تگ، تریگر و متغیر: تگ منیجر چطور کار میکند
جواب کوتاه
تگ منیجر، با سه چیز کار میکنه: تگ، تریگر، و متغیر؛ و یه کمککار به اسم لایهی داده. طبق راهنمای رسمی Google، تگ، کدیه که داده رو به یه سیستم، مثل گوگل آنالیتیکس، میفرسته؛ یعنی «چه کدی». تریگر، به اتفاقهایی مثل کلیک، فرستادن فرم، یا باز شدن صفحه، گوش میده و به تگ میگه کی اجرا بشه؛ و هر تگ، دستکم یه تریگر لازم داره. هر تریگر، میتونه یه شرط داشته باشه، با سه بخش: متغیر، عملگر، و مقدار؛ مثلا «نشونی صفحه، شامل /products/ باشه». متغیر، یه جای خالی اسمدار برای مقداریه که عوض میشه، مثل اسم محصول یا قیمت؛ چند تا آمادهن، و میشه سفارشی هم ساخت. لایهی داده، یه شی جاوااسکریپته که اطلاعات رو، منظم، به تگها میرسونه؛ مثلا وقتی یه دکمه زده میشه، یه رویداد با اسم خودش، توش فرستاده میشه. مثل آشپزخونهی یه رستوران: گارسون، برگهی سفارش رو روی پیشخون میذاره، زنگ یه سفارش خاص به صدا درمیاد، و آشپز، با جزئیات همون برگه، غذا رو درست میکنه.
آشپزخونهی یه رستوران
درس قبل گفت تگ منیجر، یه تابلو برقه. این درس، میره سراغ اینکه کلیدها، چطوری کار میکنن. یه آشپزخونهی رستوران رو تصور کنید. گارسون، یه برگهی سفارش، روی پیشخون میذاره: «میز ۵، دو تا کباب، یکی بی پیاز». بعد، زنگ رو میزنه.
آشپز، با شنیدن زنگ، برگه رو میخونه، و غذا رو، با همون جزئیات، درست میکنه. سه چیز اینجاست: غذا، یعنی چی درست بشه؛ زنگ، یعنی کی؛ و جزئیات برگه، یعنی با چه مشخصاتی. تگ منیجر، دقیقا، همینه.
سه تکه، و یه برگه
راهنمای رسمی اجزای تگ منیجر، چهار مفهوم رو میگه: تگ، کدی که داده رو به یه سیستم، مثل گوگل آنالیتیکس، میفرسته. تریگر، که به اتفاقهایی مثل کلیک، فرستادن فرم، یا باز شدن صفحه، گوش میده. متغیر، یه جای خالی اسمدار برای مقداری که عوض میشه. و لایهی داده، که مقدارها رو، موقت، توی مرورگر نگه میداره.
توی آشپزخونه: تگ، غذاست؛ تریگر، زنگه؛ متغیر، جزئیات روی برگهست، مثل «بی پیاز»؛ و لایهی داده، خود برگهی سفارش، روی پیشخون.
تگ: چه کدی
راهنما، میگه تگ، یه تکه کده که روی صفحه یا اپ اجرا میشه؛ و بیشتر تگها، برای فرستادن اطلاعات سنجش، از سایت شما، به یه سیستم دیگهان، مثل تگ گوگل آنالیتیکس، و تگ تبدیل Google Ads. و میگه تگها، در جواب اتفاقها اجرا میشن؛ یا به زبون تگ منیجر، «شلیک» میشن.
توی پنل تگ منیجر، وقتی یه تگ تازه میسازید، اول، نوعش رو انتخاب میکنید، مثلا تگ گوگل، یا یه رویداد آنالیتیکس؛ بعد، تنظیمهاش رو پر میکنید؛ و آخر، بهش میگید با کدوم تریگر، اجرا بشه.
تریگر: کی
راهنمای تریگرها، میگه توی تگ منیجر، تریگر، به صفحه یا اپ، برای نوعهای خاصی از اتفاق، مثل فرستادن فرم، کلیک روی دکمه، یا بازدید صفحه، گوش میده؛ و وقتی اون اتفاق دیده شد، به تگ میگه اجرا بشه.
و یه قانون مهم میگه: هر تگ، باید دستکم یه تریگر داشته باشه تا اجرا بشه. یعنی غذایی که زنگ نداره، هیچوقت درست نمیشه. اگه یه تگ ساختید و هیچوقت اجرا نمیشه، اول، ببینید تریگر داره یا نه.
شرط تریگر
راهنما، میگه تریگرهای تازه، بهطور پیشفرض، برای همهی اتفاقهای اون نوع، اجرا میشن؛ مثلا تریگر کلیک، برای هر کلیکی. ولی با صافیهای تریگر، میتونید دقیقتر کنید کی اجرا بشه: پایین صفحهی تنظیم تریگر، «بعضی» اتفاقها رو انتخاب میکنید.
و میگه هر صافی، سه بخش داره: یه متغیر، یه عملگر، و یه مقدار. متغیر، چیزیه که بررسی میشه؛ عملگر، مثل «برابره»، «شامل»، «کمتر از»، یا «با الگوی RegEx جوره»؛ و مقدار، چیزیه که تگ منیجر، موقع اجرا، با مقدار متغیر، مقایسه میکنه.
یه مثال شرط
مثال خود راهنمای تریگرها: اگه توی سایت شما، همهی صفحههای محصول، توی نشونیشون /products/ دارن، میتونید یه تریگر بازدید صفحه، با این شرط بسازید: «Page URL شامل /products/ باشه». اینطوری، تگ، فقط روی صفحههای محصول، اجرا میشه.
یعنی زنگ، فقط برای سفارشهای یه میز خاص، میزنه. همین ساختار ساده، متغیر و عملگر و مقدار، پایهی تقریبا همهی تریگرهاییه که میسازید.
پنج تریگر باز شدن صفحه
راهنمای تریگرهای بازدید صفحه، میگه پنج نوع تریگر، بر اساس باز شدن صفحه هست، به ترتیب: مقداردهی رضایت، برای تگهایی که وضعیت رضایت کاربر رو تنظیم میکنن؛ مقداردهی اولیه، که پیش از بقیه اجرا میشه؛ بازدید صفحه، که همون لحظهای که مرورگر، باز کردن صفحه رو شروع میکنه، اجرا میشه.
و دو تای دیگه: آمادگی DOM، وقتی مرورگر، ساختار کامل HTML صفحه رو ساخته؛ و بارگذاری کامل پنجره، وقتی صفحه، با همهی عکسها و اسکریپتها، کامل باز شده. برای بیشتر تگهای آمار، همون بازدید صفحه، کافیه.
یه نکتهی سرعت
راهنما، یه پیشنهاد برای بهتر شدن کارایی داره: اختیاریه، ولی توصیه میشه که برای تریگرها، شرط بذارید، معمولا یه الگوی نشونی، تا تریگر، فقط روی صفحههایی که لازمه، فعال بشه.
یعنی اگه یه تگ، فقط روی صفحهی تبلیغ یه محصول لازمه، زنگش رو، برای همهی صفحهها نذارید. هر تگی که بیدلیل اجرا میشه، یه کار اضافه برای مرورگره، و ممکنه دادهی بیربط هم بفرسته.
کلیک و فرم
همونطور که راهنمای اجزا میگه، تریگرها، به اتفاقهایی مثل کلیک و فرستادن فرم، گوش میدن. این دو، از پرکاربردترین تریگرهان: کلیک روی دکمهی «خرید»، کلیک روی شماره تلفن، یا فرستادن فرم تماس.
و راهنمای متغیرها، یه نوع متغیر خاص برای همین داره: متغیر رویداد خودکار، که اطلاعات چیزی که اتفاق رو باعث شده، مثل کلیک یا فرستادن فرم، رو میگیره؛ مثلا خود اون عنصر، یا متنش. اینطوری، تریگر کلیک، میتونه فقط برای دکمهای اجرا بشه که متنش «خرید»ه.
تریگر دیده شدن
یه تریگر جالب: دیده شدن عنصر. راهنما، میگه این تریگر، وقتی اجرا میشه که یه عنصر انتخابشده، توی قسمت دیدنی مرورگر، پیدا بشه؛ و اتفاقهایی مثل باز شدن صفحه، اسکرول، یا جلو اومدن زبانهی مرورگر، میتونن باعثش بشن.
و میگه عنصر رو، یا با شناسهی ID، یا با یه انتخابگر CSS، انتخاب میکنید؛ و میتونید تعیین کنید چند بار اجرا بشه، مثلا فقط یه بار در هر صفحه. کاربرد سادهش: بفهمید چند نفر، واقعا، تا بخش قیمتها، یا یه تبلیغ خاص، پایین اومدن.
تریگر رویداد سفارشی
راهنمای رویداد سفارشی، میگه این تریگر، برای تعاملهاییه که با روشهای استاندارد، گرفته نمیشن؛ و رایجترین کاربردش، وقتیه که فرم، رفتار پیشفرضش عوض شده. مثال خود راهنما: یه دکمه، که وقتی زده میشه، یه رویداد به اسم «button1-click»، توی لایهی داده میفرسته؛ و یه تریگر رویداد سفارشی، با همین اسم، یه تگ رو اجرا میکنه.
یعنی برنامهنویس سایت، خودش، زنگهای اسمدار میسازه؛ و شما، توی تگ منیجر، فقط میگید با هر زنگ، چه غذایی درست بشه.
یه احتیاط
راهنمای رویداد سفارشی، یه هشدار مهم داره: اگه با الگوی RegEx، تریگر میسازید، مراقب علامت «.*» باشید؛ چون این الگو، یعنی تریگر، برای همهی اتفاقها اجرا میشه، حتی اتفاقهایی که خود تگ منیجر و تگ گوگل، خودکار، میفرستن. و پیشنهاد میکنه از الگوهای محدودتر استفاده کنید.
یعنی زنگی که با هر صدایی به صدا دربیاد، آشپزخونه رو به هم میریزه. هر جا شک دارید، شرط سادهی «برابره» رو، به الگوهای پیچیده، ترجیح بدید.
تریگر اجرا، تریگر جلوگیری
راهنمای تریگرها، میگه تریگرها، تعیین میکنن تگ، کی اجرا یا کی جلوگیری بشه. و راهنمای اجزا، میگه تگها، وقتی شرطهای تریگر برآورده بشن، اجرا یا جلوگیری میشن. یعنی دو جور تریگر هست: اجرا، و استثنا یا جلوگیری.
مثلا یه تگ تبلیغ، که باید روی همهی صفحهها اجرا بشه، جز صفحهی حساب کاربری. تریگر اجرا، «همهی صفحهها»؛ تریگر جلوگیری، «نشونی شامل /account/». مثل اینکه بگید با هر زنگ، غذا درست کن، جز سفارشهای میز آشپزخونه.
متغیر: با چه دادهای
راهنمای اجزا، میگه متغیر، یه جای خالی اسمداره، برای مقداری که عوض میشه، مثل اسم محصول، قیمت، یا تاریخ. و میگه متغیرها رو، یا توی شرط تریگرها استفاده میکنید، یا برای فرستادن اطلاعات به تگها.
و میگه تگ منیجر، خیلی متغیر آماده داره، و میتونید متغیر سفارشی هم بسازید. یه مثال آماده، «url»ه، که نشونی صفحهی باز رو داره. توی آشپزخونه، متغیرها، همون جزئیات برگهن: شمارهی میز، تعداد، و «بی پیاز».
انواع متغیر سفارشی
راهنمای انواع متغیر، چند گروه برای وب میشمره. ناوبری: صفحهی قبلی، یعنی HTTP Referrer، و نشونی صفحه، URL. متغیرهای صفحه: کوکی سمت سایت، جاوااسکریپت سفارشی، متغیر لایهی داده، و متغیر جاوااسکریپت. عناصر صفحه: متغیر رویداد خودکار، عنصر DOM، و دیده شدن عنصر.
و ابزارها: ثابت، رویداد سفارشی، جدول جستوجو، عدد تصادفی، و جدول RegEx؛ و دادهی ظرف، مثل شناسهی ظرف و شمارهی نسخه. لازم نیست همه رو بشناسید؛ برای شروع، URL، صفحهی قبلی، و متغیر لایهی داده، بیشتر کار رو انجام میدن.
چند متغیر، با مثال
راهنما، چند مثال میزنه. صفحهی قبلی: اگه کسی از صفحهی اول، به یه صفحهی محصول بیاد، مقدارش، صفحهی اوله. عنصر DOM: متن یه عنصر صفحه، یا مقدار یه ویژگی اون، مثل data-food="cupcake". عدد تصادفی: یه عدد بین صفر و ۲۱۴۷۴۸۳۶۴۷.
و متغیر لایهی داده: مقداریه که با دستور dataLayer.push، به لایهی داده فرستاده میشه. این، معمولا، مطمئنترین راه گرفتن دادههایی مثل مبلغ خریده؛ چون برنامهنویس سایت، اون رو، منظم، میفرسته.
جدول جستوجو
راهنما، جدول جستوجو، یا Lookup Table، رو اینطوری توضیح میده: یه جدول دوستونه، که مقدار یه متغیر رو، بر اساس مقدار یه متغیر دیگه، تعیین میکنه. و میگه برای وقتی خوبه که مقدار درست، مثلا یه شناسهی تبدیل، رو بشه به نشونی صفحه، یا یه عنصر صفحه، وصل کرد.
مثلا: اگه نشونی صفحه، /thanks-a/ بود، شناسهی تبدیل A؛ اگه /thanks-b/ بود، شناسهی B. به جای دو تگ جدا، یه تگ، با یه متغیر جدول جستوجو. و جدول RegEx، همینه، با امکان الگوهای RegEx.
اسمگذاری درست
راهنمای انواع متغیر، یه پیشنهاد ساده و مهم داره: برای متغیرها، یه روش اسمگذاری داشته باشید که کار متغیر رو توصیف کنه؛ مثلا «Data Layer Variable - Product Name»، یعنی متغیر لایهی داده، اسم محصول.
همین قاعده رو، برای تگها و تریگرها هم، به کار ببرید: «GA4 - رویداد - فرستادن فرم تماس»، «تریگر - کلیک - دکمهی خرید». شش ماه بعد، وقتی صد تا تگ دارید، همین اسمها، نجاتتون میدن.
لایهی داده: برگهی سفارش
راهنمای برنامهنویسهای Google، میگه لایهی داده، یه شی جاوااسکریپته، که تگ منیجر و تگ گوگل، ازش برای رسوندن اطلاعات به تگها استفاده میکنن؛ و رویدادها یا متغیرها، از راه اون فرستاده میشن، و تریگرها، میتونن بر اساس مقدار متغیرها، تنظیم بشن.
و یه مثال میزنه: اجرای یه تگ بازاریابی مجدد، وقتی مبلغ کل خرید، بیشتر از صد دلاره. و میگه تگ منیجر، از کلید event توی لایهی داده، برای اجرای تگها بر اساس تعامل کاربر استفاده میکنه. یعنی برگهی سفارش، هم زنگ رو داره، هم جزئیات رو.
چرا لایهی داده بهتره
همون راهنما، میگه تگهای Google، طوری طراحی شدن که به اطلاعاتی که منظم و قابل پیشبینی، به لایهی داده اضافه شده، رجوع کنن؛ نه اینکه متغیرها، اطلاعات تراکنش، دستهی صفحه، و نشونههای دیگه رو، از لابهلای صفحه، بیرون بکشن.
و راهنمای اجزا، میگه هر چند متغیرها، میتونن مقدار رو مستقیم از متغیرهای جاوااسکریپت، کوکی، یا عناصر صفحه بگیرن، بهترین روش، اینه که از یه لایهی دادهی منظم بگیرن. مثل آشپزی که از روی برگهی سفارش کار میکنه، نه از روی حدس زدن از قیافهی مشتری.
لایهی داده، کجا و کی
راهنمای برنامهنویسها، میگه برای اینکه داده، توی صفحهها بمونه، متغیرهای لایهی داده، باید با هر بار باز شدن صفحه، فرستاده بشن؛ ترجیحا، بالای کد ظرف تگ منیجر، تا فورا در دسترس باشن. و راهنمای اجزا، تاکید میکنه که لایهی داده، خودبهخود، بین صفحهها نمیمونه؛ هر صفحه، باید کدی داشته باشه که اطلاعات لازم رو، به لایهی داده، اضافه کنه.
و برای رفع اشکال، راهنما، چند نکته میگه: متغیر window.dataLayer رو، بازنویسی نکنید؛ بزرگی و کوچیکی حروف و علامت نقلقول رو، یکسان نگه دارید؛ و اسم متغیرها رو، همهجا، یکی بنویسید. اینها، کار برنامهنویسه؛ ولی دونستنشون، به شما کمک میکنه بپرسید چرا یه چیز، کار نمیکنه.
لایهی داده، کی لازمه
راهنمای اجزا، سه حالت رو جدا میکنه. اگه تگها، فقط موقع باز شدن صفحه اجرا بشن، و جز نشونی صفحه و صفحهی قبلی، اطلاعاتی لازم نداشته باشن، فقط کد ظرف روی هر صفحه، کافیه؛ و لایهی داده، احتمالا، لازم نیست.
اگه فقط موقع باز شدن صفحه اجرا بشن، ولی اطلاعات بیشتری، مثل نوع صفحه یا شناسهی کاربر، لازم دارن، شاید لازم باشه کدی برای ساختن و پر کردن لایهی داده اضافه بشه. و اگه داده، فقط بعد از تعامل کاربر، مثل افزودن به سبد، در دسترسه، باید کدی اضافه بشه که داده رو به لایهی داده بفرسته، و تگ منیجر، طوری تنظیم بشه که موقع اون اتفاق، ازش استفاده کنه.
یه کلیک، از اول تا آخر
همهی اینها رو، کنار هم بذاریم. یه نفر، روی دکمهی «افزودن به سبد» میزنه. کد سایت، یه رویداد، با اسمش و مبلغ محصول، توی لایهی داده میفرسته: برگهی سفارش. تریگر رویداد سفارشی، که منتظر همین اسمه، به صدا درمیاد: زنگ.
تگ رویداد آنالیتیکس، که به این تریگر وصله، اجرا میشه: آشپز. و مبلغ رو، از متغیر لایهی داده، برمیداره: جزئیات برگه. و آنالیتیکس، یه رویداد «افزودن به سبد»، با مبلغ درست، دریافت میکنه. پنج قدم، کمتر از یه ثانیه.
پیش از انتشار، تست
همونطور که درس قبل گفت، با پیشنمایش و اشکالیابی، پیش از انتشار، این زنجیره رو تست میکنید. راهنمای پیشنمایش، میگه رابط اشکالیابی، نشون میده تگها چطوری اجرا شدن و چه دادهای فرستادن؛ و با کلیک کردن توی سایت، اطلاعاتش بهروز میشه.
یعنی دکمه رو میزنید، و میبینید: رویداد اومد؟ تریگر به صدا دراومد؟ تگ اجرا شد؟ مبلغ درست بود؟ اگه یه حلقهی زنجیر خراب بود، همینجا پیداش میکنید، نه بعد از یه هفته دادهی اشتباه.
برای صاحبهای کسبوکار
برای یه صاحب کسبوکار، از این درس، یه جمله کافیه: «چه کدی، کی، با چه دادهای». هر بار کسی گفت «یه تگ برای فلان چیز بذاریم»، این سه سوال رو بپرسید: کدوم ابزار باید داده بگیره؟ دقیقا کی؟ و چه اطلاعاتی، مثل مبلغ یا اسم محصول، باید بره؟
و اگه جواب سوال سوم، چیزیه که فقط بعد از کلیک یا خرید معلوم میشه، احتمالا، یه برنامهنویس، باید لایهی داده رو پر کنه. این رو، از اول بدونید، تا برنامهریزی کار، واقعی باشه.
برای هر سنی
این درس، برای کسی که هیچوقت کد ننوشته، شاید سنگین به نظر بیاد؛ ولی همون آشپزخونه، کافیه: غذا، زنگ، و برگه. اگه یه بخشی، مثل RegEx یا DOM، غریبه بود، از روش بگذرید؛ برای شروع، لازم نیست.
برای یه نوجوون کنجکاو، یه تمرین خوب: با پیشنمایش، یه تریگر کلیک ساده بسازید، و ببینید وقتی روی یه پیوند میزنید، تریگر، چطوری توی رابط اشکالیابی، دیده میشه. بی هیچ خطری، چون تا انتشار نزنید، چیزی روی سایت عوض نمیشه.
چند واژه
Tag، تگ. Fire، اجرا شدن تگ. Trigger، تریگر. Filter، صافی یا شرط تریگر. Operator، عملگر، مثل equals و contains. Blocking Trigger، تریگر جلوگیری. Page View، DOM Ready، Window Loaded، سه تریگر باز شدن صفحه.
Element Visibility، دیده شدن عنصر. Custom Event، رویداد سفارشی. RegEx، الگوی متنی. Variable، متغیر. Built-in Variable، متغیر آماده. User-defined Variable، متغیر سفارشی. Lookup Table، جدول جستوجو. Data Layer، لایهی داده. dataLayer.push، دستور فرستادن به لایهی داده.
فضای کار: میز آشپز، پیش از سرو
همهی تگها، تریگرها، و متغیرها رو، توی یه فضای کار، یا Workspace، میسازید و ویرایش میکنید. راهنمای انتشار، میگه اگه توی یه فضای کار، تگ، تریگر، یا متغیری اضافه یا ویرایش کردید، باید منتشرش کنید تا روی سایت، کار کنه.
یعنی فضای کار، میز آشپزه، پیش از اینکه غذا، سر میز مشتری بره. میتونید یه سس رو چند بار امتحان کنید، بی اینکه مشتری چیزی ببینه. و راهنما، یه بخش «تغییرهای فضای کار» داره، که پیش از انتشار، همهی تغییرها رو، یکجا، نشون میده.
ترتیب ساختن
یه ترتیب ساده، که بیشتر کارها رو آسون میکنه: اول، متغیرهایی که لازم دارید، مثلا متغیر لایهی داده برای مبلغ؛ بعد، تریگر، با شرط درست؛ و آخر، تگ، که به تریگر وصله و از متغیر استفاده میکنه.
راهنمای تریگرها، میگه میتونید تریگر رو، از همون صفحهی تنظیم تگ هم بسازید؛ پس اگه وسط ساختن تگ، یادتون اومد تریگر ندارید، لازم نیست برگردید. ولی فکر کردن به ترتیب، از پیش، جلوی شلوغی ظرف رو میگیره.
جواب کوتاه
اگه کسی پرسید «تگ، تریگر، و متغیر، چه فرقی دارن»:
تگ، کدیه که داده رو به یه سیستم، مثل گوگل آنالیتیکس، میفرسته؛ یعنی چه کدی. تریگر، به اتفاقهایی مثل کلیک، فرم، یا باز شدن صفحه گوش میده و میگه تگ کی اجرا یا کی جلوگیری بشه؛ هر تگ، دستکم یه تریگر میخواد، و هر شرط تریگر، یه متغیر، یه عملگر، و یه مقداره، مثل «Page URL شامل /products/». متغیر، یه جای خالی اسمدار برای مقدارهای عوضشوندهست، مثل نشونی صفحه یا قیمت؛ آماده یا سفارشی، مثل جدول جستوجو. و لایهی داده، یه شی جاوااسکریپته که رویدادها و مقدارها رو، منظم، به تگ منیجر میرسونه؛ باید روی هر صفحه پر بشه. مثل آشپزخونه: غذا، زنگ، و برگهی سفارش.
چند باور رایج
- «تگ بی تریگر هم، اجرا میشه.» هر تگ، دستکم یه تریگر.
- «تریگر تازه، فقط جای لازم اجرا میشه.» پیشفرض، همهی اتفاقها؛ شرط بذارید.
- «.* توی RegEx، بیخطره.» همهی اتفاقها رو میگیره.
- «لایهی داده، بین صفحهها میمونه.» روی هر صفحه، باید پر بشه.
- «همیشه لایهی داده لازمه.» برای تگهای ساده، نه.
یه مثال
یه فروشگاه کتاب اینترنتی، میخواست بدونه چند نفر، روی دکمهی «خرید فوری» میزنن. یه تگ رویداد آنالیتیکس ساخت، و یه تریگر کلیک، بی شرط. توی پیشنمایش، دید تگ، با هر کلیکی توی سایت، حتی کلیک روی لوگو، اجرا میشه.
یه شرط اضافه کرد: «متن کلیک، برابر با خرید فوری». دوباره پیشنمایش؛ این بار، فقط با همون دکمه. بعد، از برنامهنویس خواست وقتی خرید تموم میشه، یه رویداد با مبلغ، توی لایهی داده بفرسته؛ و یه متغیر لایهی داده برای مبلغ ساخت. حالا، هم تعداد کلیکها رو داشت، هم مبلغ خریدها رو؛ و هیچکدوم، پیش از تست، منتشر نشده بود.
تمرین امروز
امروز، یه سفارش کوچیک، به آشپزخونه بدید.
- یه کار که میخواید بسنجید رو، با سه سوال بنویسید: چه کدی، کی، با چه دادهای.
- توی تگ منیجر، یه تریگر کلیک یا بازدید صفحه، با یه شرط، بسازید.
- برای تگ و تریگرتون، اسم توصیفی بذارید.
- با پیشنمایش، ببینید تریگر، فقط جای درست اجرا میشه.
- از برنامهنویس سایت بپرسید سایت، لایهی داده داره یا نه.
درس بعدی، میگه کی تگ منیجر لازمه، و کی نه.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- تگ، یعنی چه کدی؛ هر تگ، دستکم یه تریگر.
- تریگر، یعنی کی؛ با شرط متغیر، عملگر، مقدار.
- متغیر، یعنی با چه دادهای؛ آماده یا سفارشی.
- لایهی داده، برگهی سفارشه؛ رویدادها و مقدارها رو میرسونه.
- تریگر جلوگیری، تگ رو جایی که نباید، اجرا نمیکنه.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.