آموزشآموزش زبان انگلیسی از صفر تا صد
قواعد املای انگلیسی: دو برابر شدن، y به i و e
جواب کوتاه
وقتی به یه کلمه پسوند اضافه میکنید، گاهی املاش عوض میشه، و چند قاعدهی ساده بیشترش رو توضیح میده. یک: کلمهی یههجایی که با «یه صدادار و یه بیصدا» تموم میشه، قبل از پسوندی مثل ing بیصدای آخرش دو تا میشه: run، running. دو: e ساکت آخر قبل از پسوند صدادار میافته: make، making. سه: y بعد از بیصدا به i تبدیل میشه: baby، babies؛ ولی بعد از صدادار میمونه: boy، boys.
چرا املا عوض میشه
یه سوال که تقریبا همهی زبانآموزها یه روز میپرسن: running یه n داره یا دو تا؟ happyer درسته یا happier؟ makeing یا making؟ جواب همهی اینها توی چند تا قاعدهی سادهست که این درس یادتون میده.
انگلیسی به خیلی از کلمهها یه تیکهی کوچیک آخرشون اضافه میکنه تا معنی رو عوض کنه: ing برای کاری که در حال انجامه (running، دویدن)، ed برای گذشته (played، بازی کرد)، s برای جمع (cats)، er برای مقایسه (bigger، بزرگتر). به این تیکهها میگن پسوند (Suffix).
بیشتر وقتها پسوند خیلی ساده به آخر کلمه میچسبه: play و ing میشه playing. ولی بعضی وقتها کلمه یه کم عوض میشه: یه حرف دو تا میشه، یه e میافته یا یه y به i تبدیل میشه. این تغییرها بیدلیل نیستن؛ بیشترشون برای اینن که صدای کلمه بعد از پسوند هم درست خونده بشه. مثلا اگه hop با ing فقط hoping میشد، با hoping از hope (امیدوار بودن) قاطی میشد.
این قاعدهها رو مثل دستور پخت ببینید. لازم نیست هزاران کلمه رو جدا حفظ کنید؛ فقط چند تا دستور رو یاد بگیرید و هر بار که یه پسوند اضافه میکنید، دستور مناسب رو به کار ببرید. خیلی از خود انگلیسیزبانها هم همینطوری، با چند قاعده، املا رو یاد گرفتن.
دو جور پسوند
قبل از هر قاعده، یه سوال اول باید پرسید: پسوند با صدادار شروع میشه یا با بیصدا؟ چون بیشتر قاعدهها فقط وقتی کار میکنن که پسوند با یه صدادار شروع بشه.
پسوندهای صدادار، یعنی اونایی که حرف اولشون صداداره: ing، ed، er، est، able و y (مثل sunny). پسوندهای بیصدا: s، ful، ly، ment، ness و less. وقتی پسوند بیصدا باشه، معمولا هیچ تغییری لازم نیست و کلمه همونطور که هست با پسوند جمع میشه: hope و ful میشه hopeful، quick و ly میشه quickly.
چرا این فرق مهمه؟ چون پسوند صدادار میتونه صدای کلمه رو عوض کنه. یادتون باشه که توی درس e جادویی دیدید یه صدادار بعد از یه بیصدا، صدادار قبلی رو بلند میکنه. پسوند صدادار هم همین کار رو میکنه؛ و قاعدههای املا بیشترشون برای کنترل همین اثرن.
همهی دستورها یهجا
این شش کارت، شش قاعدهی پرکاربرد املان. هر کارت میگه کی به کار میاد، چی کار باید کرد، سه مثال، و استثناهاش. بعد از این، هر کدوم رو جدا و با دلیلش میبینیم.
- دو برابر شدنکی: یه هجا، یه صدادار، یه بیصدا آخرش؛ و پسوند صدادارچی کار: بیصدای آخر رو دو تا کنrun → running · big → bigger · stop → stoppedاستثنا: w، x، y هیچوقت
- افتادن eکی: e ساکت آخر؛ و پسوند صدادارچی کار: e رو بندازmake → making · hope → hoped · nice → nicerاستثنا: be → being · see → seeing
- ماندن eکی: e ساکت آخر؛ و پسوند بیصداچی کار: e رو نگه دارhope → hopeful · nice → nicelyاستثنا: true → truly · argue → argument
- y به iکی: بیصدا قبل از y؛ و هر پسوندی جز ingچی کار: y رو i کنbaby → babies · happy → happier · try → triedاستثنا: قبل از ing: trying
- ماندن yکی: صدادار قبل از yچی کار: y رو نگه دارboy → boys · play → played · key → keysاستثنا: day → daily · say → said · pay → paid
- جمع با esکی: آخر کلمه s، x، z، ch، shچی کار: es اضافه کنbus → buses · box → boxes · watch → watchesاستثنا: stomach → stomachs (ch «ک»)
این شش دستور، بیشتر از نود درصد تغییرهای املاییای رو که توی کلمههای روزمره میبینید، توضیح میدن. بقیه رو، که کمکاربردترن، کمکم توی متنها و دیکشنری میبینید.
دو برابر شدن
اولین و مهمترین قاعده: وقتی یه کلمهی کوتاه با «یه صدادار کوتاه و یه بیصدا» تموم میشه، قبل از پسوند صدادار، بیصدای آخرش دو تا میشه. run و ing میشه running. big و er میشه bigger. stop و ed میشه stopped. sit و ing میشه sitting.
چرا؟ برای اینکه صدادار کوتاه بمونه. اگه hop فقط یه p داشت و ing میگرفت، میشد hoping؛ و ing، مثل e جادویی، o رو بلند میکرد و کلمه «هوپینگ» خونده میشد، که مال hope هست. اون p دوم مثل یه در عمل میکنه: جلوی پسوند رو میگیره که صدادار رو بلند نکنه. پس hopping «هاپینگ» میمونه، با o کوتاه.
این قاعده هم برای خوندن کمک میکنه، هم برای نوشتن. موقع خوندن، اگه دو بیصدای یکسان وسط کلمه دیدید (pp، tt، nn)، صدادار قبلشون معمولا کوتاهه. موقع نوشتن، اگه صدادار کوتاهه و پسوند صدادار اضافه میکنید، بیصدای آخر رو دو تا کنید.
آزمون ۱-۱-۱
برای اینکه بدونید یه کلمه بیصدای آخرش دو تا میشه یا نه، یه آزمون سهسواله هست که بهش میگن قاعدهی ۱-۱-۱:
- یه هجا داره؟ run بله؛ visit نه (دو هجا داره).
- یه صدادار داره؟ run بله (u)؛ rain نه (ai دو صداداره).
- با یه بیصدا تموم میشه؟ run بله (n)؛ help نه (دو بیصدا: l و p).
اگه جواب هر سه سوال «بله» بود، و پسوند صدادار بود، بیصدای آخر رو دو تا کنید: running. اگه حتی یکیش «نه» بود، نه: raining، helping، visiting. این آزمون رو چند بار با کلمههای مختلف انجام بدید تا خودکار بشه: swim (بله، swimming)، jump (نه، jumping)، read (نه، دو صدادار، reading)، shop (بله، shopping).
یه ترفند برای اینکه این آزمون سریعتر بشه: کلمه رو بلند بگید و گوش بدید که صداداره کوتاهه یا نه. اگه کوتاه بود، مثل run، sit، hop و big، و فقط یه بیصدا بعدش بود، تقریبا مطمئن باشید که دو برابر میشه. اگه صدادار بلند بود، مثل rain، read و sleep، یا دو بیصدا آخرش بود، مثل help و jump، دو برابر نمیشه. یعنی گوشتون هم میتونه به املاتون کمک کنه.
w، x و y
سه حرف هستن که هیچوقت دو تا نمیشن، حتی اگه کلمه آزمون ۱-۱-۱ رو قبول بشه: w، x و y. snow (برف) و ing میشه snowing، نه snowwing. box (جعبه) و ing میشه boxing، نه boxxing. play و ed میشه played.
دلیلش اینه که w و y آخر کلمه، در واقع جزو صدادارن: ow توی snow و ay توی play یه صدای صدادار میسازن، پس کلمه با بیصدا تموم نشده. x هم خودش دو صداست، «کس»، و دو تا کردنش معنی نداره. پس این سه حرف رو از قاعده بیرون بذارید.
کلمههای دوهجایی
کلمههای دوهجایی هم گاهی بیصدای آخرشون دو تا میشه، ولی با یه شرط: تکیه، یعنی بخشی که محکمتر گفته میشه، روی هجای آخر باشه. begin (شروع کردن) تکیهش روی gin هست: be-GIN؛ پس beginning، با دو n. admit (پذیرفتن): ad-MIT، پس admitted. prefer (ترجیح دادن): pre-FER، پس preferred.
ولی اگه تکیه روی هجای اول باشه، دو تا نمیشه: visit (دیدن کردن) VI-sit، پس visited؛ open (باز کردن) O-pen، پس opening؛ listen (گوش دادن) LIS-ten، پس listening. برای همین خیلی وقتها برای املای درست، باید تکیهی کلمه رو بدونید. تکیه رو کامل توی درس استرس کلمات یاد میگیرید؛ فعلا دیکشنری با علامت ˈ نشونش میده.
یه استثنای معروف: انگلیسی بریتانیایی l آخر رو همیشه دو تا میکنه، حتی بی تکیه: travel میشه travelling و cancel میشه cancelled. امریکایی نه: traveling و canceled. هر دو درستن؛ فقط توی یه نوشته یکی رو به کار ببرید.
e میافته
قاعدهی دوم مال کلمههاییه که با e ساکت تموم میشن، همون e جادویی. قبل از پسوند صدادار، این e میافته: make و ing میشه making؛ hope و ed میشه hoped؛ nice و er میشه nicer؛ love و able میشه lovable.
دلیلش خیلی قشنگه: پسوند صدادار خودش همون کاری رو میکنه که e میکرد. توی making، حرف i از ing درست بعد از k اومده و a رو بلند نگه میداره، دقیقا مثل e. پس دیگه به e نیازی نیست و حذف میشه. اگه نگهش دارید، makeing، دو صدادار پشت هم میشه که هم زشته و هم غلط.
دو استثنای کوچیک: وقتی کلمه با ee تموم میشه، e ها نمیافتن، چون اونها ساکت نیستن: see میشه seeing، agree میشه agreeing. و be میشه being.
e میمونه
قبل از پسوند بیصدا، e میمونه: hope و ful میشه hopeful؛ care و ful میشه careful؛ nice و ly میشه nicely؛ move و ment میشه movement. چرا؟ چون پسوند بیصدا نمیتونه کار e رو بکنه؛ اگه e رو حذف کنیم، hopful خونده میشد «هاپفول»، با o کوتاه.
یه استثنای ظریف هم هست: بعد از ce و ge، قبل از able و ous، e میمونه، چون اگه بیفته c و g صدای «ک» و «گ» پیدا میکنن. noticeable (قابل توجه) با e، تا c «س» بمونه؛ courageous (شجاع) با e، تا g «ج» بمونه. این یکی رو با دیدن چند بار یاد میگیرید.
و چند استثنای پرکاربرد هم هست که e رو قبل از پسوند بیصدا میندازن: true میشه truly، argue میشه argument، whole میشه wholly. اینها رو جدا حفظ کنید؛ truly از همه پرکاربردتره، چون آخر نامهها مینویسن Yours truly.
y به i
قاعدهی سوم، که پرسش «کی y به ies تبدیل میشه» دقیقا دربارهشه: اگه قبل از y آخر یه بیصدا باشه، y قبل از پسوند به i تبدیل میشه. baby (نوزاد) جمعش babies؛ city (شهر) جمعش cities؛ happy (خوشحال) میشه happier و happiness؛ try (تلاش کردن) گذشتهش tried؛ carry (حمل کردن) گذشتهش carried.
یه استثنای خیلی مهم: قبل از ing، y نمیشه i: trying، carrying، studying. چرا؟ چون اگه میشد، دو تا i پشت هم میاومد (tryiing) که انگلیسی تقریبا هیچوقت نمینویسه.
پس study رو یادتون باشه که سه شکل داره: studies (درس میخونه)، studied (درس خوند) و studying (داره درس میخونه). اولی و دومی با i، سومی با y. این سه شکل رو کنار هم بنویسید، چون study یکی از پرکاربردترین فعلهاییه که توی این دوره میبینید.
y میمونه
اگه قبل از y یه صدادار باشه، y میمونه: boy (پسر) جمعش boys؛ key (کلید) جمعش keys؛ play گذشتهش played؛ enjoy (لذت بردن) میشه enjoyed. دلیلش اینه که ay، oy و ey خودشون یه صدای صدادار ساختن و y اونجا جزو صداست، نه یه حرف آخر تنها.
چند استثنای پرکاربرد اینجا هم هست که باید جدا دید: day و ly میشه daily (روزانه)؛ say گذشتهش said؛ pay گذشتهش paid؛ lay گذشتهش laid. این چهار تا خیلی پرکاربردن، مخصوصا said که تقریبا توی هر داستانی هست.
خلاصهی این دو بخش: قبل از y نگاه کنید. بیصدا؟ y رو i کنید (جز قبل از ing). صدادار؟ y رو نگه دارید.
جمع با es
بیشتر اسمها با یه s جمع بسته میشن: cat و cats، book و books. ولی اگه کلمه با s، x، z، ch یا sh تموم بشه، es اضافه میشه: bus و buses، box و boxes، buzz و buzzes، watch و watches، dish و dishes.
دلیلش صداست: این حرفها همه یه صدای «هیسمانند» دارن، و گفتن یه «س» دیگه مستقیم بعدشون سخته. پس یه صدادار کوچیک وسطشون میاد و یه هجای تازه ساخته میشه: bus یه هجاست و buses دو هجا، «باسز». این همون صدای «ایز» هست که توی درس تلفظ s جمع کاملش رو میبینید.
همین قاعده برای فعلهای سومشخص هم هست: watch و he watches، wash و she washes، fix و it fixes. پس هر جا s به آخر یه کلمهی هیسدار اضافه میشه، چه جمع چه فعل، es بنویسید.
دو فعل خیلی پرکاربرد هم با o تموم میشن و es میگیرن: go (رفتن) میشه goes و do (انجام دادن) میشه does. این دو تا رو از همین الان درست بنویسید، و اگه یه روز goes رو بی e نوشتید، یادتون بیفته که o هم توی این دو فعل مثل یه حرف هیسدار رفتار میکنه؛ چون توی زمان حال هر روز به کارشون میبرید: She goes to school. He does his homework. تلفظشون هم نکته داره: goes «گوز» و does «داز»، با یه صدای کوتاه و بیرنگ؛ نه «دوز». does یکی از همون کلمههای دیداریه که باید یهجا شناخت.
f به ves
چند اسم پرکاربرد که با f یا fe تموم میشن، توی جمع ves میگیرن: knife (چاقو) و knives، leaf (برگ) و leaves، wife (همسر) و wives، life (زندگی) و lives، half (نصف) و halves، wolf (گرگ) و wolves، shelf (قفسه) و shelves.
این قاعده همیشه نیست؛ چند کلمه فقط s میگیرن: roof (سقف) و roofs، chef (سرآشپز) و chefs، belief (باور) و beliefs. قاعدهی مطمئنی برای جدا کردنشون نیست، ولی فهرست کلمههای ves کوتاهه؛ همون هفت تای بالا رو حفظ کنید و بقیه رو با s بنویسید، بیشتر وقتها درسته.
o آخر و جمعهای بیقاعده
اسمهایی که با o تموم میشن، گاهی es و گاهی s میگیرن. چند کلمهی پرکاربرد با es: potato (سیبزمینی) و potatoes، tomato (گوجه) و tomatoes، hero (قهرمان) و heroes. و چند تا با s: photo و photos، piano و pianos، radio و radios. یه سرنخ: کلمههایی که کوتاهشدهی یه کلمهی بلندترن (photo از photograph) یا از زبان دیگهای اومدن (piano از ایتالیایی)، فقط s میگیرن.
چند اسم خیلی پرکاربرد هم اصلا از قاعده پیروی نمیکنن و جمعشون یه کلمهی دیگهست: man و men (مرد، مردها)، woman و women، child و children (بچه، بچهها)، foot و feet (پا، پاها)، tooth و teeth (دندون)، mouse و mice (موش)، person و people (آدم، مردم). اینها رو با دیدن یاد میگیرید؛ توی ایستگاه ۵، درس جمع بستن اسمها، کامل میبینیدشون.
i قبل از e
معروفترین قاعدهی املای انگلیسی یه شعر کوتاهه که بچههای انگلیسیزبان حفظش میکنن: «i قبل از e، جز بعد از c» (I before E, except after C). یعنی وقتی ie یا ei صدای «ای» کشیده میده، معمولا ie مینویسن: believe (باور کردن)، piece (تیکه)، field (زمین)، chief (رئیس). ولی بعد از c، برعکس: receive (دریافت کردن)، ceiling (سقف)، receipt (رسید).
این قاعده چند استثنا داره که حتی انگلیسیزبانها رو هم گیج میکنه: weird (عجیب) و seize (گرفتن) با ei، با اینکه بعد از c نیستن. و وقتی صدا «ای» کشیده نیست، قاعده اصلا کار نمیکنه: their (مال اونها)، eight (هشت)، neighbour (همسایه). پس این قاعده رو فقط برای صدای «ای» کشیده به کار ببرید.
جالبه که خود weird یعنی «عجیب»؛ انگار استثنا بودن خودش رو هم توی معنیش داره. این شاید کمک کنه یادتون بمونه.
چند قاعدهی کوچیک
- ful با یه l: وقتی full (پر) پسوند میشه، یه l میده: careful، beautiful، helpful. هیچوقت carefull.
- all با یه l اول کلمه: always (همیشه)، already (قبلا)، also (همچنین)، almost (تقریبا). ولی all right دو کلمهست.
- ck، tch، dge بعد از صدادار کوتاه: back، watch، bridge (پل). بعد از صدادار بلند یا بیصدا: book، teach، huge (بزرگ).
- کلمه با v یا j تموم نمیشه: have، give با e؛ و صدای «ج» آخر کلمه با ge یا dge: page، bridge.
- q همیشه با u: queen، quick، question؛ تقریبا هیچ کلمهی انگلیسی q بی u نداره.
اینها کوچیکن ولی خیلی به کار میان؛ مخصوصا ful با یه l و always با یه l، که از رایجترین غلطهای املایی زبانآموزهان.
بریتانیایی و امریکایی
چند تا از قاعدههای املا بین انگلیسی بریتانیایی و امریکایی فرق دارن. هیچکدوم غلط نیستن؛ فقط دو رسم جدان. پرکاربردترینشون:
- colour / color بریتانیایی our، امریکایی or: favourite و favorite، honour و honor.
- centre / center بریتانیایی re، امریکایی er: theatre و theater، metre و meter.
- travelling / traveling بریتانیایی l رو دو تا میکنه، امریکایی نه.
- organise / organize بریتانیایی بیشتر ise، امریکایی ize.
مهمترین قانون اینه که توی یه نوشته، یکی رو به کار ببرید و قاطی نکنید. این دوره بیشتر املای بریتانیایی رو به کار میبره و هر جا لازم باشه، امریکایی رو هم کنارش میگه. درس فرق بریتیش و امریکن، چند درس بعد، این فرقها رو کاملتر میگه.
یه کلمه، چند پسوند
بهترین تمرین این قاعدهها اینه که یه کلمه رو بردارید و همهی پسوندهای ممکن رو بهش اضافه کنید. اینطوری میبینید هر پسوند کدوم قاعده رو صدا میزنه. happy (خوشحال): happier (خوشحالتر)، happiest (خوشحالترین)، happily (با خوشحالی)، happiness (خوشحالی). همه با i، چون قبل از y بیصداست.
stop (ایستادن): stops، stopped، stopping، stopper. s پسوند بیصداست، پس دست نمیخوره؛ ولی ed، ing و er صدادارن و p رو دو تا میکنن. make (ساختن): makes، making، maker. s دست نمیخوره؛ ing و er، e رو میندازن. play (بازی کردن): plays، played، playing، player. همهجا y میمونه، چون قبلش صداداره.
این تمرین رو با چند کلمهی پرکاربرد دیگه هم بکنید: try، hope، big، carry، write. هر کلمه رو با چهار پسوند بنویسید و کنار هر کدوم قاعدهش رو یادداشت کنید. بعد از ده تا کلمه، دستورها خودشون توی ذهنتون میشینن.
غلطگیر کامپیوتر
امروزه بیشتر برنامهها و گوشیها یه غلطگیر املا دارن که زیر کلمهی غلط خط قرمز میکشه. این ابزار خیلی کمک میکنه، ولی دو تا محدودیت مهم داره که خوبه بدونید.
اول، غلطگیر فقط کلمههایی رو میگیره که وجود ندارن. اگه به جای hoping بنویسید hopping، هیچ خط قرمزی نمیبینید، چون hopping هم یه کلمهی درسته؛ فقط معنیش فرق داره. همینطور write و right، or و our. برای اینها فقط دونستن قاعده و معنی کمک میکنه.
دوم، اگه غلطگیر رو روی بریتانیایی گذاشتید و امریکایی نوشتید، یا برعکس، کلمهی درست رو غلط نشون میده. پس زبان غلطگیر رو یه بار درست تنظیم کنید. و یادتون باشه: غلطگیر کمکه، نه جای یاد گرفتن. هر بار که یه کلمه رو درست کرد، یه نگاه بندازید کدوم قاعده رو اشتباه زده بودید.
برای بچهها و بزرگترها
برای بچهها، این قاعدهها رو مثل یه بازی آشپزی کنید. کارتهایی بسازید که روی هر کدوم یه کلمهی پایه نوشته شده (hop، make، baby) و کارتهای دیگهای با پسوند (ing، ed، s). بچه دو کارت برمیداره، کنار هم میذاره و باید بگه کلمهی نهایی چطوری نوشته میشه. هر جواب درست، یه «بشقاب پخته». آخر بازی بشقابها رو بشمرید و هر کسی بیشتر داشت، آشپز اون روزه و کلمهی بعدی رو اون انتخاب میکنه.
برای بزرگترها، مخصوصا اونایی که نامه یا ایمیل کاری مینویسن، این قاعدهها یه خوبی خیلی عملی دارن: بیشتر غلطهایی که توی ایمیل کاری دیده میشه، دقیقا همینهان؛ writting به جای writing، comming به جای coming، studing به جای studying. یه بار قاعدهها رو یاد بگیرید و یه هفته قبل از فرستادن هر ایمیل، کلمههای پسونددار رو چک کنید.
چرا این همه قاعده
اگه الان حس میکنید قاعدهها زیادن، طبیعیه. ولی یه چیز رو یادتون باشه: این شش هفت قاعده، جای حفظ کردن هزاران کلمهی جدا رو میگیرن. یه انگلیسیزبان هم وقتی بچه بوده، همین قاعدهها رو یاد گرفته؛ و هنوز هم گاهی اشتباه میکنه، مخصوصا توی کلمههای دوهجایی و i و e.
پس هدف این نیست که از امروز هیچ غلط املایی نداشته باشید؛ هدف اینه که وقتی یه کلمه رو مینویسید، یه دستور توی ذهنتون باشه که بیشتر وقتها درستش رو بهتون بده، و وقتی شک کردید، بدونید دقیقا کجاش رو باید توی دیکشنری چک کنید.
اشتباههای رایج
- writting: write با e جادویی تموم میشه؛ e میافته و t دو تا نمیشه: writing.
- comming: come هم e ساکت داره: coming.
- studing: قبل از ing، y نمیافته: studying.
- happyer و babys: بیصدا قبل از y: happier و babies.
- beautifull: ful همیشه با یه l.
- beggining یا begining: تکیه روی هجای آخر، پس فقط n دو تا: beginning.
دیکته
این کلمهها رو، با پسوندشون، یه نفر بگه و شما بنویسید؛ یا خودتون کلمهی پایه و پسوند رو ببینید و کلمهی نهایی رو بنویسید:
swim + ing · smile + ed · cry + ed · day + s · fox + s · shelf + s · use + ful · stop + ed
جوابها: swimming (۱-۱-۱)؛ smiled (e میافته)؛ cried (بیصدا قبل از y)؛ days (صدادار قبل از y)؛ foxes (بعد از x)؛ shelves (f به ves)؛ useful (پسوند بیصدا، e میمونه)؛ stopped (۱-۱-۱).
تمرین
کدوم قاعده؟ برای هر کلمه بگید کدوم دستور به کار رفته. این تمرین مهمتر از حفظ کردن کلمههاست، چون یادتون میده دستور رو تشخیص بدید:
sitting · hoped · ladies · enjoyed · watches · knives · believe · hopeful
جوابها: sitting دو برابر شدن؛ hoped افتادن e؛ ladies y به i؛ enjoyed ماندن y؛ watches جمع با es؛ knives f به ves؛ believe i قبل از e؛ hopeful ماندن e.
ایستگاه الفبا و نوشتن به آخرش نزدیکه. فقط یه درس مونده که تو دنیای امروز شاید از همه کاربردیتر باشه: تایپ انگلیسی روی کامپیوتر و گوشی، با حرفهای بزرگ و علامتها.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- اول ببینید پسوند با صدادار شروع میشه (ing، ed، er) یا با بیصدا (s، ful، ly).
- قاعدهی ۱-۱-۱: یه هجا، یه صدادار، یه بیصدا؛ قبل از پسوند صدادار، بیصدای آخر دو تا: running. w، x، y هیچوقت.
- e ساکت قبل از پسوند صدادار میافته (making) و قبل از بیصدا میمونه (hopeful).
- y بعد از بیصدا i میشه (babies، happier)، جز قبل از ing (carrying)؛ بعد از صدادار میمونه (boys).
- جمع: es بعد از s، x، z، ch، sh (boxes)؛ f به ves توی knife و leaf؛ i قبل از e، جز بعد از c.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.