آموزشاهمال‌کاری و اولویت‌بندی

درس ۱ از ۶۲، توسعه فردی، حدود ۲۸ دقیقه خواندن

اهمال‌کاری و اولویت‌بندی: از کجا شروع کنیم

جواب کوتاه

اهمال‌کاری (Procrastination) یعنی عقب انداختن کاری که می‌دونیم لازمه، با اینکه می‌دونیم عقب انداختنش بعدا ضرر داره. مثل قسطی که می‌دونیم ماه بعد میاد ولی برای جورکردنش کاری نمی‌کنیم، دندون‌دردی که شش ماهه درستش نکردیم، یا کاری که همیشه می‌ره «از شنبه». اهمال‌کاری تنبلی نیست؛ بیشتر وقت‌ها فرار از یه حس ناخوشاینده، و ذهن ما هم سختی امروز رو بزرگ و هزینه‌ی فردا رو کوچیک می‌بینه. کنارش، خیلی وقت‌ها اولویت گم می‌شه: همه‌ی کارها یه اندازه به نظر میان و کار مهم زیر کارهای فوری می‌مونه. این مسیر، قدم به قدم، یاد می‌ده چرا کار رو عقب میندازیم، چطور اولویت رو پیدا کنیم، و چطور با قدم‌های خیلی کوچیک، کار رو امروز شروع کنیم.

یه تقویم

یه تقویم رو تصور کنید که دور هر شنبه‌ش یه دایره کشیده شده. شنبه‌ی اول: «از این هفته ورزش رو شروع می‌کنم». شنبه‌ی دوم: «این هفته دیگه حتما». شنبه‌ی سوم و چهارم هم همین‌طور. ماه تموم می‌شه، و تقویم پر از دایره‌هاییه که هیچ‌کدوم شروع نشدن.

اگه این تقویم براتون آشناست، تنها نیستید. خیلی از ما کارهایی داریم که می‌دونیم باید انجامشون بدیم، و باز هم عقب میندازیم: یه قسط که ماه بعد میاد، یه دندون که مدت‌هاست درد می‌کنه، یه خونه که هر روز نامرتب‌تر می‌شه، یا یه لباس که «هر وقت لازم شد اتوش می‌کنم». این مسیر، درباره‌ی همین کارهاست.

این مسیر درباره‌ی چیه

این مسیر دو موضوع رو با هم یاد می‌ده، چون توی زندگی واقعی تقریبا همیشه با هم میان. اولی، اهمال‌کاری (Procrastination)؛ یعنی عقب انداختن کاری که می‌دونیم لازمه. دومی، اولویت‌بندی (Prioritization)؛ یعنی فهمیدن اینکه از بین همه‌ی کارها، کدوم اول باید انجام بشه.

خیلی وقت‌ها این دو، دست‌به‌دست هم می‌دن. وقتی نمی‌دونیم چی مهم‌تره، همه‌ی کارها یه اندازه به نظر میان؛ و وقتی همه یه اندازه‌ان، راحت‌ترین کار، که معمولا مهم‌ترین نیست، انجام می‌شه و بقیه عقب میفتن. یه دوره‌ی جدا، مهارت تصمیم‌گیری، درباره‌ی انتخاب کردن بین گزینه‌هاست؛ این مسیر، درباره‌ی انجام دادن کاریه که می‌دونیم باید بکنیم.

تنبلی نیست

خیلی‌ها به خودشون می‌گن «من آدم تنبلی‌ام». ولی اهمال‌کاری با تنبلی فرق داره. آدم تنبل، یه کاری رو نمی‌خواد انجام بده و از انجام ندادنش هم ناراحت نیست. آدم اهمال‌کار، می‌خواد انجامش بده، می‌دونه باید انجامش بده، و از انجام ندادنش ناراحته؛ ولی باز هم شروع نمی‌کنه.

جالبه که خیلی از اهمال‌کارها، آدم‌های پرکاری‌ان. کسی که گزارش مهم رو عقب میندازه، شاید همون روز ده تا کار کوچیک دیگه انجام بده: کشوها رو مرتب کنه، پیام‌ها رو جواب بده، یا ظرف بشوره. یعنی مشکل، کار نکردن نیست؛ انجام ندادن یه کار خاصه. برچسب «تنبل»، این رو توضیح نمی‌ده؛ فقط سرزنش می‌کنه. و سرزنش، همون‌طور که پایین‌تر می‌بینیم، معمولا اوضاع رو بدتر می‌کنه.

هزینه‌ی پنهون

اهمال‌کاری یه ویژگی خطرناک داره: هزینه‌ش امروز دیده نمی‌شه. امروز که دندون‌درد رو عقب میندازیم، چیزی از دست نمی‌دیم؛ حتی یه کم هم راحت‌تریم. هزینه، بعدا میاد؛ و معمولا بزرگ‌تر از چیزی که امروز بود.

یه کار کوچیک امروز، مثل یه گلوله‌ی برفی، با عقب افتادن بزرگ می‌شه. یه تعمیر کوچیک، عقب بیفته، گرون‌تر می‌شه. یه قبض، دیر پرداخت بشه، جریمه میاره. یه خونه‌ی یه کم نامرتب، یه هفته به حالش رها بشه، یه روز کامل کار می‌خواد. پژوهش‌ها هم نشون دادن کسایی که بیشتر کار رو عقب میندازن، معمولا استرس بیشتر، نتیجه‌ی ضعیف‌تر توی درس و کار، و حتی پس‌انداز کمتری دارن. هزینه‌ی واقعی اهمال‌کاری، فقط وقت نیست؛ آرامشه.

ذهن امروز، ذهن فردا

چرا این‌قدر راحت کار رو به فردا می‌دیم؟ یکی از دلیل‌ها، یه ویژگی ذهن ماست که پژوهشگرها بهش سوگیری به نفع حال (Present Bias) می‌گن: هر چیزی که الان اتفاق میفته، خیلی بزرگ‌تر از چیزی به نظر میاد که بعدا اتفاق میفته. سختی شروع کار، الانه و حسش می‌کنیم؛ ضرر عقب انداختن، بعداست و کم‌رنگه.

یه نکته‌ی جالب دیگه: ما با خودمون توی آینده، گاهی مثل یه غریبه رفتار می‌کنیم. وقتی می‌گیم «فردا انجامش می‌دم»، انگار کار رو می‌سپاریم به یه آدم دیگه که فردا سرحال‌تر، باحوصله‌تر و پرانرژی‌تر از ماست. ولی فردا، همون آدم امروز بیدار می‌شه؛ با همون حس. ایستگاه دوم این مسیر، این ذهن دوتکه رو کامل می‌بینه.

فرار از یه حس

یه کشف مهم پژوهش‌های اهمال‌کاری اینه که این مشکل، بیشتر از اینکه مشکل زمان باشه، مشکل احساسه. کارهایی که عقب میندازیم، معمولا یه حس ناخوشایند با خودشون دارن: حوصله‌سربرن، سختن، ترسناکن، یا مبهمن و نمی‌دونیم از کجا شروع کنیم.

وقتی کار رو عقب میندازیم، اون حس ناخوشایند، همون لحظه کم می‌شه؛ و این آرامش کوتاه، مثل یه پاداش کوچیک، رفتار عقب انداختن رو تقویت می‌کنه. مشکل اینه که حس بد از بین نمی‌ره؛ فقط عقب میفته، و معمولا با یه حس گناه و نگرانی اضافه برمی‌گرده. برای همین، یکی از قوی‌ترین راه‌ها، به جای جنگیدن با زمان، کوچیک کردن اون حس ناخوشاینده؛ مثلا با کوچیک کردن کار.

قول آخر شب

«الان دیروقته، از فردا صبح». این جمله رو احتمالا بارها گفتید. آخر شب، خسته‌ایم و ذهن ما فردا صبح رو یه زمان روشن و پرانرژی تصور می‌کنه. ولی فردا صبح، کارهای خودش رو داره: عجله، کار، بچه‌ها، و همون حس ناخوشایند کار.

قول آخر شب، معمولا یه جور آرامش‌بخشه؛ نه یه برنامه. یه راه ساده برای تبدیلش به برنامه: به جای «فردا صبح انجامش می‌دم»، بگید دقیقا کی و کجا، و همین امشب یه کار خیلی کوچیک برای آماده شدنش بکنید. مثلا لباس رو همین امشب روی میز اتو بذارید، یا فرم رو باز کنید و فقط اسمتون رو بنویسید. قدم کوچیک امشب، قول فردا رو واقعی‌تر می‌کنه.

اولویت گم می‌شه

گاهی مشکل، عقب انداختن یه کار خاص نیست؛ اینه که نمی‌دونیم کدوم کار اول باید انجام بشه. همه‌ی کارها یه اندازه به نظر میان: جواب دادن به یه پیام، تمیز کردن خونه، پیگیری یه کار اداری، و تعمیر یه چیز خراب.

یه ابزار معروف برای این مشکل، جدول مهم و فوریه؛ که بهش ماتریس آیزنهاور (Eisenhower Matrix) هم می‌گن. کارها رو توی چهار خونه می‌ذاریم: مهم و فوری، مهم ولی نه فوری، فوری ولی نه مهم، و هیچ‌کدوم. پژوهش‌ها نشون دادن ما معمولا کارهای فوری رو، حتی وقتی مهم نیستن، به کارهای مهمی که فوری نیستن ترجیح می‌دیم؛ مثلا جواب یه پیام بی‌اهمیت رو به ورزش یا تعمیر. ایستگاه سوم این مسیر، کامل درباره‌ی همین اولویته.

سوال ماه بعد

اگه فقط یه ابزار از این درس یادتون بمونه، این سوال باشه: «اگه این کار رو انجام ندم، ماه بعد چی می‌شه؟». این سوال، هزینه‌ی پنهون رو جلوی چشم میاره.

قسط: «اگه از الان براش برنامه نریزم، ماه بعد یا دیرکرد دارم یا قرض». دندون‌درد: «ماه بعد، یه درد بزرگ‌تر و یه هزینه‌ی بیشتر». خونه‌ی نامرتب: «ماه بعد، یه کار سنگین‌تر و یه حس بدتر». لباس اتونشده: «یه صبح که دیرم شده، باید هم اتو کنم هم بدوم». جالبه که برای بعضی کارها، جواب این سوال «هیچی» ئه؛ و اون کارها، واقعا می‌تونن صبر کنن. این سوال، هم کارهای مهم رو جلو میاره، هم کارهای بی‌اهمیت رو کنار می‌ذاره.

از کوچیک شروع کنیم

خیلی از کارهایی که عقب میفتن، توی ذهن ما خیلی بزرگن. «خونه رو تمیز کنم» یه کوه به نظر میاد؛ «میز آشپزخونه رو خالی کنم» یه تپه‌ی کوچیک. هر چی کار بزرگ‌تر و مبهم‌تر به نظر بیاد، حس ناخوشایندش بیشتره و عقب انداختنش راحت‌تر.

یکی از ساده‌ترین و قوی‌ترین ابزارها، کوچیک کردن کاره؛ اون‌قدر کوچیک که نشه بهش نه گفت. به جای «گزارش رو بنویسم»، «فایل رو باز کنم و عنوان رو بنویسم». به جای «ورزش کنم»، «کفش ورزشیم رو بپوشم». قدم اول، لازم نیست کار رو تموم کنه؛ فقط باید شروعش کنه. و بیشتر وقت‌ها، بعد از قدم اول، قدم دوم خیلی راحت‌تره.

پنج دقیقه

یه ابزار دیگه، قول پنج دقیقه‌ست: «فقط پنج دقیقه روی این کار می‌مونم؛ بعدش اگه خواستم، ول می‌کنم». این قول، دو کار می‌کنه. یکی، حس ناخوشایند رو کوچیک می‌کنه، چون پنج دقیقه ترسناک نیست. دوم، از دیوار شروع رد می‌شه، که معمولا سخت‌ترین بخش کاره.

خیلی‌ها تجربه کردن که بعد از پنج دقیقه، کار راه افتاده و ادامه دادنش آسون‌تر از اونی بوده که فکر می‌کردن. ولی حتی اگه بعد از پنج دقیقه ول کنید، باز هم پنج دقیقه جلو رفتید؛ و فردا، شروع کردن از جایی که موندید، ساده‌تر از شروع از صفره. مسیر «علم انگیزه» هم نشون می‌ده چرا خیلی وقت‌ها، انگیزه بعد از شروع میاد، نه پیش از اون.

جا و نشونه

کاری که دیده نشه، فراموش می‌شه؛ و کاری که سخت در دسترس باشه، عقب میفته. قبضی که توی یه کشو گم شده، کمتر پرداخت می‌شه تا قبضی که روی در یخچاله. کتابی که توی کمده، کمتر خونده می‌شه تا کتابی که روی بالشه.

یه اصل ساده: کار درست رو آسون‌تر و دیده‌تر کنید، و کار انحرافی رو یه کم سخت‌تر. گوشی رو وقت کار یه اتاق دیگه بذارید. کیسه‌ی لباس‌هایی که باید به خشکشویی برن رو دم در بذارید. یه یادآور روی گوشی، برای روز پرداخت قسط. این‌ها کارهای کوچیکی‌ان؛ ولی چون اراده‌ی کمتری لازم دارن، بیشتر از هر تصمیم بزرگی جواب می‌دن.

خونه

کارهای خونه، یکی از رایج‌ترین جاهای عقب انداختنن. دلیلش ساده‌ست: هیچ‌وقت تموم نمی‌شن، و هر روز کم‌کم جمع می‌شن. ظرف‌های امروز، لباس‌های این هفته، گرد و خاک این ماه. وقتی چند روز عقب بیفتن، کار اون‌قدر بزرگ می‌شه که شروع کردنش سخت‌تر می‌شه، و همین باعث می‌شه بیشتر عقب بیفتن.

راه بیرون اومدن از این چرخه، معمولا یه حمله‌ی بزرگ نیست؛ یه عادت کوچیک هر روزه‌ست. ده یا پونزده دقیقه در روز، روی یه بخش کوچیک خونه. و برای کارهای کوچیک، مثل اتو کردن یه لباس یا شستن یه لیوان، یه قاعده‌ی ساده: اگه کمتر از دو دقیقه طول می‌کشه، همین الان انجامش بدید. ایستگاه هفتم این مسیر، کارهای خونه رو کامل می‌بینه.

پول و قسط

یکی از پرهزینه‌ترین جاهای اهمال‌کاری، پوله. قسطی که می‌دونیم ماه بعد میاد، ولی امروز کاری براش نمی‌کنیم. قبضی که تا روز آخر و بعدش عقب میفته. یه کار اداری مالی که جریمه‌ی دیرکرد داره. اینجا، هزینه‌ی عقب انداختن، دقیقا عدد داره.

دو کار ساده خیلی کمک می‌کنن. یکی، خودکار کردن: هر پرداختی که می‌شه خودکار کرد، خودکار کنید، تا دیگه به یادآوری و اراده بستگی نداشته باشه. دوم، یه روز ثابت در ماه برای همه‌ی کارهای پولی؛ مثلا روز بعد از حقوق. برای قسط ماه بعد هم، همین امروز یه سوال بپرسید: «پولش از کجا میاد؟». اگه جواب روشن نیست، الان وقت فکر کردن بهشه، نه روز آخر. مسیر مدیریت مالی شخصی ترتیب کارهای پولی رو کامل یاد می‌ده.

قرارهای عقب‌افتاده

یه دسته‌ی دیگه از کارهایی که زیاد عقب میفتن، قرارها و تماس‌هان: نوبتی که گرفته نمی‌شه، تعمیرکاری که خبر نمی‌شه، تماسی که هر روز سنگین‌تر می‌شه. این کارها معمولا خیلی کوتاهن؛ گاهی فقط یه تماس پنج‌دقیقه‌ای. ولی چون یه کم ناخوشایندن، یا ممکنه خبر بدی همراهشون باشه، هفته‌ها و ماه‌ها عقب میفتن.

جالبه که برای این کارها، هزینه‌ی عقب انداختن معمولا خیلی بیشتر از هزینه‌ی انجامشونه. یه تماس پنج‌دقیقه‌ای امروز، جلوی یه مشکل بزرگ ماه بعد رو می‌گیره. یه راه ساده: یه وقت ثابت در هفته، مثلا شنبه ساعت ده صبح، فقط برای همین تماس‌ها و قرارها بذارید؛ و فقط یکی، نه همه با هم.

آدم‌هایی که منتظرن

کاری که ما عقب میندازیم، گاهی فقط مال ما نیست. همکاری که منتظر بخش ما از یه پروژه‌ست، دوستی که منتظر جواب یه پیامه، یا خونواده‌ای که منتظره ما یه کار مشترک رو تموم کنیم. عقب انداختن، اینجا رابطه‌ها رو هم خسته می‌کنه.

از اون طرف، آدم‌ها می‌تونن کمک هم بکنن. وقتی به یه نفر قول می‌دیم و اون منتظر خبره، عقب انداختن سخت‌تر می‌شه. کار کردن کنار یه نفر دیگه، حتی بی حرف، شروع کردن رو آسون‌تر می‌کنه. یه دوست که هر هفته بپرسه «چی شد؟»، گاهی از هر برنامه‌ای قوی‌تره.

درس و کار

توی درس و کار، اهمال‌کاری یه شکل آشنا داره: همه‌چیز به شب آخر می‌رسه. امتحانی که دو هفته وقت داشت، یه شب خونده می‌شه؛ گزارشی که یه ماه وقت داشت، توی یه روز نوشته می‌شه. خیلی‌ها فکر می‌کنن این‌جوری بهتر کار می‌کنن؛ ولی پژوهش‌ها معمولا کار شب آخر رو ضعیف‌تر، و استرسش رو بیشتر دیدن.

یه راه ساده، تکه کردن مهلت بزرگه: به جای یه تاریخ آخر، چند تاریخ کوچیک برای هر بخش؛ و اگه می‌شه، گفتنش به یه نفر. ایستگاه نهم این مسیر، درس و کار رو کامل می‌بینه؛ و مسیر «یاد بگیریم چطور یاد بگیریم» هم یه درس مخصوص اهمال‌کاری توی درس خوندن داره.

با خودتون مهربون

شاید عجیب به نظر بیاد، ولی یکی از پژوهش‌های جالب درباره‌ی اهمال‌کاری، روی دانشجوهایی بود که برای امتحان درس نخونده بودن. اونایی که بعد از امتحان، خودشون رو برای عقب انداختن بخشیدن، توی امتحان بعدی کمتر کار رو عقب انداختن؛ و اونایی که خودشون رو سرزنش کردن، بیشتر.

دلیلش اینه که سرزنش، حس بد رو بیشتر می‌کنه؛ و همون‌طور که دیدیم، اهمال‌کاری بیشتر فرار از حس بده. پس هر چی خودمون رو بیشتر سرزنش کنیم، کار سنگین‌تر به نظر میاد و فرار راحت‌تر. مهربون بودن با خودمون، به معنی بی‌خیالی نیست؛ یعنی «اشتباه شد؛ حالا قدم بعدی چیه؟».

این مسیر مال کیه

  • کسی که همیشه کارها رو میندازه از شنبه، یا از فردا صبح.
  • کسی که نمی‌دونه از بین همه‌ی کارهاش، کدوم مهم‌تره.
  • دانش‌آموز و دانشجویی که همه‌چیز به شب امتحان می‌رسه.
  • کسی که خونه، قبض‌ها و کارهای اداریش هر روز بیشتر عقب میفتن.
  • آزادکاری که کسی بالای سرش نیست و کار رو تا لحظه‌ی آخر عقب میندازه.
  • پدر و مادری که می‌خوان به بچه‌شون کمک کنن کارهاش رو عقب نندازه.

این مسیر از صفره؛ هیچ پیش‌نیازی نداره، و از ده تا نود سال، هر کسی یه موقعیت آشنا توش پیدا می‌کنه. لازم نیست اهمال‌کاری‌تون شدید باشه؛ حتی اگه فقط گاهی یه کار مهم رو عقب میندازید، ابزارهای این مسیر بهتون کمک می‌کنن آروم‌تر و با برنامه‌تر زندگی کنید.

ایستگاه‌ها

این مسیر دوازده ایستگاه داره، از فهمیدن تا برنامه‌ی شخصی:

  1. شروع: اهمال‌کاری چیه و چقدر هزینه داره.
  2. ذهن امروز و ذهن فردا.
  3. اولویت: مهم و فوری.
  4. شروع کردن: ابزارهای کوچیک.
  5. زمان و برنامه.
  6. محیط و نشونه.
  7. کارهای خونه و روزمره.
  8. کارهای سخت و ناخوشایند.
  9. درس و کار.
  10. وقتی همه‌چیز عقب افتاده.
  11. افسانه‌ها.
  12. پایان راه: برنامه‌ی شخصی.

چطور بخونیم

یه نکته‌ی بامزه: یه مسیر درباره‌ی اهمال‌کاری، خودش راحت عقب میفته. برای همین، پیشنهاد ما اینه که این مسیر رو خیلی کوچیک بخونید: هر روز فقط یه درس، و فقط تمرین همون درس.

ایستگاه اول و دوم رو به ترتیب بخونید؛ چون پایه‌ی بقیه‌ان. بعد، بسته به مشکل اصلیتون، برید سراغ ایستگاهی که بیشتر لازم دارید: اگه اولویت‌ها گم می‌شن، ایستگاه سوم؛ اگه شروع کردن سخته، چهارم؛ اگه خونه و کارهای روزمره عقب میفتن، هفتم؛ و اگه همه‌چیز عقب افتاده، دهم. منتظر یه شنبه یا اول ماه برای شروع نمونید؛ همین امروز، یه درس.

دفترچه

یه پیشنهاد برای همه‌ی این مسیر: یه دفترچه‌ی کوچیک، یا یه یادداشت ساده توی گوشی، با سه ستون که هر بار فقط یه دقیقه وقت می‌گیره:

  1. کاری که عقب انداختم.
  2. حسی که ازش فرار کردم: حوصله‌سربر، سخت، ترسناک یا مبهم.
  3. یه قدم کوچیک که می‌تونم همین امروز بردارم.

بعد از چند هفته، الگوهای خودتون رو می‌بینید: کدوم کارها بیشتر عقب میفتن، کدوم حس‌ها بیشتر تکرار می‌شن، و کدوم قدم‌های کوچیک جواب دادن. این دفترچه، نقشه‌ی شخصی شماست؛ هیچ کتابی نمی‌تونه جاش رو بگیره.

چه کاری نمی‌کنیم

  • به کسی برچسب «تنبل» نمی‌زنیم؛ اهمال‌کاری رفتاره، نه شخصیت.
  • قول نمی‌دیم بعد از این مسیر هیچ‌وقت کاری رو عقب نندازید؛ همه گاهی عقب میندازن.
  • برنامه‌ی گوشی یا ابزار خاصی رو معرفی نمی‌کنیم؛ یه برگه و یه خودکار کافیه.
  • جمله‌ی انگیزشی نمی‌فروشیم؛ چیزهایی که اینجا میاد، از پژوهش میاد.

چند باور رایج

  • «من تنبلم.» اهمال‌کار، می‌خواد انجام بده و نمی‌تونه شروع کنه؛ تنبل نمی‌خواد.
  • «زیر فشار بهتر کار می‌کنم.» حسش هست، ولی کار شب آخر معمولا ضعیف‌تره.
  • «باید حسش بیاد.» حس، بیشتر وقت‌ها بعد از شروع میاد.
  • «از شنبه حتما.» شنبه، همون آدم امروز بیدار می‌شه؛ قدم کوچیک امروز بهتره.
  • «سرزنش خودم کمک می‌کنه.» سرزنش، حس بد و عقب انداختن رو بیشتر می‌کنه.

یه مثال

کامران سه ماه بود که یه تعمیر کوچیک لوله‌ی آشپزخونه رو عقب مینداخت، کارهای اداری بیمه‌ش رو پیگیری نمی‌کرد، و هر شب می‌گفت «از فردا خونه رو مرتب می‌کنم». به خودش می‌گفت آدم تنبلیه.

یه شب، به جای سرزنش، یه برگه برداشت و همه‌ی کارهای عقب‌افتاده رو نوشت. کنار هر کدوم، سوال ماه بعد رو جواب داد. لوله: «ماه بعد، شاید آب زیر کابینت رو خراب کنه». بیمه: «مهلتش تموم می‌شه». خونه: «فقط بدتر می‌شه». بعد برای هر کدوم، یه قدم خیلی کوچیک نوشت: شماره‌ی تعمیرکار رو پیدا کنه، فرم بیمه رو باز کنه، و هر شب ده دقیقه یه گوشه از خونه. هفته‌ی اول، دو تا از سه کار انجام شد. کامران هنوز گاهی کارها رو عقب مینداخت؛ ولی حالا می‌دونست از کجا دوباره شروع کنه، و دیگه به خودش نمی‌گفت تنبل؛ می‌گفت «یه کار عقب افتاده، و قدم بعدیش اینه».

تمرین امروز

امروز، نه از شنبه و نه از فردا صبح، این کار ساده رو بکنید؛ کمتر از ده دقیقه وقت می‌گیره.

  1. سه کاری رو بنویسید که مدتیه عقب انداختید، هر چقدر هم کوچیک.
  2. کنار هر کدوم، سوال ماه بعد رو جواب بدید: «اگه انجامش ندم، ماه بعد چی می‌شه؟»
  3. کاری که جوابش از همه جدی‌تره رو انتخاب کنید؛ فقط یکی، نه هر سه.
  4. یه قدم اون‌قدر کوچیک براش بنویسید که بشه همین امروز توی پنج دقیقه انجامش داد.
  5. همین امروز انجامش بدید، و توی دفترچه بنویسید چه حسی داشتید.

درس بعدی، دقیق‌تر می‌گه اهمال‌کاری چیه و چه فرقی با تنبلی داره: اهمال کاری چیست.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • اهمال‌کاری یعنی عقب انداختن کاری که می‌دونیم لازمه، با اینکه می‌دونیم ضرر داره.
  • تنبلی نیست؛ بیشتر وقت‌ها فرار از یه حس بده.
  • ذهن سختی امروز رو بزرگ و هزینه‌ی فردا رو کوچیک می‌بینه.
  • سوال طلایی اولویت: «اگه انجامش ندم، ماه بعد چی می‌شه؟»
  • شروع کوچیک، مثل پنج دقیقه، از هر برنامه‌ی بزرگی بیشتر جواب می‌ده.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد