آموزشاهمال‌کاری و اولویت‌بندی

درس ۴ از ۶۲، توسعه فردی، حدود ۲۹ دقیقه خواندن

هزینه‌ی پنهان عقب انداختن: کار کوچک امروز، کار بزرگ فردا

جواب کوتاه

عقب انداختن یه کار، امروز ارزون به نظر میاد؛ چون هزینه‌ش امروز دیده نمی‌شه. ولی پژوهش‌ها نشون دادن اهمال کاری چند جور هزینه داره که معمولا بعدا میان و بزرگ‌تر از کار اول‌ان: پول، مثل جریمه‌ی دیرکرد، سود اضافه و تعمیری که گرون‌تر شده؛ وقت، چون کار عقب‌افتاده معمولا طولانی‌تر و پرعجله‌تر انجام می‌شه؛ کیفیت، چون کار شب آخر ضعیف‌تره؛ استرس و خواب؛ بدن، وقتی مراقبت از سلامت عقب میفته؛ رابطه‌ها، وقتی بقیه منتظر ما می‌مونن؛ و فرصت‌هایی که بسته می‌شن. این هزینه‌ها روی هم جمع می‌شن، مثل چکه‌هایی که یه سطل رو پر می‌کنن. یه کارت ساده، با دو ستون «هزینه‌ی الان» و «هزینه‌ی بعدا»، کمک می‌کنه این هزینه‌ها رو همین امروز ببینیم.

یه شیر چکه‌کن

یه شیر آب رو تصور کنید که چکه می‌کنه، و یه سطل زیرش. هر چکه، هیچیه؛ نه صدای زیادی داره، نه آب زیادی. ولی صبح که بیدار می‌شید، سطل پره. و اگه چند روز درستش نکنید، قبض آب بالا می‌ره، صدای چکه شب‌ها اذیتتون می‌کنه، و شاید یه روز، کابینت زیرش هم خراب بشه.

اهمال کاری هم همین‌طوره. هر بار که یه کار رو عقب میندازیم، هزینه‌ش یه چکه‌ست؛ تقریبا هیچی. ولی این چکه‌ها جمع می‌شن. توی درس قبل دیدیم چرا کار رو عقب میندازیم؛ این درس می‌پرسه: عقب انداختن، دقیقا چقدر برامون تموم می‌شه؟ و چرا این هزینه رو این‌قدر کم می‌بینیم؟

چرا پنهونه

هزینه‌ی اهمال کاری، سه دلیل برای پنهون موندن داره. اول، زمانش: هزینه بعدا میاد، و همون‌طور که توی درس‌های قبل دیدیم، ذهن ما چیزهای بعدی رو کوچیک‌تر می‌بینه. دوم، تدریجی بودنش: هزینه یه‌جا نمیاد، چکه‌چکه میاد، و هیچ چکه‌ای اون‌قدر بزرگ نیست که توجه ما رو بگیره.

و سوم، پراکنده بودنش: هزینه‌ها توی جاهای مختلفن؛ یه کم توی پول، یه کم توی خواب، یه کم توی رابطه با همکار. هیچ‌وقت یه فیش نمیاد که بگه «هزینه‌ی کل اهمال کاری این ماه شما: فلان‌قدر». برای همین، این درس، این هزینه‌ها رو یکی‌یکی جلوی چشم میاره؛ تا بتونیم کنار هم ببینیمشون.

کوه یخ

یه تصویر دیگه، کوه یخه. فقط یه تیکه‌ی کوچیکش بالای آب دیده می‌شه، و بیشترش زیر آبه. هزینه‌ی اهمال کاری هم همین‌طوره. اون تیکه‌ای که می‌بینیم، معمولا یه جریمه یا یه شب بی‌خوابی پیش از تحویله.

ولی زیر آب، چیزهای بیشتری هست: نگرانی‌ای که هفته‌ها توی ذهن چرخیده، کیفیتی که از دست رفته، اعتمادی که کم شده، و فرصتی که هیچ‌وقت نفهمیدیم از دست دادیم. یه بررسی بزرگ پژوهش‌ها نشون داد اهمال کاری با استرس بیشتر، حال خوب کمتر و حتی رسیدگی کمتر به سلامت همراهه. این‌ها هزینه‌هایی‌ان که هیچ‌وقت فیش ندارن.

پول

اولین و دیده‌شدنی‌ترین هزینه، پوله. قبضی که دیر پرداخت بشه، جریمه داره. قسطی که عقب بیفته، سود دیرکرد میاره. یه تمدید اداری که از مهلتش بگذره، گاهی دوباره باید از اول و با هزینه‌ی بیشتر انجام بشه. و خرید بلیت یا ثبت‌نامی که تا لحظه‌ی آخر عقب بیفته، معمولا گرون‌تره.

یه نوع دیگه، تعمیری که گرون‌تر می‌شه. سرویس ماشینی که عقب میفته، گاهی به یه خرابی بزرگ‌تر می‌رسه. یه چکه‌ی کوچیک لوله، اگه درست نشه، می‌تونه کف یا کابینت رو خراب کنه. پژوهش‌ها هم دیدن کسایی که بیشتر کار رو عقب میندازن، معمولا برای آینده کمتر پس‌انداز می‌کنن؛ چون پس‌انداز هم یه کاره که پاداشش دوره. مسیر مدیریت مالی شخصی ابزار کارهای پولی رو کامل یاد می‌ده.

وقت

خیلی‌ها فکر می‌کنن با عقب انداختن، وقت ذخیره می‌کنن. ولی معمولا برعکسه. کاری که امروز ده دقیقه طول می‌کشه، اگه عقب بیفته، گاهی بیشتر طول می‌کشه: ظرف‌های یه روز، ده دقیقه؛ ظرف‌های سه روز، یه ساعت، چون غذا خشک شده. یه ایمیل که همون روز جواب داده بشه، دو دقیقه؛ همون ایمیل یه هفته بعد، پیام‌های پیگیری، عذرخواهی و توضیح.

یه هزینه‌ی وقت دیگه هم هست: وقتی که صرف فکر کردن به کار می‌شه، بی اینکه انجام بشه. هر بار که یادش میفتیم، چند دقیقه نگرانیم، برنامه می‌ریزیم، و باز عقب میندازیم. این دقیقه‌ها، روی هم، گاهی از خود کار طولانی‌ترن.

کیفیت

هزینه‌ی بعدی، کیفیته. کاری که تا لحظه‌ی آخر عقب بیفته، با عجله انجام می‌شه؛ و کار عجولانه، معمولا اشتباه بیشتری داره. وقتی برای بازخوانی، اصلاح یا گرفتن نظر کسی نیست.

یه پژوهش معروف روی دانشجوها، اهمال‌کارها و غیراهمال‌کارها رو توی یه ترم دنبال کرد. اوایل ترم، اهمال‌کارها کمتر استرس داشتن؛ چون هنوز کاری نکرده بودن. ولی آخر ترم، استرسشون خیلی بیشتر بود، و نمره‌هاشون هم پایین‌تر. یعنی اون آرامش اول، قرضی بود که آخرش با بهره پس داده شد.

استرس

شاید بزرگ‌ترین هزینه‌ی پنهون اهمال کاری، استرس باشه. کاری که عقب افتاده، مثل یه سنگ کوچیک توی کفشه؛ تمام روز حسش می‌کنیم، حتی وقتی بهش فکر نمی‌کنیم. یه حس گناه، یه نگرانی مبهم، و یه «باید» که بالای سرمون می‌چرخه.

پژوهش‌ها بارها دیدن اهمال کاری با استرس بیشتر و حال خوب کمتر همراهه. جالبه که عقب انداختن، قرار بود ما رو از یه حس بد نجات بده؛ ولی در عمل، یه حس بد کوچیک امروز رو با یه حس بد بزرگ‌تر و طولانی‌تر عوض می‌کنه. گاهی انجام دادن یه کار ناخوشایند، کمتر از عقب انداختنش اذیت می‌کنه.

خواب

اهمال کاری دو جور به خواب ضربه می‌زنه. یکی، مستقیم: کاری که تا شب آخر مونده، یعنی بیدار موندن تا دیروقت. دوم، غیرمستقیم: نگرانی کارهای عقب‌افتاده، گاهی شب‌ها توی ذهن می‌چرخه و خوابیدن رو سخت‌تر می‌کنه.

و همون‌طور که توی درس دوم دیدیم، خود خوابیدن هم گاهی عقب میفته؛ یه ویدیوی دیگه، یه پیام دیگه. خواب کمتر، یعنی خستگی بیشتر فردا؛ و خستگی، همون‌طور که توی درس قبل دیدیم، همه‌ی ریشه‌های اهمال کاری رو سنگین‌تر می‌کنه. یه چرخه که از یه شب شروع می‌شه و چند روز رو خراب می‌کنه.

بدن

یکی از پرهزینه‌ترین جاهای اهمال کاری، مراقبت از بدنه. ورزشی که همیشه از شنبه شروع می‌شه، معاینه‌ای که سال‌هاست عقب افتاده، یا دردی که «خودش خوب می‌شه». پژوهشگرهایی که اهمال کاری و سلامت رو کنار هم سنجیدن، دیدن اهمال‌کارها معمولا کمتر به رفتارهای مراقبت از سلامت می‌رسن و استرس بیشتری دارن.

اینجا، هزینه‌ی عقب انداختن معمولا با زمان بیشتر می‌شه: یه مشکل کوچیک که زود بهش رسیدگی بشه، ساده‌تره تا همون مشکل بعد از ماه‌ها. و برخلاف خیلی از کارهای دیگه، بعضی هزینه‌های بدن، برگشت‌پذیر نیستن. برای همین، کارهای سلامت توی جدول اولویت، معمولا جاشون توی خونه‌ی «مهم» ئه؛ حتی وقتی فوری به نظر نمیان.

آدم‌ها

کاری که ما عقب میندازیم، گاهی کار کس دیگه‌ای رو هم عقب میندازه. همکاری که منتظر گزارش ماست، دوستی که منتظر جواب پیامه، یا خونواده‌ای که منتظره ما یه کار مشترک رو تموم کنیم.

هزینه‌ی اینجا، اعتماده. بار اول، اشکالی نداره؛ همه گاهی دیر می‌کنن. ولی وقتی تکرار بشه، آدم‌ها کم‌کم یاد می‌گیرن به قول‌های ما تکیه نکنن؛ کارها رو به ما نمی‌سپرن، یا خودشون پیگیری‌های مکرر می‌کنن. و این، از هر جریمه‌ی مالی‌ای گرون‌تره؛ چون اعتماد، سخت ساخته می‌شه و راحت از دست می‌ره.

خونه

توی خونه، هزینه‌ی اهمال کاری بیشتر از همه توی حال و هوا دیده می‌شه. یه خونه‌ی نامرتب، هر بار که واردش می‌شیم، یه حس سنگینی میاره؛ پیدا کردن وسیله‌ها سخت‌تر می‌شه؛ و مهمون اومدن، به جای یه خوشحالی، یه نگرانی می‌شه.

و اگه چند نفر توی خونه زندگی می‌کنن، کارهای عقب‌افتاده یکی، بار بقیه رو سنگین‌تر می‌کنه و گاهی دعوا میاره. ده دقیقه مرتب کردن هر روز، شاید کار کوچیکی به نظر بیاد؛ ولی هزینه‌ی انجام ندادنش، یه خونه‌ی سنگین و یه خونواده‌ی خسته‌ست.

فرصت‌ها

یه هزینه‌ی دیگه، فرصت‌هایی‌ان که از دست می‌رن؛ و این، شاید پنهون‌ترین هزینه باشه، چون معمولا هیچ‌وقت نمی‌فهمیم چی از دست دادیم. یه درخواست کار که تا بعد از مهلتش عقب افتاد، یه ثبت‌نام که پر شد، یا یه پیشنهاد که چون جوابش رو دیر دادیم، به کس دیگه‌ای رسید.

این فرصت‌ها، برخلاف جریمه، هیچ رد پایی نمی‌ذارن. فقط یه «اگه» می‌مونه که شاید سال‌ها بعد یادمون بیاد. یکی از راه‌های کم کردن این هزینه، اینه که کارهایی که مهلت دارن، مثل درخواست‌ها و ثبت‌نام‌ها، توی جدول اولویت همیشه یه پله بالاتر بیان؛ چون بعد از مهلت، هیچ تلاشی جبرانشون نمی‌کنه.

کارهای نیمه‌تموم توی ذهن

حتما براتون پیش اومده که وسط یه کار دیگه، یهو یاد یه کار عقب‌افتاده بیفتید. پژوهشگرها دیدن کارهای نیمه‌تموم یا شروع‌نشده، یه جوری توی ذهن «باز» می‌مونن و گاه‌به‌گاه، بی‌اجازه، سر می‌زنن؛ و این، تمرکز روی کار فعلی رو سخت‌تر می‌کنه.

یه کشف جالب: لازم نیست کار رو تموم کنیم تا ذهن آروم بگیره. یه پژوهش دید وقتی آدم‌ها برای یه کار نیمه‌تموم یه برنامه‌ی مشخص نوشتن، یعنی کی و چطور انجامش می‌دن، این فکرهای مزاحم خیلی کمتر شدن. یعنی نوشتن «پنج‌شنبه ساعت ده، تماس با بیمه»، ذهن رو از بار اون کار، تا پنج‌شنبه، آزاد می‌کنه.

تصویر خودمون

یه هزینه‌ی دیگه، تصویریه که از خودمون می‌سازیم. هر بار که قولی به خودمون می‌دیم و عمل نمی‌کنیم، یه کم اعتمادمون به خودمون کم می‌شه. «این بار هم نشد». بعد از مدتی، این جمله به یه باور تبدیل می‌شه: «من آدمی‌ام که کارهاش رو عقب میندازه».

و این باور، خودش اهمال کاری بیشتر میاره؛ چون همون‌طور که دیدیم، امید کم یکی از ریشه‌های اصلیه. خبر خوب اینه که برعکسش هم کار می‌کنه: هر قول کوچیکی که به خودمون می‌دیم و عمل می‌کنیم، حتی یه کار پنج‌دقیقه‌ای، یه کم این اعتماد رو برمی‌گردونه. برای همین، قول‌های کوچیک و عمل‌شدنی، از قول‌های بزرگ و شکسته خیلی بهترن.

هزینه‌ها روی هم

این هزینه‌ها، جدا از هم نیستن؛ روی هم سوار می‌شن. یه گزارش عقب‌افتاده، یه شب بی‌خوابی میاره؛ بی‌خوابی، فردای خسته میاره؛ فردای خسته، کارهای دیگه رو عقب میندازه؛ و کارهای عقب‌افتاده‌ی بیشتر، استرس بیشتر.

مثل گلوله‌ی برفی که توی درس اول دیدیم. برای همین، هزینه‌ی واقعی یه کار عقب‌افتاده، فقط هزینه‌ی خود اون کار نیست؛ هزینه‌ی همه‌ی کارهاییه که به خاطرش عقب میفتن. و برعکس، انجام یه کار کوچیک، گاهی یه زنجیره‌ی خوب راه میندازه: حس بهتر، خواب بهتر، انرژی بیشتر برای کار بعدی.

سر کار

سر کار، هزینه‌ی اهمال کاری معمولا آروم و بی‌صدا جمع می‌شه. یه گزارش که دیر می‌رسه، یه پیگیری که فراموش می‌شه، یه ایمیل مهم که بی‌جواب می‌مونه. هیچ‌کدوم تنهایی فاجعه نیست؛ ولی کم‌کم، تصویر شما توی ذهن مدیر و همکارها شکل می‌گیره: «کارش خوبه، ولی باید پیگیرش بود».

این تصویر، بعدا روی فرصت‌ها اثر می‌ذاره: پروژه‌ی مهم بعدی به کی سپرده می‌شه؟ کی برای ترفیع پیشنهاد می‌شه؟ برعکسش هم درسته: کسی که کارهای کوچیک رو به‌موقع انجام می‌ده، حتی اگه کارهای بزرگش معمولی باشه، معمولا اعتماد بیشتری می‌گیره. به‌موقع بودن، یه مهارت کم‌هزینه با اثر بزرگه.

تصمیم‌های عقب‌افتاده

یه نوع هزینه‌ی خاص، مال تصمیم‌هاییه که عقب میفتن. وقتی یه تصمیم مهم، مثل عوض کردن کار، پیدا کردن یه خونه‌ی ارزون‌تر یا شروع یه دوره‌ی آموزشی، ماه‌ها عقب بیفته، هزینه‌ش اینه که هر ماه، زندگی همون‌طور ادامه پیدا می‌کنه؛ شاید با یه حقوق کمتر، یه اجاره‌ی بیشتر یا یه مهارت که یاد گرفته نشد.

این هزینه، از همه پنهون‌تره؛ چون هیچ اتفاقی نمیفته. فقط یه چیز خوب، اتفاق نمیفته. دوره‌ی مهارت تصمیم‌گیری ابزارهای گرفتن این تصمیم‌ها رو یاد می‌ده؛ اینجا فقط یادتون باشه که تصمیم نگرفتن هم یه تصمیمه، با هزینه‌ی خودش.

چرا دونستن هزینه کافی نیست

یه سوال مهم: اگه این هزینه‌ها این‌قدر بزرگن، چرا دونستنشون کافی نیست؟ خیلی‌ها هزینه‌ی سیگار، بی‌تحرکی یا پس‌انداز نکردن رو می‌دونن، و باز همون کار رو می‌کنن. دلیلش، همون سوگیری به نفع حاله: دونستن یه هزینه‌ی دور، حس یه هزینه‌ی نزدیک رو نمی‌ده.

برای همین، کارت هزینه باید هزینه رو «نزدیک» کنه، نه فقط بشماره. یه راه، تصور دقیق لحظه‌ی هزینه‌ست: «صبح شنبه، دیرم شده، لباسم اتو نشده، و رئیس منتظره». یه پژوهش جالب دید وقتی آدم‌ها تصویر خودشون توی آینده رو دقیق‌تر و نزدیک‌تر دیدن، تصمیم‌های بلندمدت بهتری گرفتن. هر چی تصویر هزینه زنده‌تر، اثرش بیشتر.

برعکسش: سود کار به‌موقع

تا اینجا درباره‌ی هزینه حرف زدیم؛ ولی برعکسش هم ارزش دیدن داره: سود انجام کار به‌موقع. وقتی یه کار عقب‌افتاده انجام می‌شه، معمولا یه حس سبکی میاد که خیلی‌ها انتظارش رو ندارن. سنگ از توی کفش بیرون میاد و راه رفتن دوباره راحت می‌شه.

این حس، خودش یه پاداشه؛ و اگه بهش توجه کنیم، می‌تونه انگیزه‌ی کار بعدی بشه. یه پیشنهاد: بعد از انجام هر کار عقب‌افتاده، یه لحظه مکث کنید و این حس رو توی دفترچه بنویسید. «تماس با بیمه رو گرفتم؛ حس می‌کنم یه بار از رو دوشم برداشته شد». دفعه‌ی بعد که خواستید کاری رو عقب بندازید، این جمله یادتون میاد.

چند مثال آشنا

چند کار آشنا، با هزینه‌ی امروز و هزینه‌ی بعدشون، که شاید یکیشون همین الان توی زندگی شما هم باشه:

  • لباس اتونشده: امروز دو دقیقه؛ یه صبح شلوغ، ده دقیقه استرس و دیر رسیدن.
  • ظرف‌های امشب: امشب ده دقیقه؛ سه روز بعد، یه ساعت و یه آشپزخونه‌ی نامرتب.
  • قسط ماه بعد: امروز یه برنامه؛ ماه بعد، دیرکرد یا قرض.
  • سرویس ماشین: امروز یه هزینه‌ی کوچیک؛ بعدا، شاید یه تعمیر بزرگ.
  • یه تماس سخت: امروز پنج دقیقه ناخوشایندی؛ بعدا، یه مشکل بزرگ‌تر و یه رابطه‌ی سردتر.

توی همه‌ی این‌ها، هزینه‌ی امروز کوچیکه و مشخصه؛ هزینه‌ی بعدا بزرگ‌تره و مبهم. همین ابهام، اون رو کوچیک‌تر از واقعیت نشون می‌ده.

کارت هزینه

یه ابزار ساده برای دیدن هزینه‌ی پنهون، کارت هزینه‌ست. برای هر کاری که عقب انداختید، یه کارت کوچیک با دو ستون بنویسید؛ روی یه برگه، یه کارت مقوایی یا یادداشت گوشی:

  1. هزینه‌ی الان: اگه همین امروز انجامش بدم، چقدر وقت، انرژی یا پول می‌گیره؟
  2. هزینه‌ی بعدا: اگه یه ماه دیگه عقب بیفته، چه هزینه‌هایی میاد؟ پول، وقت، استرس، خواب، آدم‌ها، فرصت.
  3. مقایسه: کدوم ستون سنگین‌تره؟

خود نوشتن، کار اصلی رو انجام می‌ده؛ چون هزینه‌ی بعدا رو از یه حس مبهم، به یه فهرست مشخص تبدیل می‌کنه. خیلی‌ها بعد از نوشتن کارت، تعجب می‌کنن که هزینه‌ی الان چقدر کوچیکه؛ گاهی فقط چند دقیقه.

وقتی هزینه صفره

کارت هزینه، یه کار دیگه هم می‌کنه: کارهایی رو نشون می‌ده که عقب انداختنشون واقعا هیچ هزینه‌ای نداره. مرتب کردن یه کشو که کسی نمی‌بینه، یا یه کار که اگه یه ماه دیگه هم انجام بشه، هیچ فرقی نمی‌کنه.

برای این کارها، عقب انداختن اهمال کاری نیست؛ یه انتخاب درسته. می‌تونید با خیال راحت از فهرستتون خطشون بزنید، یا برای یه وقت خالی بذاریدشون. این، یه آزادی بزرگه: وقتی بدونیم کدوم کارها واقعا هزینه دارن، می‌تونیم بقیه رو بی حس گناه رها کنیم، و انرژیمون رو برای اونایی بذاریم که مهمن.

کوچیک، همین الان

اگه کارت هزینه نشون داد هزینه‌ی بعدا سنگین‌تره، قدم بعدی چیه؟ لازم نیست همین الان کل کار رو انجام بدید. کافیه یه قدم کوچیک بردارید که هزینه‌ی بعدا رو کم کنه.

برای قسط ماه بعد، شاید یه یادآور روی گوشی کافی باشه. برای سرویس ماشین، یه تماس برای گرفتن وقت. برای تماس سخت، نوشتن جمله‌ی اول. این قدم‌های کوچیک، دو کار می‌کنن: هزینه‌ی بعدا رو کم می‌کنن، و کار رو از حالت «شروع‌نشده» به «شروع‌شده» می‌برن؛ که همون‌طور که دیدیم، ادامه دادنش خیلی راحت‌تره.

دوباره سوال ماه بعد

توی درس اول، یه سوال طلایی دیدیم: «اگه این کار رو انجام ندم، ماه بعد چی می‌شه؟». حالا می‌دونیم این سوال چرا این‌قدر قویه: هزینه‌ی پنهون رو از زیر آب بالا میاره.

یه نسخه‌ی کامل‌ترش، اینه که سوال رو برای هر هشت جای هزینه بپرسید: «ماه بعد، چه هزینه‌ای توی پول، وقت، کیفیت، استرس، خواب، بدن، آدم‌ها و فرصت‌ها داره؟». لازم نیست هر بار هر هشت تا رو بپرسید؛ ولی چند بار که این کار رو بکنید، ذهنتون کم‌کم یاد می‌گیره خودش این هزینه‌ها رو ببینه.

فهرست هزینه‌ها

هشت جای هزینه‌ی پنهون اهمال کاری، کنار هم؛ این فهرست رو کنار کارت هزینه نگه دارید:

  1. پول: جریمه، سود، تعمیر گرون‌تر، پس‌انداز کمتر.
  2. وقت: کار طولانی‌تر، فکرهای تکراری.
  3. کیفیت: کار عجولانه، اشتباه بیشتر.
  4. استرس: سنگ توی کفش.
  5. خواب: شب آخر، فکرهای شبانه.
  6. بدن: مراقبت عقب‌افتاده.
  7. آدم‌ها: اعتماد کمتر.
  8. فرصت‌ها: مهلت‌هایی که گذشت.

چند باور رایج

  • «عقب انداختن یه روز که چیزی نیست.» هر روز چیزی نیست؛ جمعش هست.
  • «با عقب انداختن، وقت ذخیره می‌کنم.» کار عقب‌افتاده معمولا طولانی‌تره.
  • «عقب انداختن، استرس رو کم می‌کنه.» امروز کم می‌کنه، بعدا بیشتر.
  • «فقط من ضرر می‌کنم.» گاهی بقیه هم منتظرن.
  • «هر کاری که عقب میفته، بده.» بعضی کارها، هزینه‌ی بعداشون صفره.

یه مثال

سمانه شش ماه بود که سرویس دوره‌ای ماشینش رو عقب مینداخت. هر بار می‌گفت «این ماه پولش رو ندارم» یا «وقت ندارم». یه روز، یه کارت هزینه براش نوشت.

هزینه‌ی الان: یه صبح و یه مبلغ مشخص. هزینه‌ی بعدا: احتمال یه خرابی بزرگ‌تر و گرون‌تر، چند روز بی‌ماشینی، دیر رسیدن به کار، و استرس هر بار که یه صدای عجیب از موتور می‌اومد. با دیدن دو ستون کنار هم، همون روز یه تماس گرفت و وقت سرویس گرفت؛ که فقط پنج دقیقه طول کشید. سرویس انجام شد، و تعمیرکار گفت یه قطعه نزدیک خراب شدن بوده. سمانه حساب کرد اگه دو ماه دیگه صبر می‌کرد، هزینه‌ش چند برابر می‌شد. از اون به بعد، برای هر کار عقب‌افتاده، اول یه کارت هزینه می‌نوشت؛ و بیشتر وقت‌ها، همون نوشتن کافی بود تا کار انجام بشه.

تمرین امروز

امروز برای سه کار عقب‌افتاده، کارت هزینه بنویسید؛ یه برگه و ده دقیقه کافیه.

  1. سه کاری که مدتیه عقب انداختید رو انتخاب کنید؛ ترجیحا از سه جای مختلف زندگی، مثل خونه، کار و پول.
  2. برای هر کدوم، دو ستون بنویسید: هزینه‌ی الان و هزینه‌ی بعدا.
  3. توی ستون بعدا، هشت جای هزینه رو یکی‌یکی چک کنید و هر کدوم که هست، با یه جمله‌ی کوتاه بنویسید.
  4. کارهایی که هزینه‌ی بعداشون واقعا صفره رو با خیال راحت از فهرست خط بزنید.
  5. برای سنگین‌ترینشون، یه قدم پنج‌دقیقه‌ای همین امروز بردارید، و حس بعدش رو توی دفترچه بنویسید.

درس بعدی، با یه خودسنجی ساده، می‌سنجه شما چقدر و کجا کار رو عقب میندازید: خودسنجی اهمال کاری.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • هزینه‌ی عقب انداختن، امروز دیده نمی‌شه و بعدا بزرگ‌تر میاد.
  • پول، وقت، کیفیت، استرس، خواب، بدن، رابطه‌ها و فرصت‌ها؛ هشت جای هزینه.
  • کارهای نیمه‌تموم توی ذهن می‌مونن؛ نوشتن برنامه آرومشون می‌کنه.
  • کارت هزینه: هزینه‌ی الان در برابر هزینه‌ی بعدا.
  • اگه هزینه‌ی بعدا صفره، عقب انداختن اشکالی نداره؛ اگه نه، یه قدم کوچیک همین الان.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد