آموزشمهارت‌های رهبری

درس ۱ از ۶۷، توسعه فردی، حدود ۲۶ دقیقه خواندن

مهارت های رهبری: از کجا شروع کنیم

جواب کوتاه

رهبری (Leadership) یعنی کمک به چند نفر تا با هم به هدفی برسن که تنهایی نمی‌رسیدن. یه لقب یا یه صندلی نیست؛ یه مجموعه رفتاره که هر کسی، با عنوان یا بی عنوان، می‌تونه یادش بگیره. پژوهش‌ها نشون دادن بخش کوچیک‌تر رهبری به ژن‌ها برمی‌گرده و بخش بزرگ‌ترش به تجربه و یادگیری؛ و آموزش رهبری، رفتار آدم‌ها رو سر کار واقعا بهتر می‌کنه. این مسیر از رهبری خود شروع می‌شه، بعد سبک‌ها، اولین بار مدیر شدن، هدف روشن، تفویض، گفت‌وگو، اعتماد، مشکل‌ها، تصمیم و ساختن تیم، و با یه برنامه‌ی رهبری یه‌صفحه‌ای تموم می‌شه.

طناب کوه‌نوردی

یه گروه کوه‌نورد رو تصور کنید که با یه طناب به هم وصلن و دارن از یه شیب تند بالا می‌رن. شاید فکر کنید رهبر اون کسیه که جلوتر از همه‌ست. ولی کوه‌نوردهای باتجربه می‌دونن رهبر واقعی، اون کسیه که حواسش به طنابه: کی خسته شده، کی پاش لیز خورده، و کی باید یه کم صبر کنه تا بقیه برسن.

رهبری همینه. جلو بودن نیست؛ کمک به بقیه‌ست تا با هم برسن. و این کار، هر روز توی خونه‌ها، کلاس‌ها، تیم‌های کاری و گروه‌های دوستی اتفاق می‌افته؛ خیلی وقت‌ها بی اینکه کسی اسمش رو رهبری بذاره.

این درس اول، نقشه‌ی این مسیره. می‌خوایم ببینیم رهبری یعنی چی، یاد گرفتنیه یا نه، چرا این‌قدر مهمه، و این مسیر چطور شما رو قدم به قدم جلو می‌بره.

رهبری یعنی چی

یکی از تعریف‌های رایج رهبری توی کتاب‌های دانشگاهی، این‌طوریه: رهبری فرایندیه که توش یه نفر روی یه گروه اثر می‌ذاره، تا با هم به یه هدف مشترک برسن. چهار تیکه‌ی این تعریف مهمه.

  1. فرایند: رهبری یه اتفاق یه‌باره نیست؛ یه کار هر روزه‌ست، مثل رابطه.
  2. اثر گذاشتن: رهبر نمی‌تونه همه‌ی کار رو خودش بکنه؛ کارش اثر گذاشتن روی آدم‌هاست.
  3. گروه: رهبری همیشه با چند نفره؛ تنهایی نمی‌شه رهبری کرد.
  4. هدف مشترک: مقصدی که همه بخوان بهش برسن، نه فقط خود رهبر.

دقت کنید که توی این تعریف، هیچ‌جا نیومده «مدیر» یا «رئیس». یعنی رهبری به صندلی بستگی نداره؛ به کاری بستگی داره که آدم با یه گروه می‌کنه.

رهبری بی عنوان

پژوهشگرها دو جور رهبر رو از هم جدا می‌کنن. یکی رهبری که منصوب شده؛ یعنی کسی که اسمش مدیر یا سرپرسته. یکی رهبری که خودش پیدا شده؛ یعنی کسی که هیچ عنوانی نداره، ولی گروه کم‌کم به حرفش گوش می‌ده و دنبالش می‌ره.

توی یه کلاس، دانش‌آموزی که بقیه رو برای یه پروژه جمع می‌کنه، رهبره. توی یه خونواده، کسی که موقع یه بحران آروم می‌مونه و کارها رو تقسیم می‌کنه، رهبره. توی یه تیم کاری، همکاری که همیشه حواسش به تازه‌واردهاست، رهبره؛ حتی اگه روی کارت ویزیتش چیز دیگه‌ای نوشته باشه.

و برعکس: کسی که عنوان مدیر داره ولی هیچ‌کدوم از کارهای رهبری رو نمی‌کنه، فقط یه صندلی داره. برای همین، این مسیر برای کسایی که عنوان ندارن هم هست؛ شاید حتی بیشتر.

چرا مهمه

یه آزمایش ذهنی: دو تیم رو تصور کنید با آدم‌هایی تقریبا یکسان، ابزار یکسان و کار یکسان. یکی‌شون یه رهبر خوب داره و اون یکی نه. بعد از یه سال، تقریبا همیشه فرق بزرگی بینشون می‌بینید: توی کیفیت کار، توی اینکه چند نفر موندن یا رفتن، و توی اینکه آدم‌ها با چه حسی سر کار میان.

دلیلش ساده‌ست: رهبر خیلی از چیزهایی رو تعیین می‌کنه که بقیه هر روز باهاش زندگی می‌کنن. اینکه هدف روشنه یا نه. اینکه کار عادلانه تقسیم می‌شه یا نه. اینکه آدم‌ها جرئت می‌کنن اشتباهشون رو بگن یا نه. و اینکه کسی حواسش به رشدشون هست یا نه.

و رهبری خوب، فقط به نفع تیم نیست؛ به نفع خود رهبر هم هست. کسی که بلده یه گروه رو جلو ببره، می‌تونه کارهایی بکنه که تنهایی هیچ‌وقت نمی‌تونست.

هوای تیم

یه نظرسنجی بزرگ، که سال‌ها حال کارمندها رو توی هزاران تیم سنجیده، به یه عدد معروف رسید: حدود هفتاد درصد فرق بین تیم‌ها، از نظر اینکه آدم‌هاش چقدر به کارشون دلگرم و درگیرن، به مدیر همون تیم برمی‌گرده.

این عدد رو باید با احتیاط خوند؛ از یه شرکت نظرسنجی میاد و نه از یه آزمایش. ولی پیامش با خیلی از پژوهش‌های دیگه جوره: رهبر مستقیم، بزرگ‌ترین بخش «هوای» یه تیمه. مثل آسمون بالای سر تیم؛ اگه آفتابی باشه، همه راحت‌تر کار می‌کنن.

یه جمله‌ی معروف هم هست که می‌گه «آدم‌ها از شرکت‌ها نمی‌رن؛ از مدیرهاشون می‌رن». این جمله کامل درست نیست، چون حقوق، رشد و شرایط کار هم مهمن. ولی نشون می‌ده چقدر رابطه با رهبر، روی تصمیم آدم‌ها برای موندن اثر داره.

ذاتیه یا یاد گرفتنی

خیلی‌ها فکر می‌کنن رهبری یه چیز ذاتیه: یا آدم رهبر به دنیا میاد، یا نه. این سوال اون‌قدر مهمه که یه درس کامل توی همین ایستگاه داره. اینجا فقط جواب کوتاهش:

پژوهشگرها روی دوقلوهای همسان و ناهمسان کار کردن تا ببینن چقدر از اینکه آدم‌ها به نقش رهبری می‌رسن، به ژن برمی‌گرده. نتیجه این بود که حدود یک‌سوم این فرق‌ها به ژن مربوطه؛ و بیش از دوسوم به چیزهای دیگه: تجربه، یادگیری، فرصت‌ها و محیط.

یعنی بعضی ویژگی‌ها، مثل اجتماعی بودن، شاید شروع رو برای بعضی‌ها راحت‌تر کنه. ولی بیشتر چیزی که رهبر خوب رو می‌سازه، رفتارهاییه که یاد گرفته می‌شن: گوش دادن، روشن حرف زدن، تقسیم درست کار، و انصاف.

آموزش اثر داره؟

اگه رهبری یاد گرفتنیه، آیا آموزشش هم اثر داره؟ یه مرور بزرگ روی بیش از سیصد پژوهش درباره‌ی آموزش رهبری، دقیقا همین رو سنجید. جواب کوتاهش: آره. آموزش رهبری، هم یادگیری آدم‌ها، هم رفتارشون سر کار، و هم نتیجه‌ی کارشون رو بهتر کرده بود.

همون مرور، چیزهایی رو هم پیدا کرد که آموزش رو اثرگذارتر می‌کنه: آموزشی که چند جلسه و با فاصله باشه، نه یه روز فشرده؛ آموزشی که تمرین و بازخورد داشته باشه، نه فقط سخنرانی؛ و آموزشی که آدم‌ها همون موقع توی کار واقعی‌شون امتحانش کنن.

این مسیر هم روی همین ساخته شده. هر درس یه «تمرین امروز» داره که توی کار، خونه یا هر گروهی که توشید امتحانش می‌کنید. خوندن، فقط نصف راهه.

رهبری و مدیریت

خیلی وقت‌ها رهبری و مدیریت رو یکی می‌دونیم؛ ولی پژوهشگرها بینشون فرق می‌ذارن. مدیریت (Management) بیشتر درباره‌ی نظم و برنامه‌ست: بودجه، زمان‌بندی، پیگیری و اینکه کارها سر وقت انجام بشن. رهبری بیشتر درباره‌ی جهت و آدم‌هاست: اینکه کجا می‌ریم، چرا، و چطور آدم‌ها رو همراه کنیم.

یه تیم خوب به هر دو نیاز داره. تیمی که فقط مدیریت داره، منظمه ولی ممکنه به سمت اشتباه بره یا آدم‌هاش دلی کار نکنن. تیمی که فقط رهبری داره، پرشوره ولی ممکنه کارهاش نیمه‌کاره بمونه. این فرق، یه درس کامل توی همین ایستگاه داره: تفاوت رهبری و مدیریت.

اینجا فقط یادتون بمونه که این مسیر هر دو رو یاد می‌ده؛ چون یه رهبر خوب، باید یه مدیر قابل هم باشه.

رهبر از کجا اثر می‌ذاره

اگه رهبری یعنی اثر گذاشتن، این اثر از کجا میاد؟ دو روانشناس اجتماعی، حدود هفتاد سال پیش، پنج منبع برای قدرت آدم‌ها روی همدیگه شمردن که هنوز هم زیاد به کار می‌ره:

  1. قدرت جایگاه: چون عنوان مدیر رو دارید، بقیه قبول دارن که حق تصمیم دارید.
  2. قدرت پاداش: چون می‌تونید چیزی بدید؛ ترفیع، فرصت، یا یه تشکر.
  3. قدرت اجبار: چون می‌تونید چیزی رو بگیرید یا تنبیه کنید.
  4. قدرت تخصص: چون چیزی رو می‌دونید که بقیه لازم دارن.
  5. قدرت احترام: چون آدم‌ها شما رو قبول دارن و دوست دارن همراهتون باشن.

سه منبع اول از صندلی میان؛ دو منبع آخر از خود آدم. پژوهش‌ها معمولا دیدن تکیه‌ی زیاد به اجبار، همراهی ظاهری می‌سازه نه تعهد واقعی؛ و رهبرهایی که بیشتر به تخصص و احترام تکیه دارن، تیم‌های راضی‌تر و متعهدتری دارن. خبر خوب اینکه این دو منبع، بی عنوان هم در دسترس شمان.

رهبری بد چه هزینه‌ای داره

رهبری خوب کمک می‌کنه؛ رهبری بد، فقط کمک نکردن نیست، آسیب هم می‌زنه. پژوهش‌هایی که روی مدیرهای تحقیرکننده کار کردن، یعنی مدیرهایی که جلوی بقیه داد می‌زنن، مسخره می‌کنن یا کار آدم‌ها رو به اسم خودشون می‌زنن، دیدن کارمندهای اون‌ها کمتر از کارشون راضی‌ان، بیشتر به رفتن فکر می‌کنن و تعهد کمتری دارن.

جالبه که پژوهش‌ها نشون دادن رهاکردن تیم، یعنی رهبری که هیچ جهت و حمایتی نمی‌ده و فقط غایبه، هم اثر بدی داره؛ گاهی حتی بدتر از چیزی که فکر می‌کنیم. یعنی «کاری نکردن» هم یه جور رهبریه، و معمولا یه جور بدش.

این‌ها رو برای ترسوندن نمی‌گیم. برای اینکه بدونید رهبری، چه بخواید چه نخواید، اثر داره. سوال اینه که این اثر رو آگاهانه انتخاب می‌کنید یا نه.

سه سوال هر رهبر

اگه بخوایم همه‌ی رهبری رو توی سه سوال خلاصه کنیم، این‌ها می‌شن:

  1. کجا می‌ریم؟ هدف روشن. تیمی که نمی‌دونه کجا می‌ره، شلوغه ولی جلو نمی‌ره.
  2. با کی می‌ریم؟ آدم‌ها. شناختنشون، اعتماد بینشون، و رشدشون.
  3. چطور می‌ریم؟ روش. تقسیم کار، جلسه، تصمیم، و برخورد با مشکل‌ها.

هر ایستگاه این مسیر، یکی از این سه سوال رو عمیق‌تر جواب می‌ده. هر وقت توی یه موقعیت رهبری گیج شدید، این سه سوال رو از خودتون بپرسید؛ معمولا یکی‌شون جوابش روشن نیست، و همون‌جا کار دارید.

از خودتون شروع کنید

این مسیر از تیم شروع نمی‌شه؛ از خود شما شروع می‌شه. چون کسی که وقت، قول‌ها و حس‌های خودش رو مدیریت نکنه، تیم رو هم نمی‌تونه. اگه رهبر هر روز دیر بیاد، قولش رو نگه نداره، یا با هر فشاری عصبانی بشه، هیچ روش رهبری‌ای جبرانش نمی‌کنه.

یه نکته‌ی مهم دیگه: تیم، بیشتر از حرف رهبر، از رفتارش یاد می‌گیره. اگه شما وقت جلسه‌ها رو جدی بگیرید، تیم هم جدی می‌گیره. اگه شما اشتباهتون رو بی‌دفاع بپذیرید، تیم هم جرئت می‌کنه اشتباهش رو بگه.

برای همین ایستگاه «رهبری خود»، پیش از همه‌ی ابزارهای رهبری تیم میاد. ابزارها رو هر کسی می‌تونه یاد بگیره؛ چیزی که اون‌ها رو کارساز می‌کنه، آدمیه که پشتشونه.

این مسیر مال کیه

این مسیر برای هر کسیه که یه گروه رو جلو می‌بره، یا می‌خواد جلو ببره. شاید خودتون رو توی یکی از این‌ها ببینید:

  • کسی که تازه مدیر شده و نمی‌دونه از کجا شروع کنه.
  • کسی که سال‌هاست مدیره، ولی حس می‌کنه تیمش اون‌طور که باید جلو نمی‌ره.
  • کسی که عنوانی نداره ولی همیشه بقیه رو جمع می‌کنه.
  • صاحب یه کسب‌وکار کوچیک که برای اولین بار کارمند گرفته.
  • دانش‌آموز یا دانشجویی که مسئول یه پروژه‌ی گروهیه.
  • معلم، مربی، یا سرپرست یه گروه داوطلب.
  • پدر و مادری که می‌خوان خونه رو مثل یه تیم خوب اداره کنن.

اگه هیچ‌کدوم از این‌ها نیستید، باز هم ایستگاه «رهبری خود» احتمالا به کارتون میاد؛ چون همه‌ی ما، دست‌کم رهبر زندگی خودمونیم.

ایستگاه‌ها

این مسیر دوازده ایستگاه داره، از خود رهبر تا ساختن یه تیم:

  1. رهبری چیست: تعریف، فرقش با مدیریت، و چند افسانه.
  2. سبک‌های رهبری: هر سبک برای یه موقعیت.
  3. رهبری خود: آرامش، نقطه‌های کور، وقت و الگو بودن.
  4. اولین بار مدیر شدن: سخت‌ترین قدم.
  5. هدف و جهت: هدف روشن، اولویت و نقش‌ها.
  6. تفویض و رشد آدم‌ها: کار رو بسپارید، آدم رو بزرگ کنید.
  7. گفت‌وگو با تیم: جلسه‌ی یک به یک، بازخورد و قدردانی.
  8. اعتماد و فرهنگ تیم: امنیت روانی و انصاف.
  9. مشکل‌ها و اختلاف: وقتی کار خوب پیش نمی‌ره.
  10. تصمیم و تغییر: تصمیم گرفتن و تیم رو از یه تغییر رد کردن.
  11. ساختن تیم: از استخدام تا روزهای اول.
  12. پایان راه: برنامه‌ی رهبری شما.

چطور بخونیم

لازم نیست همه‌ی مسیر رو یه‌جا بخونید. رهبری با تمرین یاد گرفته می‌شه، نه با خوندن پشت سر هم. پیشنهاد ما: هفته‌ای یکی دو درس، و تمرین هر درس رو همون هفته با گروه خودتون امتحان کنید.

اگه همین الان یه مشکل مشخص دارید، مثلا یه عضو تیم که کارش خوب نیست، مستقیم برید سراغ ایستگاه خودش. ولی بعدش برگردید و ایستگاه‌های اول رو هم بخونید؛ چون خیلی وقت‌ها ریشه‌ی مشکل یه عضو تیم، توی هدف نامشخص یا گفت‌وگوی کم با رهبره.

این مسیر کنار دو مسیر دیگه هم معنی پیدا می‌کنه: «مهارت‌های ارتباطی»، برای گوش دادن و حرف زدن، و «علم انگیزه»، برای اینکه بفهمید چی واقعا آدم‌ها رو به کار علاقه‌مند نگه می‌داره. هر جا لازم باشه، بهشون پیوند می‌دیم.

چه کاری نمی‌کنیم

  • داستان آدم‌های مشهور نمی‌گیم. رهبری رو از رفتارهای تکرارشدنی یاد می‌گیریم، نه از زندگی چند نفر خاص.
  • جمله‌ی انگیزشی نمی‌دیم. هر حرفی که می‌زنیم، یا پشتش پژوهشه یا یه تمرین عملی.
  • یه سبک رو برای همه‌جا تجویز نمی‌کنیم. رهبر خوب، سبکش رو با موقعیت عوض می‌کنه.
  • قول معجزه نمی‌دیم. رهبری بهتر، آروم‌آروم و با تمرین ساخته می‌شه.

دفترچه‌ی رهبری

یه دفترچه‌ی ساده کنار دستتون باشه. هر هفته دو سه خط بنویسید: یه موقعیت رهبری که پیش اومد، کاری که کردید، و نتیجه‌ش. همین. این دفترچه، معلم اصلی شما توی این مسیره.

چرا؟ چون آدم‌ها از تجربه یاد می‌گیرن، ولی فقط وقتی بهش فکر کنن. پژوهش‌ها دیدن چند دقیقه نوشتن درباره‌ی اینکه امروز چی یاد گرفتیم، یادگیری از کار رو بیشتر می‌کنه. بدون فکر کردن، ده سال تجربه گاهی فقط یه سال تجربه‌ست که ده بار تکرار شده.

اگه نمی‌دونید چی بنویسید، این سه سوال کمک می‌کنه: امروز کجا یه نفر به کمک من نیاز داشت و من دیدم یا ندیدم؟ کجا یه تصمیم گرفتم و چرا همون رو گرفتم؟ و اگه فردا دوباره همین روز بود، چه کاری رو جور دیگه‌ای می‌کردم؟ جواب کوتاه کافیه؛ مهم اینه که هر هفته تکرار بشه.

چند ماه بعد، وقتی دفترچه رو ورق بزنید، می‌بینید رهبریتون چقدر عوض شده؛ چیزی که هر روز دیده نمی‌شه.

از تیم بپرسید

بهترین آینه‌ی هر رهبر، آدم‌هایی‌ان که رهبریشون می‌کنه. ولی تیم‌ها معمولا خودشون، بی‌پرسیدن، به رهبرشون نمی‌گن چی کار نمی‌کنه؛ مخصوصا اگه رهبر قدرت داشته باشه. برای همین، رهبر خوب باید خودش بپرسه، و طوری بپرسه که جواب راست راحت‌تر باشه.

یه راه ساده: هر چند هفته یه بار، از هر نفر دو سوال بپرسید: «چه کاری می‌کنم که بهت کمک می‌کنه؟» و «چه کاری می‌تونم بکنم که کارت راحت‌تر بشه؟». بعد، مهم‌تر از همه، از جوابی که می‌شنوید دفاع نکنید؛ فقط تشکر کنید، بنویسید، و یکی‌ش رو انجام بدید.

اولین بار شاید جواب‌ها کلی و مودبانه باشن. ولی وقتی تیم ببینه حرفشون واقعا چیزی رو عوض کرده، دفعه‌ی بعد راست‌تر حرف می‌زنن. همین چرخه، یکی از سریع‌ترین راه‌های بهتر شدن یه رهبره.

جای رهبری

شاید فکر کنید برای تمرین رهبری، اول باید مدیر بشید. ولی جای تمرین، همه‌جاست. یه شام خونوادگی که باید هماهنگ بشه، یه پروژه‌ی کلاسی، یه سفر با دوست‌ها، یه گروه داوطلب توی محله. هر جایی که چند نفر باید با هم به یه هدف برسن، یه کلاس رهبریه.

جالبه که خیلی از مهارت‌های رهبری، توی این موقعیت‌های کوچیک بهتر یاد گرفته می‌شن؛ چون خطر کمتره و می‌شه اشتباه کرد و یاد گرفت. کسی که یه سفر گروهی رو خوب جلو ببره، خیلی از کارهای یه مدیر خوب رو تمرین کرده: هدف، تقسیم کار، گوش دادن به همه و تصمیم گرفتن.

برای همین، تمرین‌های این مسیر طوری نوشته شدن که توی هر گروهی بشه انجامشون داد؛ نه فقط سر کار. اگه الان هیچ گروهی ندارید، یه کار کوچیک گروهی رو داوطلبانه به عهده بگیرید؛ مثلا برنامه‌ی یه دورهمی خونوادگی یا یه کار خیر توی محله. همین، اولین زمین تمرین شماست.

تیم کوچیک، تیم بزرگ

رهبری یه تیم سه‌نفره با رهبری یه گروه پنجاه‌نفره فرق داره. توی تیم کوچیک، رهبر هر روز با تک‌تک آدم‌ها حرف می‌زنه، و خیلی از کارها با یه گفت‌وگوی ساده حل می‌شه. توی گروه بزرگ، رهبر دیگه نمی‌تونه همه رو هر روز ببینه؛ باید روال بسازه، نوشتن رو جدی بگیره، و به رهبرهای کوچیک‌تر توی گروه تکیه کنه.

ولی پایه‌ها همونه. هدف روشن، اعتماد، تقسیم درست کار و گوش دادن، توی هر اندازه‌ای لازمه. فقط ابزارها عوض می‌شن. این مسیر بیشتر روی تیم‌های کوچیک و متوسط تمرکز داره، چون بیشتر آدم‌ها اولین تجربه‌ی رهبریشون رو همون‌جا دارن؛ ولی هر جا لازم باشه، می‌گیم توی گروه بزرگ‌تر چه چیزی فرق می‌کنه.

چند باور رایج

  • «رهبر یعنی رئیس.» رئیس یه عنوانه؛ رهبری یه رفتاره، با عنوان یا بی عنوان.
  • «رهبرها به دنیا میان.» بخش کوچیک‌تری ذاتیه؛ بیشترش یاد گرفته می‌شه.
  • «رهبر باید همه‌چیز رو بدونه.» کار رهبر جهت دادن و کمک به تیمه، نه بلد بودن همه‌چیز.
  • «آدم‌های درون‌گرا رهبر خوبی نمی‌شن.» خیلی از کارهای رهبری، مثل گوش دادن و فکر کردن پیش از تصمیم، کار درون‌گراهاست.
  • «خوندن درباره‌ی رهبری کافیه.» رهبری با تمرین و بازخورد ساخته می‌شه.

یه مثال

یه برنامه‌نویس خوب رو تصور کنید، اسمش رو بذاریم رضا، که یه روز بهش می‌گن «از هفته‌ی بعد، سرپرست تیمی». خوشحاله، ولی نگران. هفته‌ی اول، همون کاری رو می‌کنه که بلده: خودش کد می‌نویسه، تا دیروقت می‌مونه، و هر مشکلی رو خودش حل می‌کنه.

آخر ماه، خسته‌ست و تیمش هم راضی نیست؛ چون هیچ‌کس نمی‌دونه اولویت چیه و همه منتظر رضان. یه همکار قدیمی بهش می‌گه: «کار تو دیگه کد نوشتن نیست؛ کار تو اینه که بقیه بتونن بهتر کد بنویسن.» رضا شروع می‌کنه به هفته‌ای یه جلسه‌ی کوتاه برای روشن کردن اولویت‌ها، و هر روز یه کار رو به یکی دیگه می‌سپاره.

دو ماه بعد، تیم سریع‌تر شده، و رضا هم شب‌ها زودتر خونه می‌ره. هیچ‌کدوم از این‌ها جادو نبود؛ رفتارهایی بودن که یاد گرفته شدن. این مسیر، درباره‌ی همین رفتارهاست.

تمرین امروز

امروز یه رهبر خوب رو به یاد بیارید.

  1. یه آدم رو به یاد بیارید که توی زندگیتون رهبر خوبی بوده؛ معلم، مدیر، مربی یا هر کس دیگه.
  2. دو تا رفتار مشخص اون آدم رو بنویسید؛ نه صفت، رفتار. مثلا «همیشه اول به حرفم گوش می‌داد».
  3. یه گروهی که الان توشید رو بنویسید؛ کار، خونه، کلاس یا دوست‌ها.
  4. یکی از اون دو رفتار رو این هفته توی همون گروه امتحان کنید.
  5. آخر هفته توی دفترچه‌ی رهبری بنویسید: چی شد؟

درس بعدی، تعریف رهبری رو کامل‌تر باز می‌کنه: رهبری چیست و رهبر کیست.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • رهبری یعنی کمک به یه گروه تا به هدفی برسن که تنهایی نمی‌رسیدن.
  • رهبری یه رفتاره، نه یه لقب؛ با عنوان یا بی عنوان.
  • بخش بزرگ‌تر رهبری یاد گرفتنیه و آموزش رهبری اثر واقعی داره.
  • هر رهبر سه سوال داره: کجا می‌ریم، با کی، و چطور.
  • این مسیر از رهبری خود شروع می‌شه و با برنامه‌ی رهبری شما تموم می‌شه.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد