آموزشآموزش زبان انگلیسی از صفر تا صد

درس ۷ از ۲۶۷، زبان‌های خارجی، حدود ۲۵ دقیقه خواندن

حروف بزرگ و کوچک انگلیسی: کاربرد و جای هر کدوم

جواب کوتاه

هر حرف انگلیسی دو شکل داره: بزرگ (A) و کوچیک (a). بیشتر نوشته‌ها با حرف کوچیکن؛ حرف بزرگ فقط چند جای مشخص میاد: اول هر جمله، کلمه‌ی I (من)، اسم آدم‌ها، شهرها، کشورها و زبان‌ها، روزهای هفته و ماه‌ها، و کلمه‌های اصلی عنوان‌ها. فصل‌ها و اسم‌های معمولی با حرف کوچیکن.

بزرگ و کوچک یعنی چی

توی درس قبل دیدید هر حرف انگلیسی دو شکل داره. حالا می‌خوایم ببینیم این دو شکل چی‌ان، کدوم کجا میاد و چرا اصلا دو شکل هست.

شکل بزرگ رو به انگلیسی uppercase یا capital letter می‌گن، و شکل کوچیک رو lowercase یا small letter. اسم uppercase و lowercase یه داستان جالب داره: توی چاپخونه‌های قدیمی، حرف‌ها تیکه‌های کوچیک سربی بودن که توی یه جعبه‌ی کشودار نگه داشته می‌شدن. حرف‌های بزرگ توی کشوی بالا بودن، یعنی upper case، و حرف‌های کوچیک توی کشوی پایین، یعنی lower case. اسم کشوها روی خود حرف‌ها موند.

بیشتر هر نوشته‌ی انگلیسی با حرف کوچیکه. حرف بزرگ مثل یه علامته که می‌گه «اینجا یه چیز خاصه»: یه جمله‌ی تازه شروع شده، یا این کلمه اسم یه آدم یا یه جای خاصه. فارسی این علامت رو نداره، برای همین ما فارسی‌زبان‌ها باید از نو عادتش کنیم.

یه فرق دیگه هم بین این دو شکل هست که توی درس بعد خیلی به کار میاد: همه‌ی حرف‌های بزرگ یه قد دارن، از خط پایین تا یه خط بالا. ولی حرف‌های کوچیک سه جورن: بعضی‌ها کوتاهن و وسط می‌مونن، مثل a و o؛ بعضی‌ها بالا می‌رن، مثل b و h؛ و بعضی‌ها پایین میان، مثل g و p. همین بالا و پایین رفتن‌هاست که کلمه‌های کوچیک رو شکل‌دار و راحت‌شناختنی می‌کنه.

۲۶ جفت، کنار هم

اینجا همه‌ی ۲۶ جفت، به ترتیب الفبا. اسم هر جفت همون اسم حرفه که توی درس الفبایاد گرفتید؛ A بزرگ و a کوچیک هر دو «ای» مثل اول ایوان هستن. فقط شکلشون فرق داره، نه اسمشون و نه صداشون.

  1. Aa
  2. Bb
  3. Cc
  4. Dd
  5. Ee
  6. Ff
  7. Gg
  8. Hh
  9. Ii
  10. Jj
  11. Kk
  12. Ll
  13. Mm
  14. Nn
  15. Oo
  16. Pp
  17. Qq
  18. Rr
  19. Ss
  20. Tt
  21. Uu
  22. Vv
  23. Ww
  24. Xx
  25. Yy
  26. Zz

یه نگاه کلی بندازید و جفت‌ها رو توی سه دسته ببینید: یه دسته که بزرگ و کوچیکشون فقط اندازه‌شون فرق داره، یه دسته که تقریبا هم‌شکلن، و یه دسته که هیچ شباهتی به هم ندارن. دسته‌ی آخر همونه که باید بیشتر روش وقت بذارید.

جفت‌های هم‌شکل

هشت جفت هستن که شکل کوچیکشون همون شکل بزرگه، فقط کوچیک‌تر: Cc، Oo، Ss، Uu، Vv، Ww، Xx، Zz. این هشت تا رو مجانی بلدید؛ اگه شکل بزرگ رو بشناسید، شکل کوچیک رو هم می‌شناسید.

چند جفت دیگه هم تقریبا هم‌شکلن ولی یه فرق کوچیک دارن: Kk (کوچیکش یه کم کوتاه‌تره و پایه‌ش بلند)، Pp (کوچیکش پایین خط میاد)، Yy (کوچیکش دم پایینش بلندتره)، Ii و Jj (کوچیکشون یه نقطه دارن). این‌ها رو هم با یه بار دیدن یاد می‌گیرید.

اون نقطه‌ی بالای i و j رو هیچ‌وقت جا نندازید؛ بدون نقطه، i شبیه l (ال کوچیک) یا عدد یک می‌شه و خواننده گیج می‌شه.

جفت‌های ناهم‌شکل

این دسته مهم‌تره، چون شکل بزرگ هیچ کمکی به شناختن شکل کوچیک نمی‌کنه: Aa، Bb، Dd، Ee، Gg، Hh، Qq، Rr. چند تا دیگه مثل Ff، Ll، Mm، Nn و Tt هم شبیه نیستن، ولی کمتر قاطی می‌شن.

راه یاد گرفتنشون اینه که همیشه جفتی ببینید و جفتی بنویسید: نه A تنها، بلکه Aa. توی جعبه‌ی لایتنرتون یه کارت برای هر جفت ناهم‌شکل بذارید: روی کارت شکل بزرگ، پشتش شکل کوچیک؛ و برعکس.

یه نکته‌ی دیگه: بعضی از حرف‌های کوچیک توی فونت‌های مختلف دو شکل دارن. مثلا a توی بعضی فونت‌ها یه کلاه بالاش داره و توی بعضی‌ها گرده، مثل یه o با دم. g هم همین‌طور. وقتی دو شکل دیدید، نگران نشید؛ هر دو همون حرفن. توی درس بعد که دست‌نویس رو یاد می‌گیریم، شکل ساده‌ی هر کدوم رو می‌نویسیم.

حرف‌های کوچیک قاطی

چهار حرف کوچیک هستن که تقریبا همه‌ی زبان‌آموزها، بچه و بزرگ، اولش قاطیشون می‌کنن: b، d، p و q. دلیلش ساده‌ست: هر چهار تا یه شکلن، یه خط و یه دایره؛ فقط جهتشون فرق داره. b دایره‌ش پایین سمت راسته، d پایین سمت چپ، p بالای خط و پایین‌رونده با دایره سمت راست، q همون با دایره سمت چپ.

یه ترفند قدیمی برای b و d: کلمه‌ی bed (تخت) رو بنویسید. b و d دو طرف کلمه مثل دو تا تکیه‌گاه تخت هستن، و e وسطشون. اگه کلمه شکل یه تخت شد، درست نوشتید. برای p و q هم یادتون باشه q تقریبا همیشه u پشتش داره، مثل queen.

چند جفت دیگه هم توی دست‌نویس قاطی می‌شن: n و u (یکی کلاه داره، یکی کاسه)، m و w (یکی دو تا کلاه، یکی دو تا کاسه)، و i، j و l. این‌ها رو توی درس دست‌نویس کامل می‌بینیم.

حرف بزرگ کجا میاد

حالا مهم‌ترین بخش. حرف بزرگ فقط چند جای مشخص میاد؛ هر جای دیگه، حرف کوچیک. این قانون‌ها رو یکی‌یکی می‌بینیم، هر کدوم با یه نمونه‌ی درست و یه نمونه‌ی نادرست:

۱. اول هر جمله

The cat is black.

the cat is black.

۲. بعد از نقطه، جمله‌ی بعدی هم

I am tired. Let's go home.

I am tired. let's go home.

۳. کلمه‌ی I، همه‌جای جمله

Can I help you?

Can i help you?

۴. اسم آدم‌ها

My friend Reza is here.

My friend reza is here.

۵. اسم شهرها و کشورها

She lives in Mashhad, Iran.

She lives in mashhad, iran.

۶. اسم زبان‌ها و ملیت‌ها

I speak Persian and English.

I speak persian and english.

۷. روزهای هفته و ماه‌ها

See you on Friday in May.

See you on friday in may.

۸. کلمه‌های اصلی عنوان کتاب و فیلم

The Lord of the Rings

The lord of the rings

اگه این هشت جا رو بلد باشید، بیشتر از نود درصد حرف‌های بزرگی که یه انگلیسی‌زبان می‌نویسه رو بلدید. بقیه جاها رو کم‌کم توی متن‌ها می‌بینید.

چرا انگلیسی این‌قدر به حرف بزرگ اهمیت می‌ده؟ چون به خواننده کمک می‌کنه. با یه نگاه می‌فهمید جمله کجا شروع شده و کدوم کلمه اسم یه آدم یا یه جاست. فکر کنید یه متن بلند بدون نقطه و ویرگول بخونید؛ حرف بزرگ هم یه جور علامت‌گذاریه، فقط به جای علامت جدا، روی خود کلمه نشسته.

I همیشه بزرگ

کلمه‌ی I، یعنی «من»، تنها کلمه‌ایه که همیشه، هر جای جمله که باشه، با حرف بزرگ نوشته می‌شه. حتی وسط جمله: Yes, I can. حتی توی I'm و I'll و I've.

ولی بقیه‌ی ضمیرها این‌طوری نیستن: you، he، she، we و they فقط وقتی اول جمله‌ان بزرگ نوشته می‌شن. چرا فقط I؟ یه دلیل ساده‌ی تاریخی داره: i کوچیک تنها، یه حرف خیلی کوچیک و گم‌شدنی بود و نویسنده‌ها کم‌کم بزرگش نوشتن تا دیده بشه. هر چی بود، امروز قانونه و نوشتن i کوچیک برای «من» یکی از واضح‌ترین اشتباه‌هاست.

توی پیام‌های خیلی خودمونی گاهی می‌بینید انگلیسی‌زبان‌ها خودشون هم i کوچیک می‌نویسن، از سر تنبلی یا عجله. ولی شما که دارید یاد می‌گیرید، همیشه درستش رو بنویسید؛ چون عادتی که الان بسازید، توی ایمیل کاری و نامه‌ی رسمی هم با شما میاد.

اسم‌های خاص

اسم خاص (Proper noun) یعنی اسم یه چیزی که فقط یکیه: یه آدم، یه شهر، یه کشور، یه رود، یه کوه، یه شرکت. Sara، Shiraz، Iran، Karun، Damavand. این‌ها همیشه با حرف بزرگ شروع می‌شن.

ولی اسم عام (Common noun)، یعنی اسم یه نوع چیز، با حرف کوچیکه: city (شهر)، country (کشور)، river (رود)، mountain (کوه). مقایسه کنید: I live in a big city. (هر شهری) با I live in Tehran. (یه شهر خاص). یه آزمون ساده: اگه بشه جلوش a یا the گذاشت و منظور هر کدوم از اون نوع باشه، احتمالا اسم عامه.

اسم زبان‌ها و ملیت‌ها هم توی انگلیسی خاص حساب می‌شن، برخلاف فارسی: Persian، English، Iranian، French. پس «من فارسی حرف می‌زنم» می‌شه I speak Persian، با P بزرگ.

روز، ماه و فصل

روزهای هفته و ماه‌ها توی انگلیسی اسم خاص حساب می‌شن: Monday، Friday، January، May. همیشه با حرف بزرگ. اسم ماه‌های شمسی رو هم وقتی به انگلیسی می‌نویسید، بزرگ بنویسید: Farvardin، Mehr.

ولی فصل‌ها نه: spring، summer، autumn (یا fall به امریکایی) و winter با حرف کوچیکن. این یکی از اون استثناهاییه که حتی زبان‌آموزهای سطح بالا گاهی اشتباه می‌کنن؛ پس از همین اول درست یاد بگیرید: I was born in summer, in July.

اسم جشن‌ها و تعطیلی‌ها هم بزرگن: Nowruz، New Year، Christmas.

عنوان‌ها

توی عنوان کتاب، فیلم، آهنگ و مقاله، کلمه‌های اصلی با حرف بزرگ شروع می‌شن و کلمه‌های کوچیک وسط عنوان، مثل a، an، the، and، of، in، on، کوچیک می‌مونن: The Old Man and the Sea، Harry Potter and the Chamber of Secrets. به این شیوه می‌گن Title case.

کلمه‌ی اول و آخر عنوان همیشه بزرگه، حتی اگه کوچیک باشه؛ برای همین The اول The Old Man بزرگه ولی the وسطش کوچیک. بعضی روزنامه‌ها و سایت‌ها شیوه‌ی ساده‌تری دارن و فقط کلمه‌ی اول عنوان رو بزرگ می‌نویسن، مثل یه جمله‌ی عادی. هر دو درسته؛ مهم اینه که توی یه نوشته یکی باشه.

برای خودتون، وقتی اسم یه کتاب یا فیلم رو به انگلیسی می‌نویسید، ساده‌ترین راه اینه که دقیقا همون‌طوری بنویسید که روی جلد کتاب یا پوستر فیلم نوشته شده؛ یا هر کلمه‌ای جز a، an، the، and و حرف‌های اضافه‌ی کوتاه رو بزرگ کنید.

اسم خودتون به انگلیسی

اولین جایی که حرف بزرگ واقعا به کارتون میاد، نوشتن اسم خودتونه: توی یه فرم، روی یه بلیت، اول یه ایمیل. هر تیکه‌ی اسم با یه حرف بزرگ شروع می‌شه: Seyed Ali Hosseini، نه seyed ali hosseini و نه SEYED ALI HOSSEINI. البته بعضی فرم‌ها، مخصوصا فرم‌های اداری و بلیت هواپیما، خودشون می‌خوان اسم رو همه بزرگ بنویسید؛ اونجا هر چی فرم گفت.

یه نکته‌ی مهم‌تر از حرف بزرگ: اسم‌های فارسی چند جور به انگلیسی نوشته می‌شن. محمد می‌تونه Mohammad، Mohamad یا Muhammad باشه، و حسینی می‌تونه Hosseini یا Hoseini. هیچ‌کدوم غلط نیست؛ ولی شما باید یکی رو انتخاب کنید و همه‌جا همون رو بنویسید. اگه پاسپورت دارید، دقیقا همون شکلی که توی پاسپورتتونه. وگرنه یه روز بلیت هواپیما با پاسپورت جور درنمیاد و دردسر می‌شه.

اسم شهر و خیابونتون هم همین‌طور: Tehran، Valiasr Street. هر کلمه‌ی اسم خاص با حرف بزرگ، و کلمه‌هایی مثل Street، Avenue و Alley هم وقتی جزو اسم‌ان، بزرگ.

چند جای دیگه

  • نقل قول: وقتی حرف کسی رو عینا توی گیومه میارید، اولش حرف بزرگه، حتی وسط جمله: She said, "Come here."
  • نامه و ایمیل: اول و آخر نامه: Dear Sara، Best wishes، Yours sincerely. کلمه‌ی اول هر کدوم بزرگه.
  • دین‌ها و جشن‌ها: Islam، Muslim، Christian، Nowruz، Ramadan. این‌ها هم اسم خاص حساب می‌شن.
  • رویدادها و دوره‌های تاریخی: the Second World War، the Middle Ages.
  • برندها: بیشترشون مثل اسم خاص، با حرف بزرگ؛ ولی بعضی برندها عمدا جور دیگه‌ای می‌نویسن، مثلا با حرف کوچیک شروع می‌کنن. اون‌ها رو همون‌طوری بنویسید که خود برند می‌نویسه.
  • بعد از دونقطه: معمولا حرف کوچیک، چون جمله هنوز تموم نشده: I need three things: milk, bread and eggs.

یه متن واقعی، حرف به حرف

این یه پیام کوتاه از یه دوست به دوستشه. همه‌ی حرف‌های بزرگش رو پیدا کنید و ببینید هر کدوم مال کدوم قانونه:

Hi Maryam! I'm in London for a week. On Monday I visited the British Museum, and tomorrow I'm going to Oxford with my friend Tom. The weather is cold, but autumn here is beautiful. See you in December!

  1. Hi و On و The و See: اول جمله.
  2. Maryam و Tom: اسم آدم.
  3. I و I'm: همیشه بزرگ.
  4. London و Oxford: اسم شهر.
  5. Monday و December: روز و ماه.
  6. British Museum: اسم یه جای خاص، هر دو کلمه.

و دقت کنید: autumn (پاییز) کوچیکه، چون فصله؛ friend و week و weather هم کوچیکن، چون اسم عام‌ان. اگه همه رو درست پیدا کردید، چشمتون حالا حرف بزرگ رو می‌بینه. این تمرین رو با هر متن کوتاه انگلیسی که دیدید تکرار کنید.

وقتی حرف بزرگ معنی رو عوض می‌کنه

چند کلمه هستن که با حرف بزرگ و کوچیک دو معنی کاملا جدا دارن؛ چون شکل بزرگشون اسم خاصه و شکل کوچیکشون یه کلمه‌ی معمولی:

  • Turkey / turkey ترکیه، کشور؛ و بوقلمون، پرنده.
  • China / china چین، کشور؛ و ظرف چینی.
  • May / may ماه مه؛ و «شاید، ممکنه».
  • March / march ماه مارس؛ و رژه رفتن.
  • Polish / polish لهستانی؛ و برق انداختن.

پس حرف بزرگ فقط یه قانون نوشتن نیست؛ گاهی خودش معنی رو می‌رسونه. I visited Turkey یعنی «ترکیه رفتم»؛ و I ate turkey یعنی «بوقلمون خوردم». یه حرف، یه دنیا فرق.

خوندن متن‌های همه‌بزرگ

توی فرودگاه، خیابون و روی جعبه‌ها، خیلی از نوشته‌ها همه با حرف بزرگن: EXIT، PUSH، PULL، NO SMOKING، OPEN، CLOSED. خوندن کلمه‌ای که همه‌ش بزرگه، اولش سخت‌تره؛ چون چشم به شکل کلی کلمه‌های کوچیک عادت می‌کنه، و کلمه‌ی همه‌بزرگ یه مستطیل صاف و یک‌شکله.

چند تا از این تابلوها رو همین الان یاد بگیرید، چون هر جای دنیا می‌بینیدشون: ENTRANCE یعنی ورود، EXIT یعنی خروج، PUSH یعنی هل بدید، PULL یعنی بکشید، OPEN یعنی باز، CLOSED یعنی بسته، و WC یا TOILETS یعنی دستشویی. این‌ها اولین کلمه‌هایی‌ان که توی یه فرودگاه خارجی به کارتون میان؛ و همه‌شون با حرف بزرگن.

یه تمرین ساده: کلمه‌هایی رو که توی همین درس دیدید، یه بار همه بزرگ بنویسید و یه بار همه کوچیک، و هر دو رو بلند بخونید. مثلا SUMMER و summer، FRIDAY و friday. این‌طوری چشمتون هر کلمه رو توی هر دو شکل می‌شناسه.

روی دکمه‌های برنامه‌ها و منوی گوشی هم معمولا فقط حرف اول بزرگه: Settings، Log in، Send. اگه منوی گوشیتون رو انگلیسی کنید، هر روز چند ده کلمه با حرف بزرگ و کوچیک جلوی چشمتونه.

کجا نه

به همون اندازه که حرف بزرگ جا انداختن اشتباهه، حرف بزرگ بی‌جا هم اشتباهه. بعضی‌ها برای مهم نشون دادن یه کلمه، وسط جمله بزرگش می‌کنن، مثلا I bought a New Car. این توی انگلیسی درست نیست؛ برای تاکید از حرف بزرگ استفاده نمی‌شه.

فصل‌ها

I love winter.

I love Winter.

اسم‌های عام

My father is a doctor.

My Father is a Doctor.

وسط جمله، بی دلیل

We need some new chairs.

We need some New Chairs.

یه استثنای کوچیک: وقتی یه عنوان شغلی یا نسبت خانوادگی جای اسم آدم میاد، بزرگ می‌شه. Doctor Ahmadi is here (اسم داره) ولی the doctor is here. و Mum یا Dad وقتی صداشون می‌کنید: Thanks, Mum! این‌ها رو بعدا توی متن‌ها می‌بینید؛ فعلا قانون کلی کافیه.

همه بزرگ

گاهی یه کلمه همه‌ش با حرف بزرگ نوشته می‌شه. سه جای رایج: کلمه‌های کوتاه‌شده مثل USA، UK، TV، PDF؛ تابلوها و برچسب‌ها مثل EXIT و STOP؛ و عنوان‌های خیلی درشت.

ولی توی پیام و ایمیل، نوشتن یه جمله‌ی کامل با حرف بزرگ یعنی داد زدن. این قانون از اولین روزهای اینترنت هست و یکی از قدیمی‌ترین راهنماهای ادب اینترنتی، سال ۱۹۹۵، دقیقا همین رو نوشته. پس اگه به یه همکار نوشتید WHERE ARE YOU؟، حس می‌کنه عصبانی هستید. اگه می‌خواید یه کلمه رو تاکید کنید، یه بار بزرگش کنید یا پررنگ بنویسید، نه کل جمله رو.

یه نکته‌ی دیگه: بعضی‌ها Caps Lock رو یادشون می‌ره خاموش کنن و یه پیام کامل بزرگ می‌فرستن. قبل از فرستادن یه نگاه بندازید.

ایمیل، سایت و رمز

توی نشانی ایمیل و نشانی سایت، بزرگ و کوچیک معمولا فرقی نداره: Sara@Mail.com همون sara@mail.com هست و GOOGLE.COM همون google.com. برای همین ایمیل‌ها رو معمولا همه کوچیک می‌نویسن، که هم ساده‌تره و هم اشتباه کمتری داره.

ولی رمز عبور (Password) فرق داره: اونجا هر حرف بزرگ و کوچیک مهمه. Tehran2024 و tehran2024 دو رمز کاملا جدان. اگه یه بار رمز درست رو زدید و قبول نشد، اولین چیزی که باید ببینید Caps Lock هست؛ شاید روشن مونده و همه‌ی حرف‌ها بزرگ تایپ شدن.

یه خوبی هم داره: یه رمز با حرف بزرگ و کوچیک قاطی، از رمزی که فقط حرف کوچیک داره خیلی سخت‌تر حدس زده می‌شه. برای همین خیلی از سایت‌ها می‌خوان رمزتون دست‌کم یه حرف بزرگ داشته باشه.

کیبورد

روی کیبورد، هر کلید حرف رو که بزنید، حرف کوچیک تایپ می‌شه؛ با اینکه روی خود کلید حرف بزرگ چاپ شده. برای یه حرف بزرگ، کلید Shift رو نگه دارید و حرف رو بزنید. برای اینکه چند حرف پشت هم بزرگ بشن، یه بار Caps Lock رو بزنید؛ معمولا یه چراغ کوچیک روشن می‌شه. دوباره بزنید، خاموش می‌شه.

روی گوشی، فلش بالا همون Shift هست. خیلی از گوشی‌ها اول جمله خودشون حرف بزرگ می‌ذارن. دو بار زدن پشت هم روی فلش، معمولا حرف بزرگ رو قفل می‌کنه. همه‌ی این‌ها رو توی درس تایپ آخر همین ایستگاه کامل می‌بینیم.

یه عادت خوب از همین اول: وقتی تایپ می‌کنید، حرف بزرگ اول جمله و I رو با Shift بزنید، نه با روشن و خاموش کردن Caps Lock. این‌طوری دستتون کمتر جابه‌جا می‌شه و Caps Lock هم یادتون نمی‌مونه روشن.

چرا جا می‌ندازیم

خط فارسی حرف بزرگ و کوچیک نداره. برای همین ذهن ما عادت نداره اول جمله یا اول اسم «یه کار اضافه» بکنه. نتیجه‌ش این اشتباه‌های خیلی رایجه: i am از ایرانم، my name is reza، I live in iran، see you on monday. هر کدوم از این‌ها یکی دو تا حرف بزرگ جا انداخته.

راه درستش اینه که چند هفته‌ی اول، بعد از نوشتن هر جمله، یه بار فقط برای حرف‌های بزرگ نگاهش کنید: اول جمله؟ I؟ اسم؟ روز یا ماه؟ بعد از چند هفته این نگاه خودکار می‌شه و دیگه لازم نیست بهش فکر کنید.

یه دلیل مهم برای اینکه از همین اول درستش کنید: حرف بزرگ جاافتاده، توی ایمیل کاری و نامه‌ی رسمی خیلی بد دیده می‌شه، حتی اگه بقیه‌ی جمله کاملا درست باشه. این از اون اشتباه‌هاییه که خواننده زود می‌بینه.

سوال‌هایی که زیاد پیش میاد

  • بعد از علامت سوال و تعجب هم حرف بزرگ؟ آره؛ چون جمله تموم شده و جمله‌ی بعدی تازه‌ست: Are you ready? Let's go!
  • بعد از and وسط جمله چی؟ نه؛ and جمله رو تموم نمی‌کنه: I like tea and coffee.
  • English وقتی اسم درسه هم بزرگه؟ آره؛ اسم زبان همیشه بزرگه: My English teacher is kind. ولی اسم درس‌های دیگه، مثل math و history، کوچیکن، مگه اینکه اسم رسمی یه کلاس باشن.
  • کوتاه‌شده‌ی روز و ماه چی؟ اون‌ها هم بزرگن: Mon، Tue، Jan، Feb.
  • mum و dad؟ وقتی جای اسم صداشون می‌کنید بزرگ: Mum, where are you? ولی وقتی درباره‌شون حرف می‌زنید کوچیک: my mum is a teacher.
  • internet یا Internet؟ قبلا همیشه بزرگ بود؛ امروز بیشتر نوشته‌ها کوچیک می‌نویسن. هر دو رو می‌بینید و هر دو قابل قبوله.

اگه یه جا شک کردید، یه راه ساده هست: کلمه رو توی دیکشنری ببینید. اگه همیشه با حرف بزرگ بیاد، دیکشنری هم بزرگ نوشتتش.

جفت‌ها رو چطوری حفظ کنیم

  1. هر روز یه بار از Aa تا Zz: توی دفترتون، جفت‌جفت، یه هفته. همین یه خط روزانه کافیه.
  2. بپوشونید و بنویسید: شکل‌های کوچیک رو با یه کاغذ بپوشونید، از روی بزرگ‌ها کوچیک‌ها رو بنویسید، بعد کاغذ رو بردارید و چک کنید. بعد برعکس.
  3. کارت جفت: برای هشت جفت ناهم‌شکل (Aa، Bb، Dd، Ee، Gg، Hh، Qq، Rr) کارت بذارید توی جعبه‌ی لایتنر.
  4. بازی جفت پیدا کن: ۵۲ تیکه کاغذ، روی هر کدوم یه حرف بزرگ یا کوچیک. همه رو برعکس بچینید و دو تا دو تا برگردونید؛ اگه جفت شدن، مال شما. این بازی رو بچه‌ها خیلی دوست دارن و بزرگ‌ترها هم.

برای بزرگ‌ترهایی که خوندن حرف‌های ریز براشون سخته، کارت‌ها رو درشت بنویسید و برای بچه‌ها رنگی. بعد از یه هفته، شکل بزرگ و کوچیک هر حرف رو بی فکر کردن می‌شناسید.

تمرین

این جمله‌ها رو توی دفترتون درست بنویسید؛ هر کدوم یه یا چند حرف بزرگ جا انداخته. بعد با جواب‌ها مقایسه کنید.

  1. my sister lives in isfahan.
  2. i was born in march.
  3. we have english class on tuesday.
  4. my favourite season is Summer.
  5. ali and i are from iran.

My sister lives in Isfahan. · I was born in March. · We have English class on Tuesday. · My favourite season is summer. · Ali and I are from Iran.

جمله‌ی چهارم برعکس بقیه بود: یه حرف بزرگ اضافه داشت. اگه اون رو هم دیدید، قانون «کجا نه» رو هم یاد گرفتید. حالا درس بعد یاد می‌ده هر حرف بزرگ و کوچیک رو چطوری با دست بنویسید، روی چهار خط.

درس بعد: نوشتن حروف انگلیسی در دفتر چهار خط

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • بزرگ (uppercase، capital) و کوچیک (lowercase)؛ اسمشون از کشوهای بالا و پایین جعبه‌ی حروف چاپخونه‌ست.
  • هشت جفت هم‌شکلن (Cc Oo Ss Uu Vv Ww Xx Zz)؛ بقیه رو جفت‌جفت ببینید.
  • b d p q یه شکلن توی چهار جهت؛ b و d رو با کلمه‌ی bed جدا کنید.
  • حرف بزرگ: اول جمله، I، اسم خاص، روز و ماه، عنوان. فصل نه.
  • همه بزرگ توی پیام یعنی داد؛ رمز بزرگ و کوچیک می‌شناسه، ایمیل معمولا نه.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد