هاست لینوکس، یا سرور لینوکس خودتان؟ هر دو لینوکس‌اند؛ فرق در «اشتراکی» است.

لینوکس چیست؟

لینوکس یک سیستم‌عامل است، مثل ویندوز. سیستم‌عامل برنامه‌ای است که بین سخت‌افزار و بقیه‌ی برنامه‌ها می‌نشیند؛ پردازنده و حافظه و دیسک را بین برنامه‌ها تقسیم می‌کند، فایل‌ها را نگه می‌دارد و شبکه را مدیریت می‌کند. فرق اصلی لینوکس این است که کدش آزاد است؛ هر کسی می‌تواند ببیند، تغییر دهد و رایگان استفاده کند.

لینوکس سال ۱۹۹۱ به‌عنوان پروژه‌ی شخصی یک دانشجو شروع شد و امروز روی بیشتر سرورهای دنیا، همه‌ی ابرهای بزرگ، بیشتر گوشی‌ها (در دل اندروید) و حتی ابررایانه‌ها اجرا می‌شود. برای سرور، سه دلیل اصلی دارد که لینوکس را انتخاب اول کرده است، و هیچ‌کدام به سلیقه ربطی ندارد. رایگان است، پس روی هزاران سرور هزینه‌ی مجوز ندارد. سبک است و بی رابط گرافیکی اجرا می‌شود، پس بیشتر منابع سرور برای خود سایت می‌ماند. و پایدار است؛ سرور لینوکس می‌تواند ماه‌ها بی خاموش شدن کار کند. یک دلیل چهارم هم هست؛ چون همه از آن استفاده می‌کنند، تقریبا هر ابزاری که برای سرور وب ساخته شده، اول برای لینوکس ساخته می‌شود، و جواب هر مشکلی را کسی پیش‌تر پیدا کرده و نوشته است.

توزیع‌ها

لینوکس یک جور نیست. «توزیع» یعنی یک بسته‌ی کامل از هسته‌ی لینوکس، به اضافه‌ی برنامه‌ها، ابزار نصب و به‌روزرسانی، که یک گروه آماده و نگهداری می‌کند. برای سرور، چند خانواده‌ی رایج هست. یک خانواده که نسخه‌های «پشتیبانی بلندمدت» دارد و هر نسخه‌اش چند سال به‌روزرسانی امنیتی می‌گیرد، رایج‌ترین انتخاب برای سرورهای وب است. خانواده‌ی دیگری که هاست‌های اشتراکی و پنل‌ها بیشتر رویش ساخته شده‌اند، به پایداری خیلی طولانی شناخته می‌شود.

برای سایت شما، اینکه کدام توزیع است کمتر از این مهم است که نسخه‌اش هنوز به‌روزرسانی امنیتی بگیرد. سروری که نسخه‌ی سیستم‌عاملش از پشتیبانی خارج شده، دیگر وصله‌های امنیتی نمی‌گیرد، و هر حفره‌ی تازه‌ای برای همیشه باز می‌ماند. روی هاست اشتراکی، این تصمیم با شرکت هاستینگ است؛ روی سرور خودتان، با شما.

هاست لینوکس یا ویندوز؟

هاست ویندوز برای سایت‌هایی است که با فناوری‌های مایکروسافت ساخته شده‌اند؛ مثلا ASP.NET با دیتابیس SQL Server. هاست لینوکس برای PHP، MySQL یا MariaDB، و بیشتر زبان‌های دیگر وب. وردپرس، ووکامرس، جوملا، دروپال و تقریبا همه‌ی سیستم‌های مدیریت محتوای رایج، با PHP نوشته شده‌اند و روی لینوکس بهترین کار را می‌کنند.

پس اگر سایت شما وردپرسی است، جواب ساده است؛ لینوکس. اگر یک برنامه‌ی اختصاصی دارید، باید از سازنده‌اش بپرسید روی چه چیزی ساخته شده. نسخه‌های جدید ASP.NET هم روی لینوکس اجرا می‌شوند، ولی این روی هاست اشتراکی معمولا ممکن نیست و سرور لازم دارد.

هاست لینوکس یا هاست وردپرس؟

این سوال زیاد پرسیده می‌شود، و جوابش این است که معمولا یکی‌اند. هاست وردپرس یک هاست لینوکس است که وردپرس از قبل رویش نصب شده و شاید چند افزونه و تنظیم بیشتر دارد. اگر خودتان می‌توانید وردپرس را نصب کنید، که با ابزار نصب پنل‌ها چند دقیقه است، فرق عملی کمی بین این دو هست. تصمیم مهم‌تر، بین هاست و سرور است؛ که در صفحه‌ی هاست وردپرس کامل گفته‌ایم.

پنل‌ها

روی هاست لینوکس، یک پنل مدیریت تحویل می‌گیرید؛ یک صفحه‌ی وب که با آن فایل‌ها را بالا می‌برید، دیتابیس می‌سازید، ایمیل تعریف می‌کنید، نسخه‌ی PHP را انتخاب می‌کنید و پشتیبان می‌گیرید. دو پنل رایج در ایران، سی‌پنل و دایرکت‌ادمین‌اند. هر دو کار را ساده می‌کنند و برای کسی که نمی‌خواهد با خط فرمان کار کند، عالی‌اند.

پنل‌ها رایگان نیستند. شرکت هاستینگ برای هر سرور، و در بعضی پنل‌ها برای هر حساب، هزینه‌ی مجوز می‌دهد، و این هزینه در قیمت هاست شما هست. چند سال پیش، یکی از پنل‌های معروف مدل قیمتش را از «هر سرور» به «هر حساب» عوض کرد، و قیمت خیلی از هاست‌ها به همین دلیل بالا رفت.

روی سرور خودتان، پنل اختیاری است. می‌شود پنل نصب کرد، با هزینه‌ی مجوز ماهانه، یا پنل‌های رایگان‌تر، یا اصلا پنل نداشت و سرور را یک بار درست پیکربندی کرد. پنل خودش منابع سرور را مصرف می‌کند و یک در دیگر برای حمله است. برای سروری که فقط یک سایت دارد، معمولا بی پنل بهتر است؛ کارهایی که صاحب سایت لازم دارد، مثل پشتیبان، خودکار تنظیم می‌شوند.

وب‌سرورها

وب‌سرور برنامه‌ای است که درخواست مرورگر را می‌گیرد و جواب می‌دهد. سه وب‌سرور رایج روی هاست‌های لینوکس هست. قدیمی‌ترینش برای هر پوشه یک فایل تنظیم به اسم htaccess. را می‌خواند، که به شما اجازه می‌دهد بی دسترسی به تنظیم اصلی، قانون‌هایی مثل انتقال آدرس‌ها بنویسید. این انعطاف هزینه دارد؛ در هر درخواست، وب‌سرور باید این فایل‌ها را در همه‌ی پوشه‌های مسیر بگردد.

دومی وب‌سروری است که برای سرعت و تعداد خیلی زیاد اتصال هم‌زمان ساخته شده، و تنظیمش فقط یک جاست. سومی وب‌سروری تجاری است که با فایل‌های تنظیم اولی سازگار است ولی سریع‌تر کار می‌کند، و روی خیلی از هاست‌های وردپرس با کش خودش استفاده می‌شود.

روی هاست اشتراکی، وب‌سرور را شرکت انتخاب کرده و شما فقط فایل htaccess. را دارید. روی سرور خودتان، وب‌سرور را برای همان سایت انتخاب و تنظیم می‌کنید؛ کش صفحه، فشرده‌سازی، HTTP/2 و HTTP/3، و قانون‌های امنیتی همه در یک جا، بی خواندن فایل در هر درخواست.

PHP روی هاست و روی سرور

PHP دو جور با وب‌سرور کار می‌کند. در روش قدیمی، PHP داخل خود وب‌سرور اجرا می‌شد. در روش امروزی، PHP یک برنامه‌ی جداست با چند «کارگر» که درخواست‌ها را از وب‌سرور می‌گیرند و جواب می‌دهند. تعداد این کارگرها مهم است؛ هر کارگر چند ده مگابایت حافظه می‌گیرد، و اگر تعدادشان کم باشد، درخواست‌ها صف می‌کشند.

روی هاست اشتراکی، معمولا یک «انتخابگر PHP» دارید که با آن نسخه و چند ماژول را عوض می‌کنید، ولی تعداد کارگرها، حافظه‌ی هر کارگر و تنظیم OPcache با شرکت است. روی سرور خودتان، همه‌ی این‌ها برای همان سایت و همان حافظه حساب و تنظیم می‌شوند.

محدودیت‌های هاست لینوکس

بیشتر هاست‌های لینوکس امروز با یک لایه‌ی محدودکننده اجرا می‌شوند که هر حساب را در یک محفظه‌ی جدا با سقف‌های مشخص می‌گذارد. این لایه برای این است که یک سایت نتواند کل سرور را بخوابد، و روی هاست اشتراکی لازم است. سقف‌هایش معمولا این‌هاست؛ پردازنده، حافظه، تعداد پردازش‌های هم‌زمان، تعداد درخواست‌های هم‌زمان، سرعت خواندن و نوشتن دیسک، و تعداد فایل‌ها.

وقتی سایت به هر کدام از این سقف‌ها برسد، کند می‌شود یا خطا می‌دهد؛ معمولا خطای ۵۰۸ یا ۵۰۳. نکته این است که سقف واقعی سایت شما، کمترین این عددهاست. سایتی با حافظه‌ی کافی ولی سقف ۲۰ درخواست هم‌زمان، در بیست‌ویکمین بازدیدکننده‌ی هم‌زمان می‌ایستد. در پنل‌ها معمولا یک صفحه‌ی آمار مصرف هست که نشان می‌دهد سایت شما چند بار به هر سقف خورده؛ سری به آن بزنید.

دسترسی root

روی سرور لینوکس، یک کاربر هست که به همه‌چیز دسترسی دارد؛ اسمش root است. با این دسترسی، هر نرم‌افزاری نصب می‌شود، هر تنظیمی عوض می‌شود و هر فایلی خوانده می‌شود. روی هاست اشتراکی، root دست شرکت هاستینگ است و شما یک کاربر معمولی هستید که فقط به پوشه‌ی خودتان دسترسی دارد. بعضی هاست‌ها دسترسی SSH، یعنی خط فرمان از راه دور، هم می‌دهند، ولی در یک محیط محدود.

روی سرور لینوکس خودتان، root دست شماست. این آزادی است؛ می‌شود ردیس نصب کرد، ماژول PHP اضافه کرد، دیتابیس را تنظیم کرد و هر چیزی که سایت لازم دارد. ولی مسئولیت هم هست؛ سروری که بد تنظیم شود، از هاست ناامن‌تر است. برای همین در پیکربندی درست، ورود مستقیم با root بسته می‌شود، ورود فقط با کلید است نه رمز، و کارهای روزمره با یک کاربر محدود انجام می‌شوند.

فایل‌ها و دسترسی‌ها

در لینوکس، هر فایل یک صاحب دارد و سه سطح اجازه؛ برای صاحب، برای گروهش و برای بقیه. هر سطح می‌تواند خواندن، نوشتن یا اجرا را داشته باشد یا نداشته باشد. این اجازه‌ها با سه عدد نوشته می‌شوند؛ مثلا ۶۴۴ برای فایل‌های معمولی وردپرس، یعنی صاحب می‌خواند و می‌نویسد و بقیه فقط می‌خوانند، و ۷۵۵ برای پوشه‌ها.

یکی از رایج‌ترین اشتباه‌ها، دادن اجازه‌ی ۷۷۷ است، یعنی همه می‌توانند بنویسند؛ معمولا برای حل یک خطای «اجازه ندارید» در یک افزونه. این کار در را برای هر برنامه‌ی دیگری روی سرور باز می‌کند تا فایل‌های سایت شما را عوض کند. روی هاست اشتراکی، این اشتباه خطرناک‌تر است، چون «بقیه» شامل سایت‌های دیگر هم می‌شود. در پیکربندی درست، فایل‌های سایت مال یک کاربر جدا هستند، فقط پوشه‌هایی که وردپرس واقعا باید در آن‌ها بنویسد، مثل پوشه‌ی آپلود، قابل نوشتن‌اند، و در پوشه‌ی آپلود هیچ فایل PHP‌ای اجرا نمی‌شود.

ورود با کلید

برای کار با سرور لینوکس از راه دور، از SSH استفاده می‌شود، کوتاه‌شده‌ی Secure Shell، یعنی «پوسته‌ی امن»؛ یک خط فرمان که ارتباطش رمز شده است. ورود به SSH دو جور است؛ با رمز، یا با کلید. ورود با رمز یعنی هر کسی در اینترنت می‌تواند رمزهای مختلف را امتحان کند، و سرورهایی که روی اینترنت‌اند، هر روز هزاران بار از این امتحان‌ها می‌خورند.

ورود با کلید یعنی یک جفت کلید، شبیه همان که در درس SSL دیدیم؛ کلید خصوصی روی کامپیوتر شما می‌ماند و کلید عمومی روی سرور. بی کلید خصوصی، هیچ رمزی کار نمی‌کند. در پیکربندی ما، ورود با رمز کامل بسته می‌شود و فقط ورود با کلید باز است، و چند بار تلاش ناموفق از یک آدرس، آن آدرس را برای مدتی می‌بندد.

MySQL و MariaDB

دیتابیس وردپرس، MySQL یا MariaDB است. MariaDB سال ۲۰۰۹ به‌عنوان یک شاخه از MySQL ساخته شد، به دست همان کسانی که MySQL را ساخته بودند، و تا امروز با آن سازگار مانده است؛ وردپرس روی هر دو یک‌جور کار می‌کند. خیلی از توزیع‌های لینوکس به‌طور پیش‌فرض MariaDB نصب می‌کنند.

مهم‌تر از اینکه کدام، تنظیم آن است. مهم‌ترین عدد، حافظه‌ای است که دیتابیس برای نگه داشتن جدول‌ها و نمایه‌ها در حافظه کنار می‌گذارد. پیش‌فرض این عدد خیلی کوچک است، چون دیتابیس نمی‌داند روی چه سروری نصب شده. روی سروری با ۴ گیگابایت حافظه که فقط یک سایت دارد، معمولا بخش بزرگی از حافظه را می‌شود به دیتابیس داد؛ روی هاست اشتراکی، این عدد برای همه‌ی سایت‌ها مشترک است.

گزارش‌ها

لینوکس از هر اتفاقی گزارش نگه می‌دارد؛ هر درخواست به وب‌سرور، هر خطای PHP، هر ورود به سرور، و هر خطای دیتابیس. وقتی سایت کند می‌شود یا خطا می‌دهد، این گزارش‌ها اولین جایی است که باید نگاه کرد. روی هاست اشتراکی، معمولا فقط بخشی از گزارش خطای PHP و گزارش دسترسی را در پنل می‌بینید. روی سرور خودتان، همه در دسترس است، و می‌شود گزارش سوال‌های کند دیتابیس را هم روشن کرد تا ببینید کدام افزونه سوال سنگین می‌پرسد.

گزارش‌ها هم باید مدیریت شوند. اگر کسی آن‌ها را نچرخاند و پاک نکند، به‌مرور دیسک را پر می‌کنند؛ یکی از دلیل‌های رایج خوابیدن سرورهای بی‌پیکربندی، پر شدن دیسک از گزارش است. در پیکربندی درست، گزارش‌ها روزانه یا هفتگی فشرده و بعد از چند هفته پاک می‌شوند.

به‌روزرسانی هسته

هسته‌ی لینوکس، یعنی بخش مرکزی سیستم‌عامل، هم وصله‌ی امنیتی می‌گیرد. بیشتر به‌روزرسانی‌ها بی خاموش کردن سرور نصب می‌شوند، ولی به‌روزرسانی هسته معمولا یک راه‌اندازی دوباره لازم دارد تا اثر کند. روی هاست اشتراکی، این با شرکت است و شاید سرور ماه‌ها با هسته‌ی قدیمی کار کند. روی سرور خودتان، می‌شود به‌روزرسانی‌های امنیتی را خودکار نصب کرد و راه‌اندازی دوباره را به یک ساعت خلوت شب برد، که سایت فقط چند ثانیه در دسترس نباشد.

HTTP/2 و HTTP/3

مرورگر برای باز کردن یک صفحه، ده‌ها فایل از سرور می‌خواهد؛ خود صفحه، CSS، جاوااسکریپت، فونت‌ها و عکس‌ها. در نسخه‌ی قدیمی HTTP، هر اتصال یک فایل را در هر لحظه می‌برد، و مرورگر برای سرعت چند اتصال هم‌زمان باز می‌کرد. HTTP/2 همه‌ی فایل‌ها را روی یک اتصال، کنار هم، می‌فرستد و سرآیندها را فشرده می‌کند. HTTP/3 همین را روی راه ارتباطی تازه‌تری انجام می‌دهد که روی اینترنت گوشی، با قطع و وصل شدن شبکه، بهتر کنار می‌آید.

بیشتر هاست‌ها امروز HTTP/2 دارند؛ HTTP/3 هنوز همه‌جا نیست. روی سرور خودتان، هر دو روشن می‌شوند، و در کنارشان فشرده‌سازی فایل‌های متنی با روش‌های جدیدتر که چند ده درصد سبک‌ترشان می‌کند. برای خواننده‌ای که با گوشی می‌آید، این‌ها بی هیچ تغییری در خود سایت، صفحه را زودتر نشان می‌دهند.

جدا کردن سایت‌ها روی یک سرور

اگر چند سایت دارید، روی سرور خودتان هم می‌شود همه را روی یک سرور گذاشت. فرقش با هاست اشتراکی این است که همسایه‌ها سایت‌های خودتان‌اند و می‌دانید چه می‌کنند. ولی جداسازی هنوز مهم است؛ هر سایت کاربر لینوکس خودش، دیتابیس خودش با کاربر جدا، و مجموعه‌ی کارگرهای PHP خودش را می‌گیرد، تا اگر یکی هک شد، به بقیه نرسد، و اگر یکی شلوغ شد، کارگرهای بقیه را نخورد.

کارهای زمان‌بندی‌شده

روی لینوکس، کارهای زمان‌بندی‌شده با ابزاری به اسم cron اجرا می‌شوند؛ مثلا «هر شب ساعت ۳ پشتیبان بگیر» یا «هر دقیقه کارهای وردپرس را اجرا کن». روی هاست اشتراکی، معمولا می‌شود چند کار cron در پنل تعریف کرد، ولی کمترین فاصله محدود است، گاهی ۱۵ دقیقه، و کارها با همان سقف‌های حساب اجرا می‌شوند.

روی سرور خودتان، هر کاری با هر فاصله‌ای که لازم است اجرا می‌شود، و می‌شود کارهای سنگین را به ساعت‌های خلوت برد تا روی سرعت سایت اثر نگذارند.

ایمیل روی هاست لینوکس

بیشتر هاست‌های لینوکس ایمیل هم دارند؛ چند صندوق با دامنه‌ی خودتان. برای شروع راحت است، ولی ایمیل‌ها از همان سرور مشترک فرستاده می‌شوند، و اعتبار آن سرور به رفتار همه‌ی سایت‌های رویش بستگی دارد. اگر یک سایت هک‌شده روی همان سرور هرزنامه بفرستد، آدرس سرور در فهرست سیاه می‌رود و ایمیل‌های شما هم به پوشه‌ی هرزنامه‌ی گیرنده می‌رسند.

روی سرور وب، معمولا بهتر است ایمیل را جدا کنید؛ ایمیل سازمانی روی سرویس یا سرور جدا، و ایمیل‌های خودکار سایت از راه یک سرویس معتبر، با رکوردهای درست دامنه. این‌طور، اگر برای سرور وب اتفاقی بیفتد، ایمیل‌ها کار می‌کنند، و برعکس.

هاست لینوکس ارزان و رایگان

هاست لینوکس ارزان و حتی رایگان زیاد هست. برای یاد گرفتن، یک صفحه‌ی ساده یا یک وبلاگ شخصی، کافی است. ولی ارزانی از جایی می‌آید؛ سایت‌های بیشتر روی همان سرور، سقف‌های پایین‌تر، پشتیبان کمتر و پشتیبانی کندتر. هاست رایگان معمولا تبلیغ خودش را روی سایت شما می‌گذارد یا زیر دامنه‌ی خودش می‌دهد. برای سایتی که قرار است مشتری بیاورد، این صرفه‌جویی ماهانه، با اولین روز کندی یا خوابیدن سایت، از دست می‌رود.

هاست لینوکس ایران یا خارج؟

هاست لینوکس هم داخل ایران هست و هم خارج، مثلا در آلمان که دیتاسنترهای بزرگ و قیمت مناسبی دارد. اگر بیشتر بازدیدکننده‌های شما در ایران‌اند، سرور داخل ایران فاصله‌ی کمتری تا آن‌ها دارد. اگر بیرون‌اند، سرور نزدیک به آن‌ها. این انتخاب را در صفحه‌های هاست ایران و هاست خارج کامل گفته‌ایم؛ چیزی که هر دو جا یکی است، این است که اشتراکی بودن هاست، جدا از جایش، روی سرعت اثر دارد.

هاست لینوکس برای پایتون و Node

بعضی هاست‌های لینوکس می‌گویند پایتون یا Node را هم اجرا می‌کنند. معمولا از راه یک افزونه‌ی پنل، که برنامه را در همان محدودیت‌های حساب اجرا می‌کند. برای یک پروژه‌ی آزمایشی کافی است، ولی برنامه‌هایی که باید دائم روشن باشند، صف کار دارند، یا به ابزارهایی مثل Docker نیاز دارند، روی هاست اشتراکی درست کار نمی‌کنند. این پروژه‌ها سرور لازم دارند؛ که در پیکربندی سرور Next.js و پروژه‌ی اختصاصی کامل گفته‌ایم.

مقایسه در یک نگاه

اگر هاست لینوکس و سرور لینوکس خودتان را کنار هم بگذاریم، فرق‌ها این‌هاست. روی هاست، سیستم‌عامل با صدها سایت شریک است و روی سرور، مال شماست. روی هاست، منابع سقف دارند و روی سرور، رزروشده‌اند. روی هاست، وب‌سرور و PHP و دیتابیس برای همه یک‌جور تنظیم شده‌اند و روی سرور، برای سایت شما. روی هاست، پنل دارید و دسترسی root ندارید؛ روی سرور، root دارید و پنل اختیاری است. و روی هاست، نگهداری با شرکت است؛ روی سرور، با شما یا کسی که یک بار درست پیکربندی‌اش می‌کند.

قیمت‌ها کنار هم

در مهر ۱۴۰۵، پلن‌های هاست لینوکس و وردپرس معروف داخل ایران با سقف ۲ تا ۵ هسته و ۴ تا ۵ گیگابایت حافظه، ماهانه حدود یک تا دو میلیون تومان بودند. یک سرور مجازی لینوکس داخل ایران با ۲ هسته‌ی رزروشده، ۴ گیگابایت حافظه و ۴۰ گیگابایت دیسک، در همان زمان حدود یک میلیون و ۱۶۰ هزار تومان در ماه بود. پس پول ماهانه تقریبا یکی است؛ فرق در این است که سرور یک بار باید پیکربندی شود.

پیش از خرید هاست لینوکس چه بپرسیم؟

پیش از خرید هاست لینوکس، این‌ها را بپرسید. روی هر سرور چند حساب هست. سقف پردازنده، حافظه، درخواست هم‌زمان، سرعت دیسک و تعداد فایل چقدر است. کدام نسخه‌های PHP و کدام ماژول‌ها هست. وب‌سرور چیست و کش صفحه دارد یا نه. دیتابیس روی همان سرور است یا جدا. ردیس هست و اگر هست، مشترک است یا جدا. پشتیبان چقدر یک بار گرفته می‌شود، کجا نگه داشته می‌شود و برگرداندنش هزینه دارد یا نه. و نسخه‌ی سیستم‌عامل سرور هنوز به‌روزرسانی امنیتی می‌گیرد یا نه.

کی سرور لینوکس؟

وقتی سایت به سقف‌ها می‌خورد، وقتی پیشخوان کند است، وقتی فروشگاه در روزهای شلوغ خطا می‌دهد، وقتی یک ماژول یا نرم‌افزار لازم دارید که هاست ندارد، یا وقتی پروژه‌ی شما PHP نیست، وقت سرور لینوکس خودتان است. سرور لینوکس خام، یک سیستم‌عامل خالی است؛ ارزشش در پیکربندی درست است.

پیکربندی سرور لینوکس برای وردپرس

پیکربندی سرور وردپرس ما، سرور لینوکس را از صفر برای همان سایت می‌سازد. نسخه‌ای از سیستم‌عامل با پشتیبانی بلندمدت نصب و امن می‌شود، ورود فقط با کلید، و به‌روزرسانی امنیتی خودکار. وب‌سرور با کش صفحه، فشرده‌سازی و HTTPS با تمدید خودکار گواهی تنظیم می‌شود. PHP جدید با OPcache و تعداد کارگر به اندازه‌ی حافظه، دیتابیس با حافظه‌ی کافی، و ردیس فقط برای همان سایت راه می‌افتد. دیوار آتش فقط درگاه‌های لازم را باز می‌گذارد، و پشتیبان روزانه در جایی جدا نگه داشته می‌شود. بعد سایت بی قطعی، کنار سایت فعلی، منتقل و تست می‌شود و دامنه در یک ساعت خلوت جابه‌جا می‌شود.

سرور را خودتان، به نام خودتان، می‌خرید. هزینه‌ی پیکربندی ثابت و یک‌باره ۱۵ میلیون تومان است، ۳ روز طول می‌کشد، پرداخت پس از انجام پروژه و رضایت ۱۰۰ درصد شماست، ۷ روز پشتیبانی رایگان دارد و در پایان گزارش PDF همه‌ی کارهای انجام‌شده روی سرور را تحویل می‌گیرید.

جمع‌بندی

هاست لینوکس و سرور لینوکس هر دو لینوکس‌اند؛ فرق در اشتراکی بودن است. هاست لینوکس با پنلش برای شروع ساده و کافی است. وقتی سایت بزرگ شد، با تقریبا همان پول ماهانه، یک لینوکس کامل برای خود سایت، با تنظیم مخصوص خودش، فرق اصلی را می‌سازد. اگر می‌خواهید بدانید سایت شما کجای این مسیر است، اول یک تست سرعت رایگان بگیرید، و اگر وقتش رسیده، سفارش پیکربندی سرور را ثبت کنید.