آموزشآموزش زبان انگلیسی از صفر تا صد

درس ۱۱ از ۲۶۷، زبان‌های خارجی، حدود ۳۰ دقیقه خواندن

حروف دوتایی انگلیسی: تلفظ sh، ch، th، ph و ck

جواب کوتاه

بعضی وقت‌ها دو حرف انگلیسی کنار هم میان و با هم فقط یه صدا می‌سازن: sh مثل «ش» (ship)، ch مثل «چ» (chair)، ph مثل «ف» (phone) و ck مثل «ک» (back). th دو صدا داره که فارسی نداره: نوک زبان بین دندون‌ها، یه بار بی لرزش گلو (think) و یه بار با لرزش (this). این جفت‌ها رو باید با هم دید و با هم خوند، نه حرف به حرف.

دو حرف، یه صدا

توی درس صدای حروف هر حرف یه صدا داشت و کلمه‌ها رو حرف به حرف سرهم می‌کردیم. ولی اگه همین الان ship رو حرف به حرف بخونید، «س، ه، ای، پ»، یه کلمه‌ی عجیب درمیاد. چون s و h اینجا با هم یه صدای تازه می‌سازن: «ش».

به دو حرفی که با هم فقط یه صدا می‌سازن، حرف دوتایی می‌گن؛ اسم انگلیسیش Digraph هست، از دو تیکه‌ی یونانی به معنی «دو» و «نوشتن». مثل دو نفر که سوار یه دوچرخه‌ی دونفره شدن: دو تان، ولی یه دوچرخه رو می‌برن.

چرا انگلیسی این‌طوریه؟ چون الفبای لاتین ۲۶ حرف داره ولی انگلیسی حدود ۴۴ صدا. برای صداهایی مثل «ش» و «چ» حرف تنها نیست؛ پس انگلیسی دو تا حرف رو کنار هم گذاشته تا اون صدا رو نشون بده. فارسی خوش‌شانس‌تره و برای «ش» و «چ» حرف خودش رو داره.

جالبه بدونید فارسی هم یه جور حرف دوتایی داره که شاید بهش فکر نکرده باشید: «خوا» توی «خواهر» و «خواب». اونجا «و» نوشته می‌شه ولی خونده نمی‌شه، و «خوا» با هم یه صدای «خا» می‌سازن. پس ذهن شما این ایده رو از قبل بلده.

همه‌ی جفت‌ها یه‌جا

این ده تا کارت، حرف‌های دوتایی پرکاربرد بی‌صدان. هر کارت: خود جفت، صداش با علامت IPA، نزدیک‌ترین صدای فارسی، و سه کلمه. th دو کارت داره، چون دو صدای جدا داره. بعد از این، هر کدوم رو جدا با جزئیاتش می‌بینیم.

  • sh/ʃ/شship · shop · fish
  • ch/tʃ/چ (گاهی ک یا ش)chair · child · much
  • tch/tʃ/چwatch · catch · kitchen
  • th/θ/زبان بین دندون، بی لرزشthink · three · bath
  • th/ð/زبان بین دندون، با لرزشthis · that · mother
  • ph/f/فphone · photo · elephant
  • ck/k/کback · duck · clock
  • wh/w/و با لب گرد (گاهی ه)what · when · white
  • ng/ŋ/ن از ته دهانsing · long · ring
  • qu/kw/کوqueen · quick · quiet

حرف‌های دوتایی صدادار هم هستن، مثل ee و oo که توی درس صدادار و بی‌صدا دیدید؛ اون‌ها رو توی ایستگاه صداها کامل می‌بینیم. این درس فقط مال بی‌صداهاست، که قاعده‌هاشون خیلی منظم‌ترن.

این جفت‌ها از کجا اومدن

انگلیسی قدیم، هزار سال پیش، برای «ش» دو حرف sc می‌نوشت: کلمه‌ی ship اون موقع scip نوشته می‌شد. بعد از اینکه نورمن‌ها، که فرانسوی حرف می‌زدن، سال ۱۰۶۶ انگلستان رو گرفتن، نویسنده‌ها و کاتب‌های فرانسوی‌زبان کم‌کم عادت‌های نوشتن خودشون رو آوردن و sh و ch و th جای علامت‌های قدیمی رو گرفتن. انگلیسی قدیم برای th حتی یه حرف جدا داشت به اسم thorn (þ) که کم‌کم کنار رفت و th جاش نشست.

پس این جفت‌ها یه جور وصله‌ان: الفبای لاتین برای صداهای انگلیسی کم بود و نویسنده‌ها با کنار هم گذاشتن دو حرف، کمبود رو جبران کردن. دونستن این تاریخچه شاید کمکی به تلفظ نکنه، ولی یه چیز رو روشن می‌کنه: این‌ها منطق دارن، فقط منطقشون چند صد سال قدمت داره.

یه چیز دیگه هم از همین تاریخچه میاد: کلمه‌هایی که بعدا از زبان‌های دیگه وارد انگلیسی شدن، املای خودشون رو هم آوردن. برای همین ch توی school یونانیه و «ک» خونده می‌شه، و توی chef فرانسویه و «ش». هر کلمه یه شناسنامه داره، و گاهی همین شناسنامه تلفظ رو می‌گه.

sh یعنی «ش»

ساده‌ترین جفت. sh همیشه «ش» خونده می‌شه، همون «ش» فارسی: ship (کشتی)، shop (مغازه)، she (اون، برای خانم)، fish (ماهی)، wash (شستن)، push (هل دادن). اول، وسط و آخر کلمه فرقی نداره؛ هر جا sh دیدید، «ش» بگید.

یه نکته‌ی کوچیک برای اینکه طبیعی‌تر بگید: انگلیسی‌زبان‌ها «ش» رو با لب‌هایی که کمی گرد و جلو اومدن می‌گن، یه کم شبیه وقتی که می‌خواید کسی رو ساکت کنید و می‌گید «ششش». «ش» فارسی هم تقریبا همینه، پس این یکی تقریبا بی‌زحمته.

صدای «ش» گاهی با حرف‌های دیگه هم نوشته می‌شه. پرکاربردترینش آخر کلمه‌هاییه که با tion تموم می‌شن، مثل nation (ملت) و station (ایستگاه)؛ اونجا ti «ش» خونده می‌شه و tion تقریبا «شن». این رو توی درس‌های لغت‌سازی کامل می‌بینیم؛ فعلا فقط بدونید که اگه «ش» شنیدید و sh نبود، احتمالا یکی از این‌هاست.

ch و سه صداش

ch بیشتر وقت‌ها «چ» هست: chair (صندلی)، child (بچه)، cheese (پنیر)، much (زیاد)، lunch (ناهار). این صدا رو صدها کلمه‌ی انگلیسی دارن و تقریبا همیشه همین‌طوریه.

ولی ch دو تا صدای دیگه هم داره که از تاریخچه‌ی کلمه میاد. توی کلمه‌هایی که از یونانی اومدن، ch «ک» خونده می‌شه: school (مدرسه)، Christmas (کریسمس)، chemistry (شیمی)، character (شخصیت)، stomach (معده). و توی کلمه‌هایی که از فرانسوی اومدن، «ش» خونده می‌شه: chef (سرآشپز)، machine (ماشین، دستگاه)، Chicago.

از کجا بفهمیم؟ از روی شکل کلمه نمی‌شه همیشه فهمید؛ ولی یه سرنخ هست: کلمه‌های علمی و دانشگاهی معمولا یونانی‌ان، پس «ک». اگه شک کردید، دیکشنری با علامت IPA جواب رو می‌ده: /k/ یعنی «ک»، /ʃ/ یعنی «ش» و /tʃ/ یعنی «چ». خبر خوب اینکه «چ» از اون دو تای دیگه خیلی پرکاربردتره؛ پس اگه کلمه‌ای رو ندیده بودید، «چ» بهترین حدسه.

سه راه ch، کنار هم

  • «چ»: chair · child · cheese · much · lunch · teacher
  • «ک»: school · Christmas · chemistry · stomach · ache
  • «ش»: chef · machine · Chicago · brochure

school رو یادتون باشه؛ پرکاربردترین کلمه‌ی ch با صدای «ک» هست. و یه کلمه که خیلی‌ها اشتباه می‌گن: headache (سردرد)؛ ache (درد) «ایک» خونده می‌شه، نه «ایچ». پس headache تقریبا «هدیک» گفته می‌شه.

tch هم «چ»

گاهی صدای «چ» با سه حرف نوشته می‌شه: tch. این سه حرف با هم هم فقط یه «چ» هستن؛ t اونجا خونده نمی‌شه. watch (ساعت مچی، تماشا کردن)، catch (گرفتن)، kitchen (آشپزخونه)، match (کبریت، مسابقه).

کی ch و کی tch؟ یه قاعده‌ی خوب: بعد از یه صدادار کوتاه، آخر کلمه یا وسطش، معمولا tch میاد: match، watch، kitchen. بعد از یه بی‌صدا یا صدادار کشیده، ch: lunch، bench، teach، coach. البته چند استثنای پرکاربرد هم هست که باید جدا دید: much، such، rich و which، که با اینکه صدادارشون کوتاهه، فقط ch دارن.

این قاعده بیشتر برای نوشتنه تا خوندن؛ موقع خوندن هر دو «چ» هستن و فرقی نمی‌کنه. موقع نوشتن، اگه شک کردید، دیکشنری.

th و دو صداش

th معروف‌ترین جفت انگلیسیه، چون هر دو صداش توی فارسی نیست. برای هر دو، نوک زبان رو آروم بین دندون‌های بالا و پایین بذارید، طوری که یه کم از نوک زبان بیرون باشه، و نفس رو از روی زبان رد کنید.

صدای اول بی‌لرزشه، یعنی گلو موقع گفتنش نمی‌لرزه؛ یه صدای فوت‌مانند. با علامت /θ/ نوشته می‌شه: think (فکر کردن)، three (سه)، thank (تشکر کردن)، bath (حموم)، mouth (دهان). صدای دوم با لرزشه، یعنی همون حالت زبان، ولی گلو هم می‌لرزه. علامتش /ð/ هست: this (این)، that (اون)، they (اون‌ها)، mother (مادر)، with (با).

یه سرنخ خیلی به‌دردبخور: کلمه‌های کوچیک و پرکاربرد دستوری، مثل the، this، that، these، those، they، them، there، then و than، همه با لرزشن. کلمه‌های معنی‌دار مثل think، three، thing، thank و health بیشتر بی‌لرزشن. پس اگه دستتون رو روی گلوتون بذارید و the رو با زبان بین دندون بگید، لرزش رو حس می‌کنید.

فارسی‌زبان‌ها معمولا به جای th بی‌لرزش «ت» یا «س» می‌گن (تینک یا سینک)، و به جای th با لرزش «د» یا «ز» (دیس یا زیس). مشکل اینجاست که گاهی کلمه عوض می‌شه: thank و tank (تانک)، think و sink (ظرف‌شویی). جای دقیق زبان و تمرین آینه رو توی درس صداهای سخت کامل می‌بینیم.

ph یعنی «ف»

ph همیشه «ف» هست: phone (تلفن)، photo (عکس)، elephant (فیل)، alphabet (الفبا)، graph (نمودار). خوندنش هیچ دردسری نداره؛ فقط موقع نوشتن باید بدونید «ف» این کلمه با f نوشته می‌شه یا ph.

سرنخش اینه: ph تقریبا همیشه توی کلمه‌هاییه که از یونانی اومدن، مثل همون ch با صدای «ک». کلمه‌های علمی، اسم رشته‌ها و چیزهای مربوط به نور و صدا: photo یعنی نور، phone یعنی صدا، و physics (فیزیک)، philosophy (فلسفه)، pharmacy (داروخونه). کلمه‌های ساده و روزمره، مثل fish، fun، five و fat، با f هستن.

جالبه که خیلی از این کلمه‌ها توی فارسی هم هستن و با «ف» نوشته می‌شن: فیزیک، فلسفه، فتو. پس وقتی یه کلمه‌ی علمی آشنا رو به انگلیسی می‌نویسید و «ف» داره، احتمال ph خیلی زیاده.

ck یعنی یه «ک»

ck دو حرفه ولی فقط یه «ک» خونده می‌شه، نه دو تا: back (پشت)، duck (اردک)، clock (ساعت دیواری)، black (سیاه)، neck (گردن)، rocket (موشک).

کی ck؟ درست مثل tch: بعد از یه صدادار کوتاه، آخر یا وسط کلمه‌ی یه‌هجایی. back و neck و duck همه صدادار کوتاه دارن. اگه صدادار کشیده باشه یا قبل از «ک» یه بی‌صدا باشه، فقط k میاد: book، week، milk، bank. و اول کلمه هیچ‌وقت ck نمیاد؛ اونجا c یا k.

پس الان سه راه برای نوشتن «ک» دارید: c (cat)، k (kid) و ck (back). قاعده‌ی کوتاهش: اول کلمه قبل از a، o، u، c؛ قبل از e و i، k؛ آخر کلمه بعد از صدادار کوتاه، ck.

wh: کلمه‌های پرسشی

wh بیشتر اول کلمه‌های پرسشی میاد: what (چی)، where (کجا)، when (کی)، which (کدوم)، why (چرا). امروزه بیشتر انگلیسی‌زبان‌ها wh رو همون w می‌گن: لب‌ها گرد، مثل اول «او». h اینجا تقریبا خونده نمی‌شه.

دو استثنای خیلی مهم: who (کی، چه کسی) و whole (کل). اینجا برعکسه: w خونده نمی‌شه و فقط «ه» گفته می‌شه: who «هو»، whole «هول». whose (مال کی) و whom هم از همین خانواده‌ن.

این کلمه‌ها رو توی ایستگاه ۴، درس کلمه‌های پرسشی، کامل یاد می‌گیرید. فعلا فقط خوندنشون: هر جا wh دیدید، یه w با لب گرد؛ جز who و خانواده‌ش.

ng و qu

ng یه صدای تنهاست که فارسی به این شکل نداره: یه «ن» که از ته دهان میاد، جایی که «گ» رو می‌گیم. sing (آواز خوندن)، long (بلند)، ring (حلقه، زنگ)، king (پادشاه). نکته‌ی مهم: آخر این کلمه‌ها «گ» جدا گفته نمی‌شه؛ sing «سینگ» با «گ» محکم نیست، بلکه «سین» با «ن»ی که از ته دهان تموم می‌شه.

قبل از k هم n همین صدا رو می‌گیره: think، bank، pink. این رو احتمالا بی‌زحمت درست می‌گید، چون فارسی هم قبل از «ک» همین کار رو می‌کنه: «بانک».

qu رو توی درس قبل دیدید: q تقریبا همیشه با u میاد و با هم «کو» خونده می‌شن: queen (ملکه)، quick (سریع)، quiet (ساکت). این هم یه جور حرف دوتاییه، فقط به‌جای یه صدا، دو صدای پشت هم.

توی اسم‌ها و برندها

خیلی از اسم‌ها و برندهایی که هر روز می‌بینید، همین جفت‌ها رو دارن؛ یه تمرین مجانی. ولی چند تا استثنای جالب هم بینشون هست که خوبه بدونید، چون از زبان‌های دیگه اومدن.

  • طبق قاعده: Shell (شل)، Philips (فیلیپس)، Cheetos (چیتوز)، Facebook (با ck: «فیس‌بوک»).
  • ch با «ش»، چون فرانسوی: Chevrolet (شورولت)، Chanel (شانل)، Michelle (میشل).
  • th با «ت»: Thomas (تامس)، Thailand (تایلند)، Thames (تیمز، رود لندن). این اسم‌ها th رو مثل «ت» می‌گن.

پس اگه یه اسم خاص با th یا ch دیدید و مطمئن نبودید، یه بار دنبال تلفظش بگردید. اسم‌ها، مخصوصا اسم آدم‌ها و جاها، از قاعده‌ها کمتر پیروی می‌کنن؛ ولی کلمه‌های معمولی تقریبا همیشه همون قاعده‌ها رو دارن.

کی جدا بخونیم

قاعده اینه که هر جا این جفت‌ها رو دیدید، با هم بخونید. ولی چند کلمه هست که دو حرف فقط تصادفی کنار هم افتادن، چون کلمه از دو تیکه ساخته شده. mishap (اتفاق بد کوچیک) از mis و hap ساخته شده، پس s و h جدا خونده می‌شن: «میس‌هپ»، نه «میشپ». یا lighthouse (فانوس دریایی): light و house؛ th اینجا «ت» و «ه» جداست.

این کلمه‌ها کمن، و دیکشنری با نقطه‌ی بین هجاها (mis·hap) نشونشون می‌ده. یه سرنخ: اگه کلمه از دو کلمه‌ی آشنا ساخته شده، مثل light و house، دو حرف وسطش احتمالا جدان.

از صدا به املا

حالا برعکس: یه کلمه رو می‌شنوید و می‌خواید بنویسید. این جدول کمکتون می‌کنه:

  • «ش» بیشتر sh (ship)؛ آخر کلمه‌های بلند گاهی tion (station)
  • «چ» ch (chair)؛ بعد از صدادار کوتاه tch (watch)
  • «ف» بیشتر f (fish)؛ توی کلمه‌های علمی و یونانی ph (photo)
  • «ک» c یا k اول کلمه (cat، kid)؛ ck بعد از صدادار کوتاه (back)؛ گاهی ch (school)
  • «و» با لب گرد w (we) یا wh توی کلمه‌های پرسشی (what)

هر جا بیشتر از یه راه بود، اولی رایج‌تره. پس اگه مطمئن نیستید و دیکشنری دم دستتون نیست، اولی رو بنویسید؛ بیشتر وقت‌ها درسته.

جفت‌ها توی کلمه‌های بلندتر

توی کلمه‌های یه‌هجایی، جفت‌ها راحت دیده می‌شن. ولی توی کلمه‌های بلندتر، مثل teacher، kitchen، elephant، together و brother، جفت وسط کلمه گم می‌شه و چشم ممکنه حرف به حرف جلو بره. یه ترفند ساده: قبل از خوندن، با چشم دنبال جفت‌ها بگردید و توی ذهنتون دورشون یه خط بکشید. tea-ch-er، ki-tch-en، ele-ph-ant، toge-th-er.

بعد کلمه رو هجا به هجا بخونید، و جفت رو یه صدا حساب کنید: «تی» و «چر» برای teacher؛ «کی»، «چن» برای kitchen. یادتون باشه که توی کلمه‌های بلند، صدادارهای بی‌تکیه خیلی کوتاه و بی‌رنگ گفته می‌شن، همون صدایی که اسمش شواست و چند درس بعد کامل می‌بینیمش. پس teacher آخرش تقریبا «چر» کوتاهه، نه یه «چر» کشیده.

یه جمله‌ی تمرینی که چند تا جفت رو با هم داره: The teacher and the children watch the fish in the kitchen. یعنی «معلم و بچه‌ها توی آشپزخونه ماهی رو تماشا می‌کنن». جفت‌هاش رو پیدا کنید: th توی the (چند بار، با لرزش)، ch توی teacher و children، tch توی watch و kitchen، و sh توی fish. بلند و آروم بخونیدش، بعد کم‌کم تندتر.

اولین کلمه‌ها با حرف دوتایی

این شونزده کلمه رو با چیزی که تا حالا یاد گرفتید بخونید: جفت رو یه صدا حساب کنید و بقیه رو مثل درس قبل سرهم کنید. sh-i-p، سه صدا: «ش»، «ای» کوتاه، «پ».

اگه یه کلمه رو خوندید و معنیش جور درنیومد، اول ببینید یه جفت رو جدا نخوندید؟ یا برعکس، دو حرفی رو که جدا بودن، جفت نگرفتید؟ همین یه سوال، بیشتر اشتباه‌های خوندن این مرحله رو پیدا می‌کنه. و اگه هنوز شک داشتید، کلمه رو توی دیکشنری ببینید و تلفظش رو با علامت‌های IPA بخونید؛ درس ۱۶، علائم فونتیک، این کار رو کامل یاد می‌ده.

یه پیشنهاد آخر: هر روز یه کلمه‌ی تازه با یکی از این جفت‌ها پیدا کنید، توی یه تابلو، یه آهنگ یا یه فیلم، و توی دفترتون بنویسید. یه هفته، هفت کلمه؛ و هر کدوم یه بار دیگه این جفت‌ها رو توی ذهنتون محکم می‌کنه. آخر هفته یه نگاه به فهرستتون بندازید و ببینید کدوم جفت بیشتر از همه تکرار شده؛ احتمالا th، چون the رو همه‌جا می‌بینید.

  • shipکشتی
  • shopمغازه
  • fishماهی
  • wishآرزو
  • chinچونه
  • chipچیپس، تراشه
  • muchزیاد
  • richپولدار
  • thinلاغر
  • mathریاضی
  • thenبعد
  • withبا
  • backپشت
  • neckگردن
  • whenکی
  • singآواز خوندن

دقت کنید: then و with، th با لرزش دارن، چون کلمه‌ی دستوری‌ان؛ thin و math بی‌لرزش. اگه این شونزده تا رو خوندید، الان دیگه کلمه‌هایی رو می‌خونید که یه ماه پیش براتون فقط یه دسته حرف بودن. این‌ها رو هم بریزید توی جعبه‌ی لایتنرتون.

گوش دادن به جفت‌ها

خوندن یه طرف، شنیدن یه طرف دیگه. وقتی یه انگلیسی‌زبان تند حرف می‌زنه، جفت‌ها گاهی خیلی کوتاه گفته می‌شن، مخصوصا the و that. یه تمرین برای گوش: جفت‌هایی که فقط یه صدا فرق دارن رو کنار هم بگید و فرقشون رو حس کنید.

  • «س» یا «ش»: sip · ship / sell · shell / sort · short
  • «ش» یا «چ»: ship · chip / share · chair / wash · watch
  • th یا «ت»: thank · tank / three · tree / thin · tin

هر جفت رو چند بار بلند بگید و صدای خودتون رو ضبط کنید. اگه موقع گوش دادن نتونستید دو کلمه‌ی هر جفت رو از هم جدا کنید، یعنی هنوز یه جاش یکی گفته می‌شه. اون جفت رو روی یه کارت بنویسید و چند روز تمرینش کنید.

یه نکته درباره‌ی هجی کردن هم یادتون باشه: موقع هجی، جفت‌ها رو باز هم حرف به حرف می‌گید. ship رو «اس، ایچ، آی، پی» هجی می‌کنن، نه «ش، آی، پی». حرف دوتایی فقط موقع خوندنه که یه صدا می‌شه.

برای بچه‌ها و بزرگ‌ترها

برای بچه‌ها یه بازی خوب: «شکار جفت». هر جا یه نوشته‌ی انگلیسی دیدید، روی بسته‌ی خوراکی، توی خیابون، روی اسباب‌بازی، بچه دنبال sh، ch، th یا ck بگرده و بلند صداش رو بگه. هر جفت یه امتیاز. چند روز این بازی، جفت‌ها رو توی ذهن بچه جا می‌ندازه.

برای بزرگ‌ترها، مخصوصا اونایی که از مدرسه انگلیسی یادشونه، معمولا sh و ch مشکلی ندارن؛ دردسر th هست. براشون کارت‌های کوچیک درست کنید: یه طرف think و یه طرف this. هر روز چند دقیقه جلوی آینه، با زبان بین دندون، هر دو رو بگن. عجله نکنید؛ عادتی که سال‌ها بوده، با چند روز تمرین کم‌کم عوض می‌شه.

دیکته‌ی جفت‌ها

یه تمرین که هم گوش رو کار می‌ندازه، هم دست رو: یه نفر کلمه بگه و شما بنویسید. فقط کلمه‌هایی که توی این درس دیدید: ship، chair، watch، think، this، phone، back، what، sing. بعد از نوشتن، با درس چک کنید.

اگه کسی پیشتون نیست، خودتون کلمه رو بلند بگید، چند ثانیه صبر کنید و بعد بدون نگاه کردن بنویسید. اشتباه‌های رایج این تمرین معمولا اینان: «چ» بعد از صدادار کوتاه که باید tch باشه، «ف» توی کلمه‌های علمی که باید ph باشه، و «ک» آخر کلمه که باید ck باشه. هر کدوم رو که اشتباه نوشتید، روی یه کارت با جواب درستش بنویسید.

این تمرین رو هفته‌ای یکی دو بار تکرار کنید. بعد از چند هفته، املای این جفت‌ها اون‌قدر طبیعی می‌شه که دیگه بهش فکر نمی‌کنید.

سوال‌هایی که زیاد پیش میاد

  • gh هم حرف دوتاییه؟ آره، ولی یه حرف دوتایی عجیب: گاهی «ف» هست (laugh، enough)، گاهی اصلا خونده نمی‌شه (night، daughter). درس حروف ساکت کامل می‌گه.
  • kn و wr چی؟ اون‌ها هم دو حرفن ولی یکیشون ساکته: know فقط «ن» و write فقط «ر». این‌ها رو هم توی درس حروف ساکت می‌بینیم.
  • th آخر کلمه چی؟ معمولا بی‌لرزشه: bath، mouth، month. ولی اگه بعدش یه e ساکت بیاد، با لرزش می‌شه: bathe (حموم کردن)، breathe (نفس کشیدن).
  • چرا sh رو «ش» می‌خونیم ولی توی هجی «اس، ایچ» می‌گیم؟ چون هجی کردن یعنی گفتن اسم تک‌تک حرف‌ها؛ ولی خوندن یعنی گفتن صدای کلمه. دو کار جدان.
  • همه‌ی این‌ها رو باید یه‌جا حفظ کنم؟ نه. sh، ch، th، ph و ck رو امروز یاد بگیرید؛ بقیه کم‌کم توی متن‌ها جلوی چشمتون میان و با چند بار دیدن جا می‌افتن.

اشتباه‌های رایج

  1. جدا خوندن جفت: «س-ه-ی-پ» به جای ship. جفت‌ها رو یه صدا ببینید.
  2. th با «ت» یا «د»: «تنک یو» به جای thank you، و «دیس» به جای this. زبان بین دندون.
  3. school با «چ»: «اسچول». school با «ک» هست، و بی «ا» اول.
  4. ck دو تا «ک»: «بککک» نه؛ ck فقط یه «ک».
  5. «گ» محکم آخر ng: sing «سینگ» با «گ» واضح نه؛ «ن» از ته دهان و تموم.
  6. who با «و»: who «هو» هست، نه «وو».

تمرین

این کلمه‌ها رو بلند بخونید؛ بعد بگید جفتشون چه صدایی داره. جواب‌ها پایینه.

shell · chess · thumb · these · graph · sock · whale · song · catch · chemist

جواب‌ها: shell «ش» (صدف)؛ chess «چ» (شطرنج)؛ thumb th بی‌لرزش، و b آخرش ساکته (انگشت شست)؛ these th با لرزش (این‌ها)؛ graph «ف» (نمودار)؛ sock «ک» (جوراب)؛ whale «و» (نهنگ)؛ song ng (آهنگ)؛ catch «چ» (گرفتن)؛ chemist «ک»، چون یونانیه (شیمی‌دان یا داروفروش).

اون b ساکت توی thumb یه حرف ساکت بود؛ یکی از حرف‌هایی که نوشته می‌شن ولی خونده نمی‌شن. قبلش ولی یه حرف ساکت خیلی مهم‌تر هست که صدای کلمه رو عوض می‌کنه: e آخر کلمه.

درس بعد: e آخر کلمه در انگلیسی

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • حرف دوتایی یعنی دو حرف، یه صدا؛ sh «ش»، ch «چ»، ph «ف»، ck «ک»، ng یه «ن» از ته دهان.
  • ch بیشتر «چ»، توی بعضی کلمه‌های یونانی «ک» (school) و فرانسوی «ش» (chef).
  • th دو صدا داره، هر دو با زبان بین دندون: think بی لرزش، this با لرزش.
  • tch و ck بعد از صدادار کوتاه میان: watch، back.
  • از صدا به املا: «ش» معمولا sh، «چ» ch یا tch، «ف» f یا ph، «ک» c، k یا ck.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد