آموزشیاد بگیریم چطور یاد بگیریم
ترس از شکست و خجالت از سوال پرسیدن
جواب کوتاه
ترس از اشتباه بیشتر از خود اشتباه جلوی یاد گرفتن رو میگیره. پژوهشها نشون دادن اشتباه کردن و بعد دیدن جواب درست، به یاد موندن کمک میکنه؛ و کسی که سوال میپرسه، به چشم بقیه باهوشتر میاد، نه نادونتر. با دفتر اشتباه و یه الگوی سادهی سوال، ترس کمکم کوچیک میشه.
جوهر قرمز
یادتونه برگهی امتحانی که با جوهر قرمز پر از ضربدر برگشت؟ یا لحظهای که توی کلاس یه سوال پرسیدید و یکی خندید؟ خیلی از ما یه همچین خاطرهای داریم. و خیلی از ما، بیاینکه بفهمیم، سالها بعد هنوز اون خاطره رو با خودمون میکشیم.
نتیجهش اینه که وقتی دوباره میخوایم یاد بگیریم، یه ترسی همراهمونه. ترس از اینکه اشتباه کنیم. ترس از اینکه یه سوال «ساده» بپرسیم و بقیه فکر کنن نمیفهمیم. ترس از اینکه یه امتحان بدیم و نمرهمون بد بشه. به این میگن ترس از شکست (Fear of Failure).
این ترس عجیب نیست؛ یه جورایی منطقیه، چون یه زمانی واقعا اشتباه کردن هزینه داشت: نمره، تنبیه، خندهی بقیه. ولی الان، وقتی خودتون دارید برای خودتون یاد میگیرید، اون هزینهها دیگه نیست. فقط ترسش مونده. توی این درس میبینیم چرا این ترس بیشتر از خود اشتباه ضرر داره، و چطور کوچیکش کنیم.
ترس چطور جلوی یاد گرفتن رو میگیره
ترس از دو راه به یاد گرفتن ضربه میزنه.
راه اول: جای ذهن رو میگیره. یادتونه حافظهی کاری، یعنی میز کار ذهن، چقدر کوچیک بود؟ وقتی میترسید، یه بخش از این میز مشغول ترسه: «اگه غلط بگم؟»، «اگه بفهمن بلد نیستم؟». هر چی ترس بزرگتر، جای کمتری برای خود درس میمونه. برای همینه که آدم موقع امتحان استرسی، چیزهایی رو که بلده هم یادش نمیاد.
راه دوم: آدم رو از کارهای مفید فراری میده. آدمی که از اشتباه میترسه، از کارهایی فرار میکنه که ممکنه اشتباهش رو نشون بدن. مثلا به جای اینکه کتاب رو ببنده و از ذهن بنویسه (که ممکنه نشون بده بلد نیست)، کتاب رو دوباره میخونه (که حس امنیت میده). به جای اینکه سوال بپرسه، ساکت میمونه. به جای اینکه آزمون بده، میگه «هنوز آماده نیستم».
و اینجا یه چیز تلخ هست: دقیقا همون کارهایی که آدم ازشون فرار میکنه، یعنی امتحان کردن خود، اشتباه کردن و سوال پرسیدن، بهترین راههای یاد گرفتنن. پژوهشها هم نشون دادن آدمهایی که هدف اصلیشون «فرار از شکست»ه، معمولا کمتر یاد میگیرن و بیشتر مضطربن.
اشتباهی که یاد میده
خب حالا یه خبر خوب. دانشمندها آزمایشهای زیادی کردن تا ببینن اشتباه کردن به یاد گرفتن ضربه میزنه یا کمک میکنه. جوابشون برای خیلیها عجیب بود.
توی یه سری آزمایش، از آدمها خواستن قبل از اینکه جواب یه سوال رو ببینن، حدس بزنن. خیلی از حدسها غلط بود. بعد جواب درست رو بهشون نشون دادن. یه گروه دیگه، بدون حدس زدن، فقط جواب درست رو دیدن و خوندن. بعدا که از هر دو گروه امتحان گرفتن، گروهی که حدس زده بود، حتی با اینکه حدسش غلط بود، جواب درست رو بهتر یادش بود.
چرا؟ چون حدس زدن ذهن رو درگیر میکنه. وقتی حدس میزنید، ذهنتون دنبال جواب میگرده، چیزهای مرتبط رو بیدار میکنه، و یه سوال توش باز میمونه. وقتی جواب درست میاد، این سوال باز بسته میشه، و این بسته شدن یه جای محکم توی حافظه میسازه. یادتونه توی درس اول گفتیم یکی از چهار پایهی یادگیری «دیدن اشتباه»ه؟ همینه.
یه شرط مهم داره: اشتباه وقتی یاد میده که بعدش جواب درست بیاد. اشتباهی که هیچوقت نفهمید اشتباه بوده، میتونه همونطور غلط توی ذهنتون بمونه. پس هدف «اشتباه کردن» نیست؛ هدف اینه که از اشتباه نترسیم، و هر اشتباه رو با جواب درستش ببندیم. توی درس امتحان پیش از درس این رو به یه روش کامل تبدیل میکنیم.
اشتباه با اطمینان
یه نکتهی جالبتر هم هست. دو تا پژوهشگر به اسم باترفیلد و متکاف (Butterfield و Metcalfe) دیدن اشتباههایی که آدمها با اطمینان زیاد گفته بودن، یعنی مطمئن بودن درسته، بعد از دیدن جواب درست، بهتر از اشتباههای «با شک» اصلاح شدن. به این میگن اثر تصحیح بیش از حد (Hypercorrection Effect).
دلیلش احتمالا اینه که وقتی مطمئن بودید و غلط از آب دراومد، غافلگیر میشید. این غافلگیری توجهتون رو حسابی جلب میکنه، و چیزی که با توجه زیاد دیده بشه، بهتر یاد میمونه. مثلا فرض کنید مطمئن بودید پایتخت استرالیا سیدنیه، و بعد میفهمید کانبراست. احتمالا دیگه هیچوقت یادتون نمیره.
پس اگه یه جایی خیلی مطمئن بودید و غلط از آب دراومد، به جای خجالت، خوشحال باشید؛ این یکی از بهترین لحظههای یاد گرفتنه.
نورافکنی که فقط شما میبینید
بخش بزرگی از ترس اشتباه، ترس از قضاوت بقیهست: «همه میبینن»، «همه یادشون میمونه». ولی یه آزمایش معروف نشون داد این حس چقدر بزرگنمایی شده.
توی این آزمایش، از چند تا دانشجو خواستن یه تیشرت خجالتآور بپوشن و برن توی یه اتاق که بقیه نشسته بودن. بعد از دانشجوها پرسیدن «فکر میکنید چند نفر متوجه تیشرتتون شدن؟». حدسشون حدود نصف آدمها بود. ولی وقتی از خود آدمهای اتاق پرسیدن، کمتر از یک چهارمشون اصلا متوجه شده بودن.
اسم این رو گذاشتن اثر نورافکن (Spotlight Effect). یعنی ما فکر میکنیم یه نورافکن روی ماست و همه دارن ما رو میبینن. ولی بیشتر آدمها سرشون به کار خودشونه؛ به نگرانیهای خودشون، به سوالهای خودشون، به گوشی خودشون. اشتباه شما، برای اونا خیلی کوچیکتر از اونیه که برای شماست، و خیلی زودتر هم یادشون میره.
پرسیدن باهوشتر نشون میده
خیلیها سوال نمیپرسن چون فکر میکنن «اگه بپرسم، میفهمن نمیدونم و فکر میکنن نادونم». ولی پژوهشها برعکسش رو نشون دادن.
توی یه سری آزمایش، دیدن آدمها کسی رو که ازشون کمک یا نظر میخواد، شایستهتر و باهوشتر میبینن، نه کمتر. مخصوصا وقتی کار سخته. انگار توی ذهن بقیه این جمله میگذره: «باهوشه که فهمیده باید بپرسه؛ و باهوشه که از من پرسیده».
یه چیز دیگه هم هست: وقتی توی یه کلاس سوال میپرسید، به احتمال زیاد چند نفر دیگه هم همون سوال رو داشتن ولی جرئت نکردن بپرسن. یعنی سوال شما فقط به خودتون کمک نمیکنه.
البته یه نکته: سوالی که نشون بده فکر کردید، از سوالی که نشون بده هیچ تلاشی نکردید، بهتر دیده میشه. اینجاست که «سوال خوب» به کار میاد، که چند بخش پایینتر میبینیمش.
سه جور اشتباه
همهی اشتباهها یه جور نیستن. اگه بدونید اشتباهتون از کدوم جوره، میدونید باهاش چی کار کنید:
- لغزش. بلد بودید، ولی حواستون نبود. مثلا یه عدد رو اشتباه خوندید یا یه قدم رو جا انداختید. کارش: آرومتر برید و آخر کار یه بار چک کنید.
- جای خالی. بلد نبودید؛ این چیز رو هنوز یاد نگرفته بودید. کارش: همون تیکه رو یاد بگیرید. این سادهترین جوره.
- بدفهمی. فکر میکردید بلدید، ولی اشتباه فهمیده بودید. مثلا یه قاعده رو برعکس یاد گرفته بودید. این از همه مهمتره، چون تا پیداش نکنید، هر بار تکرار میشه. کارش: پیدا کردن اینکه دقیقا کجا رو اشتباه فهمیدید، و نوشتن قاعدهی درست کنار قاعدهی غلط.
چرا این مهمه؟ چون اگه همهی اشتباهها رو «من بلد نیستم» حساب کنید، هم بیشتر از اندازه احساس بدی دارید، هم راه درست کردنش رو گم میکنید. یه لغزش رو با بیشتر خوندن درست نمیشه کرد؛ با دقت بیشتر درست میشه.
دفتر اشتباه
یه ابزار ساده که اشتباهها رو از چیز ترسناک به یه منبع یاد گرفتن تبدیل میکنه: دفتر اشتباه. میتونه چند صفحهی آخر همون دفتر یادگیری باشه. هر صفحه چهار تا ستون داره:
ستون آخر خیلی مهمه. چند روز بعد، بدون نگاه کردن به ستون «درستش»، دوباره امتحان کنید. اگه درست شد، اون ردیف رو تیک بزنید. اگه نه، یه بار دیگه بعدا. اینطوری هیچ اشتباهی بیجواب نمیمونه.
دفتر اشتباه یه کار دیگه هم میکنه: بعد از چند هفته که ورقش بزنید، میبینید اشتباههای قدیمی دیگه تکرار نمیشن. همین دیدن، ترس از اشتباه رو کم میکنه، چون با چشم خودتون میبینید هر اشتباه یه پلهی یاد گرفتن بوده. توی درس یادگیری از اشتباهات این دفتر رو کاملتر میکنیم.
یه سوال خوب
بخشی از خجالت سوال پرسیدن، از اینه که نمیدونیم چطوری بپرسیم. یه الگوی سادهی سهتیکه کمک میکنه هم سوالتون واضحتر باشه، هم نشون بده فکر کردید:
- چی کار کردم. «این تمرین رو با این روش حل کردم.» یا «این صفحه رو خوندم و این قدمها رو رفتم.»
- کجا گیر کردم. «توی قدم سوم، جوابم با جواب کتاب فرق داره.» یا «این جمله رو نمیفهمم.»
- دقیقا چی میخوام بدونم. «میخوام بدونم چرا اینجا باید ضرب کنم، نه جمع.»
مقایسه کنید: «من اکسل رو نمیفهمم» با «جمع یه ستون رو زدم، ولی عددش با ماشینحساب فرق داره؛ میخوام بدونم چرا». دومی رو هر کسی راحتتر و سریعتر جواب میده، و پرسندهش رو هم آدم فکرکردهای میبینه.
یه خوبی پنهون هم داره: خیلی وقتها وسط نوشتن همین سه تیکه، خودتون جواب رو پیدا میکنید. چون مجبور شدید دقیق فکر کنید کجا گیر کردید.
اول اتاق تمرین
اگه ترس از اشتباه جلوی بقیه زیاده، اول اشتباه کردن رو توی یه جای امن تمرین کنید؛ جایی که هیچکس نیست و هیچ هزینهای نداره. مثلا آزمونهای آخر هر درس همین مسیر. هیچکس جز خودتون نمرهش رو نمیبینه، و هر چند بار بخواید میتونید دوباره بدیدش.
توی اتاق تمرین، عمدا چیزهایی رو امتحان کنید که مطمئن نیستید. جواب بدید، حتی اگه حدسه. ببینید غلط شد یا درست. همین تمرین، کمکم بهتون یاد میده که اشتباه کردن چیز ترسناکی نیست.
وقتی توی اتاق تمرین راحت شدید، برید سراغ صحنه: یه سوال از یه آدم، یه امتحان واقعی، یه بار حرف زدن به یه زبان تازه جلوی یه نفر. چیزهایی که توی اتاق تمرین ساختید، روی صحنه همراهتونه.
نردبون ترس
ترس رو معمولا نمیشه با یه تصمیم بزرگ از بین برد. ولی میشه پلهپله کوچیکش کرد. یه نردبون بسازید، از کوچیکترین قدم تا بزرگترین، و هر چند روز یه پله بالا برید:
- یه سوال از خودتون، توی دفتر، و پیدا کردن جوابش.
- یه سوال از یه دوست یا عضو خانواده که بهش اعتماد دارید.
- یه سوال توی یه پیام، مثلا از یه همکار.
- یه سوال توی یه جمع کوچیک، مثلا سه چهار نفر.
- یه سوال توی یه کلاس یا جلسهی بزرگتر.
روی هر پله اونقدر بمونید که دیگه ترسناک نباشه، بعد برید پلهی بعد. اگه یه پله زیادی سخت بود، یه پلهی کوچیکتر بینش بسازید. این روش آرومآروم به ذهن نشون میده که اون فاجعهای که ازش میترسید، اتفاق نمیافته.
عالی یا تمومشده
یه شکل دیگهی ترس از شکست، کمالگراییه (Perfectionism): «تا وقتی عالی نشده، نشونش نمیدم»، «تا وقتی کامل بلد نیستم، امتحان نمیدم». ظاهرش شبیه دقت و جدیته، ولی در عمل خیلی وقتها باعث میشه هیچوقت کاری تموم نشه.
توی یاد گرفتن، یه قاعدهی ساده کمک میکنه: «تمومشدهی معمولی، بهتر از عالی نیمهکاره». یه جملهی انگلیسی که با اشتباه گفتید، از یه جملهی بینقص که هیچوقت نگفتید، بیشتر یادتون میده. یه تمرین اکسل که با یه کم ایراد تموم شد، از یه تمرین که هنوز داره «عالی» میشه، بیشتر یادتون میده.
دقت خوبه؛ ولی دقت وقتی به کار میاد که اول یه چیزی ساخته شده باشه که بشه دقیقش کرد.
یه ترفند کوچیک برای کمالگراها: قبل از شروع، برای خودتون یه «حد کافی» بنویسید. مثلا «کافیه که این تمرین رو بدون کمک حل کنم، حتی آروم». وقتی به حد کافی رسیدید، تمومش کنید و برید سراغ بعدی. اینطوری کار هم تموم میشه، هم میدونید کی تموم شده.
ترس توی بدن
ترس فقط یه فکر نیست؛ توی بدن هم هست. قبل از یه امتحان یا قبل از یه سوال توی جمع، قلب تندتر میزنه، دستها عرق میکنه، دل آشوب میشه. خیلیها این نشونهها رو میبینن و فکر میکنن «دیدی؟ نمیتونم».
یه آزمایش جالب نشون داد این نشونهها رو میشه جور دیگهای خوند. از یه گروه قبل از یه کار استرسزا، مثل آواز خوندن یا حرف زدن جلوی بقیه، خواستن به خودشون بگن «آرومم»، و از گروه دیگه خواستن بگن «هیجانزدهم». گروه دوم بهتر عمل کرد. چرا؟ چون نشونههای بدنی ترس و هیجان خیلی شبیه همن: قلب تند، انرژی بالا. آروم شدن یهویی سخته، ولی اسم دیگه دادن به همون حس راحتتره.
پس دفعهی بعد که قبل از یه سوال یا امتحان قلبتون تند زد، به جای «وای، دارم میترسم» بگید «بدنم داره برای یه کار مهم آماده میشه». و اگه خواستید آرومتر بشید، چند تا نفس آروم، که بازدمش از دمش طولانیتر باشه، کمک میکنه. توی درس استرس امتحان این رو کاملتر میگیم.
حرفی که به خودمون میزنیم
وقتی اشتباه میکنیم، معمولا یه جمله توی ذهنمون میگذره. خیلی وقتها یه جملهی کلی و تند: «من خنگم»، «من هیچوقت یاد نمیگیرم». این جملهها دو تا مشکل دارن: اول اینکه درست نیستن، دوم اینکه هیچ راهی برای درست کردن نشون نمیدن.
راه بهتر اینه که جمله رو دقیق کنید. به جای «من خنگم»، بگید «این قسمت رو هنوز بلد نیستم». به جای «من هیچوقت یاد نمیگیرم»، بگید «این بار جواب نداد؛ دفعهی بعد تیکهی کوچیکتری رو امتحان میکنم». جملهی دقیق، خودش راه بعدی رو نشون میده.
یه پژوهش نشون داد آدمهایی که بعد از یه شکست با خودشون مهربونتر حرف زدن، مثل حرفی که به یه دوست میزنن، بیشتر برای بهتر شدن تلاش کردن، نه کمتر. خیلیها فکر میکنن اگه با خودشون سخت نگیرن، تنبل میشن؛ ولی این پژوهش نشون داد برعکسه. یه آزمون ساده: اگه دوستتون همین اشتباه رو کرده بود، بهش چی میگفتید؟ همون رو به خودتون بگید.
وقتی قبلا واقعا شکست خوردید
بعضی ترسها فقط از یه خاطرهی کوچیک نیستن؛ از یه شکست واقعی و بزرگ میان. مثلا کنکوری که قبول نشدید، دانشگاهی که نصفه ول کردید، یا زبانی که چند بار شروع کردید و هر بار ول شد. این شکستها واقعیان و طبیعیه که ردشون بمونه.
ولی یه فرق مهم هست بین «اون بار شکست خوردم» و «من آدم شکستخوردهایام». اولی یه اتفاقه؛ دومی یه برچسب برای همیشهست. اتفاقها دلیل دارن، و خیلی وقتها اون دلیلها الان دیگه نیستن: شاید اون موقع روش درستی بلد نبودید، شاید همزمان کلی گرفتاری دیگه داشتید، شاید از یه کار خیلی بزرگ شروع کرده بودید.
یه تمرین کوچیک: شکست قبلی رو توی دفتر بنویسید و جلوش سه تا دلیل احتمالیش رو. بعد ببینید کدوم دلیلها الان هم هست و کدومها نه. معمولا میبینید که خیلی چیزها فرق کرده؛ مثلا الان روش یاد گرفتن رو بلدید، یا الان از یه قدم کوچیک شروع کردید. این بار، یه بار تازهست.
وقتی خانواده میخندن
برای بزرگسالها، گاهی ترسناکترین داور غریبهها نیستن؛ خانوادهست. همسری که میگه «تو رو چه به این کارها»، بچهای که به تلفظ انگلیسی مادرش میخنده، یا فامیلی که میپرسه «این سن و درس؟».
چند تا کار کمک میکنه. اول، لازم نیست همه از روز اول بدونن. میتونید هفتههای اول بیسروصدا شروع کنید و وقتی چند تا برد داشتید، تعریف کنید. دوم، از همون آدمها کمک بخواید؛ خیلی وقتها کسی که میخنده، وقتی ازش خواسته بشه که یاد بده، تبدیل به یه معلم صبور میشه. سوم، یه همراه بیرون از خونه پیدا کنید؛ یه دوست یا یه کلاس محله که همین کار رو میکنه.
و یادتون باشه: خندهی بقیه، دربارهی چیزیه که امروز بلد نیستید. چند ماه بعد، دربارهی چیزیه که بلد شدید. اون موقع احتمالا همونا اولین کساییان که ازتون میپرسن چطوری یاد گرفتید.
وقتی ترس خیلی بزرگه
برای بیشتر ما، ترس از اشتباه یه ترس معمولیه که با همین روشها کوچیک میشه. ولی برای بعضیها اونقدر بزرگه که زندگی روزمرهشون رو سخت کرده: از هر جمعی فرار میکنن، قبل از هر کار ساده روزها نگرانن، یا فکر اشتباه کردن ولشون نمیکنه.
اگه این شبیه شماست، این یه ضعف شخصیتی نیست و تقصیر شما هم نیست. اضطرابهای اینقدر بزرگ، درمانهای خوب و شناختهشدهای دارن. صحبت با یه روانشناس یا پزشک میتونه خیلی کمک کنه، و یاد گرفتن هم بعدش خیلی راحتتر میشه.
تمرین امروز
امروز دو تا کار کوچیک میکنید: عمدا اشتباه میکنید، و یه سوال میپرسید.
- از موضوعتون یه بخش تازه پیدا کنید که هنوز نخوندید. قبل از خوندن، پنج تا سوال دربارهش برای خودتون بنویسید و به همهش جواب بدید، حتی اگه کاملا حدسه. کنار هر جواب بنویسید چقدر مطمئنید: کم، متوسط یا زیاد.
- حالا اون بخش رو بخونید.
- برگردید به پنج تا جوابتون. هر کدوم غلط بود، توی دفتر اشتباه بنویسید: اشتباه، چرا (لغزش، جای خالی یا بدفهمی)، و درستش. به اونایی که «مطمئن» بودید و غلط از آب دراومد، یه علامت بزنید؛ اینها احتمالا از همه بهتر یادتون میمونن.
- یه پله از نردبون ترس رو انتخاب کنید که امروز براتون یه کم سخت باشه، و یه سوال واقعی دربارهی موضوعتون از یه نفر بپرسید، با الگوی سهتیکه.
سه روز بعد، ستون «امتحان دوباره»ی دفتر اشتباه رو پر کنید. درس بعدی، ایستگاه دوم رو شروع میکنه: بی حوصلگی در درس خواندن.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- ترس از اشتباه جای حافظهی کاری رو میگیره و آدم رو از کارهایی که یاد میدن فراری میده.
- حدس زدن، اشتباه کردن و بعد دیدن جواب درست، از ندیدن اشتباه بیشتر یاد میمونه؛ اشتباهی که با اطمینان گفته شده، حتی بهتر اصلاح میشه.
- بقیه خیلی کمتر از اونی که فکر میکنیم حواسشون به ماست؛ و کسی که کمک میخواد، شایستهتر دیده میشه.
- دفتر اشتباه: اشتباه، چرا، درستش، امتحان دوباره.
- سوال خوب سه تیکه داره: چی کار کردم، کجا گیر کردم، دقیقا چی میخوام بدونم.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.