارت‌های کوچیک یا تیکه‌کاغذها، ارزش‌ها رو بنویسید؛ هر کارت یه ارزش. از ده ارزش شوارتز شروع کنید و هر چیز دیگه‌ای هم که به ذهنتون رسید اضافه کنید: خونواده، دوستی، ایمان، خلاقیت، سلامتی، طبیعت، صداقت.
  2. کارت‌ها رو سه دسته کنید: «خیلی مهم»، «مهم» و «کم‌اهمیت».
  3. از دسته‌ی «خیلی مهم»، فقط پنج تا رو نگه دارید. اگه بیشتر بود، انتخاب کنید؛ همین انتخاب سخت، چیزهای زیادی نشون می‌ده.
  4. اون پنج تا رو به ترتیب بچینید.

این کار شاید نیم ساعت طول بکشه، ولی خیلی وقت‌ها نتیجه‌ش آدم رو غافلگیر می‌کنه. کسی که فکر می‌کرد «موفقیت» اولین ارزششه، می‌بینه وقتی مجبوره فقط پنج تا نگه داره، «خونواده» و «آرامش» رو جلوتر می‌ذاره. یا کسی که فکر می‌کرد «امنیت» براش از همه مهم‌تره، می‌بینه «یاد گرفتن» و «ماجراجویی» رو نمی‌تونه کنار بذاره.

اگه چند تا کارت رو نمی‌تونید از هم جدا کنید، اشکالی نداره. ولی سعی کنید برای هر کدوم یه مثال واقعی از زندگیتون پیدا کنید؛ ارزشی که هیچ مثالی براش ندارید، شاید ارزشیه که دوست دارید داشته باشید، نه ارزشی که الان دارید. این هم خودش اطلاعات مهمیه.

چند سوال برای پیدا کردن ارزش‌ها

اگه کارت‌ها جواب روشنی ندادن، این سوال‌ها از چند طرف دیگه به همون جواب می‌رسن:

جواب‌ها رو بنویسید و ببینید کدوم ارزش‌ها بیشتر تکرار می‌شن. همون‌ها احتمالا ارزش‌های اصلی شمان.

کوله‌پشتی

یه تصویر دیگه برای وقتی که همه‌ی کارت‌ها «خیلی مهم» به نظر میان: فرض کنید باید برای یه سفر طولانی، فقط یه کوله‌پشتی کوچیک ببرید، و توش فقط جای پنج تا چیز هست. کدوم ارزش‌ها رو می‌برید؟

این تصویر کمک می‌کنه بین «خوب» و «اصلی» فرق بذاریم. خیلی چیزها خوبن، ولی فقط چند تا اصلی‌ان؛ همون‌هایی که اگه نباشن، زندگی برای ما معنیش رو از دست می‌ده. تغییرهایی که به این چند تا وصلن، معمولا ارزش زحمتشون رو دارن.

نوشتن درباره‌ی ارزش‌ها

یه کار ساده‌ی دیگه، که پژوهش‌های زیادی پشتشه: ده پونزده دقیقه درباره‌ی یکی از مهم‌ترین ارزش‌هاتون بنویسید؛ اینکه چرا براتون مهمه، و یه وقتی که توی زندگیتون نشونش دادید. روانشناس‌ها به این کار می‌گن تایید ارزش (Values Affirmation).

معروف‌ترین پژوهشش، سال ۲۰۰۶، از جفری کوهن (Geoffrey Cohen) و همکارهاش بود. از دانش‌آموزهای کلاس هفتم یه مدرسه‌ی آمریکایی خواستن چند بار در طول سال، سر کلاس، چند دقیقه درباره‌ی ارزش‌های مهمشون بنویسن. یه گروه دیگه درباره‌ی ارزش‌هایی نوشتن که برای خودشون مهم نبود. نمره‌های گروهی از دانش‌آموزها که زیر فشار بیشتری بودن، توی گروه اول، بهتر شد.

پژوهش‌های دیگه هم نشون دادن این نوشتن کوتاه، می‌تونه واکنش آدم به فشار رو آروم‌تر کنه و حتی باعث بشه آدم‌ها پیام‌هایی درباره‌ی عوض کردن رفتار سالمشون رو راحت‌تر قبول کنن. البته همه‌ی تکرارها همین‌قدر اثر پیدا نکردن، و اندازه‌ی اثر توی جاهای مختلف فرق داشته؛ ولی برای یه کار ده دقیقه‌ای، نتیجه‌های جالبیه.

چرا جواب می‌ده

چرا یه نوشته‌ی کوتاه درباره‌ی ارزش‌ها اثر داره؟ یه توضیح اینه که وقتی آدم یادش میاد چه چیزهایی براش مهمه، یه تصویر بزرگ‌تر از خودش می‌بینه. یه شکست کوچیک، یه انتقاد، یا یه کار سخت، دیگه کل هویتش رو تهدید نمی‌کنه؛ چون می‌دونه خودش خیلی بیشتر از اون یه چیزه. پژوهشگرها به این می‌گن نظریه‌ی تایید خود (Self-Affirmation Theory)، که روانشناس آمریکایی کلود استیل (Claude Steele) اواخر دهه‌ی ۱۹۸۰ مطرح کرد.

برای تغییر هم همین‌طوره. تغییر، یه جورایی به تصویر ما از خودمون فشار میاره؛ می‌گه «یه جای کار ایراد داره». کسی که ارزش‌هاش براش روشنه، این فشار رو راحت‌تر تحمل می‌کنه؛ چون تغییر رو یه قدم به سمت ارزش‌هاش می‌بینه، نه حمله به خودش.

ارزش‌ها و تغییر

توی درس اول و درس «آیا تغییر لازمه» دیدیم که شلدون و الیوت نشون دادن هدف‌های همخوان با خود، یعنی هدف‌هایی که به ارزش‌ها و علاقه‌های خود آدم وصلن، پایدارتر دنبال می‌شن. حالا می‌تونیم این رو عملی کنیم: هر تغییری که می‌خواید، بهش یه ارزش بچسبونید.

اگه نتونستید برای یه تغییر، هیچ ارزش مهمی پیدا کنید، این خودش یه جوابه؛ همون جواب «بمون» که توی درس سنجیدن دیدیم. و اگه پیدا کردید، توی روزهای سخت، همین ارزشه که شما رو نگه می‌داره، نه انگیزه‌ی روز اول.

یه کار عملی برای روزهای سخت: ارزشی که تغییرتون بهش وصله رو روی یه کاغذ کوچیک بنویسید و جایی بذارید که ببینید؛ کنار کفش ورزشی، روی گوشی، روی میز کار. روزی که حوصله ندارید، یه نگاه به اون کاغذ، یادتون میاره چرا شروع کرده بودید. انگیزه‌ی روز اول رفته، ولی ارزش هنوز هست.

هر روز، یه قدم کوچیک

چون ارزش جهته نه مقصد، همیشه می‌شه همین امروز یه قدم کوچیک به سمتش برداشت؛ حتی وقتی هدف بزرگ‌تر هنوز دوره. کسی که «یاد گرفتن» براش مهمه، لازم نیست منتظر ثبت‌نام دانشگاه بمونه؛ امروز می‌تونه ده دقیقه یه چیز تازه بخونه. کسی که «خونواده» براش مهمه، امروز می‌تونه موقع شام گوشی رو کنار بذاره.

این قدم‌های کوچیک دو تا خوبی دارن. یکی اینکه حس فاصله با ارزش‌ها رو کم می‌کنن؛ اون حس «زندگیم با چیزی که برام مهمه جور نیست» که آدم رو خسته می‌کنه. دوم اینکه هر کدومشون، همون‌طور که توی درس دوم دیدیم، یه کم تصویر آدم از خودش رو عوض می‌کنه: «من آدمی‌ام که یاد گرفتن براش مهمه، و هر روز یه کاری براش می‌کنه».

یه سوال ساده برای هر صبح: «امروز، یه کار کوچیک برای مهم‌ترین ارزشم چیه؟». جوابش لازم نیست بزرگ باشه؛ فقط باید انجام بشه.

وقتی ارزش‌ها دعوا دارن

گاهی دو ارزش مهم، دو تغییر مخالف می‌خوان. ارزش «موفقیت» می‌گه بیشتر کار کن؛ ارزش «خونواده» می‌گه زودتر برو خونه. این دعوا عادیه؛ همون روبه‌روهای دایره‌ی شوارتز. سه راه برای کنار اومدن باهاش هست.

اول، ترتیب: از کارت‌هاتون ببینید کدوم بالاتره، و توی تصمیم‌های بزرگ، اون رو مقدم کنید. دوم، زمان: بعضی ارزش‌ها توی بعضی دوره‌های زندگی مهم‌ترن؛ مثلا سال‌هایی که بچه‌ها کوچیکن، خونواده جلوتره، و بعدا می‌شه به موفقیت کاری بیشتر رسید. سوم، راه وسط: تغییری پیدا کنید که به هر دو ارزش کمک کنه؛ مثلا کاری که یادگیری و پیشرفت داره ولی ساعت‌هاش منعطف‌تره.

ارزش‌ها هم عوض می‌شن

ارزش‌ها نسبتا پایدارن، ولی ثابت نیستن. پژوهش‌ها نشون دادن با بالا رفتن سن، به‌طور میانگین، ارزش‌هایی مثل امنیت، سنت و نیکوکاری برای آدم‌ها مهم‌تر می‌شن، و ارزش‌هایی مثل هیجان و لذت کمی کم‌رنگ‌تر. اتفاق‌های بزرگ زندگی، مثل پدر یا مادر شدن یا از دست دادن کسی، هم ترتیب ارزش‌ها رو جابه‌جا می‌کنن.

پس تمرین کارت‌ها رو هر چند سال یه بار تکرار کنید. ممکنه ببینید چیزی که ده سال پیش اول بود، حالا سوم شده؛ و این یعنی شاید وقت یه تغییر تازه‌ست. همون‌طور که توی درس دوم دیدیم، آدم‌ها عوض می‌شن؛ ارزش‌هاشون هم.

ارزش‌های بقیه

دونستن اینکه آدم‌ها توی ترتیب ارزش‌ها با هم فرق دارن، به رابطه‌ها هم کمک می‌کنه. خیلی از دعواهای خونگی و کاری، دعوای درست و غلط نیستن؛ دعوای دو ترتیب ارزش مختلفن. یکی امنیت رو مقدم می‌دونه و می‌خواد پس‌انداز کنه؛ یکی هیجان رو و می‌خواد سفر بره. هیچ‌کدوم اشتباه نمی‌کنن.

وقتی می‌خواید به کسی کمک کنید عوض بشه، تغییر رو به ارزش‌های اون وصل کنید، نه ارزش‌های خودتون. به یه نوجوون که «آزادی» براش مهمه، «باید درس بخونی» کمتر جواب می‌ده تا «اگه این مهارت رو داشته باشی، خودت انتخاب می‌کنی کجا کار کنی». همون تغییر، با زبون ارزش اون آدم، معنی دیگه‌ای پیدا می‌کنه.

ریشه‌ها

ارزش‌ها مثل ریشه‌های یه درختن. دیده نمی‌شن، ولی درخت رو توی باد و طوفان نگه می‌دارن. تغییری که فقط از شاخه‌ها، یعنی از هیجان روز اول یا حرف بقیه، اومده باشه، با اولین باد می‌شکنه. تغییری که از ریشه، یعنی از یه ارزش واقعی، اومده باشه، روزهای سخت رو هم دووم میاره.

برای همین، این درس قبل از ایستگاه‌های تصمیم، هدف و عادت اومده: قبل از ساختن، باید بدونیم ریشه‌هامون کجاست. ایستگاه‌های بعدی این مسیر، همه روی همین ریشه‌ها ساخته می‌شن.

ارزش‌ها توی هر سنی

حرف زدن درباره‌ی ارزش‌ها فقط کار بزرگ‌ترها نیست. یه بچه‌ی ده ساله هم می‌تونه بگه برای اون چی مهمه: دوست‌هاش، بازی، اینکه منصف باشن، اینکه بهش اعتماد کنن. پدر و مادرها می‌تونن کارت‌ها رو با بچه‌ها بازی کنن، و گاهی از جواب‌ها غافلگیر بشن.

برای نوجوون‌ها، شناختن ارزش‌ها توی انتخاب رشته و دوست خیلی کمک می‌کنه. برای آدم‌های میانسال، توی تصمیم‌های بزرگ کاری و خونوادگی. و برای آدم‌های مسن، فرصتیه برای اینکه ببینن سال‌های پیش رو رو چطور می‌خوان بگذرونن؛ خیلی‌ها توی این سن، تازه برای ارزش‌هایی وقت پیدا می‌کنن که سال‌ها کنار گذاشته بودن.

یه مثال

یه آدم خیالی رو در نظر بگیرید که چند وقته حس می‌کنه یه چیزی توی زندگیش کمه، ولی نمی‌دونه چی. کارهای مختلفی رو شروع کرده و ول کرده: باشگاه، یه کلاس عکاسی، رژیم. کارت‌ها رو دسته می‌کنه. پنج ارزش اصلیش درمیان: خونواده، یاد گرفتن، سلامتی، خلاقیت، و آرامش.

بعد به وقتش نگاه می‌کنه. یه هفته‌ی معمولیش پر از کار و گوشیه؛ یاد گرفتن و خلاقیت تقریبا هیچ جایی ندارن. حالا می‌فهمه چرا کلاس عکاسی رو ول کرده بود: اون کلاس، شب‌هایی بود که بچه‌ها خونه بودن؛ یعنی خلاقیت با خونواده دعوا داشت. و چرا باشگاه رو ول کرده بود: فقط «باید» بود، نه به ارزش آرامش وصل.

تغییر تازه‌ش رو این‌طوری انتخاب می‌کنه: آخر هفته‌ها، با بچه‌ها، عکاسی توی پارک. خلاقیت، یاد گرفتن، خونواده و آرامش، همه با هم. و پیاده‌روی توی پارک هم خودبه‌خود اضافه شد. یه تغییر، چهار ارزش.

چند باور رایج

  • «ارزش‌ها همون هدف‌هان.» هدف مقصده و تموم می‌شه؛ ارزش جهته و هیچ‌وقت تموم نمی‌شه.
  • «می‌دونم ارزش‌هام چیه.» ارزش گفته‌شده با ارزش زندگی‌شده گاهی فرق داره؛ وقت و پول صادق‌ترن.
  • «یه ارزش درسته، بقیه غلط.» همه‌ی ده ارزش پایه خوبن؛ آدم‌ها فقط ترتیبشون فرق داره.
  • «ارزش‌ها هیچ‌وقت عوض نمی‌شن.» نسبتا پایدارن، ولی با سن و اتفاق‌های بزرگ جابه‌جا می‌شن.

تمرین امروز

امروز پنج کارت و یه نوشته، حدود سی دقیقه.

  1. روی تیکه‌کاغذها، ارزش‌ها رو بنویسید؛ ده ارزش شوارتز و هر چی خودتون اضافه کردید.
  2. کارت‌ها رو سه دسته کنید: خیلی مهم، مهم، کم‌اهمیت؛ و از «خیلی مهم» فقط پنج تا نگه دارید و به ترتیب بچینید.
  3. به یه هفته‌ی معمولیتون نگاه کنید: وقتتون بیشتر به کدوم ارزش‌ها رسید و به کدوم نه؟
  4. ده دقیقه درباره‌ی ارزش اولتون بنویسید: چرا مهمه و کی توی زندگیتون نشونش دادید.
  5. تغییری که توی این دوره انتخاب کردید رو بنویسید و یه فلش بکشید به ارزشی که بهش وصله.

درس بعدی، برای وقتیه که حتی بعد از این تمرین، هنوز نمی‌دونید دقیقا چی می‌خواید: نمی‌دونم چی می‌خوام.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • ارزش یعنی چیزی که برامون مهمه و تصمیم‌ها رو جهت می‌ده.
  • ارزش جهته، هدف مقصد؛ هدف خوب از روی ارزش انتخاب می‌شه.
  • آدم‌ها توی همه‌ی فرهنگ‌ها حدود ده ارزش پایه دارن؛ فرق، توی ترتیبشونه.
  • ارزش‌های واقعی رو از وقت و پول و انتخاب‌هامون می‌شه دید، نه فقط از حرفمون.
  • نوشتن درباره‌ی ارزش‌ها و وصل کردن تغییر به اون‌ها، تغییر رو ماندگارتر می‌کنه.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد