آموزشعلم انگیزه

درس ۱ از ۵۲، توسعه فردی، حدود ۲۸ دقیقه خواندن

علم انگیزه: از کجا شروع کنیم

جواب کوتاه

انگیزه (Motivation) یعنی چیزی که ما رو به سمت یه کار می‌بره، توش نگه می‌داره و تعیین می‌کنه چقدر براش تلاش کنیم. انگیزه یه حس جادویی نیست که بیاد یا نیاد؛ علم چیزهای زیادی درباره‌ی ساختنش می‌دونه. یکی از پرپشتوانه‌ترین نظریه‌ها می‌گه انگیزه‌ی پایدار از سه نیاز پایه میاد: اختیار، یعنی حس اینکه خودم انتخاب کردم؛ توانستن، یعنی حس اینکه از پسش برمیام؛ و وصل بودن، یعنی حس اینکه به آدم‌های دیگه وصلم. انگیزه درونی هم داریم، که از خود کار میاد، و بیرونی، که از پاداش یا فشار میاد. و یه نکته‌ی مهم: خیلی وقت‌ها انگیزه بعد از شروع میاد، نه پیش از اون. این مسیر، قدم به قدم، همه‌ی این‌ها رو برای درس، کار، ورزش و خونه یاد می‌ده.

یه آتیش کوچیک

یه آتیش کوچیک رو تصور کنید. برای روشن موندن، سه چیز لازم داره: سوخت، هوا و گرما. اگه یکی کم بشه، آتیش ضعیف می‌شه، هر چقدر هم دو تای دیگه زیاد باشن. انگیزه هم خیلی شبیه همین آتیشه: یه حس جادویی نیست که از آسمون بیفته؛ چند چیز لازم داره که اگه باشن، روشن می‌مونه.

خیلی از ما با این فکر زندگی می‌کنیم که انگیزه یا هست یا نیست. «امروز انگیزه ندارم»، «اون آدم باانگیزه‌ایه». ولی علم انگیزه، که بیشتر از صد ساله آدم‌ها رو مطالعه می‌کنه، تصویر دیگه‌ای داره. این مسیر، همون تصویره، به زبون ساده.

انگیزه یعنی چی

انگیزه (Motivation) توی روانشناسی، به چیزی می‌گن که سه کار می‌کنه: ما رو به سمت یه کار می‌بره، یعنی جهت؛ تعیین می‌کنه چقدر براش تلاش کنیم، یعنی شدت؛ و نگهمون می‌داره تا ادامه بدیم، یعنی پایداری.

این تعریف، یه نکته‌ی مهم داره: انگیزه فقط یه حس نیست. کسی که هر روز صبح، با اینکه دوست نداره، سر کار می‌ره، انگیزه داره؛ حتی اگه حسش رو نداشته باشه. و کسی که یه شب، با یه ویدیوی انگیزشی، هیجان‌زده می‌شه ولی فردا هیچ کاری نمی‌کنه، یه حس داشته، نه انگیزه به معنی علمیش. توی این مسیر، هر جا گفتیم انگیزه، منظور همین سه کاره: جهت، شدت و پایداری.

چرا مهمه

تقریبا هر کاری که می‌خوایم بکنیم، از درس خوندن تا ورزش، از یاد گرفتن یه زبون تا تموم کردن یه پروژه، به انگیزه گره خورده. خیلی وقت‌ها مشکل ما ندونستن نیست: می‌دونیم باید ورزش کنیم، می‌دونیم باید درس بخونیم. مشکل، شروع کردن و ادامه دادنه.

از اون طرف، انگیزه فقط مال خودمون نیست. پدر و مادری که می‌خوان بچه‌شون درس بخونه، معلمی که می‌خواد کلاسش زنده باشه، و مدیری که می‌خواد تیمش با دل کار کنه، همه با انگیزه‌ی آدم‌های دیگه سروکار دارن. و جالبه که خیلی از کارهایی که برای انگیزه دادن به بقیه می‌کنیم، مثل پاداش بزرگ یا تهدید، طبق پژوهش‌ها گاهی برعکس جواب می‌دن.

منتظر انگیزه

یه اشتباه خیلی رایج، منتظر موندن برای انگیزه‌ست: «هر وقت حسش اومد، شروع می‌کنم». این فکر، منطقی به نظر میاد، ولی یه مشکل داره: حس انگیزه، خیلی وقت‌ها دیر میاد یا اصلا نمیاد. و هر روزی که منتظریم، کار سنگین‌تر و شروعش سخت‌تر می‌شه.

مثل کسی که منتظره هوا کامل خوب بشه تا بره پیاده‌روی؛ همیشه یه کم سرده، یه کم گرمه، یا یه کم ابریه. آدم‌هایی که کارهاشون رو انجام می‌دن، لزوما انگیزه‌ی بیشتری ندارن؛ بیشتر وقت‌ها، یاد گرفتن بی اون حس هم شروع کنن.

بعد از شروع

یه چیز جالب که خیلی‌ها تجربه کردن: وقتی بالاخره یه کار رو شروع می‌کنیم، حتی بی‌حوصله، بعد از چند دقیقه حسمون عوض می‌شه. اون حس سنگینی کم می‌شه و کار راه میفته. یعنی خیلی وقت‌ها، انگیزه بعد از شروع میاد، نه پیش از اون.

دلیلش تا حدی اینه که سخت‌ترین قسمت هر کار، معمولا تصورشه، نه خودش. وقتی شروع می‌کنیم، کار از یه کوه مبهم، به یه سری قدم کوچیک و مشخص تبدیل می‌شه؛ و هر قدم کوچیکی که برمی‌داریم، حس توانستن رو بیشتر می‌کنه. برای همین، یه قاعده‌ی ساده توی این مسیر زیاد تکرار می‌شه: کار رو اون‌قدر کوچیک کنید که شروعش آسون باشه. مسیر «تغییر کردن» این رو کامل یاد می‌ده.

سه نیاز پایه

یکی از پرپشتوانه‌ترین نظریه‌های انگیزه، نظریه‌ی خودتعیین‌گری (Self-Determination Theory) ئه که دو پژوهشگر، دسی و رایان، از دهه‌ی ۱۹۸۰ ساختنش. این نظریه با صدها پژوهش توی کشورهای مختلف، از مدرسه تا محل کار و ورزش، سنجیده شده.

حرف اصلیش ساده‌ست: آدم‌ها سه نیاز روانی پایه دارن، و وقتی این سه برآورده بشن، انگیزه‌ی پایدار و سالم ساخته می‌شه:

  • اختیار (Autonomy): حس اینکه خودم انتخاب کردم.
  • توانستن (Competence): حس اینکه از پسش برمیام و دارم بهتر می‌شم.
  • وصل بودن (Relatedness): حس اینکه به آدم‌های دیگه وصلم و برام مهمن.

این سه، مثل سه ضلع آتیشن. این مسیر، یه ایستگاه کامل برای این نظریه داره.

اختیار

اختیار، یعنی حس اینکه کاری که می‌کنم، انتخاب خودمه؛ نه اینکه کسی مجبورم کرده. این به معنی تنها کار کردن یا هر کاری دلم خواست کردن نیست؛ کسی که با دل خودش قانون‌های یه تیم رو قبول کرده، اختیار داره.

یه مثال آشنا: دو دانش‌آموز که هر دو باید یه کتاب بخونن. یکی رو مجبور کردن، اون یکی خودش کتاب رو از یه فهرست انتخاب کرده. پژوهش‌ها نشون دادن حتی یه انتخاب کوچیک، مثل انتخاب بین دو کتاب، علاقه و پایداری رو بیشتر می‌کنه. برای خودمون هم همینه: «باید ورزش کنم» با «می‌خوام ورزش کنم چون می‌خوام با بچه‌ها بازی کنم» فرق داره، حتی اگه کار یکی باشه.

توانستن

توانستن، یعنی حس اینکه از پس کار برمیام، و دارم کم‌کم بهتر می‌شم. وقتی یه کار خیلی سخته و هیچ پیشرفتی نمی‌بینیم، انگیزه زود می‌میره. وقتی خیلی آسونه، حوصله‌مون سر می‌ره. بهترین جا، یه کم بالاتر از سطح فعلی ماست؛ جایی که با تلاش، می‌شه بهش رسید.

برای همین، دیدن پیشرفت خیلی مهمه. یه پژوهش بزرگ روی کار روزانه‌ی آدم‌ها دید که روزهایی که آدم‌ها توی یه کار معنادار حتی یه پیشرفت کوچیک داشتن، بیشتر از روزهای دیگه انگیزه و حس خوب داشتن. یه تیک کوچیک روی فهرست کارها، کمتر از اونی که فکر می‌کنیم کوچیک نیست.

وصل بودن

وصل بودن، یعنی حس اینکه به آدم‌های دیگه وصلیم؛ که برامون مهمن و ما براشون مهمیم. این نیاز، شاید از همه قدیمی‌تر باشه: آدم‌ها همیشه توی گروه زندگی کردن.

توی انگیزه، وصل بودن چند جور خودش رو نشون می‌ده. دانش‌آموزی که حس می‌کنه معلمش بهش اهمیت می‌ده، بیشتر درس می‌خونه. کسی که با یه دوست ورزش می‌کنه، کمتر وسط راه ول می‌کنه. و کارمندی که با تیمش رابطه‌ی خوبی داره، سخت‌تر کار می‌کنه. گاهی ساده‌ترین راه برای پیدا کردن انگیزه، پیدا کردن یه همراهه: یه دوست، یه گروه، یا حتی یه نفر که هر هفته ازتون بپرسه «چی شد؟».

درونی و بیرونی

یه تقسیم‌بندی معروف، انگیزه‌ی درونی و بیرونیه. انگیزه‌ی درونی (Intrinsic)، از خود کار میاد: بچه‌ای که ساعت‌ها لگو می‌سازه چون خود ساختن براش جذابه. انگیزه‌ی بیرونی (Extrinsic)، از چیزی بیرون از کار میاد: پول، نمره، تعریف، یا ترس از تنبیه.

هیچ‌کدوم ذاتا بد نیست. خیلی از کارهای مهم زندگی، مثل پر کردن فرم مالیات، هیچ‌وقت درونی نمی‌شن، و انگیزه‌ی بیرونی کارشون رو انجام می‌ده. ولی پژوهش‌ها دیدن انگیزه‌ی درونی، معمولا پایدارتره و کیفیت کار رو هم بهتر می‌کنه. و یه خبر خوب: انگیزه‌ی بیرونی هم می‌تونه کم‌کم درونی‌تر بشه؛ وقتی دلیل کار رو بفهمیم و قبولش کنیم.

پاداش

پاداش، معروف‌ترین ابزار انگیزه‌ست؛ از جایزه‌ی بچه‌ها تا پاداش کارمندها. و البته جواب می‌ده، ولی نه همیشه و نه هر جور. یه آزمایش معروف روی بچه‌های مهدکودک دید بچه‌هایی که برای نقاشی کشیدن یه جایزه‌ی از پیش گفته شده گرفتن، بعدا کمتر از بقیه خودشون سراغ نقاشی رفتن. انگار نقاشی از «بازی» به «کار برای جایزه» تبدیل شده بود.

یه بررسی بزرگ که ده‌ها پژوهش رو کنار هم گذاشت، دید پاداش‌های از پیش گفته شده و وابسته به انجام کار، می‌تونن انگیزه‌ی درونی کارهای جذاب رو کم کنن. ولی تعریف صادقانه و غیرمنتظره، معمولا این اثر رو نداره. این مسیر، یه ایستگاه کامل برای اینکه پاداش کی کمک می‌کنه و کی نه، داره.

کنجکاوی

کنجکاوی (Curiosity)، یکی از قوی‌ترین شکل‌های انگیزه‌ی درونیه. وقتی یه سوال ذهنمون رو قلقلک می‌ده، بی هیچ پاداشی دنبال جوابش می‌گردیم؛ گاهی تا نصف شب.

پژوهش‌ها دیدن کنجکاوی، وقتی بیشتره که یه کم درباره‌ی یه چیز بدونیم، ولی نه همه‌چیز؛ یعنی یه شکاف کوچیک بین چیزی که می‌دونیم و چیزی که می‌خوایم بدونیم. برای همین، یه سوال خوب در اول یه درس یا یه کار، می‌تونه بیشتر از ده جمله‌ی انگیزشی کمک کنه. یه پیشنهاد ساده: پیش از شروع هر کار، یه سوال درباره‌ش بنویسید که واقعا دوست دارید جوابش رو بدونید.

خواستن و لذت بردن

یه کشف جالب از پژوهش‌های مغز: خواستن (Wanting) و لذت بردن (Liking)، دو چیز جدان. پژوهشگرها دیدن سیستم دوپامین مغز، بیشتر با خواستن و دنبال کردن همراهه تا با خود لذت. یعنی می‌شه چیزی رو خیلی بخوایم، ولی وقتی بهش رسیدیم، اون‌قدر که فکر می‌کردیم لذت نبریم.

این فرق، خیلی از رفتارهای ما رو توضیح می‌ده: چرا گوشی رو برمی‌داریم، با اینکه از گشتن توش لذت زیادی نمی‌بریم. یا چرا یه خرید رو خیلی می‌خواستیم، ولی چند روز بعد براش ذوقی نداریم. درس «دوپامین و انگیزه» توی همین ایستگاه اول، این رو کامل می‌بینه.

می‌تونم؟ می‌ارزه؟

یه نظریه‌ی دیگه که خیلی پشتوانه داره، نظریه‌ی انتظار و ارزش (Expectancy-Value) ئه. این نظریه می‌گه پیش از هر کار، ذهن ما، معمولا بی اینکه متوجه بشیم، دو سوال می‌پرسه: می‌تونم؟ و می‌ارزه؟

اگه جواب یکی‌شون نه باشه، انگیزه کم می‌شه. دانش‌آموزی که فکر می‌کنه ریاضی رو هیچ‌وقت نمی‌فهمه، حتی اگه بدونه مهمه، انگیزه نداره. و دانش‌آموزی که فکر می‌کنه می‌تونه، ولی نمی‌فهمه به چه دردی می‌خوره، هم همین‌طور. برای همین، دو راه برای بالا بردن انگیزه داریم: کوچیک کردن کار تا «می‌تونم» بشه، و پیدا کردن دلیل واقعی کار تا «می‌ارزه» بشه.

انرژی و خستگی

گاهی چیزی که اسمش رو بی‌انگیزگی می‌ذاریم، در واقع خستگیه. وقتی بد خوابیدیم، غذای درستی نخوردیم یا چند ساعت پشت سر هم کار فکری کردیم، طبیعیه که کار تازه سخت‌تر به نظر بیاد. پژوهشگرها می‌گن مغز، هزینه‌ی تلاش رو حساب می‌کنه؛ و وقتی خسته‌ایم، همون کار، گرون‌تر به نظر میاد.

برای همین، پیش از اینکه به خودتون بگید «من آدم بی‌انگیزه‌ای‌ام»، چند سوال ساده بپرسید: دیشب خوب خوابیدم؟ چیزی خوردم؟ چند ساعته بی وقفه کار کردم؟ گاهی یه چرت کوتاه، یه لیوان آب یا یه پیاده‌روی ده‌دقیقه‌ای، از هر ترفند انگیزشی‌ای بیشتر کمک می‌کنه.

توی یه روز

انگیزه، حتی توی یه روز هم ثابت نیست. خیلی‌ها صبح‌ها برای کارهای فکری سرحال‌ترن و عصرها کمتر؛ بعضی‌ها برعکس. بعد از یه موفقیت کوچیک، انگیزه بالا می‌ره؛ بعد از یه خبر بد، پایین میاد.

دونستن این، یه کاربرد عملی داره: کارهای سخت‌تر رو برای ساعت‌هایی بذارید که معمولا سرحال‌ترید، و کارهای ساده‌تر، مثل جواب دادن به پیام‌ها، رو برای ساعت‌های خسته. یه هفته به خودتون دقت کنید و بنویسید کی سرحال‌ترید. این، یه نقشه‌ی شخصیه که هیچ کتابی نمی‌تونه بهتون بده.

هدف مشخص

یه یافته‌ی قدیمی و پرپشتوانه درباره‌ی انگیزه، مال هدف‌هاست. پژوهشگرها دهه‌ها دیدن هدف مشخص و یه کم سخت، معمولا تلاش بیشتری می‌سازه تا «هر کاری از دستم برمیاد می‌کنم». «این هفته سه بار، هر بار بیست دقیقه پیاده‌روی» خیلی بهتر از «باید بیشتر ورزش کنم» کار می‌کنه.

دلیلش ساده‌ست: هدف مشخص، به ذهن می‌گه دقیقا چی کار کنه و کی کارش تموم شده. هدف مبهم، هیچ‌وقت تموم نمی‌شه، و برای همین هیچ‌وقت حس توانستن نمی‌ده. فقط مراقب باشید هدف اون‌قدر سخت نباشه که از همون اول «نمی‌تونم» بشه.

جا و محیط

انگیزه فقط توی سر ما نیست؛ محیط هم خیلی اثر داره. کسی که می‌خواد درس بخونه ولی گوشیش کنار دستشه و تلویزیون روشنه، باید هر لحظه با یه وسوسه بجنگه. کسی که کتاب رو باز روی میز گذاشته و گوشی رو توی یه اتاق دیگه، کار خیلی ساده‌تری داره.

یه قاعده‌ی ساده: کاری که می‌خواید انجام بدید رو آسون‌تر کنید، و کاری که نمی‌خواید رو یه کم سخت‌تر. کفش ورزشی دم در، میوه روی میز، و برنامه‌ی سرگرمی یه کلیک دورتر. این‌ها انگیزه نمی‌سازن، ولی کاری می‌کنن که انگیزه‌ی کمتری لازم باشه.

چرای کار

آخرین تیکه‌ی این تصویر، معناست؛ یعنی جواب «چرا این کار رو می‌کنم؟». یه پژوهش جالب روی دانش‌آموزها دید وقتی ازشون خواستن چند خط بنویسن که درس علوم چه ربطی به زندگی خودشون داره، علاقه و حتی نمره‌ی بعضیاشون بهتر شد؛ مخصوصا کسایی که اول فکر نمی‌کردن از پسش برمیان.

معنا، لازم نیست بزرگ و فلسفی باشه. «می‌خوام این کار رو یاد بگیرم تا بتونم به پدرم کمک کنم» یه معنای کاملا کافیه. مسیر «علم شادی» درباره‌ی معنا بیشتر می‌گه؛ اینجا فقط یادتون باشه که پیش از هر کار سخت، یه خط بنویسید که چرا براتون مهمه.

صفت ثابت نیست

«اون آدم باانگیزه‌ایه، من نه». این جمله، فرض می‌کنه انگیزه یه صفت ثابته، مثل رنگ چشم. ولی پژوهش‌ها نشون می‌دن انگیزه بیشتر به موقعیت بستگی داره تا به ذات آدم. همون آدمی که برای درس هیچ انگیزه‌ای نداره، ممکنه برای یه بازی یا یه کار هنری، ساعت‌ها بی‌خستگی تلاش کنه.

این یعنی سوال درست، «چرا من بی‌انگیزه‌ام؟» نیست؛ «توی این کار، کدوم ضلع آتیش کمه؟» ئه. اختیار؟ توانستن؟ وصل بودن؟ یا شاید جواب «می‌ارزه؟» روشن نیست؟ این سوال، از سرزنش کردن خودمون خیلی مفیدتره، چون یه کار مشخص پیش رومون می‌ذاره.

این مسیر مال کیه

  • دانش‌آموز و دانشجویی که می‌خواد بفهمه چرا گاهی درس خوندن این‌قدر سخته.
  • کسی که کار و زندگیش رو دوست داره، ولی گاهی حس می‌کنه موتورش خاموشه.
  • پدر و مادری که می‌خوان به بچه‌شون انگیزه بدن، بی جایزه و تهدید.
  • معلم، مدیر یا مربی که با انگیزه‌ی آدم‌های دیگه سروکار داره.
  • هر کسی که کنجکاوه بدونه چرا کارهایی رو که می‌کنیم، می‌کنیم.

این مسیر از صفره؛ هیچ دانش قبلی از روانشناسی لازم نیست. مثال‌ها از مدرسه، خونه، کار و ورزش میان، تا هر کسی، از ده تا نود سال، یه موقعیت آشنا توش پیدا کنه. اگه یه اصطلاح علمی میاد، همون‌جا با یه مثال ساده توضیح داده می‌شه؛ پس نگران اسم‌های انگلیسی و نظریه‌ها نباشید.

ایستگاه‌ها

این مسیر ده ایستگاه داره:

  1. انگیزه چیست: تعریف، انواع و پایه‌ی علمی.
  2. درونی و بیرونی: پاداش، تنبیه و کنجکاوی.
  3. نظریه‌ی خودتعیین‌گری: سه نیاز پایه، از نزدیک.
  4. افسانه‌های انگیزه: هرم معروف، جمله‌های انگیزشی و «دنبال علاقه‌ت برو».
  5. وقتی انگیزه نداریم: کسالت، خستگی و هزینه‌ی تلاش.
  6. انگیزه در درس.
  7. انگیزه در کار.
  8. انگیزه در ورزش و کارهای روزمره.
  9. انگیزه دادن به دیگران: بچه‌ها، دانش‌آموزها و تیم.
  10. پایان راه.

چطور بخونیم

پیشنهاد ما اینه که ایستگاه اول تا سوم رو به ترتیب بخونید؛ چون پایه‌ی بقیه‌ان. بعد، بسته به نیازتون، می‌تونید مستقیم برید سراغ ایستگاه درس، کار، ورزش یا انگیزه دادن به دیگران.

هر درس، یه تمرین کوتاه آخرش داره. این تمرین‌ها مهم‌ترین بخش درسن؛ چون انگیزه چیزی نیست که با خوندن عوض بشه. اگه هر روز فقط یه درس بخونید و تمرینش رو انجام بدید، چند هفته بعد، تصویر روشنی از انگیزه‌ی خودتون دارید. و یادتون باشه: این مسیر به مسیرهای «تغییر کردن»، «یاد بگیریم چطور یاد بگیریم» و «علم شادی» وصله؛ جاهایی که موضوع اونجا کامل‌تر اومده، اینجا فقط یه پیوند هست.

دفترچه‌ی انگیزه

یه پیشنهاد برای همه‌ی این مسیر: یه دفترچه‌ی کوچیک، یا یه یادداشت توی گوشی، به اسم دفترچه‌ی انگیزه. هر بار که یه کاری رو با انگیزه انجام دادید یا ول کردید، سه خط بنویسید:

  1. چه کاری بود و چی شد.
  2. کدوم ضلع آتیش، یعنی اختیار، توانستن یا وصل بودن، قوی یا ضعیف بود.
  3. دفعه‌ی بعد، یه چیز کوچیک که می‌شه عوضش کرد.

چند هفته بعد، الگوهای خودتون رو می‌بینید؛ الگوهایی که فقط کنار هم دیده می‌شن، و توی یه روز شلوغ، هیچ‌وقت به چشم نمیان.

چه کاری نمی‌کنیم

  • جمله‌ی انگیزشی و هیجان یه‌شبه نمی‌فروشیم؛ چیزی که اینجا میاد، از پژوهش میاد.
  • قول نمی‌دیم بعد از این مسیر هر روز پرانرژی باشید؛ انگیزه برای همه بالا و پایین داره.
  • هیچ ترفندی برای مجبور کردن بقیه یاد نمی‌دیم؛ انگیزه دادن به دیگران، با احترام به اختیارشونه.
  • بی‌انگیزگی روزمره رو بیماری نمی‌دونیم و از روش برچسب نمی‌زنیم.

چند باور رایج

  • «انگیزه یا هست یا نیست.» انگیزه ساخته می‌شه و به موقعیت بستگی داره.
  • «اول انگیزه، بعد کار.» خیلی وقت‌ها، کار اول میاد و انگیزه پشتش.
  • «پاداش بیشتر، انگیزه‌ی بیشتر.» پاداش گاهی انگیزه‌ی درونی رو کم می‌کنه.
  • «آدم‌های موفق همیشه باانگیزه‌ان.» بیشتر وقت‌ها، عادت و برنامه دارن، نه حس دائمی.
  • «یه ویدیوی انگیزشی کافیه.» حس یه‌شبه، بی برنامه، تا فردا صبح دوام نمیاره.

یه مثال

سارا سه بار ثبت‌نام کلاس زبان کرده بود و هر سه بار، بعد از چند هفته ول کرده بود. فکر می‌کرد آدم بی‌انگیزه‌ایه. این بار، به جای سرزنش خودش، سه ضلع آتیش رو نگاه کرد.

اختیار: کلاس رو مادرش انتخاب کرده بود، نه خودش. توانستن: سطح کلاس براش خیلی بالا بود و هیچ پیشرفتی حس نمی‌کرد. وصل بودن: کسی رو توی کلاس نمی‌شناخت. این بار، خودش یه کلاس پیدا کرد که از یه سطح پایین‌تر شروع می‌شد، با یه دوست ثبت‌نام کرد، و دلیل خودش رو نوشت: «می‌خوام بتونم فیلم مورد علاقه‌م رو بی زیرنویس ببینم». شش ماه بعد، هنوز می‌رفت. سارا عوض نشده بود؛ موقعیتش عوض شده بود. و همین که فهمید مشکل خودش نبوده، یه بار سنگین از روی شونه‌ش برداشته شد.

تمرین امروز

امروز آتیش یه کار رو بسنجید.

  1. یه کار رو انتخاب کنید که مدتیه عقب انداختید.
  2. یه مثلث بکشید و سه ضلعش رو بنویسید: اختیار، توانستن، وصل بودن.
  3. به هر ضلع، از یک تا پنج، نمره بدید.
  4. ضعیف‌ترین ضلع رو پیدا کنید و یه کار کوچیک برای قوی‌تر کردنش بنویسید.
  5. همین امروز، فقط پنج دقیقه اون کار رو شروع کنید و توی دفترچه بنویسید چی حس کردید.

درس بعدی، تعریف انگیزه و انواعش رو دقیق‌تر می‌بینه: انگیزه چیست و انواع آن.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • انگیزه یعنی چیزی که ما رو به سمت کاری می‌بره، نگه می‌داره و شدت تلاش رو تعیین می‌کنه.
  • انگیزه حس جادویی نیست؛ ساخته می‌شه، و گاهی بعد از شروع میاد.
  • سه نیاز پایه: اختیار، توانستن و وصل بودن.
  • انگیزه‌ی درونی از خود کار میاد؛ بیرونی از پاداش یا فشار.
  • انگیزه صفت ثابت آدم‌ها نیست؛ توی یه روز هم بالا و پایین می‌شه.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد