آموزشمفاهیم برنامه‌نویسی

درس ۱ از ۶۴، برنامه‌نویسی و علوم کامپیوتر، حدود ۲۸ دقیقه خواندن

مفاهیم برنامه‌نویسی: از کجا شروع کنیم

جواب کوتاه

این مسیر کدنویسی یاد نمی‌ده؛ یاد می‌ده کد چطور فکر می‌کنه. برنامه‌نویسی یعنی نوشتن دستورهای خیلی دقیق برای خواننده‌ای که هیچ چیزی رو حدس نمی‌زنه: کامپیوتر. اگه این رو بفهمید، خیلی چیزها روشن می‌شه: چرا یه تغییر کوچیک گاهی دو هفته طول می‌کشه، چرا برنامه‌نویس‌ها این‌همه سوال می‌پرسن، و چرا یه باگ کوچیک کل یه اپ رو از کار میندازه. این مسیر برای مدیر، طراح، کارمندی که با تیم برنامه‌نویسی کار می‌کنه، و کسیه که می‌خواد پیش از شروع کدنویسی، پایه‌ی محکمی داشته باشه. یازده ایستگاه داره، از «برنامه چیه» تا «چطور با برنامه‌نویس هم‌زبان بشیم»، و هر درسش با تصویر و مثال روزمره پیش می‌ره.

دستور پخت

یه کارت دستور پخت رو تصور کنید: «دو تخم‌مرغ رو بشکن، یه قاشق شکر اضافه کن، هم بزن تا یکدست بشه». هر آدمی این رو می‌خونه و درست درستش می‌کنه؛ چون خیلی چیزها رو خودش می‌فهمه، بی اینکه نوشته شده باشه.

حالا تصور کنید همین کارت رو به یه آشپز بدید که هیچ چیزی رو حدس نمی‌زنه. «تخم‌مرغ رو بشکن» یعنی کجا؟ توی کاسه یا روی زمین؟ پوستش چی بشه؟ «هم بزن تا یکدست بشه» یعنی تا کی؟ این آشپز، دقیقا همون کاری رو می‌کنه که نوشته شده، نه بیشتر و نه کمتر. برنامه‌نویسی، نوشتن دستور پخت برای همین آشپزه؛ و اون آشپز، کامپیوتره.

این مسیر، درباره‌ی همین کارته: اینکه دستورها چطور نوشته می‌شن، چرا باید این‌قدر دقیق باشن، و آدم‌هایی که این کارت‌ها رو می‌نویسن، چطور فکر و کار می‌کنن.

این مسیر برای کیه

این مسیر برای چند دسته آدم ساخته شده:

  • مدیری که تیم برنامه‌نویسی داره، یا قراره یه سایت یا اپ بسازه، و می‌خواد بفهمه چی داره پیش می‌ره.
  • طراحی که طرحش رو به برنامه‌نویس تحویل می‌ده و می‌خواد طرحش بی دردسر ساخته بشه.
  • کارمند بازاریابی، فروش یا پشتیبانی که هر روز با تیم فنی حرف می‌زنه.
  • کسی که می‌خواد بعدا کدنویسی یاد بگیره و اول دنبال یه درک عمیقه.
  • و هر کسی که کنجکاوه بدونه پشت گوشی و سایت‌هایی که هر روز باهاشون کار می‌کنه، چی می‌گذره.

پیش‌نیاز هم نداره. لازم نیست ریاضی بلد باشید، انگلیسی خوب بدونید یا کامپیوتر خاصی داشته باشید. هر جا کلمه‌ی تازه‌ای بیاد، پیش از استفاده معنی می‌شه.

اینجا چی کار نمی‌کنیم

این مسیر، کدنویسی یاد نمی‌ده. نصب برنامه، تمرین کد و پروژه نداره. هر جا یه تکه کد بیاد، فقط برای خوندنه؛ مثل وقتی که یه جمله‌ی کوتاه از یه زبان خارجی رو نشون می‌دیم تا ساختارش رو ببینید، نه برای اینکه حفظش کنید.

اگه هدفتون کد زدنه، کتابخونه‌ی ما مسیرهای جدا داره: پایتون از صفر و تایپ‌اسکریپت از صفر. ولی حتی برای اون‌ها هم، خوندن همین مسیر اول، کار رو خیلی راحت‌تر می‌کنه؛ چون وقتی معنی هر مفهوم رو از قبل بدونید، یاد گرفتن شکل نوشتنش توی یه زبان، فقط چند ساعت کاره.

خواننده‌ای که حدس نمی‌زنه

مهم‌ترین چیزی که این مسیر یاد می‌ده، توی یه جمله جا می‌شه: کامپیوتر هیچ چیزی رو حدس نمی‌زنه. وقتی به یه آدم می‌گید «چراغ رو روشن کن»، می‌فهمه کدوم چراغ، و اگه کلید خراب بود، یه کاری می‌کنه. کامپیوتر نه. اگه کلید خراب باشه و شما نگفته باشید چی کار کنه، یا متوقف می‌شه یا یه کار عجیب می‌کنه.

برای همین، بیشتر کار یه برنامه‌نویس، نوشتن «اگه»هاست: اگه کاربر رمز رو اشتباه زد؟ اگه اینترنت قطع شد؟ اگه کسی به جای عدد، حرف نوشت؟ کاری که برای یه آدم بدیهیه، برای کامپیوتر باید قدم‌به‌قدم نوشته بشه. اینجاست که خیلی از تعجب‌های غیربرنامه‌نویس‌ها از «چرا این‌قدر طول کشید؟» جواب می‌گیره.

چرا می‌ارزه

امروز تقریبا هر کاری به نرم‌افزار وصله: فروش، بانک، مدرسه، پزشکی، حتی خرید نون. کسی که بفهمه نرم‌افزار چطور ساخته می‌شه، تصمیم‌های بهتری درباره‌ش می‌گیره؛ حتی اگه هیچ‌وقت یه خط کد ننویسه. مثل کسی که ماشین نمی‌سازه، ولی می‌دونه موتور و ترمز چطور کار می‌کنن و برای همین، ماشین بهتری می‌خره و بهتر نگهش می‌داره.

این فهم، سه جور به کار میاد: برای مدیر، برای همکار تیم فنی، و برای کسی که می‌خواد کدنویسی رو شروع کنه. هر کدوم رو جدا می‌بینیم.

برای مدیر

مدیری که برنامه‌نویسی رو نمی‌فهمه، معمولا یکی از دو اشتباه رو می‌کنه: یا هر چی تیم بگه قبول می‌کنه، چون نمی‌تونه بسنجه؛ یا به همه‌چیز شک می‌کنه، چون نمی‌دونه کجا جای شک هست. هر دو گرونن.

مدیری که مفهوم‌ها رو بفهمه، سوال‌های بهتری می‌پرسه: «این تغییر، روی دیتابیس هم اثر داره؟»، «اگه این بخش خراب بشه، بقیه هم می‌خوابن؟»، «این میون‌بر، بعدا چقدر خرج داره؟». این سوال‌ها، هم تصمیم‌ها رو بهتر می‌کنه، هم احترام تیم رو بیشتر. توی ایستگاه آخر این مسیر، «کار با تیم برنامه‌نویسی»، این سوال‌ها رو کامل می‌بینیم: از تخمین زمان تا بدهی فنی.

برای طراح و همکار

طراحی که بدونه کد چطور کار می‌کنه، طرح‌هایی می‌کشه که ساختنشون ساده‌تره، و چیزهایی رو از قبل می‌بینه که بقیه جا میندازن: صفحه وقتی هنوز داده‌ای نیومده چه شکلیه؟ اگه اسم کاربر خیلی بلند بود چی؟ اگه خطا داد چی؟ این‌ها همون «اگه»هایی‌ان که برنامه‌نویس باید بنویسه؛ و وقتی طرح جوابشون رو داشته باشه، رفت‌وبرگشت خیلی کمتر می‌شه.

برای همکارهای دیگه، مثل بازاریابی و پشتیبانی، همین فهم یعنی گزارش خطای بهتر، درخواست روشن‌تر و انتظار واقعی‌تر. وقتی بدونید «یه دکمه‌ی ساده» پشتش چند قدم داره، دیگه نمی‌گید «این که کاری نداره».

برای کدنویس آینده

بیشتر کسایی که کدنویسی رو شروع می‌کنن و رها می‌کنن، به خاطر سختی شکل نوشتن کد رها نمی‌کنن؛ به خاطر اینکه نمی‌فهمن چرا. دستورها رو کپی می‌کنن، کار می‌کنه، ولی نمی‌دونن چرا؛ و اولین جایی که کار نمی‌کنه، گیر می‌کنن.

این مسیر، اون «چرا» رو جلوتر می‌ذاره. وقتی بدونید متغیر چیه، حلقه چرا هست و تابع چه مشکلی رو حل می‌کنه، یاد گرفتن نوشتنشون توی پایتون یا تایپ‌اسکریپت، مثل یاد گرفتن کلمه‌ی تازه برای چیزیه که از قبل می‌شناسید. پژوهش‌های آموزش هم نشون دادن که فهم مفهوم پیش از تمرین، یادگیری رو محکم‌تر می‌کنه؛ همون چیزی که توی مسیر یاد بگیریم چطور یاد بگیریم هم دیدیم.

یه نگاه به یه خط کد

بیاید فقط یه بار، یه خط کد واقعی رو ببینیم؛ نه برای یاد گرفتن، فقط برای اینکه ترسش بریزه. توی پایتون، این خط یه پیام روی صفحه می‌نویسه: print("سلام"). کلمه‌ی print یعنی «چاپ کن»، و چیزی که توی پرانتز و گیومه‌ست، همون متنیه که باید نوشته بشه.

همین. نه جادو داره، نه رمز. بیشتر کدها، از همین تکه‌های ساده ساخته شدن؛ فقط خیلی زیاد و کنار هم. یه اپ بزرگ ممکنه میلیون‌ها خط داشته باشه، ولی هر خطش، معمولا به همین سادگی خونده می‌شه. سختی برنامه‌نویسی، بیشتر توی کنار هم گذاشتن درست این تکه‌هاست، نه توی خود تکه‌ها.

برنامه‌ها کجا زندگی می‌کنن

برنامه‌ها سه جای اصلی برای اجرا دارن. یکی روی دستگاه خود شما، مثل اپ گوشی یا برنامه‌ی ویرایش عکس روی لپ‌تاپ. یکی توی مرورگر، مثل سایت‌هایی که بی نصب کار می‌کنن. و یکی روی سرور، یعنی کامپیوترهایی که یه جای دیگه‌ی دنیا همیشه روشنن و به درخواست‌ها جواب می‌دن.

بیشتر نرم‌افزارهای امروز، ترکیبی از این‌ها هستن. وقتی توی یه اپ خرید سفارش می‌دید، یه بخش روی گوشی شما اجرا می‌شه و یه بخش روی سرور فروشگاه. ایستگاه هفتم، «سایت و اپ از درون»، این تقسیم رو کامل نشون می‌ده؛ و خیلی از سوال‌های مدیرها، مثل «چرا این تغییر هم اپ می‌خواد هم سرور؟»، از همین‌جا جواب می‌گیره.

یه نرم‌افزار چطور ساخته می‌شه، در یه نگاه

ساختن نرم‌افزار، معمولا از این چند قدم می‌گذره: فهمیدن مسئله و نیاز، طراحی، نوشتن کد، آزمودن، انتشار، و نگه‌داری. این قدم‌ها توی تیم‌های امروزی، معمولا توی دوره‌های کوتاه و پشت سر هم تکرار می‌شن؛ یعنی هر چند هفته، یه نسخه‌ی کوچیک‌تر ولی کامل ساخته می‌شه.

چیزی که خیلی‌ها نمی‌دونن، اینه که نوشتن کد معمولا فقط بخشی از کاره. فهمیدن درست نیاز، آزمودن و نگه‌داری، اغلب بیشتر از خود نوشتن وقت می‌گیرن. یه نرم‌افزار بعد از انتشار تموم نمی‌شه؛ تازه زندگیش شروع می‌شه. خطا پیدا می‌شه، نیاز عوض می‌شه، و کد باید همراهش عوض بشه.

زبان، یه پل

کامپیوتر در اصل فقط دو چیز می‌فهمه: برق هست، برق نیست؛ یعنی یک و صفر. آدم‌ها با کلمه فکر می‌کنن. زبان برنامه‌نویسی، پلیه میون این دو: به‌اندازه‌ی کافی شبیه زبان آدمه که بشه نوشتش و خوندش، و به‌اندازه‌ی کافی دقیقه که یه ابزار بتونه بی ابهام به صفر و یک تبدیلش کنه.

برای همین زبان‌های برنامه‌نویسی قاعده‌های خیلی سفت دارن. توی فارسی اگه یه ویرگول رو جا بندازید، خواننده باز هم می‌فهمه. توی یه زبان برنامه‌نویسی، گاهی یه ویرگول جاافتاده یعنی برنامه اصلا اجرا نمی‌شه. توی ایستگاه دوم، «کامپیوتر دستور رو چطور می‌فهمه»، این پل رو از نزدیک می‌بینیم.

لایه روی لایه

یه اپ گوشی رو مثل یه پیاز تصور کنید. لایه‌ی بیرونی چیزیه که شما می‌بینید: دکمه، عکس، متن. زیرش، کدیه که اپ رو ساخته. زیر اون، کتابخونه‌ها و ابزارهایی که برنامه‌نویس به کار برده. زیر اون، سیستم‌عامل گوشی. و ته همه، سخت‌افزار و برق.

هر لایه، پیچیدگی لایه‌ی زیرش رو پنهون می‌کنه. برنامه‌نویس اپ لازم نیست بدونه برق توی تراشه چطور جابه‌جا می‌شه؛ کافیه بدونه لایه‌ی زیرش چه کاری براش می‌کنه. این ایده، یعنی پنهون کردن پیچیدگی پشت یه لایه‌ی ساده، یکی از مهم‌ترین ایده‌های کل برنامه‌نویسیه و توی این مسیر بارها می‌بینیمش. اگه بخواید لایه‌های پایین‌تر رو بشناسید، مسیر کامپیوتر چطور کار می‌کنه مال همینه.

چند کلمه پیش از شروع

چند کلمه که توی همه‌ی درس‌ها میان؛ اینجا فقط یه معنی کوتاه، و توی درس خودشون کامل:

  1. کد (Code): متن دستورهایی که برنامه‌نویس می‌نویسه.
  2. برنامه (Program): مجموعه‌ای از کدها که یه کار مشخص انجام می‌ده.
  3. زبان برنامه‌نویسی (Programming Language): قاعده‌هایی که کد با اون‌ها نوشته می‌شه، مثل پایتون یا جاوااسکریپت.
  4. داده (Data): چیزهایی که برنامه باهاشون کار می‌کنه: اسم، عدد، عکس، سفارش.
  5. الگوریتم (Algorithm): راه قدم‌به‌قدم حل یه مسئله.
  6. باگ (Bug): خطا توی برنامه.

لازم نیست این‌ها رو حفظ کنید؛ هر کدوم چند بار دیگه، با مثال، تکرار می‌شه.

نقشه‌ی راه

این مسیر یازده ایستگاه داره، و هر ایستگاه روی قبلی ساخته می‌شه:

  1. شروع: برنامه‌نویسی و برنامه چیه.
  2. کامپیوتر دستور رو چطور می‌فهمه: زبان، کامپایلر و مفسر.
  3. داده و متغیر: برنامه چیزها رو کجا نگه می‌داره.
  4. منطق برنامه: شرط و حلقه.
  5. تابع و ساختار: تکه‌تکه کردن یه برنامه‌ی بزرگ.
  6. انواع زبان برنامه‌نویسی: چرا این‌همه زبان.
  7. سایت و اپ از درون: فرانت‌اند، بک‌اند و API.
  8. خطا، تست و کیفیت.
  9. کار تیمی و ابزار: گیت و انتشار.
  10. کار با تیم برنامه‌نویسی: تخمین، نقش‌ها و خواسته‌ی روشن.
  11. پایان راه: یه کلیک، از اول تا آخر.

درس‌ها رو چطور بخونیم

هر درس با یه جواب کوتاه شروع می‌شه؛ اگه فقط همون رو لازم دارید، کافیه. بعد، درس کامل میاد: با تصویر، مثال روزمره و، هر جا لازم باشه، یه تکه کد کوچیک برای دیدن. آخر هر درس، یه جمع‌بندی پنج‌خطی و یه آزمون کوتاه هست؛ آزمون برای اینه که خودتون بسنجید چی موند، نه برای نمره.

پیشنهاد ما: درس‌ها رو به ترتیب بخونید، روزی یکی یا دو تا. هر جا یه کلمه رو فراموش کردید، برگردید به درس خودش. و هر جا یه تکه کد دیدید، لازم نیست همه‌ش رو بفهمید؛ فقط دنبال همون چیزی بگردید که متن درباره‌ش حرف می‌زنه.

سه سوال همیشگی

برای هر مفهومی توی این مسیر، سه سوال کمک می‌کنه واقعا بفهمیدش، نه فقط اسمش رو بدونید:

  1. چی کار می‌کنه؟ مثلا متغیر یه مقدار رو با یه اسم نگه می‌داره.
  2. چطور؟ مثلا اون مقدار یه جایی توی حافظه‌ی کامپیوتره و اسم، نشونیشه.
  3. چرا این‌طوری؟ مثلا چون بدون اسم، برنامه نمی‌تونست بعدا دوباره پیداش کنه.

اگه برای یه مفهوم جواب هر سه رو بتونید با کلمه‌های خودتون بگید، یعنی فهمیدیدش. این همون چیزیه که یه مدیر یا طراح لازم داره.

متن‌باز و جامعه‌ی برنامه‌نویس‌ها

خیلی از نرم‌افزارهایی که هر روز به کار می‌برید، روی کدی ساخته شدن که رایگان و برای همه در دسترسه؛ به این، متن‌باز (Open Source) می‌گن. سیستم‌عامل بیشتر سرورهای دنیا، مرورگرهای معروف و زبان‌هایی مثل پایتون، همه متن‌بازن.

این یعنی برنامه‌نویس‌ها خیلی کم چیزی رو از صفر می‌سازن. بیشتر کار، کنار هم گذاشتن تکه‌هاییه که بقیه ساختن و آزمودن. این هم سرعت می‌ده، هم یه مسئولیت: هر تکه‌ای که از بیرون میاد، می‌تونه خطا یا مشکل امنیتی داشته باشه. توی ایستگاه پنجم، درباره‌ی کتابخونه و مدیر بسته، همین رو می‌بینیم.

چطور از یه برنامه‌نویس سوال بپرسیم

تا رسیدن به ایستگاه آخر، یه قاعده‌ی ساده از همین حالا کمک می‌کنه: به جای راه‌حل، مسئله رو بگید. به جای «یه دکمه‌ی قرمز اینجا بذار»، بگید «مشتری‌ها نمی‌فهمن سفارششون ثبت شده». برنامه‌نویس معمولا راه بهتری می‌شناسه که شما ازش خبر ندارید.

قاعده‌ی دوم: مثال بزنید. «گاهی کار نمی‌کنه» برای برنامه‌نویس تقریبا هیچ اطلاعاتی نداره. «دیروز ساعت ده، با گوشی، وقتی کد تخفیف زدم، صفحه سفید شد» یعنی نصف کار پیدا کردن خطا انجام شده. این دو قاعده، بی دونستن هیچ کدی، کار با تیم رو خیلی راحت‌تر می‌کنه. و قاعده‌ی سوم: بپرسید «چی رو می‌شه برای نسخه‌ی اول کنار گذاشت؟»؛ این سوال، بیشتر از هر چیزی زمان رو کوتاه می‌کنه.

ترس از کلمه‌های فنی

خیلی از آدم‌ها توی جلسه با تیم فنی ساکت می‌مونن، چون نگرانن یه کلمه رو نفهمن و سوالشون ساده به نظر بیاد. این ترس، هزینه داره: تصمیم‌ها بی حضور واقعی اون‌ها گرفته می‌شه.

خبر خوب اینه که بیشتر کلمه‌های فنی، اسم‌های تازه برای ایده‌های ساده‌ان. «کش» یعنی نگه داشتن یه جواب برای دفعه‌ی بعد، مثل یادداشت کردن شماره‌ای که زیاد می‌گیرید. «دیپلوی» یعنی رسوندن نسخه‌ی تازه به کاربرها. این مسیر، هر کدوم از این کلمه‌ها رو با یه مثال روزمره باز می‌کنه؛ و بعدش، پرسیدن «این یعنی چی؟» توی جلسه، دیگه ترسی نداره.

عادت اول برنامه‌نویس: کوچیک کردن مسئله

اگه فقط یه عادت فکری از برنامه‌نویس‌ها یاد بگیرید، این باشه: مسئله‌ی بزرگ رو به تکه‌های کوچیک بشکنید، تا جایی که هر تکه اون‌قدر ساده باشه که بشه یه‌راست انجامش داد. «یه فروشگاه اینترنتی بساز» یه مسئله‌ی ترسناکه؛ «یه صفحه که اسم و قیمت یه محصول رو نشون بده» یه کار یه‌روزه‌ست.

این عادت فقط مال کد نیست. مدیری که یه پروژه‌ی بزرگ رو به قدم‌های کوچیک و قابل دیدن بشکنه، زودتر می‌فهمه کجا گیره. توی ایستگاه پنجم، «تابع و ساختار»، می‌بینیم که خود زبان‌های برنامه‌نویسی هم برای همین ساخته شدن.

چقدر وقت می‌بره

هر درس بین بیست تا سی‌وپنج دقیقه خوندن داره. کل مسیر، چند ده ساعت خوندنه؛ ولی لازم نیست همه‌ش رو یه‌جا بخونید. خیلی از مدیرها فقط ایستگاه اول، هفتم و دهم رو می‌خونن و کارشون راه میفته. کسی که می‌خواد بعدا کدنویسی شروع کنه، بهتره کل مسیر رو به ترتیب بخونه.

یه نکته‌ی مهم: این مسیر عجله‌ای نیست. کسی که یه هفته یه درس بخونه و خوب بفهمه، از کسی که یه روز ده درس بخونه و چیزی نمونه، خیلی جلوتره.

هوش مصنوعی و این مسیر

امروز ابزارهای هوش مصنوعی می‌تونن کد بنویسن. پس شاید بپرسید: هنوز لازمه این‌ها رو بفهمیم؟ جواب، بیشتر از قبل آره. هوش مصنوعی کدی می‌نویسه که معمولا درست به نظر میاد؛ ولی گاهی غلطه، گاهی ناامنه و گاهی چیزی رو حل می‌کنه که شما نخواسته بودید.

کسی که مفهوم‌ها رو بفهمه، می‌تونه از هوش مصنوعی خواسته‌ی روشن‌تری داشته باشه و جوابش رو بسنجه. کسی که نفهمه، باید کورکورانه اعتماد کنه. پس این مسیر، با اومدن هوش مصنوعی کم‌ارزش‌تر نشده؛ پایه‌ی کار با اونه. درس هوش مصنوعی و برنامه‌نویسی هم همین رو از طرف دیگه می‌بینه.

بعد از این مسیر

بعد از این مسیر، چند راه جلوتونه، بسته به هدفتون:

  • اگه می‌خواید کد بزنید: پایتون یا تایپ‌اسکریپت از صفر.
  • اگه می‌خواید عمیق‌تر بفهمید: الگوریتم و ساختمان داده، یا کامپیوتر چطور کار می‌کنه.
  • اگه با داده کار دارید: SQL و کار با داده.
  • اگه مدیرید: همین مسیر کافیه، و هر وقت لازم شد، درس خاصی رو دوباره بخونید.

همه‌ی این مسیرها توی قفسه‌ی «برنامه‌نویسی و علوم کامپیوتر» کتابخونه‌ن، و صفحه‌ی «علوم کامپیوتر» نقشه‌ی همه‌شون رو کنار هم نشون می‌ده.

چند باور رایج

  • «برنامه‌نویسی فقط مال آدم‌های ریاضی‌دانه.» بیشتر کدنویسی روزمره، منطق ساده و دقته، نه ریاضی سنگین.
  • «بدون کد زدن نمی‌شه فهمیدش.» مفهوم‌ها رو می‌شه بی کد فهمید؛ این مسیر برای همینه.
  • «با اومدن هوش مصنوعی دیگه لازم نیست.» برای سنجیدن کار هوش مصنوعی، لازم‌تره.
  • «یه زبان رو یاد بگیری، همه رو بلدی.» مفهوم‌ها مشترکن؛ ولی هر زبان قاعده‌ها و سلیقه‌ی خودش رو داره.
  • «برنامه‌نویس‌ها فقط کد می‌نویسن.» بیشتر وقتشون فکر کردن، خوندن کد دیگران و پیدا کردن خطاست.

یه مثال

مریم مدیر یه فروشگاه اینترنتیه. یه روز از تیم خواست «یه دکمه‌ی کد تخفیف» به صفحه‌ی پرداخت اضافه کنن، و تعجب کرد که جواب «دو هفته» بود. برای اون، یه دکمه بود.

بعد از خوندن چند ایستگاه این مسیر، سوال‌هاش عوض شد. فهمید پشت اون دکمه، چند «اگه» هست: اگه کد منقضی شده باشه؟ اگه یه نفر یه کد رو ده بار بزنه؟ اگه تخفیف از کل مبلغ بیشتر بشه؟ و فهمید هر کدوم یعنی یه تغییر توی دیتابیس، یه قانون تازه توی بک‌اند و چند تست. این بار، به جای «چرا این‌قدر طول می‌کشه»، پرسید: «کدوم از این حالت‌ها رو می‌شه برای نسخه‌ی اول کنار گذاشت؟». و جواب شد یک هفته.

تمرین امروز

امروز بی هیچ کدی، یه کم مثل کامپیوتر فکر کنید.

  1. یه کار ساده‌ی روزمره رو انتخاب کنید؛ مثلا درست کردن یه لیوان چای.
  2. دستورهاش رو برای کسی بنویسید که هیچ چیز رو حدس نمی‌زنه.
  3. هر جا یه «اگه» پیدا کردید، مثل «اگه کتری خالی بود؟»، یه خط براش اضافه کنید.
  4. بشمرید چند خط شد؛ و ببینید چند تاش رو اول جا انداخته بودید.
  5. یه نرم‌افزار که هر روز باهاش کار می‌کنید رو انتخاب کنید و حدس بزنید پشت یکی از دکمه‌هاش چند «اگه» هست.

درس بعدی، دقیق‌تر می‌گه برنامه‌نویسی چیه: برنامه نویسی چیست، به زبان ساده.

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • این مسیر فهم کد رو یاد می‌ده، نه نوشتنش رو.
  • کامپیوتر خواننده‌ایه که هیچ چیز رو حدس نمی‌زنه.
  • مدیر، طراح و کدنویس آینده، هر سه از این فهم سود می‌برن.
  • یازده ایستگاه، از برنامه چیه تا کار با تیم.
  • سه سوال همیشگی: چی می‌کنه، چطور، و چرا این‌طوری.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد