آموزشآموزش زبان انگلیسی از صفر تا صد
نوشتن حروف انگلیسی در دفتر چهار خط: جای هر حرف
جواب کوتاه
دفتر چهار خط سه فضا داره: بالا، وسط و پایین؛ و خط سوم، خط پایهست که همهی حرفها روش میشینن. سیزده حرف کوچیک فقط فضای وسط رو پر میکنن (مثل a و o)، هفت تا بالا میرن تا خط اول (مثل b و h)، و پنج تا پایین میان تا خط چهارم (g j p q y). همهی حرفهای بزرگ یه قد دارن، از خط پایه تا خط اول. قلم همیشه از بالا شروع میکنه و دایرهها برخلاف عقربهی ساعت میچرخن.
دفتر چهار خط
حرفها رو میشناسید؛ حالا وقت نوشتنشونه. توی این درس هر حرف رو روی چهار خط میبینید و میفهمید دقیقا کجا میشینه.
توی مدرسههای ایران، مشق انگلیسی رو روی دفتر چهار خط مینویسن. هر سطرش چهار خط کمرنگ داره که از بالا شمارهشون میکنیم: خط ۱، خط ۲، خط ۳ و خط ۴. دفتر چهار خط رو از هر لوازمالتحریری میشه خرید؛ اگه نداشتید، روی یه کاغذ معمولی با خطکش و مداد چهار خط با فاصلهی برابر بکشید.
مهمترین خط، خط ۳ هست؛ بهش میگن خط پایه (Baseline). همهی حرفها، بزرگ و کوچیک، روی این خط میشینن؛ درست مثل اینکه خط پایه زمین باشه و حرفها روش ایستاده باشن. بعضیها از زمین بالاتر میرن و بعضیها یه دم زیر زمین دارن، ولی پای همهشون روی همین خطه.
چرا چهار خط؟ چون انگلیسی، برخلاف فارسی، حرفهایی با قدهای خیلی مختلف داره، و اگه قدشون درست نباشه، کلمهها سخت خونده میشن. مثلا h اگه کوتاه نوشته بشه، شبیه n میشه؛ و l اگه کوتاه باشه، شبیه i بی نقطه. چهار خط، قد هر حرف رو برای چشم و دست روشن میکنه.
سه فضا
چهار خط، بینشون سه فضا میسازن. فضای بالا بین خط ۱ و ۲، فضای وسط بین خط ۲ و ۳، و فضای پایین بین خط ۳ و ۴. هر حرف کوچیک دقیقا یکی از این سه حالت رو داره:
- فقط وسطa c e m n o r s u v w x zبین خط ۲ و ۳
- وسط و بالاb d f h k l tاز خط ۳ تا خط ۱
- وسط و پایینg j p q yاز خط ۲ تا خط ۴
- همهی حرفهای بزرگA B C … Zاز خط ۳ تا خط ۱
این جدول کل درسه، توی چهار خط. اگه جای هر حرف رو توی یکی از این چهار ردیف بدونید، هر کلمهای رو درست روی خط مینویسید. حرفشناسها به فضای وسط میگن x-height (ارتفاع x)، چون x یکی از حرفهاییه که دقیقا همین فضا رو پر میکنه؛ به تیکهای که بالا میره ascender و به دمی که پایین میاد descender.
حرفهای وسط
سیزده حرف کوچیک فقط فضای وسط رو پر میکنن: a، c، e، m، n، o، r، s، u، v، w، x و z. نه بالا میرن، نه پایین میان. سرشون به خط ۲ میخوره و پاشون روی خط ۳.
یه اشتباه رایج اینه که این حرفها رو یا خیلی کوچیک مینویسیم، طوری که به خط ۲ نمیرسن، یا خیلی بزرگ، طوری که توی فضای بالا هم میرن. هر دو کلمه رو بهم میریزن. تمرین: یه سطر کامل فقط o بنویسید؛ هر o باید دقیقا به هر دو خط بخوره. وقتی o درست شد، بقیهی این خانواده آسونه.
دو حرف i و j هم بدنهشون توی همین فضاست؛ ولی نقطهشون میره توی فضای بالا، تقریبا وسطش. نقطه رو آخر کار بذارید، بعد از کشیدن خط.
حرفهای بالارونده
هفت حرف کوچیک از فضای وسط بالاتر میرن تا به خط ۱ برسن: b، d، f، h، k، l و t. این تیکهی بالایی رو بلند و صاف بکشید؛ اگه کوتاه باشه، h شبیه n و b شبیه o با یه خط کوتاه میشه.
t یه استثنای کوچیک داره: از بقیه کوتاهتره و فقط تا وسط فضای بالا میره، نه تا خط ۱. خط افقیش هم درست روی خط ۲ میشینه. f هم سرش یه قوس کوچیک داره و خط افقیش روی خط ۲ هست.
یه راه یادآوری: این هفت حرف رو توی کلمهی «bdfhklt» با هم ببینید؛ هفت تا ستون بلند که از بقیهی حرفها بالاتر میزنن. توی هر کلمهای که مینویسید، اینها مثل برجهای یه شهرن.
حرفهای پایینرونده
پنج حرف کوچیک یه دم دارن که از خط پایه پایینتر میره تا به خط ۴ برسه: g، j، p، q و y. بدنهی این حرفها توی فضای وسطه، و فقط دمشون پایین میاد.
g و j و y دمشون آخرش یه برگشت کوچیک به سمت چپ داره، مثل یه قلاب. p و q دمشون صافه. اینجاست که p و q از b و d جدا میشن: b و d خطشون بالا میره، p و q خطشون پایین میاد.
دمها رو کامل بکشید تا خط ۴. اگه کوتاه باشن، g شبیه a، و p شبیه o میشه. توی فارسی هم حرفهایی مثل «ر» و «ی» از خط پایینتر میرن؛ پس دستتون این حرکت رو از قبل بلده.
حرفهای بزرگ
حرفهای بزرگ خیلی سادهترن: همهشون یه قد دارن. از خط ۳، خط پایه، تا خط ۱. هیچکدوم پایینتر از خط پایه نمیان؛ فقط دم کوچیک Q یه کم پایین میزنه.
یعنی حرف بزرگ همقد حرفهای بالاروندهی کوچیکه: B با b یه قد داره. برای همین توی کلمهای مثل Bob، B بزرگ و b کوچیک تقریبا همقدن و o کوتاهتره. اگه حرف بزرگ رو کوتاهتر بنویسید، دیگه بزرگ دیده نمیشه و قانونهای درس قبل از دست میرن.
یه جفت هست که اینجا خیلی مهمه: C و c، O و o، S و s. شکلشون یکیه و فقط قدشون فرق داره. اگه قد رو درست ننویسید، خواننده نمیفهمه بزرگه یا کوچیک. پس C بزرگ تا خط ۱ و c کوچیک فقط تا خط ۲.
حرفهای بزرگ بیشتر از خط صاف ساخته شدن: A، E، F، H، I، K، L، M، N، T، V، W، X، Y و Z. بقیه یه قوس یا دایره دارن: B، C، D، G، J، O، P، Q، R، S و U. خطهای صاف رو از بالا به پایین و از چپ به راست بکشید.
از کجا شروع کنیم
دو تا قانون کلی که تقریبا برای همهی حرفها درسته: قلم از بالای حرف شروع میکنه، و خطهای صاف رو از بالا به پایین میکشیم. l از خط ۱ شروع میشه و تا خط ۳ پایین میاد، i از خط ۲. حتی حرفهایی مثل h و b هم اول خط بلندشون رو از بالا میکشن، بعد بقیه.
چرا مهمه؟ چون اگه هر بار از یه جا شروع کنید، دستتون هیچوقت روان نمیشه و حرفها هر بار یه شکل درمیان. ولی اگه همیشه از همون نقطه و با همون حرکت شروع کنید، بعد از چند روز دستتون خودش میدونه چی کار کنه و تند و یکدست مینویسید. برنامهی درسی انگلستان هم از همون کلاس اول از بچهها میخواد حرفها رو «در جهت درست، با شروع و پایان در جای درست» بنویسن.
قانون دوم برای کل کلمهست: از چپ به راست. اول حرف چپ، بعد حرف کنارش. حتی وقتی وسط یه متن فارسی یه کلمهی انگلیسی مینویسید، از حرف اول، یعنی سمت چپ، شروع کنید.
جهت دایرهها
خیلی از حرفهای کوچیک یه دایره دارن. این دایرهها رو برخلاف عقربهی ساعت بکشید: از سمت راست بالا شروع کنید، برید به چپ، پایین، و برگردید سمت راست. درست همون جهتی که «ه» گرد فارسی رو میکشیم.
قشنگیش اینجاست: حرف c همین حرکته، بی هیچ چیز اضافه. و a، d، g، o و q همهشون با یه c شروع میشن و بعد یه چیز بهش اضافه میکنن. a یه c با یه خط کوتاه کنارش، d یه c با یه خط بلند، g یه c با یه دم قلابدار، q یه c با یه دم صاف، و o یه c که بسته میشه. e هم یه خط کوچیک وسط داره و بعد همون c.
اگه یاد بگیرید c رو درست و روان بکشید، شش حرف دیگه رو هم تقریبا مجانی یاد گرفتید.
s یه کم فرق داره: مثل یه مار کوچیک، از بالا سمت راست شروع میشه، اول یه قوس به چپ، بعد یه قوس به راست، و پایین تموم میشه. اونم با همون حرکت c شروع میشه، فقط وسط راه جهتش رو عوض میکنه. برای همین s رو هم توی خانوادهی دایره گذاشتیم.
خط و دایره: b و d
توی درس قبل دیدید b، d، p و q قاطی میشن. با چهار خط و جهت قلم، یه راه خیلی محکم برای جدا کردنشون داریم:
- d با c شروع میشه، چون از خانوادهی دایرهست. اول دایره، بعد خط بلند کنارش تا خط ۱.
- b با خط شروع میشه. اول خط بلند از خط ۱، بعد برگشت و دایره.
- q مثل d، فقط خطش پایین میره تا خط ۴.
- p مثل b، فقط خطش از خط ۲ شروع میشه و تا خط ۴ پایین میاد.
پس وقتی شک کردید، از خودتون بپرسید: «اول دایره یا اول خط؟» اگه اول دایره، d یا q؛ اگه اول خط، b یا p. این سوال رو دست شما جواب میده، حتی وقتی چشم گیج شده.
یه تمرین برای این چهار تا: یه سطر بنویسید «bd bd bd» و یه سطر «pq pq pq»، و هر بار قبل از نوشتن بلند بگید «خط، دایره» یا «دایره، خط». بعد کلمههایی مثل bed، dad، bad، pop و quiz رو بنویسید. چند روز این تمرین رو بکنید؛ قاطی شدنشون تقریبا تموم میشه.
چهار خانواده
حرفهای کوچیک رو میشه بر اساس اولین حرکت قلم، توی چهار خانواده چید. برنامهی درسی مدرسههای انگلستان هم همین کار رو میکنه: بچهها حرفها رو خانواده به خانواده یاد میگیرن، چون حرفهای یه خانواده یه حرکت مشترک دارن.
خانوادهی خط صاف
l i t j u y
یه خط صاف از بالا به پایین؛ بعضیها با یه برگشت کوچیک آخرش.
خانوادهی دایره
c a d e g o q s f
یه c، برخلاف عقربهی ساعت؛ بقیه یه چیز به c اضافه میکنن.
خانوادهی پل
n m h r b p k
یه خط پایین، بعد برگشت روی همون خط و یه پل یا دایره.
خانوادهی زیگزاگ
v w x z
فقط خط صاف و کج، بی هیچ دایرهای.
خانوادهها رو یکییکی تمرین کنید، نه همه با هم. هر روز یه خانواده، چند سطر. بعد کلمههایی بنویسید که فقط با حرفهای همون خانوادهن، مثل lit، dog یا hen. اینطوری دستتون یه حرکت رو اونقدر تکرار میکنه که روان بشه.
خانوادهی زیگزاگ و k
سادهترین خانواده برای شروع، خانوادهی زیگزاگه: v، w، x و z. فقط خط صاف و کج، بدون هیچ دایره و پلی. اگه دستتون هنوز با دایرهها راحت نیست، از اینجا شروع کنید.
k هم یه حرف بینابینه: یه خط بلند مثل l، بعد دو خط کج که وسط فضای وسط به هم میرسن. دقت کنید این دو خط کج، توی فضای وسط هستن، نه بالا؛ وگرنه k شبیه K بزرگ میشه.
w رو مثل دو تا v پشت هم بکشید، بی اینکه قلم رو بلند کنید. و z رو با سه خط: بالا، یه خط کج، پایین؛ سرش روی خط ۲ و پاش روی خط ۳.
فاصله
توی فارسی حرفهای یه کلمه بیشترشون به هم میچسبن، و همین چسبیدن نشون میده کلمه کجا تموم میشه. توی انگلیسی جدانویس، حرفها به هم نمیچسبن؛ پس تنها چیزی که کلمهها رو از هم جدا میکنه، فاصلهست.
قانون ساده: حرفهای یه کلمه نزدیک هم، تقریبا به اندازهی پهنای یه o کوچیک یا کمتر. بین دو کلمه، اندازهی یه انگشت. بچهها توی مدرسههای انگلیسی واقعا انگشتشون رو بعد از هر کلمه میذارن روی کاغذ و کلمهی بعدی رو بعد از انگشت شروع میکنن. بزرگترها هم این کار رو چند روز بکنن، فاصلهشون یکدست میشه.
اگه فاصلهها درست نباشن، cat dog میشه catdog، و خواننده باید حدس بزنه کلمه کجا تموم شده.
جدا یا پیوسته
دو جور دستخط انگلیسی هست. اولی دستخط جدا یا چاپی (Print)، که هر حرف جدا نوشته میشه، تقریبا مثل حرفهای کتاب. دومی دستخط پیوسته (Cursive یا Joined)، که حرفها با خطهای کوچیک به هم وصل میشن و قلم کمتر از کاغذ بلند میشه.
توصیهی این درس: اول جدا. دستخط جدا خواناتره و یاد گرفتنش سادهتره، و برای کار، فرم پر کردن و امتحان کاملا کافیه. مدرسههای انگلستان هم اول جدا یاد میدن و پیوسته رو کمکم از سال دوم اضافه میکنن.
پیوسته اختیاریه، ولی خوندنش رو کمکم یاد بگیرید؛ چون یه روز یه یادداشت دستنویس یا یه کارت تبریک به دستتون میرسه که پیوسته نوشته شده. اگه خواستید پیوسته بنویسید، از همون حرفهای جدا شروع کنید و فقط آخر هر حرف رو با یه خط کوچیک به اول حرف بعدی وصل کنید.
قلم و نشستن
گرفتن قلم برای انگلیسی همون گرفتن برای فارسیه: قلم بین شست و دو انگشت اول، کمی بالاتر از نوک، و شل نه سفت. اگه بعد از چند خط دستتون درد میگیره، احتمالا قلم رو خیلی سفت گرفتید یا خیلی به نوک نزدیک.
یه فرق کوچیک هست: چون انگلیسی از چپ به راست میره، دست راستیها موقع نوشتن انگلیسی روی نوشتهی خودشون نمیکشن؛ ولی چپدستها ممکنه دستشون روی جوهر تازه بیفته. اگه چپدستید، کاغذ رو کمی به سمت راست بچرخونید، دستتون رو زیر خط نگه دارید، و از مداد یا خودکاری که زود خشک میشه استفاده کنید.
صاف بشینید، کاغذ کمی کج جلوتون باشه، و دست دیگهتون کاغذ رو نگه داره. اینها ریزن، ولی بعد از یه هفته تمرین فرق دستخط رو خودتون میبینید.
عددها
عددهای انگلیسی، که بهشون عددهای لاتین هم میگن، با عددهای فارسی فرق دارن: 1، 2، 3، 4، 5، 6، 7، 8، 9 و 0. روی چهار خط، عددها هم مثل حرفهای بزرگن: از خط ۳ تا خط ۱.
چند عدد هستن که برای ما دردسر میشن. 7 لاتین شبیه ۷ فارسی نیست؛ خیلیها یه خط کوچیک وسطش میکشن تا با 1 قاطی نشه، که کاملا درسته. 4 لاتین شبیه ۴ فارسی نیست. 5 لاتین با ۵ فارسی هیچ شباهتی نداره، و 0 لاتین یه دایرهی کشیدهست، نه یه نقطه مثل صفر فارسی. و 6 لاتین شبیه ۶ فارسی برعکسه!
توی متن انگلیسی همیشه عدد لاتین بنویسید. ترتیب نوشتنشون هم مثل کلمهها از چپ به راسته؛ که البته توی فارسی هم عددها رو از چپ مینویسیم، پس این یکی براتون آشناست.
بعد از دفتر چهار خط
دفتر چهار خط چرخ کمکی دوچرخهست؛ برای یاد گرفتنه، نه برای همیشه. وقتی چند هفته روش نوشتید و قد حرفها دستتون اومد، برید سراغ کاغذ یهخطی معمولی. اونجا فقط خط پایه هست و بقیهی خطها رو باید توی ذهنتون ببینید: سر حرفهای وسط تقریبا نصف فاصلهی دو خط، و حرفهای بلند تقریبا تا دوسوم بالای اون.
توی فرمها هم معمولا یه خونهی کوچیک برای هر حرف هست، مخصوصا برای اسم و ایمیل؛ و خیلی وقتها نوشته «BLOCK CAPITALS» یا «Please print»، یعنی «همه با حرف بزرگ و جدا بنویسید». اونجا هر حرف بزرگ رو وسط خونهی خودش بنویسید.
برای بچهها، برای بزرگترها
بچههای کوچیک اول با حرکتهای بزرگ یاد میگیرن، نه با خطهای ریز. قبل از دفتر، بذارید حرفها رو با انگشت روی هوا، روی شن یا روی یه سینی آرد بکشن، یا با ماژیک درشت روی یه کاغذ بزرگ. وقتی جهت حرکت رو یاد گرفتن، کوچیکش کنید و برید سراغ دفتر. یه حرف خوششکل رو هم همیشه تشویق کنید؛ دستخط با حوصله درست میشه، نه با تند کردن.
برای بزرگترها، مخصوصا اگه دستشون میلرزه یا چشمشون ضعیفه، دفتر با خطهای پهنتر بگیرید یا خودتون روی کاغذ خطهای درشتتر بکشید. یه خودکار کلفتتر یا مداد نرم هم گرفتن رو راحتتر میکنه. هر چند دقیقه یه بار دست رو باز و بسته کنید که خسته نشه.
و برای همه: کم ولی هر روز. ده دقیقهی هر روز، از یه ساعت یه روز در هفته خیلی بیشتر به دست یاد میده؛ همون قانونی که توی درس اول برای کل زبان گفتیم.
اشتباههای رایج
- قد اشتباه: h کوتاه که n خونده میشه، l کوتاه که i خونده میشه، g بی دم که a خونده میشه.
- دایرهی عقربهای: کشیدن o و a در جهت عقربهی ساعت. حرف درست درمیاد، ولی دست روان نمیشه و a ها یکی نیستن.
- b و d برعکس: سوال «اول دایره یا اول خط؟» رو بپرسید.
- حرف بزرگ وسط کلمه: مثلا کشیدن R بزرگ به جای r وسط یه کلمه، فقط چون شکلش رو بهتر بلدید.
- فاصلهی ناجور: کلمههای چسبیده یا حرفهایی که از هم خیلی دورن.
- نقطهی جاافتاده: i و j بی نقطه. نقطه رو آخر کلمه بذارید، ولی فراموشش نکنید.
- نوشتن از راست: شروع کلمه از حرف آخر. همیشه از چپ.
یه راه خوب برای پیدا کردن اشتباههای خودتون: یه سطر بنویسید و دفتر رو برعکس کنید یا از دور نگاهش کنید. وقتی دیگه کلمهها رو نمیخونید و فقط شکل رو میبینید، قدهای اشتباه و فاصلههای ناجور زود به چشم میان.
یه هفته تمرین
روزی ده دقیقه، توی دفتر چهار خط. هر روز اول یه سطر o بنویسید تا دستتون گرم بشه، بعد برنامهی همون روز:
- روز ۱: خانوادهی زیگزاگ (v w x z)، هر کدوم یه سطر.
- روز ۲: خانوادهی خط صاف (l i t j u y)، هر کدوم یه سطر.
- روز ۳: خانوادهی دایره (c a d e g o q s f)، با c شروع کنید.
- روز ۴: خانوادهی پل (n m h r b p k).
- روز ۵: همهی حرفهای بزرگ، از A تا Z.
- روز ۶: کلمهها: اسم خودتون، اسم شهرتون، و ده کلمه از درسهای قبل.
- روز ۷: یه جملهی کامل، با حرف بزرگ اول و نقطه آخر: My name is … and I live in …
بعد از این هفته، لازم نیست هر روز مشق بنویسید؛ کافیه جملههایی رو که برای درسها توی دفترتون مینویسید، روی همین چهار خط بنویسید. هر جمله خودش یه تمرین دستخطه.
حالا که حرفها رو میشناسید و مینویسید، وقتشه بفهمیم کدوم حرفها صدادارن و کدوم بیصدا؛ چیزی که برای خوندن هر کلمهی انگلیسی لازمه.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- چهار خط، سه فضا؛ خط ۳ خط پایهست و همهی حرفها روش میشینن.
- ۱۳ حرف فقط وسط، ۷ حرف بالارونده (b d f h k l t)، ۵ حرف پایینرونده (g j p q y).
- حرفهای بزرگ و عددها همه یه قد: خط ۳ تا خط ۱.
- قلم از بالا شروع میکنه؛ دایرهها برخلاف عقربهی ساعت؛ d با c شروع میشه، b با خط.
- بین حرفها نزدیک، بین کلمهها یه انگشت؛ اول جدا بنویسید، پیوسته اختیاریه.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.