آموزشتغییر کردن

درس ۵ از ۸۶، توسعه فردی، حدود ۲۸ دقیقه خواندن

مقاومت در برابر تغییر

جواب کوتاه

مقاومت در برابر تغییر یعنی اون بخشی از ما که به تغییر «نه» می‌گه، حتی وقتی بخش دیگه‌مون «آره» می‌گه. این مقاومت دشمن نیست؛ بیشتر وقت‌ها از یه چیز مهم محافظت می‌کنه، مثل راحتی، آزادی، تصویر ما از خودمون یا یه ارزش. مقاومت مثل فنره: هر چی بیشتر فشارش بدیم، چه از بیرون با نصیحت و چه از درون با سرزنش، بیشتر برمی‌گرده. راه بهتر، شنیدنشه: بپرسید از چی محافظت می‌کنه، دلیل‌های هر دو طرف رو بنویسید، و بذارید دلیل تغییر از زبون خود آدم بیرون بیاد.

فنر

یه فنر رو روی میز بذارید و با دست فشارش بدید. هر چی بیشتر فشار بدید، بیشتر به دستتون فشار میاره. دستتون رو که بردارید، برمی‌گرده سر جای خودش. مقاومت در برابر تغییر خیلی شبیه همین فنره.

توی درس قبل دیدیم ترس از تغییر بیشتر ترس از ندونستنه. ولی گاهی چیزی که جلوی تغییر رو می‌گیره ترس نیست؛ یه جور «نه» گفتنه. می‌دونیم چی می‌شه، شاید حتی می‌دونیم به نفعمونه، ولی یه چیزی توی ما سفت می‌شه و می‌گه «نه». این همون مقاومته.

این درس می‌خواد این «نه» رو از نزدیک ببینه: از کجا میاد، چرا با فشار بیشتر قوی‌تر می‌شه، از چی محافظت می‌کنه، و چطور می‌شه، چه توی خودمون و چه توی آدم‌هایی که دوستشون داریم، به جای جنگیدن باهاش، باهاش حرف زد.

مقاومت یعنی چی

مقاومت در برابر تغییر (Resistance to Change) یعنی هر چیزی توی فکر، حس یا رفتار ما که جلوی یه تغییر رو می‌گیره. گاهی آشکاره: «نه، این کار رو نمی‌کنم». گاهی پنهانه: قبول می‌کنیم، ولی هی عقبش می‌ندازیم، بهونه پیدا می‌کنیم، یا یه جوری انجامش می‌دیم که جواب نده.

این موضوع توی کتاب روانشناسی سال یازدهم هم هست، با این سوال که چرا نگرش آدم‌ها در برابر تغییر مقاومت می‌کنه. جواب کلی اینه که نگرش‌ها و عادت‌های ما به هم وصلن، به تصویری که از خودمون داریم وصلن، و به آدم‌های دور و برمون. عوض کردن یکیشون، بقیه رو هم تکون می‌ده، و ذهن ترجیح می‌ده این تکون نخوره.

مقاومت با ترس فرق داره، هرچند گاهی با هم میان. ترس می‌گه «اگه بد بشه چی؟». مقاومت می‌گه «نمی‌خوام»، یا «تو نمی‌تونی به من بگی چی کار کنم»، یا «این من نیستم». شناختن این فرق کمک می‌کنه بدونیم کدوم ابزار رو برداریم.

یه نکته هم درباره‌ی اسمش: «مقاومت» شاید منفی به نظر بیاد، ولی توی این درس قرار نیست بدش بدونیم. همون‌طور که بدن در برابر سرما مقاومت می‌کنه تا گرم بمونه، ذهن هم در برابر تغییر مقاومت می‌کنه تا یه چیزی رو نگه داره.

دو صدا

کسی که دلش می‌خواد ورزش کنه و نمی‌کنه، معمولا دو صدا توی سرش داره. یکی می‌گه «باید یه کاری بکنم، حالم بهتر می‌شه». یکی می‌گه «حالا امروز نه، خسته‌م، باشه برای بعد». هر دو صدا مال خود اونه. هیچ‌کدوم دشمن نیست.

دو روانشناس، ویلیام میلر (William Miller) و استیون رولنیک (Stephen Rollnick)، که سال‌ها روی گفت‌وگو درباره‌ی تغییر کار کردن، به این دو صدا اسم دادن. حرف‌هایی که به سمت تغییر می‌رن رو گفت‌وگوی تغییر (Change Talk) گفتن، و حرف‌هایی که وضع موجود رو نگه می‌دارن رو گفت‌وگوی ماندن (Sustain Talk). و دیدن بیشتر آدم‌ها هر دو رو با هم دارن.

این حالت، یعنی هم خواستن و هم نخواستن، اسم دیگه‌ای هم داره: دوسوگرایی. درس دوسوگرایی کامل درباره‌شه. اینجا فقط همین مهمه: مقاومت یعنی صدای دوم، و برای اینکه کم بشه، اول باید شنیده بشه.

از دو سالگی

اگه بچه‌ی دو ساله دیده باشید، می‌دونید یکی از اولین کلمه‌هایی که با قدرت می‌گه «نه» ـه. کفش نمی‌پوشه، غذا نمی‌خوره، نمی‌خوابه؛ حتی وقتی خودش دلش می‌خواد. روانشناس‌های رشد این دوره رو دوره‌ی شکل گرفتن حس خودمختاری می‌دونن: بچه داره کشف می‌کنه که یه آدم جداست و می‌تونه خودش انتخاب کنه.

این «نه» با بزرگ شدن از بین نمی‌ره؛ فقط پیچیده‌تر می‌شه. همون نیاز به اینکه خودمون انتخاب کنیم، توی نوجوونی پررنگ‌تر می‌شه، و توی بزرگسالی هم هست. پدر و مادرهای باتجربه یاد گرفتن به جای «کفشت رو بپوش»، بپرسن «کفش آبی رو می‌پوشی یا قرمز رو؟». بچه حس انتخاب داره، و کفش هم پوشیده می‌شه. همین ترفند، با آدم بزرگ‌ها و حتی با خودمون هم کار می‌کنه: به جای «باید ورزش کنم»، «امروز پیاده‌روی کنم یا دوچرخه؟».

واکنش به فشار

یادتونه بچه که بودید و یکی می‌گفت «حتما این کار رو بکن»، چقدر دلتون می‌خواست نکنید؟ این حس فقط مال بچه‌ها نیست. سال ۱۹۶۶، روانشناس آمریکایی جک برم (Jack Brehm) نظریه‌ای داد به اسم واکنش‌پذیری روانی (Psychological Reactance): وقتی آدم حس کنه آزادی انتخابش تهدید شده، یه انگیزه‌ی قوی پیدا می‌کنه که اون آزادی رو پس بگیره؛ و معمولا با انجام دادن همون کاری که ازش منع شده.

این یعنی هر چی کسی بیشتر به ما بگه «باید»، احتمال اینکه نکنیم بیشتر می‌شه؛ حتی اگه حرفش درست باشه. چون موضوع دیگه خود کار نیست؛ موضوع اینه که «کی تصمیم می‌گیره». پژوهش‌های زیادی بعد از برم نشون دادن پیام‌های خیلی دستوری، مثل «حتما»، «فورا»، «همین الان»، گاهی نتیجه‌ی برعکس دارن.

تابلوی روی دیوار

یه آزمایش بامزه، سال ۱۹۷۶ توی یه دانشگاه آمریکایی: دو روانشناس، جیمز پنبیکر (James Pennebaker) و دبورا سندرز (Deborah Sanders)، توی دستشویی‌های دانشگاه تابلو زدن که روی دیوار چیزی ننویسن. روی بعضی تابلوها یه جمله‌ی ملایم بود، چیزی مثل «لطفا روی دیوار ننویسید»؛ روی بعضی، یه جمله‌ی سفت و تهدیدآمیز، چیزی مثل «به هیچ وجه روی دیوار ننویسید».

نتیجه: کنار تابلوهای سفت، نوشته‌های روی دیوار بیشتر بود. ممنوعیت سفت، همون «نه» رو بیدار کرده بود. این آزمایش کوچیک، کل نظریه‌ی واکنش‌پذیری رو توی یه تصویر نشون می‌ده: فشار بیشتر، مقاومت بیشتر.

حالا فکر کنید ما با خودمون چطور حرف می‌زنیم: «دیگه به هیچ وجه شیرینی نمی‌خورم!»، «از امروز حتما هر روز ورزش!». این‌ها همون تابلوهای سفتن، این بار روی دیوار ذهن خودمون. و همون‌طور که دیدیم، می‌تونن همون «نه» رو بیدار کنن.

میل به درست کردن

میلر و رولنیک یه چیز دیگه هم دیدن: وقتی کسی رو می‌بینیم که داره کار اشتباهی می‌کنه، یه میل قوی داریم که درستش کنیم. دلیل میاریم، توضیح می‌دیم، هشدار می‌دیم. اسمش رو گذاشتن رفلکس درست کردن (Righting Reflex). این میل از سر محبته، ولی معمولا برعکس کار می‌کنه.

چرا؟ چون وقتی ما دلیل‌های تغییر رو می‌گیم، اون آدم، برای حفظ آزادی و تصویرش، شروع می‌کنه دلیل‌های طرف مقابل رو گفتن. ما می‌گیم «سیگار برات بده»، اون می‌گه «پدربزرگم تا نود سالگی کشید». ما صدای اول رو گرفتیم، و اون مجبور شده صدای دوم رو بلند کنه. هر چی بیشتر بگیم، اون بیشتر از ماندن دفاع می‌کنه؛ و آدم‌ها، طبق پژوهش‌های همین گروه، به چیزی که خودشون بلند می‌گن، بیشتر باور پیدا می‌کنن.

مقاومت پنهان

مقاومت همیشه با «نه» نمیاد. خیلی وقت‌ها شکل‌های پنهان‌تری داره که حتی خودمون هم متوجهشون نمی‌شیم. چند تا شکل رایجش:

  • عقب انداختن. «از شنبه»، «بعد از عید»، «وقتی کارم سبک‌تر شد». شنبه میاد و یه دلیل تازه هم باهاش.
  • آماده شدن بی‌پایان. هی کتاب می‌خونیم، ویدیو می‌بینیم، وسیله می‌خریم، ولی شروع نمی‌کنیم. آماده شدن، جای انجام دادن رو گرفته.
  • انجام دادن نصفه. شروع می‌کنیم، ولی طوری که جواب نده؛ بعد می‌گیم «دیدی؟ امتحانش کردم، فایده نداشت».
  • هدف خیلی بزرگ. هدفی می‌ذاریم که از اول معلومه نمی‌شه؛ اینطوری شکست تقصیر هدفه، نه ما.

اگه یکی از این‌ها رو توی خودتون دیدید، خودتون رو سرزنش نکنید؛ فقط بدونید که احتمالا یه «نه» پشتش هست که هنوز شنیده نشده. همون سه سوال رو ازش بپرسید.

از چی محافظت می‌کنه

مهم‌ترین ایده‌ی این درس اینه: مقاومت بیشتر وقت‌ها یه نگهبانه. از یه چیزی محافظت می‌کنه که برای ما مهمه. اگه بفهمیم اون چیز چیه، می‌تونیم به جای جنگیدن با نگهبان، اون چیز رو یه جور دیگه حفظ کنیم.

  • آزادی. «کسی نمی‌تونه به من بگه چی کار کنم.» مقاومت از حق انتخاب محافظت می‌کنه.
  • راحتی. «این تنها وقت استراحت منه.» مقاومت از آرامشی محافظت می‌کنه که کم داریم.
  • تصویر از خود. «من آدم این کار نیستم.» مقاومت از هویتی محافظت می‌کنه که می‌شناسیم.
  • رابطه. «اگه عوض بشم، دوستام چی می‌گن؟» مقاومت از جای ما توی جمع محافظت می‌کنه.
  • یه ارزش. «پدرم همیشه همین‌طوری کار می‌کرد.» مقاومت از وفاداری یا یه خاطره محافظت می‌کنه.

وقتی بفهمید مقاومت شما از چی محافظت می‌کنه، می‌تونید تغییر رو طوری طراحی کنید که اون چیز آسیب نبینه. مثلا اگه مقاومت در برابر ورزش صبح از «تنها وقت آروم من» محافظت می‌کنه، شاید بهتره ورزش رو بذارید عصر، یا پیاده‌روی آروم رو انتخاب کنید که خودش وقت آروم باشه.

دلیل‌های دو طرف

یه کار ساده که خیلی کمک می‌کنه: دلیل‌های هر دو طرف رو بنویسید. اینکه چرا می‌خواید تغییر کنید، و اینکه چرا نمی‌خواید. بیشتر ما فقط ستون اول رو می‌نویسیم و ستون دوم رو «بهونه» می‌دونیم. ولی ستون دوم هم دلیل‌های واقعی داره، و تا وقتی دیده نشه، از پشت پرده کار می‌کنه.

دو روانشناس آمریکایی، اروینگ جنیس (Irving Janis) و لئون مان (Leon Mann)، سال ۱۹۷۷ این روش رو ترازوی تصمیم (Decisional Balance) نامیدن: سود و هزینه‌ی تغییر، و سود و هزینه‌ی تغییر نکردن، کنار هم. وقتی دلیل‌های ماندن روی کاغذ میان، دو چیز اتفاق می‌افته: بعضی‌هاشون کوچیک‌تر از چیزی که فکر می‌کردیم به نظر میان، و بعضی‌هاشون جدی‌ان و باید توی برنامه حساب بشن.

ناهماهنگی

یه دلیل دیگه‌ی مقاومت، چیزیه که روانشناس آمریکایی لئون فستینگر (Leon Festinger) سال ۱۹۵۷ اسمش رو گذاشت ناهماهنگی شناختی (Cognitive Dissonance): حس ناخوشایندی که وقتی دو تا فکر یا یه فکر و یه رفتار با هم جور نیستن، پیدا می‌کنیم. مثلا «من آدم سالمی‌ام» و «هر شب تا دیروقت بیدارم».

ذهن این ناهماهنگی رو دوست نداره و می‌خواد از بین ببرتش. دو راه داره: یا رفتار رو عوض کنه، یا فکر رو. عوض کردن فکر معمولا راحت‌تره: «خواب کم برای همه بد نیست»، «من کم خواب هم سرحالم». این یه جور مقاومت پنهانه؛ به جای اینکه رفتار عوض بشه، دلیل‌ها عوض می‌شن تا رفتار بمونه. دونستن این ترفند ذهن، کمک می‌کنه وقتی یه دلیل خیلی راحت برای ماندن پیدا کردیم، یه بار دیگه نگاهش کنیم.

حرفی که خودمون می‌زنیم

خبر خوب: همون ترفند ذهن به نفع تغییر هم کار می‌کنه. روانشناس آمریکایی الیوت آرونسون (Elliot Aronson) سال‌ها روی چیزی کار کرد که اسمش رو گذاشت خودمتقاعدسازی (Self-Persuasion): آدم‌ها با دلیلی که خودشون می‌سازن و بلند می‌گن، خیلی بیشتر قانع می‌شن تا با دلیلی که بقیه بهشون می‌دن.

برای همین، یکی از بهترین کارها برای کم کردن مقاومت، اینه که بذاریم دلیل تغییر از زبون خود آدم بیرون بیاد. اگه برای خودتون می‌نویسید، به جای «باید ورزش کنم چون همه می‌گن خوبه»، بنویسید «من می‌خوام ورزش کنم چون …» و دلیل خودتون رو پیدا کنید. اگه با کسی حرف می‌زنید، به جای دلیل آوردن، بپرسید «خودت چرا می‌خوای؟». دلیلی که خود آدم پیدا کنه، ماندگارتره.

مقاومت خودم

وقتی مقاومت رو توی خودتون می‌بینید، اولین واکنش معمولا سرزنشه: «باز تنبلی کردی»، «تو هیچ‌وقت هیچ کاری رو تموم نمی‌کنی». این سرزنش، همون تابلوی سفت روی دیواره، و همون‌طور که دیدیم، مقاومت رو بیشتر می‌کنه.

راه بهتر، کنجکاوی به جای سرزنشه. وقتی دیدید یه کاری رو هی عقب می‌ندازید، به جای «چرا اینقدر بی‌اراده‌ای؟» بپرسید «این نه از کجا میاد؟». مثل یه دوست که با یه دوست دیگه حرف می‌زنه، نه مثل یه معلم سختگیر. پژوهش‌هایی که توی درس مهربانی با خود می‌بینیم، نشون دادن این طرز حرف زدن با خود، احتمال تلاش دوباره رو بیشتر می‌کنه.

سه سوال

هر وقت مقاومت رو توی خودتون حس کردید، این سه سوال رو بپرسید:

  1. این «نه» از چی محافظت می‌کنه؟آزادی، راحتی، تصویر از خود، رابطه، یا یه ارزش؟
  2. این تغییر رو خودم می‌خوام یا یکی دیگه؟اگه یکی دیگه، شاید مقاومت درست می‌گه.
  3. چه نسخه‌ای از این تغییر، اون چیز مهم رو حفظ می‌کنه؟تغییر کوچیک‌تر، زمان دیگه، شکل دیگه.

مقاومت بقیه

حالا برعکسش: وقتی می‌خواید به کسی که دوستش دارید کمک کنید عوض بشه. پدر یا مادری که می‌خواد بچه‌ش بیشتر درس بخونه، کسی که می‌خواد همسرش سالم‌تر غذا بخوره، دوستی که می‌خواد رفیقش از یه رابطه‌ی بد بیرون بیاد. اولین چیزی که به ذهن می‌رسه، توضیح دادن و دلیل آوردنه. و دیدیم این معمولا مقاومت رو بیشتر می‌کنه.

یه حقیقت مهم اینجا هست: دستگیره‌ی در تغییر، فقط از داخل بازه. هیچ‌کس رو نمی‌شه از بیرون عوض کرد؛ فقط می‌شه کمک کرد خودش در رو باز کنه. کار ما اینه که کمکش کنیم دلیل‌های خودش رو پیدا کنه، نه اینکه دلیل‌های خودمون رو بهش بدیم.

نصیحت یا سوال

یه گفت‌وگو، دو جور:

با نصیحت

«تو باید ورزش کنی، برای قلبت خوبه.»

«وقت ندارم، خسته‌م، بعدا.»

«همیشه همینو می‌گی! یه ساعت که چیزی نیست.»

«تو که شرایط من رو نمی‌دونی.»

با سوال

«خودت درباره‌ی ورزش چی فکر می‌کنی؟»

«می‌دونم خوبه، ولی خسته‌م.»

«اگه خسته نبودی، چرا دلت می‌خواست ورزش کنی؟»

«راستش دوست دارم سرحال‌تر باشم، با بچه‌ها بازی کنم.»

توی گفت‌وگوی اول، هر جمله صدای دوم رو بلندتر کرد. توی دومی، دلیل تغییر از زبون خود آدم بیرون اومد؛ و حالا اون دلیل، مال خودشه. این همون روشیه که میلر و رولنیک اسمش رو گذاشتن گفت‌وگوی انگیزشی (Motivational Interviewing).

توی خونواده

توی خونه، مقاومت یه رنگ دیگه هم داره: سابقه. وقتی پدر یا مادر صد بار به بچه گفتن «درس بخون»، دفعه‌ی صد و یکم، بچه نه حرف رو، بلکه صد بار قبلی رو می‌شنوه. وقتی همسر سال‌ها گفته «غذای سالم‌تر بخور»، حالا هر جمله‌ی تازه، توی همون قاب قدیمی شنیده می‌شه.

برای عوض کردن این قاب، گاهی بهترین کار، یه مدت ساکت موندن درباره‌ی اون موضوعه، و بعد شروع دوباره با یه سوال به جای جمله. یه کار دیگه هم کمک می‌کنه: به جای اینکه بگیم اون چی کار کنه، خودمون اون کار رو بکنیم و دعوتش کنیم. پدری که خودش هر عصر قدم می‌زنه و می‌پرسه «میای؟»، بیشتر از پدری که می‌گه «تو باید ورزش کنی» اثر داره.

سر کار

«مقاومت در برابر تغییر» توی مدیریت هم یه موضوع معروفه: وقتی یه شرکت روش کارش رو عوض می‌کنه، خیلی از کارمندها مقاومت می‌کنن. پژوهش‌های مدیریت هم به همون نتیجه‌های این درس رسیدن: آدم‌ها کمتر مقاومت می‌کنن وقتی بدونن چرا، وقتی توی تصمیم سهم داشته باشن، و وقتی تغییر چیزهای مهمشون رو تهدید نکنه.

اگه شما توی یه جمع یا تیم مسئولید، همین سه کار رو امتحان کنید: دلیل رو روشن بگید، نظر بقیه رو قبل از تصمیم بپرسید، و ببینید تغییر از چی می‌گیره تا راه حفظش رو پیدا کنید. توی مسیر رهبری تیم، درس رهبری تغییر این رو برای تیم‌ها باز کرده.

وقتی مقاومت شل می‌شه

از کجا بفهمیم مقاومت داره کم می‌شه؟ میلر و رولنیک چند نشونه دیدن. آدم کمتر دفاع می‌کنه و بیشتر سوال می‌پرسه: «اگه بخوام شروع کنم، از کجا؟». حرف‌هاش از «نمی‌تونم» می‌ره سمت «شاید بتونم». و شروع می‌کنه به تصور کردن زندگی بعد از تغییر: «اگه این کار رو بکنم، شاید بتونم …».

توی خودتون هم همین نشونه‌ها رو می‌تونید ببینید. اگه بعد از نوشتن دو ستون، دیدید خودتون دارید فکر می‌کنید «حالا اگه کوچیک‌ترش کنم چی؟»، یعنی گره داره شل می‌شه. این بهترین لحظه برای یه قدم خیلی کوچیکه؛ نه برای یه تصمیم بزرگ.

گره

مقاومت مثل گرهه: هر چی بیشتر دو سرش رو بکشید، سفت‌تر می‌شه. برای باز کردنش، باید شل کنید، نگاه کنید ببینید از کجا رد شده، و آروم آروم بازش کنید. این دقیقا همون کاریه که این درس پیشنهاد می‌ده: به جای کشیدن بیشتر، اول شل کنید، یعنی فشار رو کم کنید؛ بعد نگاه کنید، یعنی بپرسید از چی محافظت می‌کنه؛ و آخر، آروم آروم، با یه تغییر کوچیک که اون چیز مهم رو حفظ کنه، باز کنید.

یه چیز دیگه هم یادتون باشه: گاهی مقاومت درست می‌گه. گاهی تغییری که پیشنهاد شده، واقعا برای ما خوب نیست، یا الان وقتش نیست، یا مال ما نیست. مقاومت رو شنیدن، یعنی این احتمال رو هم جدی بگیریم. درس بعدی، که درباره‌ی «منطقه‌ی راحتی»ـه، نشون می‌ده کی بیرون اومدن ارزش داره و کی نه.

یه مثال

یه آدم خیالی رو در نظر بگیرید که چند ماهه شب‌ها تا دیروقت توی گوشی می‌چرخه و صبح‌ها خسته‌ست. خودش می‌دونه باید زودتر بخوابه. هر شب به خودش می‌گه «امشب دیگه حتما ساعت یازده می‌خوابم»، و هر شب ساعت یک می‌شه.

اگه دو ستون بنویسه، توی ستون دوم یه چیز جالب پیدا می‌کنه: «این تنها وقتیه که مال خودمه». تمام روز، کار و خونه و آدم‌ها وقتش رو گرفتن؛ شب، تنها وقتیه که کسی ازش چیزی نمی‌خواد. مقاومتش از آزادی و وقت شخصی محافظت می‌کنه، نه از گوشی.

حالا راه عوض می‌شه. به جای «حتما ساعت یازده»، یه نسخه‌ی تازه: یه ساعت وقت شخصی رو از آخر شب برمی‌داره و می‌ذاره اول عصر؛ با یه کتاب یا یه پیاده‌روی تنهایی، که مال خودشه. شب، وقتی دیگه نیاز به اون وقت دزدیده‌شده نیست، خوابیدن راحت‌تر میاد. مقاومت جنگیده نشد؛ چیزی که ازش محافظت می‌کرد، یه جای دیگه حفظ شد.

چند باور رایج

  • «مقاومت یعنی تنبلی یا لجبازی.» مقاومت بیشتر وقت‌ها از یه چیز مهم محافظت می‌کنه.
  • «اگه دلیل‌های بیشتری بیارم، قانع می‌شه.» دلیل آوردن بیشتر، معمولا دفاع بیشتر میاره.
  • «باید با خودم سختگیر باشم.» سرزنش، مثل تابلوی سفته؛ کنجکاوی بهتر جواب می‌ده.
  • «می‌شه آدم‌ها رو عوض کرد.» نمی‌شه؛ فقط می‌شه کمک کرد خودشون عوض بشن.

تمرین امروز

امروز یه گفت‌وگو با خودتون، حدود بیست دقیقه.

  1. تغییری که انتخاب کردید رو بالای برگه بنویسید و برگه رو دو ستون کنید.
  2. ستون اول: چرا می‌خوام. ستون دوم: چرا نمی‌خوام. توی ستون دوم با خودتون صادق باشید؛ اینجا بهونه نداریم، فقط دلیل.
  3. جلوی هر دلیل ستون دوم بنویسید از چی محافظت می‌کنه: آزادی، راحتی، تصویر از خود، رابطه یا یه ارزش.
  4. یه نسخه از تغییر بنویسید که اون چیز مهم رو حفظ کنه.
  5. یه جمله بنویسید که با «من می‌خوام … چون …» شروع بشه، با دلیل خودتون.

درس بعدی می‌ره سراغ یه اسم معروف: منطقه‌ی راحتی، و اینکه اصلا باید ازش بیرون اومد یا نه.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • مقاومت یعنی بخشی از ما که به تغییر «نه» می‌گه؛ طبیعیه و دشمن نیست.
  • فشار، چه از بیرون چه از درون، مقاومت رو بیشتر می‌کنه؛ مثل فنر.
  • مقاومت معمولا از یه چیز مهم محافظت می‌کنه؛ بپرسید از چی.
  • آدم‌ها با دلیل‌های خودشون بیشتر قانع می‌شن تا با دلیل بقیه.
  • برای کمک به تغییر کسی، سوال بپرسید، نه نصیحت کنید.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد