آموزشآموزش سرچ کنسول گوگل

درس ۵ از ۵۱، سئو و گوگل، حدود ۲۰ دقیقه خواندن

ویژگی دامنه یا پیشوند نشانی

جواب کوتاه

توی سرچ کنسول دو جور می‌شه سایت رو اضافه کرد. ویژگی دامنه (Domain property) کل دامنه رو با همه‌ی زیردامنه‌ها، مثل www و m، و هر دو پروتکل http و https یه جا می‌بینه، ولی فقط با رکورد DNS تایید می‌شه. ویژگی پیشوند نشانی (URL-prefix property) فقط نشونی‌هایی رو می‌بینه که دقیقا با همون شروع می‌شن، با همون پروتکل، و چند راه تایید ساده‌تر داره. برای بیشتر سایت‌ها، ویژگی دامنه انتخاب بهتریه.

یه ساختمون، یا فقط یه طبقه

فرض کنید یه ساختمون اداری دارید با چند تا در: در اصلی، در پارکینگ، در پشتی. و چند طبقه. اگه بخواید بدونید روزانه چند نفر به ساختمونتون میان، دو راه دارید. یا یه نفر رو بذارید که همه‌ی درها رو بشمره. یا یه نفر رو بذارید فقط جلوی در اصلی طبقه‌ی سوم.

سرچ کنسول هم وقتی سایتتون رو اضافه می‌کنید، دقیقا همین سوال رو ازتون می‌پرسه: کل ساختمون رو می‌خواید ببینید، یا فقط یه در؟ اولی اسمش ویژگی دامنه‌ست و دومی ویژگی پیشوند نشانی. این انتخاب ساده به نظر میاد، ولی اگه اشتباه انتخاب کنید، ممکنه نصف داده‌ی سایتتون رو هیچ‌وقت نبینید. این درس می‌گه هر کدوم دقیقا چی رو می‌بینه و کدوم به کار شما میاد.

ویژگی (Property) یعنی چی

توی سرچ کنسول، به هر چیزی که اضافه می‌کنید تا داده‌ش رو ببینید، می‌گن ویژگی، به انگلیسی Property. اسمش یه کم عجیبه، ولی یعنی همون «سایت یا بخشی از سایت که زیر نظر می‌گیرید». گوگل می‌گه ویژگی‌های وب‌سایتی، سایت‌ها هستن، با همه‌ی صفحه‌هایی که توی دامنه یا پیشوندی که مشخص کردید قرار می‌گیرن.

یه حساب سرچ کنسول می‌تونه تا ۱۰۰۰ ویژگی داشته باشه، و از یه منوی کشویی بالای صفحه بینشون جابه‌جا می‌شید. یعنی اگه چند تا سایت دارید، یا یه سایت رو از چند زاویه می‌خواید ببینید، همه‌ش توی یه حساب جا می‌شه.

برای هر ویژگی هم باید ثابت کنید مال شماست. این تایید مالکیت رو توی درس سرچ کنسول چیه دیدید؛ اینجا می‌بینیم که راه تایید به نوع ویژگی بستگی داره. یه نکته هم پیش از شروع: انتخاب نوع ویژگی کار همیشگی نیست. اگه امروز پیشوند ساختید و فردا به DNS دسترسی پیدا کردید، می‌تونید یه ویژگی دامنه هم کنارش بسازید و هر دو رو با هم نگه دارید؛ فقط یادتون باشه داده‌ی ویژگی تازه از روز ساختنش شروع می‌شه.

اول، تیکه‌های یه نشونی رو بشناسیم

برای فهمیدن فرق این دو تا، باید بدونید یه نشونی از چند تیکه درست شده. نشونی https://www.example.com/pets/ رو در نظر بگیرید:

  • پروتکل (Protocol): https یا http؛ اولی رمزنگاری‌شده و امنه.
  • زیردامنه (Subdomain): www؛ می‌تونه هر چیزی باشه، مثل m برای نسخه‌ی موبایل یا shop برای فروشگاه.
  • دامنه (Domain): example.com؛ اسم اصلی سایت، که از اسم و پسوند ساخته شده.
  • مسیر (Path): /pets/؛ بخشی از سایت، مثل یه پوشه.

خیلی از سایت‌ها، بی اینکه صاحبشون خبر داشته باشه، با چند ترکیب از این تیکه‌ها باز می‌شن: با www و بی www، با http و https. برای آدم فرقی نمی‌کنه، ولی برای سرچ کنسول، هر کدوم یه نشونی جداست.

ویژگی دامنه: کل ساختمون

ویژگی دامنه، به انگلیسی Domain property، یه ویژگی در سطح دامنه‌ست که به گفته‌ی گوگل همه‌ی زیردامنه‌ها، مثل m و www و هر چیز دیگه، و همه‌ی پروتکل‌ها، یعنی http و https، و همه‌ی مسیرها رو شامل می‌شه. یعنی اگه example.com رو به عنوان ویژگی دامنه اضافه کنید، داده‌ی example.com، www.example.com، m.example.com، و هر چیزی که با این دامنه تموم بشه، همه یه جا جمع می‌شه.

این همون نگهبانیه که همه‌ی درهای ساختمون رو می‌شمره. مزیت بزرگش اینه که هیچ داده‌ای جا نمی‌مونه. مثلا اگه یه روز سایتتون از http به https رفت، یا یه نسخه‌ی موبایل روی m ساختید، یا یه وبلاگ روی blog.example.com راه انداختید، لازم نیست کاری بکنید؛ همه خودکار توی همین ویژگی میان.

ویژگی دامنه دقیقا چی رو می‌گیره

مثال خود گوگل برای ویژگی دامنه‌ی example.com:

  • http://example.com بله.
  • https://example.com بله.
  • http://m.example.com بله.
  • http://a.b.c.example.com بله؛ زیردامنه‌ی چندلایه هم.
  • https://m.example.com/any/path/here بله؛ هر مسیری.
  • http://example.org نه؛ پسوند فرق داره.

و اگه ویژگی دامنه رو برای یه زیردامنه بسازید، مثلا fish.example.com، فقط همون زیردامنه و زیردامنه‌های زیرش رو می‌گیره، مثل support.fish.example.com؛ ولی خود example.com رو نه. چون به گفته‌ی گوگل، شاخه داده‌ی ریشه رو نمی‌بینه.

ویژگی دامنه رو چطور بنویسیم

وقتی ویژگی دامنه می‌سازید، فقط اسم دامنه رو بنویسید؛ بدون http یا https، بدون مسیر، و بدون www. مثلا example.com، نه https://www.example.com/.

اگه اشتباهی www رو هم بنویسید، گوگل خودش برش می‌داره و ویژگی رو به اسم example.com می‌سازه، که هم www و هم بی www رو می‌گیره. ولی اگه بخواید پروتکل یا مسیر مشخص کنید، دیگه ویژگی دامنه به کارتون نمیاد و باید پیشوند نشونی بسازید.

یه مورد هم هست که ویژگی دامنه پشتیبانی نمی‌شه: پسوندهای عمومی، به انگلیسی Public suffix، مثل خود .com یا .co.ir. یعنی نمی‌تونید کل .ir رو ویژگی کنید؛ فقط دامنه‌ی خودتون رو.

ویژگی پیشوند نشانی: فقط یه در

ویژگی پیشوند نشانی، به انگلیسی URL-prefix property، شروع یه نشونی رو مشخص می‌کنه، و هر نشونی‌ای که با همین شروع بشه، جزو ویژگیه. مثلا اگه پیشوند https://example.com/pets/ رو اضافه کنید، این‌ها جزوشن:

  • https://example.com/pets/puppies
  • https://example.com/pets/cats?a=siamese
  • https://example.com/pets/supplies/food/crickets

ولی این‌ها نیستن: http://example.com/pets/، چون پروتکلش http هست نه https؛ و https://m.example.com/pets/، چون زیردامنه‌ی m توی این پیشوند نیست. یعنی پیشوند نشونی دقیقا همونیه که نوشتید، حرف به حرف. مثل نگهبانی که فقط جلوی یه در وایستاده و اگه کسی از در کناری بیاد، اصلا نمی‌بینه.

پیشوند رو چطور درست بنویسیم

گوگل چند تا نکته برای نوشتن پیشوند می‌گه. پیشوند کامل رو بنویسید، با / آخرش. پروتکل رو هم حتما بنویسید، یعنی http:// یا https://.

اگه سایتتون با هر دو پروتکل باز می‌شه، مثلا هم http و هم https، یا هم با www و هم بی www، و می‌خواید با پیشوند کار کنید، باید برای هر کدوم یه ویژگی جدا بسازید؛ وگرنه بخشی از داده رو نمی‌بینید. همین یکی از دلیل‌هاییه که ویژگی دامنه برای بیشتر سایت‌ها راحت‌تره.

یه پیشنهاد دیگه‌ی گوگل هم اینجاست: اگه سایتتون با چند نسخه باز می‌شه، به گوگل بگید نسخه‌ی اصلی کدومه، با نسخه‌ی اصلی (Canonical) و تغییر مسیر. این هم به خزش بهتر کمک می‌کنه، هم داده‌ی سرچ کنسول رو یه جا جمع می‌کنه.

تایید: دامنه یه راه، پیشوند چند راه

مهم‌ترین فرق عملی این دو تا، راه تاییده. ویژگی دامنه فقط با تایید از طریق DNS ممکنه. یعنی باید برید پنل جایی که دامنه رو ازش خریدید، یا جایی که DNS دامنه‌تون اونجاست، و یه رکورد متنی (TXT record) که گوگل بهتون می‌ده رو اضافه کنید.

ویژگی پیشوند نشانی، راه‌های بیشتری داره: گذاشتن یه فایل HTML روی سایت، گذاشتن یه برچسب HTML توی صفحه‌ی اول، استفاده از کد گوگل آنالیتیکس یا گوگل تگ منیجر که از قبل روی سایته، و همون DNS. گوگل می‌گه فایل و برچسب HTML نسبتا ساده‌ان، ولی اگه روی یه سکوی ساخت سایت هستید که اجازه‌ی آپلود فایل یا ویرایش کد صفحه‌ی اول رو نمی‌ده، ممکنه شدنی نباشن.

یه نکته‌ی خوب هم هست: وقتی یه ویژگی رو تایید کردید، هر ویژگی زیرمجموعه‌ای که بعدا اضافه کنید، خودکار با همون روش تایید می‌شه. مثلا اگه example.com رو تایید کردید، بعدا example.com/blog/ رو بی دردسر اضافه می‌کنید.

تایید با DNS، قدم به قدم

تایید DNS ترسناک‌تر از اونیه که هست. کلیاتش این‌طوریه:

  1. توی سرچ کنسول، ویژگی دامنه رو اضافه می‌کنید.
  2. سرچ کنسول یه رکورد TXT به شما می‌ده؛ یه متن طولانی که با google-site-verification= شروع می‌شه.
  3. وارد پنل مدیریت DNS دامنه‌تون می‌شید؛ معمولا همون جایی که دامنه رو خریدید، یا اگه DNS رو جای دیگه‌ای مثل کلادفلر گذاشتید، همونجا.
  4. یه رکورد تازه از نوع TXT می‌سازید و اون متن رو توش می‌ذارید.
  5. برمی‌گردید به سرچ کنسول و دکمه‌ی تایید (Verify) رو می‌زنید.
  6. اگه تایید نشد، کمی صبر کنید و دوباره امتحان کنید؛ گاهی تغییر DNS چند دقیقه تا چند ساعت طول می‌کشه تا همه‌جا برسه.

گوگل همچنین می‌گه اگه شرکت دامنه‌ی شما توی فهرست ابزار تاییدش باشه، کار خیلی ساده‌تره. و مهم: این رکورد رو بعد از تایید پاک نکنید؛ گوگل هر از گاهی دوباره چکش می‌کنه، و اگه نباشه، دسترسی می‌ره.

پسوند، جزو اسم دامنه‌ست

یه چیز که گاهی گیج‌کننده‌ست: پسوند دامنه، یعنی .com، .ir، .org و مانند این‌ها، جزو اسم ویژگیه. پس ویژگی دامنه‌ی example.com، هیچ داده‌ای از example.org یا example.ir نمی‌گیره. اگه کسب‌وکارتون چند دامنه با پسوندهای مختلف داره، برای هر کدوم یه ویژگی جدا لازمه.

مثلا یه شرکت گردشگری هم namak.ir داره و هم namak.com؛ اولی برای مشتری‌های ایرانی و دومی برای مشتری‌های خارجی. این‌ها دو ویژگی جدان، با دو تایید جدا و دو گزارش جدا. خود گوگل هم مثال می‌زنه که example.co.cn و example.co.de دو ویژگی جدان.

شاخه، ریشه رو نمی‌بینه

اگه ویژگی دامنه رو برای یه زیردامنه بسازید، فقط همون زیردامنه و پایین‌ترهاش رو می‌بینه. یعنی ویژگی shop.example.com داده‌ی example.com رو نشون نمی‌ده. ولی برعکسش درسته: ویژگی example.com داده‌ی shop.example.com رو هم داره.

این وقتی به کار میاد که یه تیم فقط مسئول یه بخشه. مثلا تیم فروشگاه فقط باید shop.example.com رو ببینه و دسترسی به بقیه‌ی سایت لازم نداره. براشون یه ویژگی جدا برای همون زیردامنه می‌سازید.

می‌شه هر دو رو با هم داشت

یه چیزی که خیلی‌ها نمی‌دونن: لازم نیست یکی رو انتخاب کنید. می‌تونید یه ویژگی دامنه برای کل سایت داشته باشید، و کنارش چند ویژگی پیشوند برای بخش‌های مهم. خود گوگل همین رو پیشنهاد می‌کنه: اگه می‌خواید داده‌ی ویژگی دامنه رو بر اساس زیردامنه، مسیر یا پروتکل جدا ببینید، یا توی گزارش عملکرد فیلتر صفحه بذارید، یا برای اون بخش‌ها ویژگی پیشوند جدا بسازید.

مثلا یه سایت آموزشی که بخش‌های /fa/ و /en/ داره، یه ویژگی دامنه برای کل سایت می‌سازه، و دو ویژگی پیشوند https://example.com/fa/ و https://example.com/en/ برای اینکه گزارش هر زبون رو جدا ببینه. چون ویژگی دامنه تایید شده، این دو تا خودکار تایید می‌شن.

کدوم رو انتخاب کنیم

خلاصه‌ی من، برای بیشتر آدم‌ها:

  • اگه به DNS دامنه‌تون دسترسی دارید، یا می‌تونید بگیرید: ویژگی دامنه. هیچ داده‌ای جا نمی‌مونه.
  • اگه به DNS دسترسی ندارید ولی می‌تونید یه فایل یا برچسب روی سایت بذارید: ویژگی پیشوند، برای همون نسخه‌ای که سایت واقعا باهاش باز می‌شه، مثلا https://www.example.com/.
  • اگه فقط یه بخش از یه سایت مال شماست، مثلا یه وبلاگ روی یه مسیر: ویژگی پیشوند برای همون مسیر.
  • اگه سایتتون روی گوگل سایتز یا بلاگره: هر کدوم رو بسازید، تایید خودکاره.

مثلا یه کافه که سایتش رو یه طراح ساخته و دامنه رو هم همون طراح خریده، احتمالا به DNS دسترسی نداره. اینجا بهترین کار اینه که از طراح بخواد یا دسترسی DNS بده، یا خودش رکورد TXT رو اضافه کنه. اگه نشد، پیشوند نشانی با برچسب HTML.

اضافه کردن یه ویژگی، قدم به قدم

خود کار اضافه کردن ویژگی چند قدم ساده‌ست. گوگل این‌طوری می‌گه:

  1. منوی کشویی ویژگی‌ها رو بالای هر صفحه‌ی سرچ کنسول باز کنید.
  2. «+ افزودن ویژگی» (Add property) رو بزنید.
  3. نوع ویژگی رو انتخاب کنید: ویژگی وب‌سایت، و بعد بین «دامنه» و «پیشوند نشانی».
  4. دامنه یا پیشوند رو بنویسید، با همون قانون‌هایی که بالا گفتم.
  5. یه راه تایید انتخاب کنید. می‌تونید همون موقع تایید کنید، یا «بعدا تایید کن» (Verify later) رو بزنید و هر وقت آماده بودید برگردید.
  6. بعد از تایید، چند روز صبر کنید تا داده‌ها توی گزارش‌ها پیدا بشن.

یه چیز آرامش‌بخش هم گوگل می‌گه: اضافه کردن ویژگی هیچ اثری روی سایت شما توی جستجوی گوگل نداره؛ فقط اجازه می‌ده عملکردش رو ببینید. یعنی اگه یه بار نشد، یا نصفه‌کاره موند، به سایتتون آسیبی نمی‌زنه. اگه هم کس دیگه‌ای قبلا ویژگی رو ساخته و به شما دسترسی داده، اصلا لازم نیست چیزی اضافه کنید؛ فقط از همون منو انتخابش کنید.

از کجا بفهمیم سایتمون با چند نسخه باز می‌شه

قبل از انتخاب، خوبه بدونید سایتتون واقعا با چند نسخه باز می‌شه. یه راه ساده: چهار نشونی رو توی مرورگر امتحان کنید: http://example.com، http://www.example.com، https://example.com و https://www.example.com. توی یه سایت مرتب، هر چهار تا به یه نسخه منتقل می‌شن، مثلا همه به https://www.example.com/، و توی نوار نشونی همون رو می‌بینید.

اگه بعضی‌هاشون منتقل نمی‌شن و همون‌جا باز می‌مونن، سایتتون چند نسخه داره. این برای سئو هم خوب نیست، چون گوگل ممکنه نسخه‌ها رو تکراری حساب کنه. راه درستش، تغییر مسیر همیشگی (کد ۳۰۱) همه‌ی نسخه‌ها به یه نسخه‌ی اصلیه. ولی تا وقتی این درست نشده، ویژگی دامنه دست‌کم مطمئن می‌شه که داده‌ی هیچ نسخه‌ای رو از دست نمی‌دید.

مثلا یه مطب دندون‌پزشکی بعد از گرفتن گواهی SSL سایتش رو روی https برده، ولی نسخه‌ی http هنوز باز می‌شه و منتقل نمی‌شه. اگه فقط پیشوند https داشته باشه، کسایی که از لینک‌های قدیمی http میان، توی سرچ کنسولش دیده نمی‌شن.

وقتی سایت جابه‌جا می‌شه

جابه‌جایی سایت جاییه که فرق این دو نوع ویژگی خیلی خودش رو نشون می‌ده. اگه سایت رو از http به https می‌برید، ویژگی دامنه هیچ کاری لازم نداره؛ هر دو پروتکل از اول توشه. ولی اگه فقط پیشوند http داشتید، از روز جابه‌جایی تقریبا هیچ داده‌ای نمی‌بینید، تا وقتی یه پیشوند https تازه بسازید؛ و اون هم از روز ساختنش داده جمع می‌کنه، نه از گذشته.

اگه دامنه رو کلا عوض می‌کنید، مثلا از oldname.ir به newname.ir، هر دو نوع ویژگی جدا لازم دارن، چون دامنه عوض شده. اینجا سرچ کنسول یه ابزار به اسم «تغییر نشانی»، به انگلیسی Change of Address، داره که گوگل می‌گه به گوگل خبر می‌ده سایت از یه دامنه یا زیردامنه به دیگری رفته، و کمک می‌کنه نتایج جستجو از سایت قدیم به جدید منتقل بشن.

پیشوند، برای بخش‌ها و کشورها

جایی که پیشوند نشانی واقعا می‌درخشه، سایت‌هاییه که چند بخش جدا دارن. خود گوگل یه مثال می‌زنه از سایتی که برای کشورهای مختلف پوشه‌ی جدا داره، و پیشنهاد می‌کنه برای هر کدوم یه ویژگی پیشوند بسازید: یکی برای کل سایت، https://www.example.com/، که می‌شه به جاش ویژگی دامنه‌ی example.com هم گذاشت؛ و یکی برای هر پوشه‌ی کشور، مثل /france/، /ireland/ و /spain/؛ و یکی هم برای نسخه‌ی موبایل جدا، اگه دارید، مثل http://m.example.com/.

فایده‌ش اینه که هر گزارش سرچ کنسول، مثل عملکرد یا ایندکس، رو جدا برای هر بخش می‌بینید، بی اینکه هر بار فیلتر بذارید. و اگه مسئول هر بخش یه نفر دیگه‌ست، می‌تونید به هر کدوم فقط دسترسی همون ویژگی رو بدید. مثلا یه فروشگاه که بخش «عمده‌فروشی» رو روی /wholesale/ داره و یه تیم جدا مسئولشه، یه ویژگی پیشوند برای همون مسیر می‌سازه و فقط اون رو با اون تیم شریک می‌شه.

اگه به DNS دسترسی ندارید

خیلی وقت‌ها مشکل اصلی برای ساختن ویژگی دامنه اینه که صاحب کسب‌وکار نمی‌دونه DNS دامنه‌ش دست کیه. اول باید بفهمید DNS کجاست. معمولا یکی از این سه جاست: همون شرکتی که دامنه رو ازش خریدید، شرکت هاستتون، یا یه سرویس جدا مثل کلادفلر که ممکنه طراح سایت براتون راه انداخته باشه.

اگه نمی‌دونید، از کسی که سایت رو ساخته بپرسید: «DNS دامنه‌ی ما کجاست و پنلش با کدوم ایمیل ساخته شده؟» این سوال ساده‌ایه، ولی جوابش خیلی مهمه؛ چون کسی که پنل DNS رو داره، در واقع کنترل کامل دامنه‌ی شما رو داره. نه فقط برای سرچ کنسول، برای ایمیل، برای سایت، برای همه‌چیز.

اگه طراح نمی‌خواد دسترسی بده، دست‌کم ازش بخواید خودش رکورد TXT گوگل رو اضافه کنه؛ کار یه دقیقه‌ست و هیچ ریسکی برای سایت نداره. این کار هیچ تغییری توی باز شدن سایت یا رسیدن ایمیل‌ها نمی‌ده، چون رکورد TXT فقط یه یادداشته که گوگل می‌خونه. و یه پیشنهاد بلندمدت: دامنه‌ی کسب‌وکارتون باید با اسم و ایمیل خود شما ثبت شده باشه، نه کس دیگه‌ای. اگه نیست، همین الان وقت درست کردنشه.

اشتباه‌هایی که زیاد پیش میاد

  1. ساختن پیشوند http://example.com/ در حالی که سایت روی https://www.example.com/ باز می‌شه؛ نتیجه: تقریبا هیچ داده‌ای.
  2. ساختن یه پیشوند و فکر کردن که کل سایت رو می‌بینید؛ در حالی که نسخه‌ی www یا موبایل بیرون مونده.
  3. پاک کردن رکورد DNS یا برچسب HTML بعد از تایید؛ نتیجه: چند وقت بعد دسترسی می‌ره.
  4. نوشتن https:// یا www توی ویژگی دامنه؛ اولی پذیرفته نمی‌شه و دومی خودکار برداشته می‌شه.
  5. فکر کردن که example.com داده‌ی example.ir رو هم داره.
  6. عوض کردن سایت به https و نساختن ویژگی تازه، وقتی فقط پیشوند http داشتید.

داده از کی جمع می‌شه

گوگل می‌گه داده‌ی یه ویژگی از لحظه‌ای جمع می‌شه که یه نفر اون ویژگی رو به سرچ کنسولش اضافه کنه، حتی قبل از تایید. و تا وقتی که دست‌کم یه کاربر اون ویژگی رو توی حسابش داشته باشه، جمع شدن ادامه داره. ولی چند روز طول می‌کشه تا داده توی گزارش‌ها دیده بشه.

این یعنی دو تا چیز. یکی اینکه اگه امروز ویژگی دامنه رو ساختید و تایید DNS یه روز طول کشید، داده‌ی اون یه روز از دست نمی‌ره. دوم اینکه اگه الان فقط یه پیشوند دارید و یه ویژگی دامنه اضافه کنید، ویژگی دامنه از امروز جمع می‌کنه، نه از گذشته؛ پس هر چی زودتر، بهتر.

چند تا حرف که زیاد می‌شنوید

  • «ویژگی پیشوند همه‌ی سایت رو نشون می‌ده.» فقط نشونی‌هایی که حرف به حرف با همون شروع می‌شن؛ با همون پروتکل و زیردامنه.
  • «ویژگی دامنه رو هم می‌شه با فایل HTML تایید کرد.» ویژگی دامنه فقط با رکورد DNS تایید می‌شه.
  • «بعد از تایید، رکورد DNS رو می‌شه پاک کرد.» گوگل دوباره چک می‌کنه؛ اگه نباشه، دسترسی می‌ره.
  • «example.com داده‌ی example.ir رو هم داره.» پسوند جزو اسمه؛ دو ویژگی جدان.
  • «باید بین دامنه و پیشوند فقط یکی رو انتخاب کرد.» می‌شه هر دو رو داشت؛ دامنه برای کل، پیشوند برای بخش‌ها.
  • «تا تایید نشه، هیچ داده‌ای جمع نمی‌شه.» داده از لحظه‌ی اضافه کردن ویژگی جمع می‌شه، حتی پیش از تایید.

واژه‌های این درس، یه جا

  • ویژگی (Property): سایت یا بخشی از سایت که توی سرچ کنسول زیر نظره.
  • ویژگی دامنه (Domain property): همه‌ی زیردامنه‌ها، پروتکل‌ها و مسیرهای یه دامنه.
  • ویژگی پیشوند نشانی (URL-prefix property): فقط نشونی‌هایی که با یه شروع مشخص آغاز می‌شن.
  • پروتکل (Protocol): http یا https.
  • زیردامنه (Subdomain): بخشی پیش از دامنه، مثل www یا m.
  • مسیر (Path): بخشی بعد از دامنه، مثل /blog/.
  • پسوند عمومی (Public suffix): مثل .com یا .co.ir.
  • رکورد TXT (TXT record): رکورد متنی DNS برای تایید.
  • تایید مالکیت (Ownership verification): ثابت کردن مالکیت به گوگل.

یه تمرین کوتاه

برای سایت خودتون، یا هر سایتی که می‌شناسید، این‌ها رو امتحان کنید:

  1. نشونی سایت رو یه بار با http:// و یه بار با https:// باز کنید. هر دو به یه جا می‌رسن؟
  2. یه بار با www. و یه بار بی www. باز کنید. به کدوم منتقل می‌شه؟
  3. اگه سرچ کنسول دارید، از منوی ویژگی‌ها ببینید ویژگیتون از کدوم نوعه.
  4. اگه پیشونده، ببینید دقیقا همون نسخه‌ایه که سایت روش باز می‌شه یا نه.
  5. از خودتون بپرسید: به DNS دامنه‌م دسترسی دارم؟ اگه آره، یه ویژگی دامنه هم بسازید.

درس بعدی این مسیر، افزودن سایت به سرچ کنسول، همین کار رو قدم به قدم، با عکس واقعی صفحه‌های سرچ کنسول، نشون می‌ده.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • ویژگی دامنه کل دامنه رو می‌بینه: همه‌ی زیردامنه‌ها، هر دو پروتکل، همه‌ی مسیرها.
  • ویژگی پیشوند فقط نشونی‌هایی که دقیقا با همون شروع می‌شن، با همون پروتکل.
  • دامنه فقط با رکورد DNS تایید می‌شه؛ پیشوند چند راه داره.
  • پسوند دامنه بخشی از اسمه؛ .com و .org دو ویژگی جدان.
  • زیردامنه، داده‌ی دامنه‌ی بالاتر رو نمی‌بینه.
  • می‌شه هر دو رو با هم داشت: دامنه برای کل، پیشوند برای بخش‌ها.
  • برای بیشتر سایت‌ها، ویژگی دامنه انتخاب بهتریه.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس