کامپیوتر چطور کار میکند: از کجا شروع کنیم
جواب کوتاه
کامپیوتر رو میشه مثل یه خونهی چندطبقه دید. توی زیرزمین، برقه، و کلیدهای خیلی کوچیکی به اسم ترانزیستور که فقط دو حالت دارن: روشن و خاموش، یعنی یک و صفر. طبقهی بالاتر، این کلیدها کنار هم منطق و حساب میسازن. بالاتر، پردازندهست که دستورها رو یکییکی میخونه و انجام میده، و حافظه که داده رو نگه میداره. بالاتر از همه، سیستمعامله که همهی اینها رو اداره میکنه، و روی اون، اپهایی که شما میبینید. این مسیر، طبقه به طبقه از پایین به بالا میره، با تصویر و مثال روزمره، بی نیاز به دونستن برق یا برنامهنویسی.
یه خونهی چندطبقه
یه ساختمون چندطبقه رو تصور کنید که دیوار جلوش رو برداشتن تا داخلش دیده بشه. توی زیرزمین، موتورخونهست: برق، لولهها، کلیدها. طبقههای وسط، جاییان که کار اصلی انجام میشه. و طبقهی بالا، جاییه که آدمها زندگی میکنن و از بیشتر چیزهای زیرشون خبر ندارن.
کامپیوتر، چه لپتاپ باشه، چه گوشی، چه یه سرور بزرگ، همین شکلیه. شما توی طبقهی بالا با اپها کار میکنید؛ ولی هر لمس شما، از چند طبقه پایین میره و برمیگرده. این مسیر، دیوار جلوی این ساختمون رو برمیداره و طبقه به طبقه، از زیرزمین تا بالا، نشونتون میده چی میگذره.
این مسیر برای کیه
این مسیر برای کسیه که کنجکاوه بدونه جعبهای که هر روز باهاش کار میکنه، چطور کار میکنه:
- دانشآموزی که «کامپیوتر چگونه کار می کند» یا «سیستم عامل چیست» رو توی درس دیده.
- کسی که میخواد برنامهنویسی یاد بگیره و دوست داره بفهمه کدش واقعا کجا اجرا میشه.
- مدیر یا کارمندی که با سرور، سیستمعامل و سختافزار سروکار داره.
- کسی که میخواد پیش از خرید لپتاپ یا گوشی، بفهمه عددهای مشخصاتش یعنی چی.
- و هر کسی که کنجکاوه.
پیشنیاز هم نداره؛ نه برق لازمه، نه برنامهنویسی، نه ریاضی بیشتر از دبستان.
اینجا چی کار نمیکنیم
این مسیر، تعمیر کامپیوتر یا ساختن مدار یاد نمیده. ابزار و پیچگوشتی لازم نیست. هدف، فهمیدنه: اینکه وقتی یه عکس رو باز میکنید، از برق تا صفحه، چه اتفاقهایی پشت سر هم میفته. هر جا جزئیات فنی خیلی عمیق میشه، فقط ایدهی اصلی رو با تصویر میگیم.
یه چیز دیگه هم نیست: برند و مدل. توی این مسیر نمیگیم کدوم پردازنده یا گوشی بهتره؛ چون اینها هر سال عوض میشن. چیزهایی که یاد میگیرید، دهها ساله ثابت موندن و احتمالا دهها سال دیگه هم ثابت میمونن.
یه لمس روی صفحه
بیاید یه سفر کوتاه بریم. شما روی آیکون گالری گوشی میزنید. صفحهی لمسی جای انگشتتون رو به عدد تبدیل میکنه و به پردازنده خبر میده. سیستمعامل میفهمه این عدد یعنی «روی گالری زدن» و برنامهی گالری رو از حافظهی ماندگار به حافظهی کاری میبره.
پردازنده دستورهای گالری رو یکییکی اجرا میکنه، عکسها رو میخونه، که هر کدوم میلیونها عدده، و به صفحه میگه هر نقطه چه رنگی بشه. همهی اینها، کمتر از یه ثانیه. توی پایان این مسیر، همین سفر رو دوباره، با همهی جزئیاتی که یاد گرفتید، دنبال میکنیم.
زیرزمین: برق و کلید
پایینترین طبقهی هر کامپیوتر، برقه، و میلیاردها کلید خیلی کوچیک که برق رو رد میکنن یا نمیکنن. به این کلیدها، ترانزیستور (Transistor) میگن. هر ترانزیستور فقط دو حالت داره: روشن و خاموش؛ و ما به این دو حالت، یک و صفر میگیم.
همهچیز توی کامپیوتر، از عدد و متن تا عکس و آهنگ، در نهایت با همین صفر و یکها نگه داشته میشه. چرا فقط دو حالت؟ چون تشخیص «برق هست» و «برق نیست» خیلی مطمئنه، حتی وقتی برق کمی نوسان داره. ایستگاه دوم این مسیر، کامل دربارهی صفر و یکهاست.
طبقهی منطق: کلیدهایی که فکر میکنن
وقتی چند ترانزیستور رو به شکلهای خاصی کنار هم بذاریم، مدارهای کوچیکی ساخته میشن که منطق اجرا میکنن: «اگه این و اون هر دو روشن باشن، خروجی روشن باشه». به این مدارها، گیت منطقی (Logic Gate) میگن، و با کنار هم گذاشتن گیتها، میشه دو عدد رو جمع کرد.
این، یکی از شگفتترین ایدههای فناوریه: از کلیدهای سادهای که فقط روشن و خاموش میشن، با چیدن درست، حساب و منطق ساخته میشه. ایستگاه سوم، «از برق تا منطق»، این پله رو کامل و با تصویر نشون میده.
پردازنده: مغزی که خسته نمیشه
پردازنده (CPU، کوتاهشدهی Central Processing Unit، یعنی واحد پردازش مرکزی) قسمتیه که دستورهای برنامهها رو اجرا میکنه. کارش یه چرخهی سادهست که میلیاردها بار در ثانیه تکرار میشه: دستور بعدی رو بیار، بفهم چیه، انجامش بده.
دستورهای پردازنده خیلی سادهان: دو عدد رو جمع کن، یه عدد رو از حافظه بخون، اگه این عدد صفره برو سراغ فلان دستور. هر کار پیچیدهای، مثل باز کردن یه عکس، به میلیونها دستور ساده تبدیل میشه. ایستگاه چهارم، پردازنده رو از نزدیک نشون میده.
حافظه: میز کار و کشو
پردازنده جایی لازم داره که دادهها و دستورها رو نگه داره. حافظهی کاری، یا رم (RAM)، مثل میز کاره: سریع ولی موقت؛ با خاموش شدن کامپیوتر، خالی میشه. هر برنامهای که الان باز دارید، و هر چیزی که روش کار میکنید، روی همین میزه.
توی خود پردازنده هم حافظههای کوچیکتر و خیلی سریعتری هست، به اسم کش. و هر چی حافظه سریعتر باشه، گرونتر و کوچیکتره. کامپیوترها برای همین، چند پله حافظه دارن، از خیلی سریع و کوچیک تا کند و بزرگ. ایستگاه پنجم، این پلهها رو نشون میده.
کشو: حافظهی ماندگار
چیزهایی که باید بعد از خاموش شدن هم بمونن، مثل عکسها، فایلها و خود برنامهها، روی حافظهی ماندگار نگه داشته میشن: هارد دیسک یا SSD توی کامپیوتر، و حافظهی داخلی توی گوشی. این، مثل کشوی میزه: بزرگتر و ماندگار، ولی کندتر از خود میز.
وقتی یه برنامه رو باز میکنید، از کشو به میز میاد؛ وقتی چیزی رو ذخیره میکنید، از میز به کشو میره. خیلی از کندیهایی که حس میکنید، مثل باز شدن آروم یه برنامهی بزرگ، از همین جابهجاییان. درسهای جدا برای رم و SSD هم هست.
درهای ورودی: دنیا به عدد
کامپیوتر برای کار کردن، باید از دنیای بیرون خبر داشته باشه. کیبورد هر کلید رو به یه عدد تبدیل میکنه؛ موس، حرکت دست رو به دو عدد برای جابهجایی چپوراست و بالاوپایین؛ دوربین، نور رو به میلیونها عدد برای رنگ هر نقطه؛ میکروفون، لرزش هوا رو به هزاران عدد در هر ثانیه.
به اینها، دستگاههای ورودی (Input Devices) میگن، و کار همهشون یکیه: تبدیل یه چیز فیزیکی به صفر و یک. هر چی این تبدیل دقیقتر باشه، مثل دوربینی با نقطههای بیشتر، عددهای بیشتری تولید میشه و کامپیوتر کار بیشتری برای پردازششون داره.
درهای خروجی: عدد به دنیا
کار برعکسش رو دستگاههای خروجی (Output Devices) انجام میدن: صفحه، عددها رو به رنگ هر نقطه تبدیل میکنه؛ بلندگو، عددها رو به لرزش هوا، یعنی صدا؛ و چاپگر، عددها رو به جوهر روی کاغذ. حتی لرزش گوشی، یه خروجیه.
یه نکتهی جالب: صفحهی گوشی شما میلیونها نقطه داره و هر نقطه، چند بار در ثانیه دوباره رنگ میگیره. یعنی فقط برای نشون دادن صفحه، کامپیوتر باید هر ثانیه صدها میلیون عدد رو جابهجا کنه. بخشی از دلیل وجود کارت گرافیک، همین حجم کاره.
برق و گرما
هر ترانزیستوری که روشن و خاموش میشه، کمی برق مصرف میکنه و کمی گرما تولید میکنه. وقتی میلیاردها ترانزیستور، میلیاردها بار در ثانیه این کار رو بکنن، گرما زیاد میشه. برای همین کامپیوترها فن دارن، و گوشیها، که فن ندارن، وقتی خیلی داغ بشن، عمدا کند میشن تا آسیب نبینن.
این، یه نمونهی واضحه از اینکه طبقهی زیرزمین، یعنی فیزیک برق و گرما، چطور به طبقهی بالا اثر میذاره. طراحی تراشههای امروز، به اندازهی سرعت، دربارهی کم کردن مصرف برقه؛ چون باتری گوشی و قبض برق مرکزهای داده، هر دو مهمن.
عددهای مشخصات یعنی چی
وقتی مشخصات یه گوشی یا لپتاپ رو میخونید، چند عدد تکرار میشه. سرعت پردازنده، به گیگاهرتز؛ یعنی چند میلیارد ضربان در ثانیه. تعداد هستهها؛ یعنی چند پردازندهی کوچیک کنار هم. مقدار رم، به گیگابایت؛ یعنی چقدر میز کار. و حافظهی ماندگار، به گیگابایت یا ترابایت؛ یعنی چقدر کشو.
هیچکدوم از این عددها بهتنهایی کل داستان رو نمیگن. یه پردازنده با گیگاهرتز کمتر ولی طراحی تازهتر، میتونه از یه پردازندهی قدیمی با گیگاهرتز بیشتر سریعتر باشه. توی ایستگاههای پردازنده و حافظه، دقیق میبینیم هر کدوم چی میگه و چی نمیگه.
جادههای داخل کامپیوتر
همهی این بخشها باید با هم حرف بزنن: پردازنده با حافظه، حافظه با دیسک، کارت گرافیک با صفحه. این ارتباط از راه مسیرهای برقی انجام میشه که روی برد اصلی کامپیوتر کشیده شدن؛ مثل جادههایی که محلههای یه شهر رو به هم وصل میکنن. به این مسیرها، گذرگاه (Bus) میگن.
سرعت این جادهها هم مهمه. یه پردازندهی خیلی سریع، اگه داده رو از یه جادهی کند بگیره، بیشتر وقتش منتظر میمونه؛ مثل آشپز ماهری که مواد اولیهش دیر میرسه. برای همین، توی طراحی کامپیوتر، نزدیک نگه داشتن چیزهایی که زیاد با هم کار دارن، خیلی مهمه.
سیستمعامل: مدیر ساختمون
یه ساختمون بزرگ، یه مدیر لازم داره که بگه کی از آسانسور استفاده کنه، کی برق کدوم طبقه وصل باشه و کی به کدوم اتاق دسترسی داره. توی کامپیوتر، این مدیر سیستمعامله (Operating System): ویندوز، مک، لینوکس، اندروید یا iOS.
سیستمعامل به هر برنامه حافظه میده، نوبت پردازنده رو بین برنامهها تقسیم میکنه، فایلها رو مرتب نگه میداره و نمیذاره یه برنامه به دادهی برنامهی دیگه دست بزنه. ایستگاههای ششم تا هشتم، کامل دربارهی همین مدیرن.
طبقهی بالا: اپها
بالاترین طبقه، جاییه که شما زندگی میکنید: مرورگر، پیامرسان، گالری و بازی. هر اپ، یه برنامهست که از خدمتهای سیستمعامل استفاده میکنه: «یه فایل رو باز کن»، «یه پیام به اینترنت بفرست»، «این تصویر رو روی صفحه نشون بده». اپها لازم ندارن بدونن طبقههای پایین چطور کار میکنن.
این، همون جادوی لایههاست: برنامهنویس اپ، مثل کسی که توی طبقهی بالا زندگی میکنه، فقط کلید برق رو میزنه و لازم نیست بدونه برق از کجا میاد. مسیر مفاهیم برنامهنویسی این طبقه رو از دید سازندهی اپ نشون میده.
کمکهای پنهون
کنار این طبقهها، کلی بخش دیگه هم هست که کمتر بهشون فکر میکنیم. کارت گرافیک (GPU)، که تصویر رو میسازه و امروز برای هوش مصنوعی هم خیلی مهم شده. کارت شبکه، که کامپیوتر رو به اینترنت وصل میکنه. صفحهی لمسی، کیبورد، دوربین و میکروفون، که دنیای بیرون رو به عدد تبدیل میکنن.
و یه برنامهی کوچیک که پیش از همه، وقتی دکمهی روشن رو میزنید، کار میکنه و سیستمعامل رو بیدار میکنه. هر کدوم از اینها، توی ایستگاه خودش معرفی میشه؛ ولی همه از همون قاعدهی پایه پیروی میکنن: صفر و یک، و دستورهای ساده.
چرا لایهلایه
چرا کامپیوتر رو لایهلایه ساختن؟ چون هیچ آدمی نمیتونه همهی جزئیات یه کامپیوتر رو یهجا توی ذهنش نگه داره. یه گوشی امروزی میلیاردها ترانزیستور و میلیونها خط کد داره. لایهها اجازه میدن هر کسی فقط روی یه طبقه کار کنه و به بقیه، فقط از راه یه قرارداد ساده تکیه کنه.
طراح تراشه لازم نیست بدونه مرورگر چطور کار میکنه؛ برنامهنویس مرورگر لازم نیست بدونه ترانزیستور چطور ساخته میشه. به این ایده، پنهونسازی یا انتزاع (Abstraction) میگن، و احتمالا مهمترین ایدهی کل علوم کامپیوتره.
وقتی طبقهی پایین خودش رو نشون میده
لایهها معمولا خوب کار میکنن، ولی گاهی طبقهی پایین خودش رو نشون میده. وقتی گوشی داغ میشه و کند، یعنی برق و گرما، یعنی زیرزمین، داره به طبقهی بالا اثر میذاره. وقتی برنامهای میگه «حافظه کافی نیست»، یعنی میز کار پر شده.
فهمیدن طبقههای پایین، دقیقا برای همین لحظههاست. کسی که بدونه حافظه و پردازنده چطور کار میکنن، میفهمه چرا یه گوشی با رم بیشتر، با چند اپ باز کمتر کند میشه؛ یا چرا یه برنامه، بعد از مدتی کار، کند و کندتر میشه. این مسیر، همین فهم رو میسازه.
نقشهی راه
این مسیر ده ایستگاه داره، از پایین به بالا:
- شروع: کامپیوتر چیه و لایههاش کدومن.
- صفر و یک: عدد، متن، عکس و صدا با دو رقم.
- از برق تا منطق: ترانزیستور، گیت و حساب.
- پردازنده: چرخهی دستور، هسته و کارت گرافیک.
- حافظه: رم، کش و حافظهی ماندگار.
- سیستمعامل: مدیر ساختمون و هستهش.
- برنامهها در حال اجرا: پردازه، رشته و زمانبندی.
- فایل و دستگاه: فایل سیستم و اجازهها.
- کامپیوترها کنار هم: سرور، ماشین مجازی، کانتینر.
- پایان راه: یه کلیک، از انگشت تا ترانزیستور.
درسها رو چطور بخونیم
هر درس با یه جواب کوتاه شروع میشه و بعد، با یه تصویر روزمره، مفهوم رو از صفر میسازه. پیشنهاد ما اینه که به ترتیب بخونید، چون هر طبقه روی طبقهی پایینتر ساخته شده. ولی اگه فقط یه بخش براتون مهمه، مثلا سیستمعامل، میتونید مستقیم برید سراغ همون ایستگاه؛ هر جا یه کلمهی قبلی لازم بشه، پیوندش هست.
یه کار کوچیک هم خیلی کمک میکنه: هر جا یه مفهوم رو خوندید، توی دستگاه خودتون دنبالش بگردید. بعد از درس رم، ببینید گوشیتون چقدر رم داره و چقدرش پره. بعد از درس فایل سیستم، یه پوشه رو باز کنید و مسیرش رو ببینید. فهمیدن با دیدن، خیلی ماندگارتره.
چند کلمه پیش از شروع
چند کلمه که توی همهی درسها میان:
- سختافزار (Hardware): قطعههای فیزیکی، چیزهایی که میشه لمسشون کرد.
- نرمافزار (Software): برنامهها، چیزهایی که اجرا میشن.
- بیت (Bit): یه صفر یا یه یک؛ کوچیکترین واحد اطلاعات.
- بایت (Byte): هشت بیت کنار هم.
- پردازنده (CPU): اجراکنندهی دستورها.
- حافظه (RAM): میز کار موقت.
- سیستمعامل (OS): مدیر سختافزار و برنامهها.
لازم نیست حفظشون کنید؛ هر کدوم توی درس خودش، با تصویر، کامل باز میشه.
تاریخچه، در یه نگاه
آدمها هزاران ساله برای حساب کردن ابزار میسازن: چرتکه، خطکش محاسبه و ماشینحسابهای مکانیکی. قرن نوزدهم، چارلز بابیج طرح یه ماشین مکانیکی رو کشید که میشد برنامهش رو عوض کرد. قرن بیستم، کامپیوترهای برقی اومدن؛ اول با لامپهای خلا که اتاقها رو پر میکردن، و بعد با ترانزیستور که سال ۱۹۴۷ اختراع شد.
با کوچیک و کوچیکتر شدن ترانزیستورها و جا دادن میلیاردها تاشون روی یه تراشه، کامپیوترها از اتاق به میز، از میز به کیف، و از کیف به جیب رسیدن. درس تاریخچهی کوتاه کامپیوتر این داستان رو کاملتر میگه.
گوشی شما هم یه کامپیوتره
خیلیها کامپیوتر رو همون جعبهی روی میز میدونن. ولی گوشی، تبلت، ساعت هوشمند، تلویزیونهای تازه و حتی خیلی از ماشینها، کامپیوترن؛ با همون طبقهها: پردازنده، حافظه، حافظهی ماندگار، سیستمعامل و اپ. فرقشون بیشتر توی اندازه، مصرف برق و شکل ورودیه.
یه گوشی معمولی امروزی، از کامپیوترهایی که چند دهه پیش اتاقها رو پر میکردن، هزاران برابر قویتره. برای همین، هر چیزی که توی این مسیر یاد میگیرید، مستقیم دربارهی گوشی شما هم درسته.
کامپیوترهایی که نمیبینید
پشت هر سایت و اپی، کامپیوترهایی هستن که هیچوقت نمیبینیدشون: سرورها. یه سرور هم همون طبقهها رو داره، فقط معمولا قویتره، صفحه و کیبورد نداره و توی یه مرکز داده، شبانهروز روشنه. بیشتر سرورهای دنیا، سیستمعامل لینوکس دارن.
وقتی یه پیام میفرستید، پیام از گوشی شما، یعنی یه کامپیوتر، به یه سرور، یعنی یه کامپیوتر دیگه، و از اونجا به گوشی دوستتون میره. ایستگاه نهم، «کامپیوترها کنار هم»، این دنیا رو نشون میده: سرور، ماشین مجازی و کانتینر.
چرا بدونیم کامپیوتر چطور کار میکنه
شاید بپرسید وقتی کامپیوتر بی دونستن اینها هم کار میکنه، چرا یادشون بگیریم. چند دلیل: تصمیم بهتر موقع خرید، چون میفهمید عددهای مشخصات چی میگن. رفع مشکل سادهتر، چون میفهمید کندی از کجاست. امنیت بیشتر، چون میفهمید یه برنامه چه دسترسیهایی داره.
و برای کسی که برنامه مینویسه، این فهم یعنی کد سریعتر و درستتر. خیلی از مشکلهای سرعت نرمافزار، از ندونستن اینه که حافظه و پردازنده واقعا چطور کار میکنن. یه برنامهنویس که طبقههای پایین رو بشناسه، چیزهایی رو میبینه که بقیه نمیبینن.
کامپیوتر و هوش مصنوعی
هوش مصنوعی هم روی همین طبقهها اجرا میشه. یه مدل زبانی، در نهایت میلیاردها عدده که روی حافظه نگه داشته میشه، و میلیاردها ضرب و جمع که پردازنده یا کارت گرافیک انجام میده. چیز جادوییای اضافه نشده؛ فقط حجم کار خیلی خیلی زیاده.
برای همین، کارت گرافیکها که هزاران هستهی ساده برای کارهای همزمان دارن، اینقدر مهم شدن، و مرکزهای دادهی هوش مصنوعی، اینقدر برق مصرف میکنن. توی ایستگاه پردازنده، میبینیم چرا کارت گرافیک برای این کار مناسبتره.
ایدههایی که عوض نمیشن
کامپیوترها هر سال سریعتر و کوچیکتر میشن، و اسم قطعهها و برندها مدام عوض میشه. ولی ایدههای پایه، از دههی ۱۹۴۰ تقریبا همون موندن: صفر و یک، دستورهای سادهای که پشت سر هم اجرا میشن، حافظهای که هم داده و هم دستور رو نگه میداره، و لایههایی که پیچیدگی رو پنهون میکنن.
این خبر خوبیه: چیزهایی که توی این مسیر یاد میگیرید، با اومدن گوشی سال بعد کهنه نمیشن. حتی کامپیوترهای تازهتر و عجیبتر، مثل کامپیوترهای کوانتومی که هنوز در حال ساختن، روی همین ایدهی «دستور، حافظه، لایه» تکیه میکنن، هر چند جزئیاتشون خیلی فرق داره.
یه جمعبندی کوتاه
کامپیوتر یه ساختمون چندطبقهست: برق و ترانزیستور توی زیرزمین، منطق و حساب در طبقهی بعد، پردازنده و حافظه وسط، سیستمعامل بهعنوان مدیر، و اپها در بالا. هر طبقه پیچیدگی طبقهی پایین رو پنهون میکنه.
با همین تصویر، هر ایستگاه این مسیر، یه طبقه از همین ساختمونه.
چند باور رایج
- «کامپیوتر میفهمه.» فقط دستورهای ساده رو خیلی سریع اجرا میکنه.
- «گوشی کامپیوتر نیست.» همون طبقهها رو داره، توی اندازهی کوچیکتر.
- «گیگاهرتز بیشتر یعنی همیشه سریعتر.» ایستگاه پردازنده نشون میده چرا نه.
- «همهچیز توی کامپیوتر عدده؟ نه، عکس عدد نیست.» عکس هم میلیونها عدده.
- «برای فهمیدن کامپیوتر باید برق بلد بود.» این مسیر بی برق و فرمول پیش میره.
یه مثال
پدر محسن هر چند ماه یه بار شکایت میکرد که لپتاپش کند شده، و راه حلش همیشه یکی بود: «باید یه لپتاپ تازه بخریم». محسن، که تازه چند درس از این مسیر رو خونده بود، این بار مدیر کارهای ویندوز رو باز کرد و دید حافظهی رم تقریبا پره، و دهها برنامه پشت صحنه روشنن که پدرش اصلا ازشون خبر نداشت.
چند برنامهی اضافه رو از اجرای خودکار موقع روشن شدن برداشت، و دید دیسک هم تقریبا پر شده. چند فایل بزرگ قدیمی رو به یه حافظهی بیرونی منتقل کرد. لپتاپ دوباره سریع شد. هزینه: صفر؛ فقط کمی فهم از میز کار و کشو.
تمرین امروز
امروز کامپیوتر یا گوشی خودتون رو کمی از نزدیک ببینید.
- توی تنظیمات، صفحهی «دربارهی دستگاه» رو پیدا کنید.
- ببینید چه پردازندهای، چقدر رم و چقدر حافظهی ماندگار داره.
- ببینید چه سیستمعاملی و چه نسخهای داره.
- توی بخش حافظه، ببینید چقدرش پره و بیشترش مال چیه.
- این عددها رو یادداشت کنید؛ توی درسهای بعدی بهشون برمیگردیم.
درس بعدی، دقیق میگه کامپیوتر چیه: کامپیوتر چیه: ماشینی که دستور اجرا میکنه.
جمعبندی. آنچه از این درس با خودتان میبرید.
- کامپیوتر، یه خونهی چندطبقهست.
- زیرزمین: برق و ترانزیستور، یعنی صفر و یک.
- وسط: منطق، پردازنده و حافظه.
- بالا: سیستمعامل و اپها.
- هر طبقه، پیچیدگی طبقهی پایین رو پنهون میکنه.
خودتون رو بسنجید
۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو میبینید: چند تا درست، چند تا نادرست.