آموزشآموزش زبان انگلیسی از صفر تا صد
حروف الفبای انگلیسی به ترتیب با تلفظ فارسی
جواب کوتاه
الفبای انگلیسی ۲۶ حرف داره که از چپ به راست نوشته میشن: A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z. هر حرف یه اسم داره، مثلا اسم B «بی» و اسم E «ای» مثل اول «ایران» هست. اسم حرفها رو برای هجی کردن اسم، ایمیل و کلمهها لازم دارید؛ صدای حرفها توی کلمه رو درسهای بعد یاد میدن.
الفبای انگلیسی چیه
اینجا واقعا از صفر شروع میکنیم. اگه تا حالا هیچ حرف انگلیسیای رو نمیشناختید، آخر این درس هر ۲۶ تا رو با اسمشون میشناسید.
الفبای انگلیسی (English alphabet) ۲۶ حرف داره. انگلیسی با همون الفبایی نوشته میشه که رومیها، دو هزار سال پیش، برای زبان لاتین استفاده میکردن؛ برای همین بهش میگن الفبای لاتین (Latin alphabet). خیلی از زبانهای دیگه هم با همین حرفها نوشته میشن، مثل فرانسوی، آلمانی، ترکی و اسپانیایی؛ پس این ۲۶ حرف، در خیلی از کشورهای دنیا رو به روی شما باز میکنن.
الفبای فارسی ۳۲ حرف داره، پس الفبای انگلیسی حتی کوتاهتره. ولی دو تا فرق مهم داره که باید از همین اول بدونید: از چپ به راست نوشته میشه، و هر حرف دو شکل داره، یه شکل بزرگ (A) و یه شکل کوچیک (a). شکل بزرگ و کوچیک رو کامل توی درس بعد میبینیم؛ اینجا هر دو رو کنار هم نشون میدیم تا چشمتون بهشون عادت کنه.
از چپ به راست
فارسی رو از راست شروع میکنیم؛ انگلیسی رو از چپ. این ساده به نظر میاد، ولی اولش چشم و دست عادت ندارن. موقع خوندن یه کلمهی انگلیسی، چشمتون رو از لبهی چپ کلمه شروع کنید و به راست برید. موقع نوشتن هم قلم از سمت چپ کاغذ شروع میکنه.
یه فرق دیگه هم هست: حرفهای انگلیسی توی کلمه به هم نمیچسبن، و شکلشون هم جای حرف توی کلمه عوض نمیشه. توی فارسی «ب» اول کلمه، وسط و آخرش شکلهای مختلف داره؛ ولی b انگلیسی همهجا همون b هست. این یه خبر خوبه: هر حرف فقط دو شکل داره، بزرگ و کوچیک، همین.
۲۶ حرف، یکییکی
این دیوار هر ۲۶ حرف رو به ترتیب نشون میده. هر کاشی چهار چیز داره: خود حرف به شکل بزرگ و کوچیک، اسم حرف با علامتهای تلفظ (IPA) که توی درس دیکشنری دیدید، اسم حرف به حروف فارسی، و یه کلمهی نمونه که با همون حرف شروع میشه.
چند تا اسم با حروف فارسی دقیق نوشته نمیشن؛ مثلا اسم A و E هر دو با حروف فارسی «ای» نوشته میشن ولی یه جور گفته نمیشن. برای همین کنار اینها یه کلمهی فارسی آشنا گذاشتیم که اولش دقیقا همون صداست: A مثل اول «ایوان»، E مثل اول «ایران».
- A a/eɪ/ایمثل اول «ایوان»apple
- B b/biː/بیbook
- C c/siː/سیcat
- D d/diː/دیdog
- E e/iː/ایمثل اول «ایران»egg
- F f/ef/افfish
- G g/dʒiː/جیمثل اول «جیب»girl
- H h/eɪtʃ/ایچ«ای» مثل ایوان، بعد «چ»hat
- I i/aɪ/آیمثل اول «آیدا»ice
- J j/dʒeɪ/جیمثل اول «جیران»juice
- K k/keɪ/کیمثل اول «کیهان»key
- L l/el/الlion
- M m/em/امmilk
- N n/en/انname
- O o/əʊ/اومثل اول «اوکی»open
- P p/piː/پیpen
- Q q/kjuː/کیوqueen
- R r/ɑː/آرred
- S s/es/اسsun
- T t/tiː/تیtea
- U u/juː/یوup
- V v/viː/ویvan
- W w/ˈdʌbəljuː/دابل یوwater
- X x/eks/اکسbox
- Y y/waɪ/وایمثل «وای!»yes
- Z z/zed/زدامریکایی: زیzoo
کلمههای نمونه فقط برای اینن که حرف رو توی یه کلمه ببینید؛ لازم نیست الان بخونیدشون. چون صدای حرف توی کلمه با اسم حرف یکی نیست، مثلا apple با صدایی شبیه اول «اسب» شروع میشه، نه با «ای». این رو کامل توی درس صدای حروف میبینیم.
اسم حرف به چه کار میاد
شاید بپرسید وقتی حرفها توی کلمه یه صدای دیگه دارن، اسمشون به چه دردی میخوره؟ جواب: هجی کردن (Spelling). یعنی گفتن یه کلمه، حرف به حرف.
انگلیسیزبانها خیلی بیشتر از ما هجی میکنن، چون توی انگلیسی از روی صدای یه کلمه همیشه نمیشه فهمید چطوری نوشته میشه. پشت تلفن، توی هتل، توی فرودگاه، هر جا که یه نفر اسم شما رو بخواد بنویسه، میپرسه: How do you spell it? یعنی «چطوری هجیش میکنید؟». و شما باید اسم حرفها رو بگید: S، A، R، A؛ یعنی «اس، ای، آر، ای».
اسم حرفها برای گفتن ایمیل، شمارهی پرواز، پلاک ماشین، کد و رمزهای یکبارمصرف هم لازمه. پس اسم حرفها اولین چیزیه که توی انگلیسی هر روز به کارتون میاد.
یه جای دیگه هم هست که اسم حرفها رو میشنوید: وقتی یه انگلیسیزبان یه کلمهی سخت میگه و شما متوجه نمیشید. میتونید بپرسید Can you spell that, please? یعنی «میشه هجیش کنید؟». اون حرفها رو یکییکی میگه و شما مینویسید؛ بعد میتونید توی دیکشنری پیداش کنید. پس اسم حرفها فقط برای گفتن نیست؛ برای شنیدن و فهمیدن هم لازمه.
هفت گروه همصدا
حفظ کردن ۲۶ اسم جدا سخته؛ ولی اگه ببینید خیلیهاشون یه صدای مشترک دارن، کار نصف میشه. اسم حرفها توی هفت گروه جا میشن:
- B C D E G P T Vهمه با «ی» کشیده تموم میشن: بی، سی، دی، ای، جی، پی، تی، وی. (Z امریکایی، «زی»، هم توی همین گروهه.)
- A H J Kهمه «ای» مثل اول ایوان دارن: ای، ایچ، جی (جیران)، کی (کیهان).
- F L M N S Xهمه با «ا» کوتاه شروع میشن: اف، ال، ام، ان، اس، اکس. (Z بریتانیایی، «زد»، هم شبیه اینهاست.)
- I Y«آی» دارن: آی، وای.
- Q U Wبا «یو» تموم میشن: کیو، یو، دابل یو.
- Oتنهاست: «او» مثل اول اوکی.
- Rتنهاست: «آر».
این گروهها رو یکییکی بلند بخونید. گروه اول با هشت حرف، بزرگترینه؛ اگه همین یه گروه رو بلد باشید، تقریبا یکسوم الفبا رو بلدید. بعد از چند بار خوندن، اسم هر حرف رو از روی گروهش یادتون میاد.
یه تمرین برای گروهها: هر گروه رو روی یه کارت جدا بنویسید و روزی یه کارت رو چند بار بلند بخونید. هفت روز، هفت گروه. روز هشتم کارتها رو قاطی کنید و ببینید هر حرف رو توی کدوم گروه میذارید.
خیلیهاشون رو از قبل بلدید
یه خبر خوب: احتمالا اسم خیلی از حرفها رو از قبل بلدید، بی اینکه بدونید. هر کلمهی کوتاهشدهای که حرف به حرف میخونیمش، دقیقا با اسم حرفها خونده میشه. اینها رو بلند بخونید و ببینید چقدر آشنان:
- TV تی وی
- SMS اس ام اس
- PDF پی دی اف
- USB یو اس بی
- GPS جی پی اس
- VIP وی آی پی
- DVD دی وی دی
- CEO سی ای او
دقت کنید: توی VIP، حرف I «آی» خونده میشه، و توی CEO حرف E «ای». همون دو تایی که بالاتر گفتیم قاطی میشن، اینجا درست گفته میشن، چون از بس شنیدیمشون عادت کردیم. همین عادت رو به بقیهی حرفها هم میشه داد.
از این به بعد، هر جا یه کلمهی کوتاهشدهی انگلیسی دیدید، روی یه کاغذ، توی یه تبلیغ یا روی یه وسیله، حرف به حرف با اسمشون بخونیدش. هر کدوم یه تمرین مجانی الفباست.
حرفهایی که خودشون کلمهان
یه بازی جالب: چند تا از اسم حرفها دقیقا مثل یه کلمهی انگلیسی پرکاربرد صدا میدن. I خودش یه کلمهست، یعنی «من». اسم U مثل you (تو) گفته میشه، اسم C مثل see (دیدن) و sea (دریا)، اسم B مثل be (بودن)، اسم R مثل are، اسم Y مثل why (چرا) و اسم O مثل oh (اوه).
برای همین انگلیسیزبانها توی پیامهای کوتاه گاهی به جای کلمه، فقط حرف مینویسن: «C U» یعنی see you، «خداحافظ، میبینمت»؛ و «R U OK?» یعنی Are you OK?، «حالت خوبه؟». اینطوری نوشتن توی متن جدی درست نیست، ولی برای یاد گرفتن اسم حرفها یه ترفند خوبه: هر بار که you میگید، دارید اسم U رو هم تمرین میکنید.
E یا I
این بیشترین اشتباه فارسیزبانهاست. توی ذهن خیلی از ما، حرف «ای» یعنی I، چون I شبیه «ی» صدا میده. ولی اسم E «ای» هست، مثل اول «ایران»؛ و اسم I «آی» هست، مثل اول «آیدا».
پس وقتی یه انگلیسیزبان میگه «ای»، منظورش E هست؛ و وقتی میگه «آی»، منظورش I. اگه اسم شما «امیر» هست و میخواید هجیش کنید، میگید «ای، ام، آی، آر» یعنی A-M-I-R؟ نه! اسم A اینجا «ای» مثل ایوانه. پس درستش: «ای (ایوان)، ام، آی، آر».
یه راه یادگیری: اسم E رو با «ایران» و اسم I رو با «من» به انگلیسی وصل کنید؛ چون «من» به انگلیسی خود همین حرفه، I، و «آی» گفته میشه. هر وقت میگید I am، دارید اسم I رو هم تمرین میکنید.
G یا J
جفت قاطیشوندهی بعدی. اسم هر دو با «ج» شروع میشه، ولی آخرشون فرق داره. G رو «جی» با «ی» کشیده میگن، مثل اول «جیب»؛ J رو «جی» با «ای» مثل ایوان، مثل اول «جیران».
کلید یادگیری همون گروههاست: G توی گروه بزرگ «ی» کشیدهست، کنار B و D. J توی گروه «ای» مثل ایوانه، کنار A و K. اگه بلند بخونید «A، H، J، K»، میبینید J با بقیهی گروهش همقافیهست؛ و «B، D، G» هم با هم.
جفتهای دیگهای هم هستن که اسمشون شبیهه ولی کمتر قاطی میشن: B و V (بی و وی)، M و N (ام و ان)، و پشت تلفن P و T (پی و تی). پشت تلفن، انگلیسیزبانها برای اینها کلمهی کمکی میگن: «M as in Mary»، یعنی «M مثل مری». شما هم میتونید همین کار رو بکنید.
W و چند حرف خاص
W تنها حرفیه که اسمش بیشتر از یه تیکهست: «دابل یو» (double u)، یعنی «دو تا u». جالبش اینه که شکلش شبیه دو تا v هست، نه دو تا u؛ ولی اسمش از قدیم مونده، از وقتی که این حرف رو با دو تا u مینوشتن.
Y اسمش «وای» هست، درست مثل «وای!» فارسی که وقتی تعجب میکنیم میگیم. Q تقریبا همیشه توی کلمه با u میاد، مثل queen و question؛ پس اگه یه کلمه رو با Q دیدید، احتمالا حرف بعدیش u هست. و X توی خیلی کم کلمهای اول میاد؛ بیشتر آخر کلمهست، مثل box و six.
H هم یه نکته داره: اسمش «ایچ» هست، با «ای» مثل ایوان. بعضیها «هیچ» هم میگن، که توی بعضی لهجهها هست؛ ولی «ایچ» رایجتره و همه میفهمنش.
بریتانیایی و امریکایی
اسم بیشتر حرفها توی انگلیسی بریتانیایی و امریکایی یکیه، جز سه تا. Z توی بریتانیا «زد» (zed) و توی امریکا «زی» (zee) هست. R توی امریکا با «ر» آخرش گفته میشه، «آر»، و توی بریتانیا «ر» آخرش خیلی کمرنگه، تقریبا «آ». O هم توی امریکا کمی گردتر گفته میشه.
هر کدوم رو انتخاب کنید درسته و همه میفهمن. فقط یکی رو بگیرید و همون رو ادامه بدید. توی این دوره، اسم بریتانیایی رو اول مینویسیم و امریکایی رو کنارش.
یه نکتهی آخر برای R: توی خیلی از فیلمهای امریکایی «آر» رو با «ر» خیلی واضح میشنوید، و توی فیلمهای بریتانیایی تقریبا «آ». اگه یه جا «آ» شنیدید و نفهمیدید کدوم حرفه، احتمالا R بوده.
پنج حرف که اسمشون توی کلمه هم شنیده میشه
گفتیم صدای حرف توی کلمه معمولا با اسمش فرق داره. ولی پنج حرف هستن که گاهی دقیقا با اسم خودشون توی کلمه خونده میشن: A، E، I، O و U. اینها حرفهای صدادار انگلیسیان که درس صدادار و بیصدا کامل معرفیشون میکنه.
مثلا توی name، حرف a دقیقا «ای» مثل ایوان خونده میشه، یعنی همون اسم A. توی he، حرف e همون «ای» مثل ایرانه، اسم E. توی time، حرف i همون «آی» هست، اسم I. توی go، حرف o همون «او»، اسم O. و توی use، حرف u همون «یو»، اسم U. پس اسم این پنج حرف رو که بلد باشید، نصف صداهاشون رو هم بلدید.
کی اسم خودشون رو میگن و کی یه صدای دیگه؟ یه قاعدهی خیلی پرکاربرد براش هست که توی درس «e آخر کلمه» میبینیم: چرا cap و cape فرق دارن. فعلا فقط بدونید که اسم این پنج تا، بعدا خیلی به کارتون میاد.
حفظ کردن به ترتیب
اسمها یه طرف، ترتیبشون یه طرف دیگه. بچههای انگلیسیزبان ترتیب الفبا رو با یه آواز قدیمی یاد میگیرن که روی آهنگ آشنای «Twinkle, Twinkle, Little Star» خونده میشه. این آواز الفبا رو شش تیکه میکنه: «A B C D E F G»، «H I J K L M N O P»، «Q R S»، «T U V»، «W X»، «Y and Z».
لازم نیست آواز بخونید؛ ولی همین تیکهها رو جدا حفظ کنید. هر تیکه رو چند بار بلند بگید تا روان بشه، بعد تیکهی بعدی. ذهن تیکههای کوتاه رو خیلی راحتتر از یه فهرست ۲۶تایی نگه میداره؛ همونطوری که شماره تلفن رو سهتا سهتا یا چهارتا چهارتا حفظ میکنیم.
وقتی ترتیب رو بلد شدید، یه تمرین سختتر: از هر حرفی که دلتون خواست شروع کنید و ادامه بدید. مثلا از M تا Z. بعد برعکس، از Z تا A. این دو تمرین مطمئن میشن که ترتیب واقعا توی ذهنتون جا افتاده، نه فقط آهنگش.
اسم حرفها رو توی جعبهی لایتنر هم بریزید: روی هر کارت یه حرف، پشتش اسمش و کلمهی مرجعش. ۲۶ کارت، که بعد از یکی دو هفته همهشون از جعبه بیرون میان.
ترتیب به چه کار میاد
هر جا که چیزی به انگلیسی به ترتیب چیده شده، ترتیب الفبا لازمه: دیکشنری کاغذی، فهرست اسمها، مخاطبهای گوشی، فهرست کتابها توی کتابخونه، فهرست کشورها توی یه فرم. توی درس دیکشنری دیدید که کلمهها حرف به حرف مرتب میشن؛ بدون ترتیب الفبا، پیدا کردن یه کلمه توی یه دیکشنری کاغذی چند دقیقه طول میکشه.
یه کار کوچیک: مخاطبهای گوشیتون رو یه بار به انگلیسی نگاه کنید. اسمهایی که با حروف انگلیسی نوشته شدن، به همین ترتیب A تا Z چیده شدن. ببینید میتونید بگید اسم بعدی با چه حرفی شروع میشه یا نه.
هجی کردن بلند
هجی کردن چند تا قانون کوچیک داره که دونستنشون پشت تلفن خیلی کمک میکنه:
- دو حرف یکسان پشت هم: میگن double. مثلا Anna میشه «ای، double ان، ای»؛ و Mohammad میشه «ام، او، ایچ، ای، double ام، ای، دی».
- @ توی ایمیل: at، یعنی «ات». نقطه: dot. خط زیر (_): underscore. خط تیره (-): dash یا hyphen.
- فاصله بین دو کلمه: میگن space. مثلا برای دو اسم.
- حرف بزرگ: اگه مهم باشه، میگن capital؛ مثلا capital A. توی ایمیل لازم نیست، چون ایمیلها بزرگ و کوچیک نمیشناسن.
sara_m@mail.com
«اس، ای، آر، ای، underscore، ام، at، ام، ای، آی، ال، dot، سی، او، ام».
و برای اینکه طرف مقابل حرفهای شبیه رو اشتباه نکنه، میتونید کنار هر حرف یه کلمهی آشنا بگید: «B as in book»، یعنی «B مثل book». فرودگاهها و خلبانها برای همین کار یه فهرست ثابت کلمه دارن (Alpha، Bravo، Charlie …)؛ ولی برای کارهای هر روز، هر کلمهی سادهای کافیه.
حرف یا عدد؟
توی کدها، رمزهای وایفای، شمارهی بلیت و پلاکها، چند تا حرف خیلی شبیه عددهای لاتینان. اگه دقت نکنید، یه کد رو اشتباه وارد میکنید و نمیفهمید چرا کار نمیکنه:
- O / 0 حرف O گردتره، صفر باریکتر و گاهی با یه خط وسطش
- I / l / 1 I بزرگ، l کوچیک (ال) و عدد یک؛ توی بعضی فونتها تقریبا یکیان
- S / 5 S گرده، ۵ لاتین بالاش صافه
- B / 8 B سمت چپش صافه
- Z / 2 Z بالاش صافه، ۲ لاتین بالاش گرده
برای همین خیلی از کدهای یکبارمصرف اصلا این حرفها رو ندارن. ولی اگه یه کد رو از روی کاغذ یا عکس میخونید و شک کردید، هر دو رو امتحان کنید. و وقتی کدی رو برای کسی هجی میکنید، بگید «letter O» یا «number zero» تا شک نکنه.
یه شباهت دیگه هم هست که مخصوص فارسیزبانهاست: عدد فارسی ۷ شبیه حرف V هست و عدد ۸ شبیه V برعکس. توی متنهایی که فارسی و انگلیسی قاطیان، مثلا یه پلاک یا یه کد، به این هم دقت کنید.
فینگلیش: کمک یا دردسر
خیلی از ما سالها فارسی رو با حروف انگلیسی نوشتیم، مثلا salam یا merci. به این میگن فینگلیش (Finglish). خوبیش اینه که چشمتون از قبل با شکل حرفها آشناست. ولی یه دردسر هم داره: توی فینگلیش هر کسی حرفها رو جور خودش به کار میبره، مثلا a رو هم برای «آ» توی «آب» و هم برای صدای اول «اسب»، یا kh رو برای «خ».
توی انگلیسی واقعی، حرفها قاعدهی خودشون رو دارن و خیلی وقتها با فینگلیش جور نیستن. مثلا توی فینگلیش «ای» رو با i مینویسیم (mina)، ولی توی انگلیسی i خیلی وقتها «آی» خونده میشه، مثل time. پس از همین الان، انگلیسی رو با چشم انگلیسی بخونید، نه با عادت فینگلیش. درسهای صدای حروف این تفاوتها رو یکییکی نشون میدن.
برای بچهها، برای بزرگترها
اگه دارید به یه بچه الفبا یاد میدید، کاشیها رو روی کاغذ رنگی بنویسید و قیچی کنید؛ بعد بازی کنید: یه حرف رو بگید و بچه کاشیش رو پیدا کنه. کاشیها رو قاطی کنید و بچه به ترتیب بچینه. بچهها با دست و بازی خیلی سریعتر از نگاه کردن یاد میگیرن. روزی یه گروه همصدا براشون کافیه.
اگه خودتون یا پدر و مادرتون بزرگترید، شاید از مدرسهی خیلی قبل یه چیزهایی یادتون باشه، و شاید هم یه چیزهایی رو اشتباه یاد گرفته باشید، مثلا «دبلیو» برای W. هیچ اشکالی نداره؛ یه بار با همین دیوار درستش کنید. اگه نوشتهها ریزه، صفحه رو بزرگ کنید یا حرفها رو درشت توی یه دفتر بنویسید.
و یه نکته برای کیبورد: حرفها روی کیبورد به ترتیب الفبا نیستن؛ ردیف اولش با Q W E R T Y شروع میشه. این ترتیب برای تایپ سریع ساخته شده، نه برای یاد گرفتن الفبا. توی درس تایپ آخر همین ایستگاه، کیبورد رو کامل میبینیم.
اشتباههای رایج
- «ای» گفتن برای I: اسم I «آی» هست؛ «ای» اسم E هست.
- «جی» یکسان برای G و J: G مثل جیب، J مثل جیران.
- گفتن صدای حرف به جای اسمش موقع هجی: برای B نگید «ب»، بگید «بی». موقع هجی کردن فقط اسم حرفها.
- «دبلیو» به جای «دابل یو»: اسم W از double u میاد؛ بگید «دابل یو».
- نوشتن از راست به چپ: مخصوصا وقتی یه کلمهی انگلیسی وسط متن فارسی مینویسید. همیشه از حرف اولش، از چپ.
- حفظ کردن فقط با آهنگ: اگه فقط آهنگ رو بلدید و نمیتونید بگید حرف بعد از M چیه، ترتیب هنوز جا نیفتاده. تمرین «از وسط شروع کن» رو بکنید.
تمرین پنجدقیقهای
یه هفته، هر روز پنج دقیقه، این سه کار رو بکنید:
- الفبا رو یه بار بلند، از A تا Z، با تیکههای آواز بگید. روزهای آخر هفته، برعکس هم بگید.
- سه کلمه رو بلند هجی کنید: اسم خودتون، اسم شهرتون و یه کلمه از این درس. مثلا Tehran: «تی، ای، ایچ، آر، ای (ایوان)، ان».
- الفبا رو یه بار توی دفترتون بنویسید، بزرگ و کوچیک کنار هم؛ از چپ به راست.
اگه کسی پیشتونه، ازش بخواید یه حرف رو بگه و شما بنویسیدش؛ یا شما بگید و اون بنویسه. این بازی ساده هم گوش رو تمرین میده، هم دهن رو. بچهها عاشق این بازیان، و بزرگترها هم بیشتر از اون که فکر میکنن ازش لذت میبرن.
حالا که اسم ۲۶ حرف رو میدونید، درس بعد شکل بزرگ و کوچیکشون رو کاملتر نشون میده: اینکه حرف بزرگ کجا میاد، کدوم حرفها بزرگ و کوچیکشون خیلی فرق دارن، و کدومها شبیه همن.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- ۲۶ حرف، از A تا Z، از چپ به راست؛ هر حرف یه شکل بزرگ و یه شکل کوچیک داره.
- اسم حرف با صدای حرف توی کلمه یکی نیست؛ اسمها برای هجی کردنن.
- هفت گروه همصدا: B C D E G P T V با «ی» کشیده، A H J K با «ای» مثل ایوان، و بقیه.
- E «ای» مثل ایرانه و I «آی» مثل آیدا؛ G «جی» مثل جیب و J «جی» مثل جیران.
- هر روز پنج دقیقه: یه بار بلند از A تا Z، سه کلمه هجی، یه بار نوشتن.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.