آموزشمهارت‌های رهبری

درس ۵ از ۶۷، توسعه فردی، حدود ۲۹ دقیقه خواندن

رهبر خوب چه ویژگی هایی دارد

جواب کوتاه

رهبر خوب، یه ویژگی درخشان نداره؛ چند ستون ساده داره که سقف تیم رو نگه می‌دارن. پژوهش‌ها و نظرسنجی‌های بزرگ، اینا رو بیشتر از همه نشون دادن: صداقت، که پایه‌ی اعتماده؛ گوش دادن؛ مربی بودن و کمک به رشد آدم‌ها؛ اختیار دادن به جای کنترل جزئیات؛ روشن بودن درباره‌ی هدف؛ انصاف؛ آرامش توی فشار؛ عمل کردن به قول؛ فروتنی؛ اهمیت دادن واقعی به آدم‌ها؛ بلد بودن کار؛ و جرئت تصمیم گرفتن. بیشتر این‌ها، رفتارن نه ویژگی ذاتی؛ پس یاد گرفتنی‌ان. و چند ویژگی هست که اول خوب به نظر میان، مثل اعتماد به نفس خیلی زیاد یا خودشیفتگی؛ آدم رو زودتر رهبر می‌کنن، ولی تیم رو خوب جلو نمی‌برن.

خونه‌ای روی ستون‌ها

یه خونه‌ی قدیمی رو تصور کنید که سقفش روی چند ستون ساده‌ست. هیچ‌کدوم از ستون‌ها چشمگیر نیست؛ ولی اگه یکی‌شون بشکنه، سقف کج می‌شه. رهبر خوب هم همین‌طوره. یه ویژگی درخشان، مثل سخنرانی عالی یا هوش خیلی بالا، رهبر خوب نمی‌سازه. چند ستون ساده، کنار هم، سقف تیم رو نگه می‌دارن.

سوال «رهبر خوب چه ویژگی‌هایی داره؟» شاید پرسیده‌شده‌ترین سوال درباره‌ی رهبری باشه. جواب‌های اینترنت هم معمولا یه فهرست بلند از صفت‌های قشنگه: باهوش، کاریزماتیک، قاطع، الهام‌بخش. این درس سعی می‌کنه از روی پژوهش‌ها و داده‌های واقعی جواب بده: کدوم ویژگی‌ها واقعا فرق می‌سازن، کدوم‌ها فقط خوب به نظر میان، و هر کدوم توی کار روزمره چه شکلیه.

ویژگی یا رفتار

توی درس قبل دیدیم بخش بزرگ‌تر رهبری ساخته می‌شه. پس وقتی می‌پرسیم «رهبر خوب چه ویژگی‌هایی داره؟»، بهتره سوال رو این‌طوری بپرسیم: «رهبر خوب چه کارهایی می‌کنه؟».

فرقش مهمه. «صادق بودن» یه صفته؛ «گفتن خبر بد زود و بی‌پرده» یه رفتاره. «گوش دادن» یه صفته؛ «توی هر جلسه، اول نظر بقیه رو پرسیدن» یه رفتاره. صفت رو نمی‌شه یه‌شبه عوض کرد؛ رفتار رو می‌شه از همین فردا شروع کرد.

برای همین، توی این درس هر ستون رو با چند رفتار مشخص می‌گیم؛ چیزهایی که می‌شه دید، تمرین کرد و از بقیه درباره‌ش بازخورد گرفت.

آدم‌ها چی می‌خوان

دو پژوهشگر، سال‌ها از ده‌ها هزار نفر توی کشورهای مختلف یه سوال ساده پرسیدن: «دوست داری رهبری که دنبالش می‌ری، چه ویژگی‌هایی داشته باشه؟». از یه فهرست بلند، آدم‌ها باید چند تا رو انتخاب می‌کردن.

توی همه‌ی سال‌ها و تقریبا همه‌ی کشورها، چهار ویژگی بالای فهرست بودن: صادق، آینده‌نگر، توانا و الهام‌بخش. و از این چهار، صداقت تقریبا همیشه اول بود. یعنی آدم‌ها، پیش از هر چیز، می‌خوان به رهبرشون اعتماد کنن.

این چهار، یه نقطه‌ی شروع خوبن. ستون‌های این درس، از همین‌ها و پژوهش‌های دیگه ساخته شدن.

صداقت

ستون اول، صداقته؛ یعنی حرف و کار رهبر یکی باشه، و چیزی رو پنهون یا وارونه نگه. این به این معنی نیست که رهبر باید هر چیزی رو به همه بگه؛ گاهی چیزهایی هست که نمی‌شه گفت. ولی وقتی چیزی می‌گه، راست می‌گه.

چند رفتار که صداقت رو نشون می‌ده:

  • خبر بد رو زود و بی‌پرده گفتن، نه بعد از اینکه همه از جای دیگه شنیدن.
  • گفتن «نمی‌دونم» وقتی واقعا نمی‌دونید.
  • نسبت دادن کار خوب به کسی که انجامش داده.
  • قول ندادن چیزی که مطمئن نیستید می‌تونید انجامش بدید.

صداقت، گاهی کوتاه‌مدت هزینه داره؛ ولی در بلندمدت، تنها چیزیه که اعتماد می‌سازه.

اعتماد

چرا صداقت این‌قدر مهمه؟ چون اعتماد می‌سازه، و اعتماد به رهبر، با خیلی از چیزهای خوب تیم همراهه. یه مرور بزرگ روی ده‌ها پژوهش دید وقتی کارمندها به رهبرشون اعتماد دارن، معمولا رضایت بیشتر، تعهد بیشتر و کار بهتری دارن، و کمتر به رفتن فکر می‌کنن.

اعتماد سه پایه داره: توان، یعنی رهبر کارش رو بلده؛ نیت خوب، یعنی به فکر منفعت ما هم هست؛ و درستکاری، یعنی به اصول درستی پایبنده. اگه یکی از این‌ها کم باشه، اعتماد لنگ می‌زنه.

و یه نکته‌ی مهم: اعتماد آروم ساخته می‌شه و یه‌شبه خراب. یه دروغ، یا یه قول شکسته‌ی مهم، می‌تونه کار ماه‌ها رو خراب کنه. برای همین، ستون‌های بعدی همه به نوعی برای نگه داشتن همین اعتمادن.

گوش دادن

ستون دوم، گوش دادنه. پژوهش‌ها دیدن کارمندهایی که مدیرشون خوب گوش می‌ده، کمتر خسته و ناراضی‌ان، بیشتر به کارشون دلبسته‌ان و بیشتر ایده‌ی تازه می‌دن. و جالبه که مدیرهایی که خوب گوش می‌دن، از طرف تیمشون رهبرهای بهتری هم دیده می‌شن.

چرا؟ چون گوش دادن، هم اطلاعات می‌ده، هم احترام. رهبری که گوش می‌ده، زودتر می‌فهمه چه مشکلی داره بزرگ می‌شه؛ و آدم‌ها حس می‌کنن حرفشون مهمه.

  • توی جلسه، اول نظر بقیه رو بپرسید، بعد نظر خودتون رو بگید.
  • وسط حرف کسی، جواب آماده نکنید؛ فقط بشنوید.
  • آخر حرف کسی، با کلمه‌های خودتون بگید چی شنیدید.

گوش دادن، خودش یه مهارت کامله که توی مسیر مهارت‌های ارتباطی یه درس جدا داره.

مربی بودن

ستون سوم، مربی بودنه؛ یعنی کمک به اینکه آدم‌های تیم رشد کنن. رهبر خوب، فقط از آدم‌ها کار نمی‌گیره؛ اون‌ها رو بزرگ‌تر از قبل تحویل می‌ده.

مربی خوب، همیشه جواب نمی‌ده. به جاش سوال می‌پرسه: «تو چی فکر می‌کنی؟»، «چه راه‌هایی امتحان کردی؟»، «دفعه‌ی بعد چی کار متفاوتی می‌کنی؟». این کار کندتر از دادن جوابه، ولی آدم رو فکرکننده‌تر و مستقل‌تر می‌کنه.

یه مربی خوب، کنار بازیکن می‌ایسته، نه جای اون. اجازه می‌ده خودش بازی کنه، اشتباه کنه و یاد بگیره؛ و بعد از بازی، با هم مرورش می‌کنن. مربی‌گری، یه درس کامل توی ایستگاه «تفویض و رشد آدم‌ها» داره.

جا دادن

ستون چهارم، جا دادن به آدم‌هاست؛ یعنی اختیار دادن، به جای کنترل همه‌ی جزئیات. یکی از رایج‌ترین شکایت‌ها از مدیرها، ریزمدیریته: مدیری که می‌خواد همه‌چیز رو خودش ببینه، همه‌چیز رو تایید کنه، و هیچ کاری رو کامل به کسی نمی‌سپره.

رهبر خوب، نتیجه‌ی مورد انتظار رو روشن می‌گه و بعد، روش رو تا حد زیادی به خود آدم‌ها می‌سپره. چک می‌کنه، ولی توی جزئیات دخالت نمی‌کنه. پژوهش‌های انگیزه نشون دادن حس اختیار، یکی از قوی‌ترین منبع‌های انگیزه‌ی آدم‌ها سر کاره.

یه آزمون ساده: اگه یه هفته نباشید، تیمتون کار می‌کنه یا منتظر شما می‌مونه؟ جوابش، اندازه‌ی جایی‌ه که به آدم‌ها دادید.

روشن بودن

ستون پنجم، روشن بودنه. آدم‌ها باید بدونن کجا می‌رن، چرا، و چی ازشون انتظار می‌ره. خیلی از دلخوری‌ها و کارهای دوباره توی تیم‌ها، از ابهام میاد: کسی دقیق نمی‌دونست اولویت چیه، یا فکر می‌کرد یه کار مال اون یکیه.

رهبر روشن، هدف رو توی یه جمله می‌گه و تکرار می‌کنه. اولویت‌ها رو کتبی می‌نویسه. وقتی یه کار رو می‌سپاره، می‌گه نتیجه‌ی خوب چه شکلیه و تا کی. و وقتی چیزی عوض می‌شه، زود و روشن خبر می‌ده.

این ستون، همون «آینده‌نگر» توی فهرست چهارتاییه؛ و ایستگاه «هدف و جهت» این مسیر، کامل درباره‌شه.

انصاف

ستون ششم، انصافه. پژوهش‌های عدالت سازمانی نشون دادن آدم‌ها به سه جور انصاف حساس‌ان. یکی انصاف نتیجه‌ها: پاداش و کار، منصفانه تقسیم بشه. دوم انصاف روش: روش تصمیم‌گیری روشن و یکسان باشه. سوم انصاف رفتار: با همه با احترام رفتار بشه.

جالبه که آدم‌ها گاهی یه نتیجه‌ی ناخوشایند رو قبول می‌کنن، اگه ببینن روش تصمیم‌گیری منصفانه بوده و باهاشون محترمانه رفتار شده. ولی یه نتیجه‌ی خوب با یه روش ناعادلانه، دلخوری می‌سازه.

  • یه قانون برای همه؛ نه یکی برای «خودی‌ها» و یکی برای بقیه.
  • دلیل تصمیم‌ها رو بگید، حتی وقتی جواب «نه» ـه.
  • پیش از تصمیم‌های مهم، صدای کسایی که اثر می‌گیرن رو بشنوید.

آرامش

ستون هفتم، آرامش توی فشاره. حس‌ها، توی گروه‌ها سرایت می‌کنن؛ پژوهش‌ها دیدن حال رهبر، خیلی زود به تیم منتقل می‌شه. رهبری که توی بحران وحشت می‌کنه یا داد می‌زنه، تیم رو هم مضطرب می‌کنه؛ رهبری که آروم می‌مونه، به تیم کمک می‌کنه بهتر فکر کنه.

آرامش به این معنی نیست که رهبر نگران نشه یا حسش رو پنهون کنه. یعنی حسش رو بشناسه، اداره‌ش کنه، و بعد تصمیم بگیره. یه مکث کوتاه پیش از جواب دادن به یه خبر بد، یه نفس عمیق، یا گفتن «بذارید یه ساعت فکر کنم»، همه رفتارهای آرامش‌ان.

این ستون، توی ایستگاه «رهبری خود» یه درس کامل داره. یه تمرین کوچیک برای شروع: دفعه‌ی بعد که یه خبر بد شنیدید، پیش از هر جوابی، تا پنج بشمرید و بعد اولین سوالتون رو بپرسید، نه اولین حکمتون رو.

قول

ستون هشتم، عمل به قوله. ساده‌ترین و شاید قوی‌ترین راه ساختن اعتماد، اینه که کاری رو که گفتید، سر وقتش انجام بدید. یه رهبر ممکنه حرف‌های بزرگ و الهام‌بخش بزنه؛ ولی اگه قول‌های کوچیکش، مثل «فردا جوابت رو می‌دم»، عملی نشن، تیم کم‌کم به حرف‌های بزرگش هم اعتماد نمی‌کنه.

  • کمتر قول بدید، و همه‌ش رو عملی کنید.
  • قول‌هاتون رو یادداشت کنید؛ حافظه برای این کار کافی نیست.
  • اگه نمی‌تونید به قولی عمل کنید، زودتر از موعد بگید، نه بعدش.

فروتنی

ستون نهم، فروتنیه. شاید عجیب به نظر بیاد؛ مگه رهبر نباید مطمئن و قوی باشه؟ ولی پژوهش‌های تازه نشون دادن رهبرهای فروتن، یعنی کسایی که اشتباهشون رو می‌پذیرن، نقطه‌ی قوت بقیه رو می‌بینن و آماده‌ی یاد گرفتن‌ان، تیم‌هایی دارن که بیشتر به کار دلبسته‌ان و بیشتر یاد می‌گیرن.

فروتنی، با ضعف یا بی‌اعتمادی به خود فرق داره. رهبر فروتن، به توانش اطمینان داره؛ فقط فکر نمی‌کنه همه‌چیز رو می‌دونه. دو جمله که رهبرهای فروتن زیاد می‌گن: «اشتباه کردم» و «تو این رو از من بهتر بلدی». این دو جمله، به جای اینکه از اعتبار رهبر کم کنن، معمولا اعتماد بیشتری می‌سازن.

اهمیت دادن به آدم‌ها

ستون دهم، اهمیت دادن واقعی به آدم‌هاست. توی درس رهبری چیست دیدیم یکی از دو دست رهبری، «رو به آدم» ـه: توجه به حال آدم‌ها، احترام و حمایت. پژوهش‌ها بارها دیدن این دست، با رضایت و تعهد تیم رابطه‌ی قوی داره.

اهمیت دادن، با دخالت توی زندگی شخصی آدم‌ها فرق داره. یعنی بدونید هر نفر چه چیزی براش مهمه، وقتی یه نفر روز سختی داره متوجه بشید، و وقتی لازمه، کمک کنید. یه سوال ساده مثل «این هفته حالت چطوره؟»، اگه واقعا جوابش رو بشنوید، خیلی بیشتر از یه هدیه اثر داره.

بلد بودن کار

ستون یازدهم، توانه؛ همون «توانا» توی فهرست چهارتایی. آدم‌ها دوست دارن رهبرشون کار رو بفهمه. لازم نیست رهبر توی همه‌ی کارها بهترین باشه؛ ولی باید اون‌قدر بلد باشه که بفهمه تیم چه کار می‌کنه، کجا گیر کرده، و چه تصمیمی درسته.

داده‌هایی که از ارزیابی‌های کارمندها جمع شده، معمولا نشون می‌ده آدم‌ها به مدیری که از کارشون سر درمیاره، بیشتر احترام می‌ذارن و بیشتر ازش راهنمایی می‌گیرن. ولی یه خطر هم هست: مدیری که خیلی توی کار فنی قویه، گاهی به جای رهبری، خودش کار رو انجام می‌ده. توان، باید به کمک تیم بیاد، نه جای اون.

تصمیم گرفتن

ستون دوازدهم، جرئت تصمیم گرفتنه. تیم‌ها از رهبری که هیچ‌وقت تصمیم نمی‌گیره، یا هر تصمیمی رو هفته‌ها عقب می‌اندازه، خسته می‌شن. خیلی وقت‌ها یه تصمیم خوب سر وقت، از یه تصمیم عالی که خیلی دیر گرفته بشه، بهتره.

تصمیم گرفتن خوب یعنی شنیدن نظرها، کنار گذاشتن ترس از اشتباه، و بعد انتخاب. و یعنی وقتی تصمیم اشتباه بود، پذیرفتنش و عوض کردنش، بی دفاع بی‌جا. تصمیم‌گیری، یه ایستگاه کامل توی این مسیر داره.

شجاعت

یه ویژگی دیگه، که کمتر توی فهرست‌ها میاد ولی تیم‌ها خیلی حسش می‌کنن، شجاعته. نه شجاعت قهرمانی؛ شجاعت‌های کوچیک روزانه. گفتن یه حقیقت ناخوشایند به مدیر بالاتر. دفاع از یه عضو تیم که بی‌انصافی دیده. گفتن «نه» به یه کار که تیم توانش رو نداره. و شروع یه گفت‌وگوی سخت که همه ازش فرار می‌کنن.

تیم‌ها خیلی زود می‌فهمن رهبرشون پشتشون می‌ایسته یا نه. رهبری که موقع مشکل، تیم رو جلو می‌فرسته و خودش کنار می‌کشه، اعتمادش رو از دست می‌ده؛ هر چقدر هم بقیه‌ی ستون‌هاش قوی باشن. برعکس، یه بار ایستادن کنار تیم توی یه موقعیت سخت، گاهی از ماه‌ها حرف خوب بیشتر اثر داره.

ثبات

و آخرین ویژگی پنهون: ثبات. یعنی رفتار رهبر، توی روزهای خوب و بد، تقریبا یکی باشه. تیمی که نمی‌دونه امروز رهبرش با چه حالی میاد، بخشی از انرژیش رو برای حدس زدن حال رهبر خرج می‌کنه؛ «امروز می‌شه این رو بهش گفت یا نه؟».

ثبات یعنی قانون‌ها یهو عوض نشن، واکنش به یه خبر بد امروز با دیروز خیلی فرق نکنه، و اولویت‌ها هر هفته زیر و رو نشن. رهبر باثبات، قابل پیش‌بینیه؛ و قابل پیش‌بینی بودن، به آدم‌ها امنیت می‌ده تا ریسک کنن، حرف بزنن و اشتباهشون رو بگن.

رشد خود رهبر

یه ویژگی دیگه، که زیر همه‌ی ستون‌هاست، علاقه‌ی خود رهبر به رشده. رهبرهای خوب، خودشون رو کامل نمی‌دونن؛ بازخورد می‌خوان، اشتباهشون رو مرور می‌کنن، و هر سال یه چیز تازه یاد می‌گیرن.

این ویژگی، ستون‌های دیگه رو هم قوی‌تر می‌کنه. رهبری که بازخورد می‌خواد، زودتر می‌فهمه کجا خوب گوش نمی‌ده یا کجا ناخواسته بی‌انصافی کرده. رهبری که یاد می‌گیره، به تیمش هم نشون می‌ده یاد گرفتن ارزشه.

سمت تاریک

حالا ویژگی‌هایی که اول خوب به نظر میان، ولی جواب نمی‌دن. معروف‌ترینش خودشیفتگیه: آدم‌هایی که خودشون رو خیلی مهم می‌دونن، دوست دارن دیده بشن و تحسین بشن. یه مرور بزرگ دید آدم‌های خودشیفته، توی گروه‌های تازه زودتر رهبر دیده می‌شن؛ چون مطمئن و پرحرف به نظر میان. ولی اثربخشیشون به عنوان رهبر، بهتر نبود؛ و اگه خودشیفتگی خیلی زیاد بود، بدتر هم می‌شد.

چند ویژگی دیگه هم همین‌طورن: اعتماد به نفس خیلی زیاد که جلوی شنیدن نظر بقیه رو می‌گیره؛ قاطعیتی که به لجبازی می‌رسه؛ و جذابیتی که با صداقت همراه نیست. همه‌ی این‌ها، توی کوتاه‌مدت آدم رو جلو می‌برن و توی بلندمدت، تیم رو عقب.

درس این بخش: وقتی رهبر انتخاب می‌کنید، یا خودتون رو می‌سنجید، به «چقدر مطمئن به نظر میاد» کمتر و به «چقدر گوش می‌ده و قولش رو نگه می‌داره» بیشتر نگاه کنید.

داده‌ی هزاران ارزیابی

یه شرکت فناوری بزرگ، چند سال پیش یه پرسش ساده داشت: آیا مدیرها اصلا فرقی می‌سازن؟ داده‌های هزاران ارزیابی کارمندها از مدیرهاشون رو بررسی کردن، و دیدن نه تنها فرق می‌سازن، بلکه بهترین مدیرها چند رفتار مشترک دارن.

جالب اینکه بیشتر این رفتارها، همون ستون‌های همین درس بودن: مربی خوب بودن؛ اختیار دادن و پرهیز از ریزمدیریت؛ توجه به حال و موفقیت آدم‌ها؛ روشن بودن هدف؛ گوش دادن و خوب حرف زدن؛ کمک به رشد شغلی؛ و فهم کافی از کار فنی برای کمک به تیم. و توان فنی، با اینکه مهم بود، آخر فهرست بود؛ یعنی رفتارهای انسانی، بیشتر از تخصص، مدیر خوب رو می‌ساختن.

ستون‌ها کنار هم

این ستون‌ها جدا از هم نیستن؛ همدیگه رو نگه می‌دارن. صداقت بی اهمیت دادن، تند و دردناک می‌شه. اهمیت دادن بی صداقت، تعارف و بی‌اثر. اختیار دادن بی روشن بودن، سردرگمی می‌سازه. آرامش بی تصمیم، بی‌عملی.

برای همین، رهبر خوب لازم نیست توی همه‌ی ستون‌ها عالی باشه؛ ولی هیچ ستونی نباید شکسته باشه. یه ستون ضعیف رو می‌شه با بقیه نگه داشت؛ یه ستون شکسته، کل سقف رو کج می‌کنه. معمولا شکستگی توی صداقت و انصاف، از همه خطرناک‌تره، چون مستقیم به اعتماد ضربه می‌زنه.

خودتون رو بسنجید

به هر ستون، از صفر تا ده نمره بدید. بهتر از اون، از یه نفر توی تیمتون بخواید به شما نمره بده:

  1. صداقت: خبر بد رو زود و راست می‌گم.
  2. گوش دادن: پیش از حرف زدن، می‌پرسم.
  3. مربی بودن: به جای جواب، سوال می‌پرسم.
  4. جا دادن: کار رو با نتیجه می‌سپرم، نه با همه‌ی قدم‌ها.
  5. روشن بودن: همه می‌دونن اولویت چیه.
  6. انصاف: یه قانون برای همه.
  7. آرامش: توی فشار، پیش از جواب مکث می‌کنم.
  8. قول: کاری که گفتم، سر وقتش انجام می‌شه.
  9. فروتنی: «اشتباه کردم» رو راحت می‌گم.
  10. اهمیت دادن: می‌دونم هر نفر چی براش مهمه.
  11. توان: کار تیم رو اون‌قدر می‌فهمم که کمک کنم.
  12. تصمیم: تصمیم‌ها رو بی‌دلیل عقب نمی‌اندازم.

دو ستون با کم‌ترین نمره، جای کار شمان؛ نه همه با هم. اگه نمره‌ای که خودتون به خودتون دادید با نمره‌ی تیم خیلی فرق داشت، اون ستون از همه مهم‌تره؛ چون یعنی یه نقطه‌ی کوره، چیزی که شما نمی‌بینید ولی بقیه هر روز می‌بینن. نقطه‌های کور، توی ایستگاه «رهبری خود» یه درس کامل دارن. این آزمون رو هر سه ماه یه بار تکرار کنید؛ ستون‌ها با زمان و با تغییر تیم عوض می‌شن، و چیزی که امسال قویه، ممکنه سال بعد ترک برداره.

چند باور رایج

  • «رهبر خوب یعنی کاریزماتیک.» کاریزما آدم رو زودتر دیده می‌کنه؛ صداقت، گوش دادن و انصاف، تیم رو جلو می‌برن.
  • «رهبر نباید اشتباهش رو بپذیره.» رهبرهای فروتن، تیم‌های دلبسته‌تر و یادگیرنده‌تری دارن.
  • «رهبر خوب همه‌چیز رو خودش کنترل می‌کنه.» ریزمدیریت، انگیزه رو می‌گیره؛ رهبر خوب جا می‌ده.
  • «مهربونی یعنی ضعف.» اهمیت دادن، با رضایت و تعهد تیم رابطه‌ی قوی داره، و با قاطعیت توی تصمیم تضاد نداره.
  • «بهترین متخصص، بهترین رهبره.» رفتارهای انسانی، بیشتر از تخصص، مدیر خوب رو می‌سازن.

یه مثال

یه سرپرست فروشگاه رو تصور کنید، اسمش رو بذاریم امیر، که فروشش همیشه خوب بوده ولی کارمندهاش زیاد عوض می‌شن. آزمون دوازده ستون رو داد و از دو کارمند قدیمیش هم خواست بهش نمره بدن. همه‌ی نمره‌ها خوب بودن، جز دو تا: گوش دادن و قول.

کارمندها گفتن امیر همیشه وسط حرفشون جواب می‌ده، و چند بار گفته «درباره‌ی مرخصیت فکر می‌کنم» و دیگه هیچ‌وقت جوابی نداده. امیر دو کار کرد: توی جلسه‌ی صبحگاهی، اول از همه می‌پرسید «امروز چی کم داریم؟»، و هر قولی می‌داد، توی یه دفترچه می‌نوشت.

سه ماه بعد، کسی از تیمش نرفته بود. فروشش عوض نشده بود؛ ولی تیمش عوض شده بود. دو ستون ترک‌خورده، تعمیر شده بودن.

تمرین امروز

امروز ستون‌های خودتون رو ببینید.

  1. آزمون دوازده ستون رو بدید و به هر کدوم از صفر تا ده نمره بدید.
  2. از یه نفر توی تیم یا گروهتون بخواید همین آزمون رو برای شما پر کنه.
  3. دو ستونی که کم‌ترین نمره رو گرفتن، با دایره مشخص کنید.
  4. برای هر کدوم، یه رفتار مشخص از همین درس انتخاب کنید و دو هفته تمرینش کنید.
  5. دو هفته بعد، دوباره همون نفر رو بپرسید: فرقی دیده؟

درس بعدی، یه باور معروف رو می‌سنجه: افسانه‌های رهبری.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • رهبر خوب چند ستون ساده داره، نه یه ویژگی درخشان.
  • صداقت و اعتماد پایه‌ان؛ گوش دادن، مربی‌گری و اختیار دادن روی اون ساخته می‌شن.
  • انصاف، آرامش، عمل به قول و فروتنی، اعتماد رو نگه می‌دارن.
  • خودشیفتگی و اعتماد به نفس خیلی زیاد، آدم رو زودتر رهبر می‌کنن ولی بهتر رهبری نمی‌کنن.
  • بیشتر این ستون‌ها رفتارن؛ پس یاد گرفتنی‌ان.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس