آموزشیاد بگیریم چطور یاد بگیریم

درس ۲۰ از ۱۱۵، توسعه فردی، حدود ۳۰ دقیقه خواندن

نورون: سلولی که پیام می‌فرسته

جواب کوتاه

نورون (Neuron) یه سلول عصبیه که کارش گرفتن و فرستادن پیامه. شاخه‌هاش، یعنی دندریت‌ها، پیام‌ها رو از نورون‌های دیگه جمع می‌کنن، و اگه جمعشون از یه آستانه رد بشه، یه پیام برقی کامل روی رشته‌ی درازش، یعنی آکسون، راه می‌افته و به نورون‌های بعدی می‌رسه. یه نورون تنها چیزی نمی‌دونه؛ دونستن و یادگیری، توی ارتباط‌های میلیاردها نورون با همه.

نورون چیه

توی درس قبل، مغز رو از دور دیدیم؛ مثل یه شهر با محله‌ها و جاده‌ها. حالا زوم می‌کنیم روی یکی از ساکن‌های این شهر: یه سلول عصبی، یا همون نورون (Neuron).

بدن ما از میلیاردها سلول ساخته شده: سلول پوست، سلول خون، سلول استخون. هر کدوم یه کاری دارن. کار نورون، گرفتن پیام و فرستادنشه. حدود ۸۶ میلیارد تا از این سلول‌ها توی مغزه، و میلیون‌ها تای دیگه توی نخاع و بقیه‌ی بدن.

یه نورون رو تصور کنید مثل یه درخت. بالاش کلی شاخه داره که از همه طرف پیام جمع می‌کنن. وسطش یه تنه‌ی دراز داره که پیام رو می‌بره. و پایینش ریشه‌هایی داره که پیام رو به درخت‌های بعدی می‌دن. این تصویر، توی کل این درس همراهمونه.

چرا یاد گرفتن درباره‌ی یه سلول کوچیک برای کسی که می‌خواد بهتر یاد بگیره مهمه؟ چون هر چیزی که یاد می‌گیرید، از یه کلمه‌ی تازه تا یه مهارت، در نهایت یعنی یه تغییر کوچیک توی همین سلول‌ها و ارتباطشون. وقتی بدونید این سلول چطور کار می‌کنه، خیلی از درس‌های بعدی خودشون معنی پیدا می‌کنن.

چطوری پیداش کردن

تا حدود صد و پنجاه سال پیش، دانشمندها نمی‌دونستن مغز از چی ساخته شده. زیر میکروسکوپ، بافت مغز یه توده‌ی قاطی‌پاتی بود و هیچ شکل مشخصی دیده نمی‌شد.

بعد یه دانشمند ایتالیایی به اسم کامیلو گلژی (Camillo Golgi) یه روش رنگ کردن پیدا کرد که فقط چند تا سلول رو، تصادفی، کامل سیاه می‌کرد. یعنی بالاخره می‌شد یه سلول کامل رو، با همه‌ی شاخه‌هاش، جدا از بقیه دید.

یه دانشمند اسپانیایی به اسم سانتیاگو رامون ای کاخال (Santiago Ramón y Cajal) همین روش رو بهتر کرد و سال‌ها پشت میکروسکوپ نشست و نورون‌ها رو با دقت نقاشی کرد. نقاشی‌هاش هنوز هم توی کتاب‌ها چاپ می‌شن. اون نشون داد مغز از سلول‌های جدا از هم ساخته شده، که به هم نزدیک می‌شن ولی به هم نمی‌چسبن. به این ایده می‌گن نظریه‌ی نورون (Neuron Doctrine).

جالب اینه که گلژی خودش با این نظریه موافق نبود و فکر می‌کرد مغز یه شبکه‌ی پیوسته‌ست. سال ۱۹۰۶، این دو نفر با هم جایزه‌ی نوبل گرفتن، در حالی که هنوز با هم مخالف بودن. بعدها، با میکروسکوپ‌های قوی‌تر، دیده شد که حق با کاخال بود.

بخش‌های نورون

نورون‌ها شکل‌های خیلی مختلفی دارن، ولی بیشترشون چهار بخش اصلی دارن:

  • جسم سلولی (Cell Body): بخش اصلی و گرد سلول، که هسته (Nucleus) توشه. هسته دستورالعمل‌های ساختن سلول رو نگه می‌داره، و کارهای روزمره‌ی زنده موندن سلول اینجا انجام می‌شه.
  • دندریت‌ها (Dendrites): شاخه‌های کوتاه و پرشاخه‌ای که از جسم سلولی بیرون اومدن. اسمشون از یه کلمه‌ی یونانی به معنی «درخت» اومده. کارشون گرفتن پیام از نورون‌های دیگه‌ست.
  • آکسون (Axon): یه رشته‌ی بلند و معمولا تنها که پیام رو از جسم سلولی دور می‌کنه. همون تنه‌ی درخت ما.
  • پایانه‌های آکسون (Axon Terminals): شاخه‌های کوچیک ته آکسون، که پیام رو به نورون بعدی، یا به یه ماهیچه یا غده، می‌رسونن.

بعضی آکسون‌ها یه پوشش چربی دارن به اسم میلین (Myelin)، مثل روکش پلاستیکی دور سیم برق، که پیام رو خیلی تندتر می‌کنه. یه درس کامل براش هست: میلین.

دندریت و آکسون

یه سوال رایج: فرق دندریت و آکسون چیه؟ جواب کوتاه: جهت پیام. دندریت‌ها ورودی‌ان، آکسون خروجیه.

یه نورون معمولی، دندریت‌های زیادی داره و هر کدوم از نورون‌های زیادی پیام می‌گیره؛ یه نورون می‌تونه از هزاران نورون دیگه ورودی بگیره. ولی معمولا فقط یه آکسون داره، که بعد ممکنه ته‌ش شاخه‌شاخه بشه و به نورون‌های زیادی برسه.

یعنی هر نورون مثل یه آدمه که از خیلی‌ها حرف می‌شنوه، همه رو کنار هم می‌ذاره، تصمیم می‌گیره، و بعد فقط یه حرف می‌زنه؛ که اون یه حرف به خیلی‌ها می‌رسه. این «جمع کردن و تصمیم گرفتن» کار اصلی نورونه، که جلوتر می‌بینیم چطوری انجام می‌شه.

یه فرق دیگه هم دارن: دندریت‌ها معمولا کوتاه‌تر و نزدیک جسم سلولی‌ان و مثل شاخه‌ی درخت باریک‌تر می‌شن؛ آکسون می‌تونه خیلی دراز باشه و تا آخر تقریبا یه ضخامت داره.

چقدر بزرگ، چقدر دراز

جسم سلولی یه نورون خیلی کوچیکه؛ بیشترشون اون‌قدر ریزن که با چشم دیده نمی‌شن و صدها تاشون کنار هم، شاید به اندازه‌ی یه میلی‌متر برسن.

ولی آکسون‌ها می‌تونن خیلی دراز باشن. توی مغز، بیشتر آکسون‌ها کوتاه‌ان، چند میلی‌متر یا کمتر. ولی بعضی نورون‌هایی که از نخاع به ماهیچه‌های پا می‌رن، آکسونی دارن که از پایین کمر تا انگشت پا می‌رسه؛ یعنی توی یه آدم قدبلند، حدود یه متر. یه سلول، به درازی یه متر!

برای اینکه یه حس از این نسبت بگیرید: اگه جسم سلولی این نورون اندازه‌ی یه توپ تنیس بود، آکسونش چند کیلومتر می‌شد. برای همینه که نگه داشتن و تغذیه‌ی آکسون‌های دراز، کار سختیه و سلول باید مواد لازم رو از جسم سلولی تا ته آکسون بفرسته.

یه باتری کوچیک

حالا بریم سراغ اصل ماجرا: نورون چطوری پیام می‌فرسته؟ اول باید بدونید هر نورون، حتی وقتی آرومه، مثل یه باتری کوچیک شارژ شده‌ست.

داخل و بیرون سلول پر از ذره‌های باردار ریزه که بهشون می‌گن یون (Ion)؛ مثل سدیم و پتاسیم، همون‌هایی که توی نمک و موز هم هستن. دیواره‌ی سلول این ذره‌ها رو یه جوری تقسیم کرده که داخل سلول نسبت به بیرون، یه کم منفی‌تره. اندازه‌ی این تفاوت، حدود منفی هفتاد میلی‌ولته؛ یعنی خیلی کمتر از یه باتری قلمی، ولی کافی.

به این حالت می‌گن پتانسیل آرامش (Resting Potential). نورون برای نگه داشتن این حالت، دائم انرژی مصرف می‌کنه؛ یه پمپ کوچیک توی دیواره‌ش هست که مدام سدیم رو بیرون و پتاسیم رو تو می‌فرسته. این یکی از دلیل‌هاییه که مغز این‌قدر انرژی می‌خواد.

چرا این باتری مهمه؟ چون پیام عصبی، در واقع یه تخلیه‌ی کوتاه و سریع همین باتریه.

پیام برقی

پیام اصلی نورون، یه موج برقی کوتاهه که بهش می‌گن پتانسیل عمل (Action Potential)، یا به زبون ساده‌تر، «شلیک» نورون. چهار قدم داره:

  1. جمع شدن. پیام‌هایی که از دندریت‌ها میان، بار داخل سلول رو کمی بالا یا پایین می‌برن.
  2. رسیدن به آستانه. اگه جمع این پیام‌ها بار داخل رو به یه حد مشخص برسونه، درهای خاصی توی دیواره باز می‌شن.
  3. شلیک. برای یه لحظه‌ی خیلی کوتاه، حدود یه هزارم ثانیه، داخل سلول مثبت می‌شه و دوباره برمی‌گرده.
  4. حرکت روی آکسون. این تغییر، تیکه به تیکه روی آکسون جلو می‌ره تا به پایانه‌ها برسه.

آستانه

هر پیامی که به دندریت‌ها می‌رسه، باعث شلیک نمی‌شه. نورون یه آستانه (Threshold) داره؛ یه حدی که اگه جمع پیام‌ها بهش نرسه، هیچ اتفاقی نمی‌افته. برای خیلی از نورون‌ها، این آستانه حدود پونزده تا بیست میلی‌ولت بالاتر از حالت آرامشه.

مثل یه سطل که زیر یه شیر آب گذاشتید و یه دریچه ته‌ش هست که فقط وقتی سطل تا یه خط مشخص پر بشه، باز می‌شه. چند قطره کافی نیست؛ ولی اگه آب زیادی، از چند تا شیر با هم، بریزه، سطل به خط می‌رسه و دریچه باز می‌شه.

این آستانه خیلی مهمه، چون باعث می‌شه نورون به هر صدای ضعیفی جواب نده. فقط وقتی پیام‌ها به اندازه‌ی کافی قوی یا زیاد باشن، نورون تصمیم می‌گیره پیام رو جلو بفرسته. یعنی هر نورون، یه جور فیلتره.

همه یا هیچ

یه ویژگی عجیب پتانسیل عمل اینه که یا کامل اتفاق می‌افته یا اصلا اتفاق نمی‌افته. به این می‌گن قانون همه یا هیچ (All-or-None). نیمه‌شلیک نداریم؛ مثل کلید برق که یا روشنه یا خاموش، نه نیمه‌روشن.

اگه ورودی‌ها از آستانه رد بشن، فرقی نمی‌کنه کمی رد شدن یا خیلی؛ شلیک همیشه تقریبا یه اندازه داره. یه لمس آروم و یه فشار محکم، هر دو شلیک‌هایی با همون اندازه درست می‌کنن.

پس سوال اینه: اگه همه‌ی شلیک‌ها هم‌اندازه‌ان، مغز چطوری فرق لمس آروم و فشار محکم رو می‌فهمه؟ جواب رو چند بخش جلوتر می‌گیم.

یه نکته‌ی کوچیک: بعد از هر شلیک، نورون یه لحظه‌ی خیلی کوتاه نمی‌تونه دوباره شلیک کنه؛ مثل تفنگی که باید دوباره پر بشه. به این می‌گن دوره‌ی تحریک‌ناپذیری (Refractory Period). همین باعث می‌شه پیام فقط به یه جهت، رو به جلو، روی آکسون حرکت کنه.

درهای کوچیک

شلیک دقیقا چطوری اتفاق می‌افته؟ دیواره‌ی نورون پر از درهای خیلی ریزه که بهشون می‌گن کانال یونی (Ion Channel). هر کدوم فقط یه نوع یون رو رد می‌کنه.

وقتی بار داخل به آستانه می‌رسه، درهای سدیم یهو باز می‌شن. چون بیرون سلول سدیم خیلی بیشتره و داخل منفیه، سدیم با سرعت به داخل هجوم میاره و داخل سلول، برای یه لحظه، مثبت می‌شه. این همون قله‌ی شلیکه.

بلافاصله بعدش، درهای سدیم بسته می‌شن و درهای پتاسیم باز می‌شن. پتاسیم که داخل بیشتره، بیرون می‌ره و داخل دوباره منفی می‌شه. بعد پمپ‌ها کم‌کم همه‌چیز رو به حالت اول برمی‌گردونن. کل این ماجرا حدود یه هزارم ثانیه طول می‌کشه.

یه چیز جالب اینکه بعضی سم‌ها دقیقا روی همین درها کار می‌کنن. مثلا سم بعضی ماهی‌ها درهای سدیم رو می‌بنده، و برای همین نورون‌ها نمی‌تونن شلیک کنن. داروهای بی‌حسی دندون‌پزشکی هم کم‌وبیش همین کار رو، خیلی کنترل‌شده و موقت، انجام می‌دن؛ برای همینه که موقع پر کردن دندون درد حس نمی‌کنید.

لازم نیست این جزئیات رو حفظ کنید. فقط تصویر کلی یادتون بمونه: یه باتری کوچیک، درهایی که باز و بسته می‌شن، و یه تخلیه و شارژ دوباره‌ی خیلی سریع.

آزمایش ماهی مرکب

این‌ها رو از کجا می‌دونیم؟ داستانش جالبه. آکسون‌های آدم خیلی باریکن و قدیم نمی‌شد ابزار اندازه‌گیری رو داخلشون گذاشت. ولی ماهی مرکب یه آکسون خیلی کلفت داره، تقریبا به کلفتی یه رشته‌ی ماکارونی نازک، که برای فرار سریع ازش استفاده می‌کنه.

دو دانشمند انگلیسی به اسم آلن هاجکین و اندرو هاکسلی (Alan Hodgkin & Andrew Huxley) سال‌ها روی همین آکسون آزمایش کردن. یه سیم خیلی نازک داخلش گذاشتن و تغییر بار رو موقع شلیک اندازه گرفتن. نتیجه‌ی کارشون، که سال ۱۹۵۲ منتشر شد، همون داستان درهای سدیم و پتاسیم بود؛ و حتی با چند تا معادله نشون دادن شکل دقیق شلیک از کجا میاد.

اون‌ها سال ۱۹۶۳ برای این کار جایزه‌ی نوبل گرفتن. یه درس کوچیک هم توی این داستان هست: گاهی برای فهمیدن یه چیز سخت، بهترین راه پیدا کردن یه نمونه‌ی ساده‌تر یا بزرگ‌تره که بشه راحت‌تر دیدش. این برای یادگیری خود ما هم کار می‌کنه.

سرعت پیام

پیام برقی نورون، مثل برق توی سیم نیست که تقریبا با سرعت نور جلو بره. چون هر تیکه از آکسون باید درهاش رو باز و بسته کنه، پیام مثل ردیف دومینو، تیکه به تیکه جلو می‌ره.

سرعتش به کلفتی آکسون و پوشش میلین بستگی داره. توی آکسون‌های نازک و بی‌میلین، شاید کمتر از یه متر در ثانیه؛ یعنی آروم‌تر از راه رفتن. توی آکسون‌های کلفت و میلین‌دار، تا حدود صد متر در ثانیه؛ یعنی سریع‌تر از یه ماشین توی اتوبان.

برای همینه که وقتی پاتون به یه چیز می‌خوره، حس لمس تقریبا فوری می‌رسه، ولی بعضی دردهای آروم و سوزشی یه کم دیرتر حس می‌شن؛ چون از رشته‌های نازک‌تر و آروم‌تر میان.

قدرت، با تعداد شلیک

حالا جواب سوالی که قبلا پرسیدیم: اگه همه‌ی شلیک‌ها هم‌اندازه‌ان، فرق یه لمس آروم و یه فشار محکم چطوری گفته می‌شه؟ با تعداد شلیک‌ها توی هر ثانیه.

یه لمس آروم، باعث می‌شه نورون حسی چند بار در ثانیه شلیک کنه. یه فشار محکم، باعث می‌شه خیلی تندتر شلیک کنه؛ بعضی نورون‌ها می‌تونن صدها بار در ثانیه شلیک کنن. یعنی پیام عصبی بیشتر شبیه ضربه‌های مورس یا تند و کند شدن یه طبله، تا بلند و آروم شدن یه صدا.

یه راه دیگه هم برای گفتن قدرت هست: تعداد نورون‌هایی که با هم شلیک می‌کنن. یه فشار محکم، نورون‌های بیشتری رو هم درگیر می‌کنه. و پژوهش‌ها نشون دادن زمان‌بندی دقیق شلیک‌ها هم گاهی اطلاعات می‌بره؛ هر چند هنوز درباره‌ی اینکه مغز دقیقا چطور از این زمان‌بندی‌ها استفاده می‌کنه، بحث هست.

سه نوع نورون

بر اساس کاری که می‌کنن، نورون‌ها رو معمولا سه دسته می‌کنن:

  • نورون حسی (Sensory Neuron): پیام رو از حس‌ها، مثل پوست، چشم و گوش، به سمت نخاع و مغز می‌برن.
  • نورون حرکتی (Motor Neuron): پیام رو از مغز و نخاع به ماهیچه‌ها می‌برن تا حرکت کنیم.
  • نورون میانی (Interneuron): بین بقیه‌ی نورون‌ها، و بیشترشون توی مغز و نخاع. بیشتر نورون‌های مغز از همین نوعن؛ و فکر کردن، یاد گرفتن و تصمیم گرفتن، بیشتر کار همین‌هاست.

یه مثال ساده: دستتون به یه کتری داغ می‌خوره. نورون حسی پیام «داغ!» رو به نخاع می‌بره. توی نخاع، نورون‌های میانی پیام رو به نورون حرکتی می‌دن، و دستتون، حتی قبل از اینکه کامل بفهمید چی شد، عقب می‌ره. هم‌زمان، پیام به مغز هم می‌رسه و درد رو حس می‌کنید.

یه نکته‌ی دیگه: نورون‌ها توی مغز تنها نیستن. کنارشون سلول‌های دیگه‌ای هست که پیام برقی نمی‌فرستن ولی به نورون‌ها غذا می‌رسونن، تمیزشون می‌کنن، دور آکسون‌ها میلین می‌پیچن، و حتی توی یادگیری هم نقش دارن. به این سلول‌ها می‌گن گلیا (Glia)، و تعدادشون تقریبا به اندازه‌ی خود نورون‌هاست. درس کاملشون: گلیا، سلول‌های پشتیبان.

گاز و ترمز

همه‌ی پیام‌هایی که به یه نورون می‌رسن، اون رو به شلیک نزدیک‌تر نمی‌کنن. بعضی‌ها گازن: بار داخل رو بالا می‌برن و نورون رو به آستانه نزدیک‌تر می‌کنن. به این‌ها می‌گن پیام تحریکی (Excitatory). بعضی‌ها ترمزن: بار داخل رو پایین‌تر می‌برن و شلیک رو سخت‌تر می‌کنن. به این‌ها می‌گن پیام مهاری (Inhibitory).

هر نورون، مثل یه ماشین‌حساب، همه‌ی گازها رو جمع می‌کنه، همه‌ی ترمزها رو کم می‌کنه، و اگه نتیجه از آستانه رد شد، شلیک می‌کنه. این جمع و تفریق دائمی، پایه‌ی هر کاریه که مغز انجام می‌ده.

ترمزها به اندازه‌ی گازها مهمن. بدون ترمز، شلیک‌ها مثل آتیش توی جنگل خشک پخش می‌شدن. بخشی از چیزی که اسمش رو می‌ذاریم تمرکز، یعنی ترمز گرفتن روی چیزهایی که مهم نیستن تا چیز مهم دیده بشه.

یه عمر با شما

خیلی از سلول‌های بدن مدام عوض می‌شن: سلول‌های پوست چند هفته یه بار، سلول‌های خون چند ماه یه بار. ولی بیشتر نورون‌های قشر مغز، از وقتی بچه بودید تا آخر عمر، همون نورون‌هان. پژوهش‌هایی که سن سلول‌ها رو اندازه گرفتن، همین رو نشون دادن.

این یعنی نورون‌ها باید خیلی خوب مراقبت بشن؛ و یکی از دلیل‌هاییه که خواب، که موقعش مغز خودش رو تمیز می‌کنه، این‌قدر مهمه. درباره‌ی اینکه آیا توی بزرگسالی نورون تازه ساخته می‌شه یا نه، بحث جالبی بین دانشمندها هست که یه درس کامل داره: نوزایی نورون.

ولی خبر خوب اینه که برای یاد گرفتن، لازم نیست نورون تازه ساخته بشه. چیزی که با یادگیری عوض می‌شه، بیشتر ارتباط‌های بین همین نورون‌هاست.

یه نورون تنها چیزی نمی‌دونه

یه سوال جالب: آیا یه نورون هست که اسم مادرتون رو بدونه؟ یا یه نورون که بلد باشه دوچرخه سواری کنه؟ جواب کوتاه: نه، به اون معنا نه.

یه نورون تنها، فقط یه کار ساده می‌کنه: جمع کردن ورودی‌ها و تصمیم شلیک یا عدم شلیک. دونستن یه اسم، یا بلد بودن یه مهارت، از الگوی شلیک گروه بزرگی از نورون‌ها، و از قدرت ارتباط‌های بینشون، ساخته می‌شه. مثل یه نقاشی که از هزاران نقطه‌ی رنگی ساخته شده: هیچ نقطه‌ای تنهایی نقاشی نیست، ولی همه با هم، تصویر رو می‌سازن.

دانشمندها گاهی نورون‌هایی پیدا کردن که به یه چیز خیلی مشخص، مثلا عکس یه آدم معروف، بیشتر از بقیه جواب می‌دن. ولی حتی این نورون‌ها هم تنها کار نمی‌کنن و جزئی از یه گروه بزرگ‌ترن.

نورون واقعی و نورون مصنوعی

احتمالا اسم شبکه‌ی عصبی مصنوعی (Artificial Neural Network) رو شنیدید؛ همون چیزی که پشت خیلی از برنامه‌های هوش مصنوعی امروزیه. این اسم از کجا اومده؟ سال ۱۹۴۳، دو پژوهشگر به اسم وارن مک‌کالک و والتر پیتس (Warren McCulloch & Walter Pitts) یه مدل ریاضی خیلی ساده از نورون ساختن: چند تا ورودی، جمع کردنشون، و اگه از یه آستانه رد شد، خروجی یک، وگرنه صفر. یعنی همون ایده‌ی جمع کردن و آستانه که توی این درس دیدیم.

از اون موقع، این ایده‌ی ساده تبدیل شد به شبکه‌هایی با میلیون‌ها و میلیاردها نورون مصنوعی. ولی خوبه بدونید که نورون مصنوعی خیلی ساده‌تر از نورون واقعیه. یه نورون واقعی یه سلول زنده‌ست با هزاران ورودی، درهای مختلف، مواد شیمیایی متفاوت، و دندریت‌هایی که خودشون هم یه جور حساب و کتاب می‌کنن. پس شبکه‌ی عصبی مصنوعی از مغز «الهام گرفته»، ولی کپی مغز نیست.

اگه دوست دارید ببینید نورون مصنوعی چطوری کار می‌کنه، یه درس جدا توی یه مسیر دیگه‌ی همین کتابخونه هست: نورون مصنوعی. خوندنش کنار این درس، فرق‌ها و شباهت‌ها رو خیلی روشن می‌کنه.

برای یادگیری یعنی چی

از این سلول کوچیک، چند پیام بزرگ برای یادگیری می‌گیریم:

  • یادگیری یعنی عوض شدن ارتباط‌ها. وقتی چیزی یاد می‌گیرید، نورون‌ها عوض نمی‌شن؛ ارتباط‌هاشون قوی‌تر یا ضعیف‌تر می‌شه. درس بعدی دقیقا همین ارتباط‌هاست: سیناپس.
  • تکرار، پیام رو به آستانه می‌رسونه. یه بار شنیدن یه کلمه، شاید کافی نباشه که الگوی درست شلیک کنه؛ تکرار، کم‌کم مسیر رو آماده‌تر می‌کنه.
  • تمرکز، یعنی ترمز روی بقیه. وقتی حواستون پرته، ورودی‌های زیادی با هم رقابت می‌کنن. محیط آروم، کار ترمزها رو راحت‌تر می‌کنه.
  • مغز پرمصرفه. هر نورون دائم باتری خودش رو شارژ نگه می‌داره. خواب و غذای خوب، سوخت همین کاره.

تمرین امروز

امروز یه نورون رو از حفظ می‌کشید و برای یکی توضیح می‌دید. حدود پونزده دقیقه.

  1. این درس رو ببندید و یه نورون بکشید: دندریت، جسم سلولی، آکسون، پایانه‌ها.
  2. با یه فلش، جهت پیام رو نشون بدید.
  3. زیرش، چهار قدم پیام برقی رو با کلمه‌های خودتون بنویسید.
  4. درس رو باز کنید، مقایسه کنید و جاهای خالی رو توی دفتر بنویسید.
  5. با تصویر درخت، به یه نفر توضیح بدید نورون چیه؛ حتی به یه بچه.

درس بعدی، جاییه که دو تا نورون به هم می‌رسن، و جایی که یادگیری واقعا اتفاق می‌افته: سیناپس.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • نورون سلولیه که پیام می‌گیره و می‌فرسته؛ مثل یه درخت: شاخه‌ها جمع می‌کنن، تنه می‌بره، ریشه‌ها می‌دن.
  • دندریت‌ها ورودی‌ان، آکسون خروجی؛ بعضی آکسون‌ها تا حدود یه متر درازن.
  • داخل نورون نسبت به بیرون حدود منفی ۷۰ میلی‌ولته؛ اگه ورودی‌ها از آستانه رد بشن، یه پیام برقی کامل، همه یا هیچ، راه می‌افته.
  • قدرت یه حس، با تعداد شلیک‌ها گفته می‌شه، نه با بزرگی هر پیام؛ و هر نورون از گاز و ترمز ورودی‌هاش تصمیم می‌گیره.
  • یه نورون تنها چیزی نمی‌دونه؛ یادگیری یعنی عوض شدن ارتباط‌های بین نورون‌ها.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد