آموزشطراحی رابط کاربری (UI)

درس ۲ از ۳۴، طراحی تجربه و رابط، حدود ۲۵ دقیقه خواندن

UI و UX

جواب کوتاه

UI، یعنی رابط کاربری، رویه‌ی تجربه‌ست؛ جاییه که آدم، تجربه‌ی کاربری، یعنی UX، رو با چشم و دست، لمس می‌کنه. اگه یه رستوران رو در نظر بگیرید، UX، کل شبه: از خوش‌آمد دم در، تا غذا، تا صورت‌حساب؛ و UI، منوییه که توی دستتونه. طبق یه تعریف شناخته‌شده، باید تجربه‌ی کامل کاربر رو از رابط کاربری جدا کرد، هرچند رابط، بخش خیلی مهمی از طراحیه. این دو، دوطرفه به هم اثر دارن: تصمیم‌های UX، مثل مسیر و ساختار، تعیین می‌کنن چه صفحه‌ها و اجزایی لازمه؛ و تصمیم‌های UI، مثل اندازه، رنگ، کنتراست و اسم دکمه‌ها، تعیین می‌کنن اون مسیر، چقدر راحت دیده و طی بشه. کار طراح UI، اینه که مسیری که UX کشیده، روشن و دیدنی کنه: معلوم باشه کجا رو بزنید، چی مهم‌تره، و هر کار، چه جوابی داره. منوی قشنگ، غذای سرد رو نجات نمی‌ده؛ ولی منوی ناخوانا، غذای عالی رو هم خراب می‌کنه.

یه شب، توی یه رستوران

یه شب رو توی یه رستوران تصور کنید. دم در، کسی خوش‌آمد می‌گه؛ یه میز بهتون می‌دن؛ منو رو باز می‌کنید؛ سفارش می‌دید؛ غذا میاد؛ و آخر شب، صورت‌حساب. وقتی فرداش، کسی می‌پرسه «چطور بود؟»، از کل شب حرف می‌زنید؛ این، تجربه‌ست.

ولی یه تیکه از این شب، چیزیه که مستقیم توی دستتون بوده: منو. اگه منو، ریز و ناخوانا بوده، یا نمی‌فهمیدید کدوم غذا چیه، اون تیکه، کل شب رو تحت تاثیر قرار داده. توی درس قبل، دیدیم UI چیه؛ اینجا، رابطه‌ش رو با UX، از نگاه همین منو، می‌بینیم.

در یه جمله

UI، رویه‌ی تجربه‌ست؛ جاییه که آدم، تجربه‌ی کاربری رو، با چشم و دست، لمس می‌کنه. UX، کل شبه؛ UI، منوی توی دست.

این مسیر، درباره‌ی UI ـه؛ ولی هیچ طراح UI خوبی، نمی‌تونه بی فهمیدن UX، کار کنه. چون هر تصمیمی که درباره‌ی ظاهر می‌گیرید، روی کل تجربه اثر داره. مسیر «طراحی تجربه‌ی کاربر» کتابخونه، یه درس داره که همین فرق رو، از نگاه UX، می‌بینه؛ اینجا، از اون طرف نگاه می‌کنیم.

یه تعریف شناخته‌شده

یه تعریف شناخته‌شده از تجربه‌ی کاربری، صاف می‌گه که باید تجربه‌ی کامل کاربر رو، از رابط کاربری جدا کرد؛ هرچند رابط کاربری، بدیهیه که بخش خیلی مهمی از طراحیه. یعنی UI، تیکه‌ای از UX ـه؛ ولی یه تیکه‌ی بزرگ و دیدنی.

یه منبع دیگه، این رابطه رو، از یه زاویه‌ی دیگه می‌گه: کاربردپذیری، یعنی اینکه یه چیز چقدر راحت استفاده می‌شه، یه کیفیت از رابط کاربریه. یعنی بخش بزرگی از «راحتی»، که خیلی‌ها فکر می‌کنن فقط کار UX ـه، در واقع، توی همین دکمه‌ها و نوشته‌ها و فرم‌های UI، ساخته می‌شه.

UI، رویه‌ی تجربه‌ست

یه راه ساده برای دیدن این رابطه، اینه که UX رو یه چیز بزرگ ببینید، و UI رو، رویه‌ی بالاییش. همه‌ی چیزهای زیر رویه، یعنی پژوهش، مسیر، ساختار، سرعت و پشتیبانی، از چشم آدم پنهونن. چیزی که آدم مستقیم می‌بینه و لمس می‌کنه، همین رویه‌ست.

برای همین، UI، اولین جاییه که آدم، درباره‌ی کل تجربه قضاوت می‌کنه. یه رویه‌ی شلوغ و گیج‌کننده، حتی اگه زیرش، یه مسیر عالی باشه، حس بدی می‌ده. و یه رویه‌ی روشن و مرتب، اعتماد می‌سازه؛ حتی پیش از اینکه آدم، کاری انجام داده باشه.

کل شب، یعنی UX

UX، کل شبه: اینکه چقدر منتظر میز موندید، گارسون چطوری رفتار کرد، غذا گرم بود یا نه، و صورت‌حساب، غافلگیرکننده بود یا روشن. خیلی از این‌ها، هیچ ربطی به منو ندارن؛ ولی همه‌شون، تجربه‌ی شما رو می‌سازن.

توی یه سایت هم، UX، چیزهایی مثل سرعت، درست بودن اطلاعات، مسیر خرید، پشتیبانی و حتی ایمیلی که بعد از خرید میاد رو هم شامل می‌شه. UI، نمی‌تونه همه‌ی این‌ها رو درست کنه؛ ولی می‌تونه تیکه‌ی خودش رو، یعنی جایی که آدم، با صفحه کار می‌کنه، عالی کنه.

رابطه، دوطرفه‌ست

UX و UI، فقط کنار هم نیستن؛ به هم اثر دارن، از هر دو طرف. از یه طرف، تصمیم‌های UX، مثل اینکه خرید چند قدمه و هر قدم چی لازم داره، تعیین می‌کنه چه صفحه‌ها و اجزایی، اصلا باید ساخته بشن. طراح UI، روی همین نقشه کار می‌کنه.

از طرف دیگه، تصمیم‌های UI، مثل اندازه‌ی دکمه، رنگ، کنتراست و اسم‌ها، تعیین می‌کنه اون نقشه، چقدر راحت دیده و طی بشه. یه مسیر کوتاه و درست، با یه دکمه‌ی گم، هنوز سخته. برای همین، این دو، باید با هم، نه جدا، طراحی بشن.

UX، به UI شکل می‌ده

طراح UI، پیش از اینکه حتی یه رنگ انتخاب کنه، باید بدونه آدم، توی این صفحه، چی می‌خواد و قدم بعدیش چیه. این‌ها، از کار UX میان: پژوهش، مسیر، و اسکلت صفحه. بدون این‌ها، UI، فقط داره چیزهای قشنگ رو، بی دلیل، کنار هم می‌چینه.

مثلا اگه پژوهش UX نشون داده که بیشتر آدم‌ها، توی یه صفحه، دنبال قیمتن، طراح UI، قیمت رو، درشت و بالای صفحه، می‌ذاره. اگه نشون داده که آدم‌ها، از یه دکمه، اشتباهی استفاده می‌کنن، طراح UI، شکلش رو عوض می‌کنه. UX، به UI جهت می‌ده.

UI، UX رو می‌سازه یا خراب می‌کنه

از اون طرف، UI، می‌تونه یه UX خوب رو، بسازه یا خراب کنه. نوشته‌ای که کنتراست کافی نداره، دکمه‌ای که معلوم نیست دکمه‌ست، یا یه پیام خطا که با رنگ قرمز کم‌رنگ و کوچیک، گوشه‌ی صفحه نشون داده می‌شه، همه، تصمیم‌های UI ـن؛ و همه، مستقیم، به راحتی، ضربه می‌زنن.

برای همین، طراح UI خوب، هر تصمیم ظاهری رو، با یه سوال UX می‌سنجه: «این، به آدم کمک می‌کنه کارش رو راحت‌تر انجام بده، یا فقط قشنگه؟». قشنگی، خوبه؛ ولی هیچ‌وقت، نباید به قیمت راحتی تموم بشه.

کار طراح UI: دیدنی کردن مسیر

اگه بخوایم کار طراح UI رو، در رابطه با UX، توی یه جمله بگیم: دیدنی کردن مسیر. طراح UX، مسیر رو می‌کشه؛ طراح UI، اون رو، روی صفحه، روشن می‌کنه؛ طوری که آدم، بی فکر کردن، بفهمه کجاست، کجا می‌تونه بره، و قدم بعدیش چیه.

مثل تابلوهای راهنمای یه جاده: جاده رو، مهندس راه ساخته؛ ولی اینکه شما، توی جاده گم نشید، کار تابلوهاست. یه جاده‌ی عالی بی تابلو، آدم رو گم می‌کنه؛ تابلوهای قشنگ روی یه جاده‌ی خراب، هم کمکی نمی‌کنن.

سرنخ‌ها: چی زدنیه

یکی از مهم‌ترین کارهای UI، دادن سرنخه: نشونه‌هایی که بگن یه چیز، چطوری استفاده می‌شه. دکمه‌ای که شکل دکمه داره، لینکی که رنگش با بقیه‌ی نوشته فرق داره، یه خونه‌ی فرم که معلومه می‌شه توش نوشت. به این نشونه‌ها، Signifiers، یعنی نشانگرها، می‌گن.

یادتونه در شیشه‌ای با دستگیره‌ی کشیدنی که باید هلش می‌دادید؟ اون دستگیره، یه سرنخ اشتباه بود. توی صفحه هم، همین‌طوره: یه نوشته‌ی ساده که در واقع لینکه، یا یه عکس که در واقع دکمه‌ست، سرنخ اشتباه یا گم‌شده‌ان. UI خوب، سرنخ‌های روشن و درست می‌ده.

ترتیب، مسیر رو هدایت می‌کنه

طراح UI، با ترتیب دیدن، یعنی اینکه چشم، اول کجا بره، مسیر رو هدایت می‌کنه. عنوان درشت، اول دیده می‌شه؛ بعد، یه توضیح کوتاه؛ و بعد، دکمه‌ی اصلی پررنگ. این ترتیب، دقیقا همون مسیریه که UX کشیده: فهمیدن، تصمیم، و اقدام.

یه اصل رایج کاربردپذیری، می‌گه اطلاعات بی‌ربط یا کمتر لازم، با اطلاعات مهم رقابت می‌کنن و دیده شدنشون رو کم می‌کنن. یعنی هر چیز اضافه‌ای که طراح UI، روی صفحه می‌ذاره، یه کم از قدرت این هدایت رو می‌گیره. درس پنجم همین مسیر، کامل درباره‌ی ترتیبه.

اسم‌ها و کلمه‌ها

یه بخش از UI، کلمه‌هاست: اسم دکمه‌ها، عنوان‌ها، و توضیح‌های کوتاه. طبق یه اصل رایج، طراحی باید با زبون آدم‌ها حرف بزنه؛ کلمه‌هایی که برای اون‌ها آشناست، نه اصطلاح‌های داخلی. و یه اصل دیگه می‌گه چیزهایی که آدم لازم داره، مثل اسم خونه‌های فرم، باید دیده بشن، نه اینکه آدم، مجبور به یادآوری باشه.

یه دکمه با اسم «ثبت»، یه چیز می‌گه؛ یه دکمه با اسم «پرداخت و ثبت سفارش»، خیلی روشن‌تر می‌گه. کلمه‌ها، اغلب، بین کار UX و UI قرار می‌گیرن؛ و بهترین نتیجه، وقتیه که هر دو طراح، با هم، روشون فکر کنن.

جواب هر کار

طبق یه اصل رایج، طراحی باید همیشه، با بازخورد مناسب و به‌موقع، به آدم بگه چی داره اتفاق می‌افته. این اصل، یه اصل UX ـه؛ ولی اجراش، کاملا توی UI ـه: دکمه‌ای که وقتی زده می‌شه، شکلش عوض می‌شه؛ یه نوار پیشرفت؛ یه پیام «ذخیره شد».

این‌ها، کوچیکن؛ ولی بدونشون، آدم نمی‌دونه کارش انجام شد یا نه. و این ندونستن، به تکرار، اشتباه و ناراحتی می‌رسه. طراح UI، باید برای هر کاری که آدم می‌کنه، یه جواب روشن و دیدنی طراحی کنه.

کنتراست و اندازه: UI، با اثر UX

دو تا از روشن‌ترین جاهایی که UI، مستقیم روی UX اثر داره، کنتراست و اندازه‌ست. طبق یه استاندارد جهانی دسترس‌پذیری، نوشته‌ی معمولی، دست‌کم باید نسبت کنتراست چهار و نیم به یک با پس‌زمینه داشته باشه؛ و هدف‌های لمسی، دست‌کم بیست‌وچهار در بیست‌وچهار واحد، با چند استثنا.

این عددها، تصمیم‌های ظاهری‌ان؛ ولی اگه رعایت نشن، یه گروه از آدم‌ها، اصلا نمی‌تونن کار رو انجام بدن. یعنی یه انتخاب رنگ «شیک» ولی کم‌کنتراست، یه تصمیم UI ـه که می‌تونه، برای بعضی‌ها، کل تجربه رو، خراب کنه.

خطاها

طبق یه اصل رایج، پیام‌های خطا باید به زبون ساده باشن، دقیق بگن مشکل چیه، و یه راه حل پیشنهاد بدن. محتوای پیام، اغلب کار UX ـه؛ ولی جا، رنگ، اندازه و زمان نشون دادنش، کار UI.

پیام خطایی که درست نوشته شده، ولی بالای صفحه، کوچیک و کم‌رنگ، نشون داده می‌شه، در حالی که آدم، پایین صفحه، داره یه فرم رو پر می‌کنه، عملا دیده نمی‌شه. بهترین جا برای پیام خطای یه خونه‌ی فرم، معمولا درست کنار همون خونه‌ست.

منوی قشنگ، غذای سرد

حالا دو تا حالت بد رو ببینیم. اولی: منو، عالیه؛ با عکس‌های قشنگ و نوشته‌های خوانا. ولی غذا، سرد میاد، و گارسون، بی‌حوصله‌ست. اینجا، UI خوبه، ولی UX بده. هیچ منوی قشنگی، این شب رو نجات نمی‌ده.

توی سایت‌ها، این حالت، زیاده: یه ظاهر حرفه‌ای و شیک، ولی سایتی که کنده، اطلاعاتش اشتباهه، یا پشتیبانیش جواب نمی‌ده. طراح UI، اینجا، کار زیادی نمی‌تونه بکنه؛ مشکل، زیر رویه‌ست. و یه ظاهر تازه، فقط این مشکل رو، قشنگ‌تر بسته‌بندی می‌کنه.

غذای عالی، منوی ناخوانا

حالت دوم: غذا، عالیه و گارسون، مهربون؛ ولی منو، با نوشته‌های ریز و رنگ کم‌رنگ، تقریبا خونده نمی‌شه، و آدم نمی‌فهمه کدوم غذا چیه. اینجا، UX خوبه، ولی UI بده؛ و همین، شب رو، کمی خراب می‌کنه. خیلی‌ها، به خاطر همین منو، یه غذای معمولی سفارش می‌دن، چون جرات امتحان کردن ندارن.

توی سایت‌ها هم، این حالت هست: یه کسب‌وکار عالی، با خدمت خوب و قیمت منصفانه، ولی سایتی که دکمه‌هاش گمه و نوشته‌هاش ناخوانا. اینجا، طراح UI، می‌تونه با چند تغییر ساده، فرق بزرگی بسازه.

اول کدوم رو درست کنیم

وقتی یه صفحه سخته، اول بپرسید مشکل از کجاست: آدم نمی‌دونه کجا بره، یا می‌دونه ولی نمی‌تونه درست کار کنه؟ اولی، معمولا یه مشکل UX ـه: مسیر، ساختار، یا ترتیب صفحه‌ها. دومی، معمولا یه مشکل UI ـه: دکمه‌ی گم، نوشته‌ی ناخوانا، یا سرنخ اشتباه.

اگه مشکل از UX باشه، تغییر ظاهر، کمکی نمی‌کنه. اگه از UI باشه، تغییر مسیر، کمکی نمی‌کنه. تشخیص درست، کمک می‌کنه همون جایی رو درست کنید که واقعا مشکل داره؛ و وقت و پول رو، روی جای اشتباه، هدر ندید.

از اسکلت، به رابط

توی خیلی از تیم‌ها، کار این‌طوری پیش می‌ره: طراح UX، اسکلت صفحه‌ها و مسیر رو می‌سازه و امتحان می‌کنه؛ بعد، طراح UI، به این اسکلت، ظاهر می‌ده: رنگ، قلم، فاصله و اجزای نهایی. بعد، طراح UI، طرح نهایی رو، با همه‌ی جزئیات و حالت‌ها، به برنامه‌نویس‌ها تحویل می‌ده.

این تحویل، جاییه که خیلی چیزها گم می‌شن. طراح UI خوب، دلیل تصمیم‌های UX رو می‌دونه، تا وقتی ظاهر می‌ده، اون‌ها رو خراب نکنه؛ و به برنامه‌نویس، همه‌ی حالت‌ها رو، نه فقط حالت عادی، تحویل می‌ده. درس بعدی، کامل درباره‌ی کار طراح UI ـه.

سیستم طراحی، پل بین این دو

یه سیستم طراحی، یعنی مجموعه‌ی اجزای آماده با قانون‌های روشن، می‌تونه یه پل بین UX و UI باشه. توش، نه فقط ظاهر هر جزء، بلکه اینکه کی و چطوری استفاده بشه، نوشته شده؛ مثلا «دکمه‌ی اصلی، فقط یه بار توی هر صفحه».

این قانون‌ها، هم یه تصمیم UX ـن، هم یه تصمیم UI. وقتی همه، از همین سیستم استفاده می‌کنن، هم ظاهر، یکسان می‌مونه، و هم تجربه. سیستم‌عامل‌های بزرگ گوشی هم، راهنماهای رسمی خودشون رو دارن که همین کار رو، برای کل اپ‌ها، می‌کنن.

UI و برند

UI، یکی از جاهاییه که برند، دیده می‌شه: رنگ‌ها، قلم، شکل دکمه‌ها، و حتی لحن کلمه‌ها. یه رابط، می‌تونه گرم و صمیمی به نظر بیاد، یا جدی و رسمی؛ و این حس، بخشی از تصویر برنده.

ولی برند، نباید به قیمت راحتی تموم بشه. اگه رنگ برند، روی پس‌زمینه، کنتراست کافی نداره، برای نوشته‌ها، باید یه رنگ دیگه استفاده بشه. یه برند خوب، توی UI، با کمک به آدم‌ها دیده می‌شه، نه با اذیت کردنشون.

UI و حس

UI، روی حس آدم‌ها هم اثر داره. یه صفحه‌ی مرتب، با فاصله‌ی کافی و رنگ‌های آروم، حس آرامش می‌ده؛ یه صفحه‌ی شلوغ، با رنگ‌های تند و چیزهای چشمک‌زن، حس اضطراب. این حس، بخشی از تجربه‌ست؛ و آدم‌ها، یادشون می‌مونه.

یکی از پنج تیکه‌ی کاربردپذیری، طبق یه منبع شناخته‌شده، خوشیه؛ یعنی استفاده از طراحی، چقدر خوشاینده. بخش بزرگی از این خوشی، توی UI ساخته می‌شه: یه حرکت نرم، یه پیام تشکر گرم، یا یه صفحه که به چشم، راحته.

چک‌لیست یه طراح UI، با چشم UX

پیش از تحویل هر صفحه، طراح UI می‌تونه این سوال‌ها رو بپرسه: کار اصلی این صفحه، با یه نگاه، معلومه؟ دکمه‌ی اصلی، از بقیه بیشتر دیده می‌شه؟ هر چیزی که زدنیه، شبیه زدنیه؟ نوشته‌ها، کنتراست کافی دارن؟ هدف‌های لمسی، به اندازه‌ی کافی بزرگن؟

و ادامه: هر کار، یه جواب روشن داره؟ پیام‌های خطا، کنار جای مشکل نشون داده می‌شن؟ اجزای مشابه، یه شکلن؟ و روی گوشی، همه‌ی این‌ها، هنوز درسته؟ این چند سوال، خیلی از مشکل‌ها رو، پیش از رسیدن به آدم‌ها، پیدا می‌کنن.

کار کنار طراح UX

بهترین رابط‌ها، وقتی ساخته می‌شن که طراح UI و طراح UX، از اول تا آخر، با هم حرف بزنن. طراح UI، توی آزمون‌های UX حاضر باشه، تا ببینه آدم‌ها، کجا گیر می‌کنن؛ و طراح UX، به طرح‌های UI نگاه کنه، تا مطمئن بشه ظاهر، مسیر رو خراب نکرده.

یه اشتباه رایج، اینه که این دو کار، مثل یه خط تولید دیده بشن: یکی کارش رو تموم می‌کنه و به بعدی می‌ده و می‌ره. ولی این دو، دو نیمه‌ی یه کارن؛ و هر کدوم، بی اون یکی، نصفه‌ست.

وقتی یه نفر، هر دو کلاه رو داره

توی خیلی از تیم‌های کوچیک، یه نفر، هر دو کار رو می‌کنه. این، کاملا رایجه، و مزیت هم داره: لازم نیست کسی، دلیل تصمیم‌ها رو، به کس دیگه‌ای توضیح بده. ولی خطرش اینه که کلاه UI، زودتر از وقتش، سر گذاشته بشه.

یه راه ساده: هر صفحه رو، اول، سیاه‌وسفید و بی رنگ، با فقط جعبه و نوشته، طراحی کنید؛ با کلاه UX. وقتی مسیر و ترتیب، درست بود و امتحان شد، کلاه UI رو سر بذارید و ظاهر بدید. این ترتیب، جلوی خیلی از دوباره‌کاری‌ها رو می‌گیره.

برای کسب‌وکار کوچیک

برای یه کسب‌وکار کوچیک، که نمی‌تونه دو طراح جدا داشته باشه، فهمیدن این رابطه، کمک می‌کنه درست سفارش بده. اگه سایتتون، مسیرش خوبه ولی ظاهرش ناخواناست، یه طراح UI لازم دارید. اگه ظاهرش خوبه ولی آدم‌ها گم می‌شن، یه نگاه UX لازم دارید.

و اگه نمی‌دونید کدوم، از چند نفر بخواید یه کار ساده رو توی سایتتون انجام بدن، و نگاه کنید. اگه نمی‌دونن کجا برن، مشکل از UX ـه؛ اگه می‌دونن، ولی دکمه رو پیدا نمی‌کنن یا نوشته رو نمی‌خونن، مشکل از UI.

اشتباه‌های رایج

چند اشتباه رایج: فکر کردن به اینکه UI فقط ظاهره و ربطی به راحتی نداره؛ ظاهر دادن پیش از روشن شدن مسیر؛ فدا کردن کنتراست و اندازه برای ظاهر شیک؛ سرنخ‌های گم یا اشتباه؛ و تحویل فقط حالت عادی اجزا به برنامه‌نویس، بی حالت‌های دیگه.

یه اشتباه دیگه، اینه که با یه ظاهر تازه، بخوایم یه مشکل UX رو حل کنیم؛ یعنی منوی قشنگ‌تر، برای غذای سرد. و برعکس، اینکه فکر کنیم UI مهم نیست، چون «مسیر درسته»؛ یعنی غذای عالی با منوی ناخوانا.

چند واژه

UI یا User Interface، یعنی رابط کاربری. UX یا User Experience، یعنی تجربه‌ی کاربر. Signifier، یعنی نشانگر؛ سرنخی که می‌گه یه چیز چطوری استفاده می‌شه. Affordance، یعنی قابلیت استفاده‌ای که یه چیز، از شکلش پیداست.

Visual Hierarchy، یعنی ترتیب دیدن. Handoff، یعنی تحویل طرح به برنامه‌نویس. Design System، یعنی سیستم طراحی. Usability، یعنی کاربردپذیری. این واژه‌ها، توی درس‌های بعدی، دوباره میان.

جواب کوتاه

اگه کسی پرسید «UI و UX چه رابطه‌ای دارن»:

UI، رویه‌ی تجربه‌ست؛ جایی که آدم، UX رو با چشم و دست لمس می‌کنه. مثل رستوران: UX کل شبه، UI منوی توی دست. رابطه دوطرفه‌ست: UX می‌گه چه صفحه‌ها و اجزایی لازمه؛ UI، با اندازه، رنگ، کنتراست، اسم‌ها و جواب‌ها، تعیین می‌کنه اون مسیر چقدر راحت دیده و طی بشه. کار طراح UI، دیدنی کردن مسیره. منوی قشنگ، غذای سرد رو نجات نمی‌ده؛ منوی ناخوانا، غذای خوب رو خراب می‌کنه.

چند باور رایج

  • «UI فقط ظاهره، راحتی کار UX ـه.» بخش بزرگی از راحتی، توی UI ساخته می‌شه.
  • «ظاهر تازه، تجربه رو بهتر می‌کنه.» اگه مشکل زیر رویه‌ست، نه.
  • «مسیر درسته، پس ظاهر مهم نیست.» منوی ناخوانا، شب رو خراب می‌کنه.
  • «کار UX تموم شد، حالا UI.» دو نیمه‌ی یه کار، با هم.
  • «رنگ برند، از کنتراست مهم‌تره.» برند، با کمک دیده می‌شه.

یه مثال

یه اپ رزرو بلیت اتوبوس، مسیر خیلی خوبی داشت: سه قدم، از انتخاب مقصد تا پرداخت. طراح UX، این مسیر رو با آدم‌ها امتحان کرده بود و درست بود. ولی وقتی اپ منتشر شد، خیلی‌ها، توی قدم دوم، یعنی انتخاب صندلی، گیر می‌کردن.

طراح UI، به آزمون‌ها نگاه کرد و دید مشکل، از ظاهره: صندلی‌های پر و خالی، فقط با یه فرق رنگ خیلی کم، از هم جدا می‌شدن؛ و دکمه‌ی «ادامه»، کم‌رنگ و شبیه یه نوشته‌ی ساده بود. صندلی‌های پر رو، علاوه بر رنگ، با یه ضربدر نشون داد، کنتراست رو بیشتر کرد، و دکمه‌ی ادامه رو، یه دکمه‌ی پر و روشن کرد. مسیر، دست نخورد؛ و گیر کردن‌ها، تقریبا تموم شد.

تمرین امروز

امروز، رابطه‌ی UI و UX رو توی یه صفحه‌ی واقعی ببینید.

  1. یه صفحه‌ی خرید یا ثبت‌نام، توی یه سایت یا اپ، انتخاب کنید.
  2. قدم‌های مسیر رو بنویسید؛ این، UX ـه.
  3. برای هر قدم، ببینید UI، اون رو روشن می‌کنه یا نه: دکمه پیداست؟ نوشته خواناست؟
  4. یه جا که مسیر خوبه ولی ظاهر گیج می‌کنه رو، علامت بزنید.
  5. یه تغییر کوچیک UI برای همون جا بنویسید، بی دست زدن به مسیر.

درس بعدی، می‌گه طراح UI، دقیقا چی کار می‌کنه.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • UI، رویه‌ی تجربه‌ست؛ جایی که آدم UX رو لمس می‌کنه.
  • UX کل شب رستورانه؛ UI منوی توی دست.
  • دوطرفه: UX می‌گه چی لازمه؛ UI می‌گه چقدر راحت دیده و طی بشه.
  • کار طراح UI: روشن کردن مسیر؛ کجا بزنی، چی مهم‌تره، چه جوابی می‌گیری.
  • منوی قشنگ، غذای سرد رو نجات نمی‌ده؛ منوی ناخوانا، غذای خوب رو خراب می‌کنه.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد