آموزشآموزش زبان انگلیسی از صفر تا صد

درس ۱۳ از ۲۶۷، زبان‌های خارجی، حدود ۳۰ دقیقه خواندن

حروف ساکت در انگلیسی: k، w، b و gh چرا خونده نمی‌شن

جواب کوتاه

حرف ساکت یعنی حرفی که نوشته می‌شه ولی خونده نمی‌شه. k توی know (فقط «نو»)، w توی write (فقط «رایت»)، b توی lamb (فقط «لم») و gh توی night («نایت»). بیشترشون الگو دارن: kn و wr اول کلمه، mb آخر کلمه، و igh وسط کلمه. دلیلشون اینه که تلفظ این کلمه‌ها در طول قرن‌ها عوض شد ولی املاشون موند.

حرف روح

اگه know رو حرف به حرف بخونید، «کنو» درمیاد. ولی هیچ انگلیسی‌زبانی «کنو» نمی‌گه؛ همه می‌گن «نو». k اونجا هست، ولی ساکته. مثل یه روح که روی کاغذ دیده می‌شه ولی توی صدا هیچ اثری ازش نیست.

به این حرف‌ها می‌گن حرف ساکت (Silent letter). انگلیسی پر از این حرف‌هاست؛ تقریبا هر حرفی از الفبا، توی یه کلمه‌ای ساکته. ولی خبر خوب اینه که بیشترشون یه الگوی منظم دارن. اگه چند تا الگو رو بشناسید، بیشتر حرف‌های ساکتی رو که هر روز می‌بینید، درست می‌خونید.

توی درس قبل یه حرف ساکت خیلی مهم رو دیدید: e جادویی. اون یکی ساکته ولی کار داره؛ صدادار قبلش رو عوض می‌کنه. حرف‌های این درس فرق دارن: نه خونده می‌شن، نه صدای دیگه‌ای رو عوض می‌کنن. فقط روی کاغذن، به یادگار.

توی طراحی‌های این درس، حرف ساکت هر کلمه رو توی یه قاب خط‌چین می‌بینید، کم‌رنگ‌تر از بقیه. این کار یه هدف داره: چشمتون عادت کنه موقع خوندن از روی حرف ساکت رد بشه، همون‌طوری که یه انگلیسی‌زبان رد می‌شه.

چرا هستن

چرا یه زبان حرفی می‌نویسه که نمی‌گه؟ برای بیشتر حرف‌های ساکت، جواب یه کلمه‌ست: تاریخ. هزار سال پیش، انگلیسی‌زبان‌ها k رو توی know و knight واقعا می‌گفتن. knight (شوالیه) یه چیزی شبیه «کنیخت» بود؛ با k اول و یه صدای «خ» وسط، همون صدایی که gh نشونش می‌داد.

بعد، توی چند صد سال، تلفظ ساده‌تر شد. گفتن k قبل از n سخت بود و کم‌کم افتاد؛ صدای «خ» هم از انگلیسی رفت. ولی املا تقریبا همون موند، مخصوصا بعد از اینکه چاپ کتاب راه افتاد و چاپخونه‌ها املای کلمه‌ها رو ثابت کردن. پس امروز املای این کلمه‌ها یه عکس قدیمیه از تلفظی که دیگه وجود نداره.

دسته‌ی دوم یه داستان جالب‌تر داره. حدود پونصد سال پیش، دانشمندهای دوره‌ی رنسانس که عاشق لاتین بودن، به بعضی کلمه‌ها حرف اضافه کردن تا ریشه‌ی لاتینشون دیده بشه. debt (بدهی) قبلا dette نوشته می‌شد و کسی b نمی‌گفت؛ ولی چون ریشه‌ی لاتینش debitum بود، یه b بهش اضافه شد که هیچ‌وقت خونده نشد. doubt (شک) هم همین‌طور، از dubitare.

دسته‌ی سوم کلمه‌هایی‌ان که از زبان‌های دیگه اومدن و حرف ساکتشون رو با خودشون آوردن، مثل h توی hour و honest که از فرانسوی اومده و اونجا هم خونده نمی‌شد. دونستن این سه دسته، حرف‌های ساکت رو از یه چیز بی‌منطق تبدیل می‌کنه به یه داستان.

همه‌ی الگوها یه‌جا

این ده کارت، پرکاربردترین الگوهای حرف ساکتن. هر کارت: الگو، حرفی که ساکته، جاش توی کلمه، و چهار کلمه. بعد از این، هر کدوم رو جدا با جزئیات و ترفند حفظ کردنش می‌بینیم.

  • knحرف ساکت: kاول کلمهknow · knee · knife · knock
  • wrحرف ساکت: wاول کلمهwrite · wrong · wrist · wrap
  • mbحرف ساکت: bآخر کلمهlamb · climb · comb · thumb
  • gnحرف ساکت: gاول یا آخرsign · design · gnome · foreign
  • ighحرف ساکت: ghوسط یا آخرnight · light · high · right
  • hحرف ساکت: hاول بعضی کلمه‌هاhour · honest · honour
  • alحرف ساکت: lقبل از k، f، mwalk · talk · half · calm
  • ouldحرف ساکت: lتوی سه فعلcould · would · should
  • stحرف ساکت: tقبل از en و lelisten · castle · whistle
  • btحرف ساکت: bقبل از tdebt · doubt · subtle

لازم نیست همه رو یه‌جا حفظ کنید. چهار تای اول، یعنی kn، wr، mb و gn، از همه منظم‌ترن و تقریبا بی‌استثنان. igh و l ساکت پرکاربردترینن، چون توی کلمه‌هایی مثل night، light، right، walk، talk و could هر روز جلوی چشمتونن. بقیه رو کم‌کم توی متن‌ها می‌شناسید.

kn: k ساکت اول کلمه

هر کلمه‌ای که با kn شروع بشه، k اولش ساکته و فقط «ن» گفته می‌شه: know (دونستن)، knee (زانو)، knife (چاقو)، knock (در زدن)، knot (گره)، knowledge (دانش). این قاعده تقریبا هیچ استثنایی نداره؛ پس هر جا اول کلمه kn دیدید، k رو فراموش کنید.

یه نکته‌ی جالب: وسط کلمه‌های مرکب، k گاهی برمی‌گرده. acknowledge (تایید کردن) از ac و knowledge ساخته شده و k اونجا ساکته، ولی توی کلمه‌ای مثل unknown (ناشناخته) هم k ساکت می‌مونه، چون همون know هست. قاعده‌ی کلی: kn اول هر تیکه‌ی کلمه، k ساکت.

و یه جفت که با این قاعده قاطی می‌شه: know و no هر دو «نو» خونده می‌شن، ولی دو کلمه‌ی کاملا جدان. know یعنی دونستن و no یعنی نه. فقط از روی جمله و املا می‌شه فهمید کدومه. به این جور کلمه‌ها، که یکی خونده می‌شن ولی جدا نوشته می‌شن، می‌گن هم‌آوا (Homophone).

wr: w ساکت اول کلمه

کلمه‌هایی که با wr شروع می‌شن، w اولشون ساکته و فقط «ر» گفته می‌شه: write (نوشتن)، wrong (اشتباه)، wrist (مچ دست)، wrap (پیچیدن، کادو کردن)، wreck (خرابه). این هم مثل kn تقریبا بی‌استثناست.

write پرکاربردترین کلمه‌ی این دسته‌ست و یه هم‌آوای معروف داره: right (درست، راست). هر دو «رایت» خونده می‌شن. توی جمله‌ی Write the right answer، یعنی «جواب درست رو بنویس»، دو کلمه‌ی یکسان رو می‌شنوید ولی دو املای جدا دارن. برای همین موقع نوشتن، معنی جمله مهمه.

w یه جای ساکت دیگه هم داره: بعد از s یا t توی چند کلمه‌ی پرکاربرد، مثل answer (جواب) و two (دو). answer «آنسر» خونده می‌شه، بی w؛ و two «تو»، همون صدای too و to. این سه تا، to، too و two، سه هم‌آوای خیلی پرکاربردن که باید از روی معنی جدا کرد.

mb: b ساکت آخر کلمه

وقتی کلمه با mb تموم بشه، b ساکته: lamb (بره)، climb (بالا رفتن)، comb (شونه)، thumb (شست)، bomb (بمب)، tomb (مقبره). فقط m گفته می‌شه: lamb «لم»، climb «کلایم».

اگه یه پسوند به این کلمه‌ها اضافه بشه، b همچنان ساکت می‌مونه: climbing «کلایمینگ»، bomber. ولی توی چند کلمه‌ی دیگه، وقتی mb وسط کلمه‌ست، b خونده می‌شه: number (عدد)، member (عضو)، remember (یادآوری کردن). پس قاعده فقط برای mb آخر کلمه‌ست.

یه سرنخ برای climb: i اونجا «آی» هست، با اینکه e جادویی نداره. این از همون قاعده‌ی قدیمیه که صدادار قبل از دو بی‌صدای خاص گاهی بلند می‌شه؛ مثل kind، find، mind و child. این‌ها رو با دیدن یاد بگیرید.

gn: g ساکت

g قبل از n، اول یا آخر کلمه، ساکته: sign (تابلو، امضا کردن)، design (طراحی)، foreign (خارجی)، gnome (کوتوله‌ی افسانه‌ای). توی sign و design، i هم اسمش رو می‌گه: «ساین» و «دیزاین»؛ انگار g ساکت جای e جادویی کار کرده.

جالبش اینجاست که وقتی این کلمه‌ها پسوند می‌گیرن، g گاهی برمی‌گرده و خونده می‌شه: signature (امضا) «سیگنچر»، با g؛ و signal (علامت) «سیگنال». پس sign و signature از یه خانواده‌ان، ولی یکی g رو می‌گه و یکی نه. این یکی از اون جاهاییه که دونستن خانواده‌ی کلمه به خوندن کمک می‌کنه: اگه signature رو بلدید، می‌فهمید چرا sign یه g ساکت داره.

gh و سه رفتارش

gh یکی از عجیب‌ترین جفت‌های انگلیسیه، و پرسش «gh در انگلیسی صدای چی میده» از پرجستجوترین پرسش‌های فارسی‌زبان‌هاست. جواب: سه رفتار داره.

رفتار اول، و پرکاربردترینش: ساکت. توی الگوی igh، gh ساکته و i اسمش رو می‌گه: night (شب) «نایت»، light (نور) «لایت»، high (بلند) «های»، right (درست) «رایت». بعد از a و ou هم گاهی ساکته: daughter (دختر) «داتر»، through (از میان) «ثرو»، though (هرچند) «ذو».

رفتار دوم: «ف». آخر چند کلمه‌ی پرکاربرد، gh صدای «ف» می‌ده: laugh (خندیدن) «لاف»، enough (کافی) «ایناف»، cough (سرفه) «کاف»، rough (زبر) «راف»، tough (سخت) «تاف». این‌ها رو باید با دیدن یاد گرفت؛ قاعده‌ی مطمئنی برای جدا کردنشون از کلمه‌های ساکت نیست.

رفتار سوم: «گ»، فقط اول کلمه. ghost (روح)، ghetto. اینجا h ساکته و فقط g گفته می‌شه. پس gh اول کلمه «گ»، توی igh ساکت، و آخر چند کلمه‌ی خاص «ف».

h ساکت

توی چند کلمه‌ی پرکاربرد که از فرانسوی اومدن، h اول کلمه ساکته: hour (ساعت، به معنی شصت دقیقه)، honest (صادق)، honour (افتخار) و heir (وارث). hour «آور» خونده می‌شه و honest «آنست».

این یه نتیجه‌ی مهم داره که توی درس صدادار و بی‌صدا دیدید: چون صدای اول این کلمه‌ها صداداره، قبلشون an میاد، نه a. an hour، an honest man. گوش تصمیم می‌گیره، نه چشم.

h یه جای ساکت دیگه هم داره: بعد از w توی کلمه‌های پرسشی، what و where و when، که توی درس حروف دوتایی دیدید. و بعد از g اول کلمه، توی ghost. ولی بیشتر وقت‌ها، مثل hat و home، h یه «ه» نرمه و باید گفته بشه.

l ساکت

l توی چند الگوی پرکاربرد ساکته. اول، توی alk: walk (راه رفتن) «واک»، talk (حرف زدن) «تاک»، chalk (گچ). دوم، توی alf و alm: half (نصف) «هاف»، calm (آروم) «کام»، palm (کف دست). و سوم، توی سه فعل خیلی پرکاربرد: could، would و should. این سه «کود»، «وود» و «شود» خونده می‌شن، با یه «او» کوتاه و بی l.

این سه فعل رو توی ایستگاه‌های بعد هزاران بار می‌بینید و می‌گید؛ پس همین الان درست یاد بگیرید. یکی از رایج‌ترین اشتباه‌های زبان‌آموزها اینه که l رو توی could بگن: «کولد». اون کلمه‌ی دیگه‌ایه: cold یعنی سرد.

توی walk و talk، صدادار a یه کم کشیده و گرده، تقریبا «آ»ی بلند با لب‌های کمی گرد. l ساکت یه جورایی صدای a رو کشیده‌تر کرده.

حرف‌هایی که دانشمندها اضافه کردن

گفتیم بعضی حرف‌های ساکت از اول نبودن و دانشمندهای دوره‌ی رنسانس اضافه‌شون کردن تا ریشه‌ی لاتین کلمه دیده بشه. پرکاربردترینشون b قبل از t هست: debt (بدهی) «دت» و doubt (شک) «داوت». subtle (ظریف) هم یه b ساکت داره: «ساتل».

چند نمونه‌ی دیگه هم از همین داستانه: s توی island (جزیره) «آیلند»، که اضافه شد چون فکر می‌کردن از کلمه‌ی لاتین insula میاد، که البته اشتباه بود! و c توی scissors (قیچی) «سیزرز». این حرف‌ها هیچ‌وقت توی تلفظ نبودن؛ فقط برای ظاهر کلمه اضافه شدن.

دونستن این داستان شاید یه دلداری کوچیک باشه: اگه این حرف‌ها براتون بی‌منطق به نظر میان، حق دارید. حتی برای خود انگلیسی‌زبان‌ها هم بی‌منطقن؛ و بچه‌هاشون هم مجبورن این‌ها رو یکی‌یکی حفظ کنن.

یه جنبه‌ی مثبت هم داره: این حرف‌ها گاهی معنی کلمه رو راحت‌تر می‌کنن. b توی debt شما رو به کلمه‌ی debit (برداشت از حساب) وصل می‌کنه که توی بانک‌ها می‌بینید؛ و doubt به dubious (مشکوک). یعنی حرف ساکت گاهی یه پل بین کلمه‌های هم‌خانواده‌ست، و وقتی خانواده‌ی کلمه رو بشناسید، املاش هم راحت‌تر یادتون می‌مونه.

چند تای دیگه

چند حرف ساکت دیگه هم توی کلمه‌های پرکاربرد هستن که الگوی بزرگی ندارن ولی خوبه از همین الان بشناسید:

  • listen · castle · whistle t ساکت بعد از s: «لیسن»، «کسل».
  • Wednesday d ساکت: «ونزدی»؛ و e دوم هم تقریبا خونده نمی‌شه.
  • guess · guitar · build u ساکت بعد از g یا b: «گس»، «گیتار»، «بیلد».
  • receipt · psychology p ساکت: «ریسیت»، «سایکالجی».
  • muscle · scene c ساکت بعد از s: «ماسل»، «سین».

often (اغلب) یه مورد جالبه: t توش ساکته، «آفن»، ولی بعضی انگلیسی‌زبان‌ها امروز t رو هم می‌گن. هر دو درسته. این نشون می‌ده که تلفظ هنوز داره عوض می‌شه؛ شاید چند صد سال دیگه، بعضی از حرف‌های ساکت امروز دوباره خونده بشن.

کلمه‌های هم‌آوا

یه نتیجه‌ی جالب حرف‌های ساکت اینه که خیلی از کلمه‌ها با یه کلمه‌ی دیگه یکی خونده می‌شن ولی جدا نوشته می‌شن. به این جفت‌ها می‌گن هم‌آوا (Homophone). موقع گوش دادن، فقط از روی جمله می‌شه فهمید کدومه؛ و موقع نوشتن، باید معنی رو بدونید تا املای درست رو انتخاب کنید.

  • know / no دونستن و نه؛ هر دو «نو».
  • knight / night شوالیه و شب؛ هر دو «نایت».
  • write / right نوشتن و درست؛ هر دو «رایت».
  • knew / new می‌دونست و تازه؛ هر دو «نیو».
  • whole / hole کل و سوراخ؛ هر دو «هول».
  • hour / our ساعت و مال ما؛ تقریبا هر دو «آور».

این جفت‌ها اولش گیج‌کننده‌ان، ولی یه خوبی هم دارن: وقتی یکیشون رو بلدید، تلفظ اون یکی رو هم مجانی بلدید. فقط باید یاد بگیرید کدوم املا مال کدوم معنیه. یه راه خوب: هر جفت رو توی یه جمله‌ی کوتاه کنار هم بنویسید، مثل I know the answer is no، تا مغزتون معنی رو به املا وصل کنه.

چطوری پیداشون کنیم

موقع خوندن یه کلمه‌ی تازه، چهار الگو رو با چشم چک کنید؛ این چهار تا تقریبا همیشه جواب می‌دن:

  1. kn اول کلمه؟ k رو نخونید.
  2. wr اول کلمه؟ w رو نخونید.
  3. mb آخر کلمه؟ b رو نخونید.
  4. igh وسط یا آخر؟ gh رو نخونید و i رو «آی» بگید.

اگه هیچ‌کدوم نبود ولی کلمه با قاعده‌های تا اینجا جور درنیومد، احتمالا یه حرف ساکت کم‌کاربرد داره. اونجا دیکشنری بهترین دوستتونه: علامت IPA دقیقا نشون می‌ده کدوم حرف‌ها خونده می‌شن. توی /nəʊ/ برای know، هیچ علامتی برای k نیست؛ یعنی ساکته.

حرف ساکت توی اسم‌ها

اسم بعضی شهرها و جاهای انگلیسی پر از حرف ساکتن، و حتی خود انگلیسی‌زبان‌های کشورهای دیگه هم گاهی اشتباه می‌گنشون. Greenwich (گرینیچ، که ساعت جهانی از اونجا حساب می‌شه) w وسطش ساکته: «گرینیچ». Leicester، اسم یه شهر، «لستر» خونده می‌شه، با چند حرف ساکت. و Lincoln «لینکن»، با l دوم ساکت.

برای این اسم‌ها هیچ قاعده‌ای کار نمی‌کنه؛ فقط باید یه بار تلفظشون رو دید. پس اگه یه روز اسم یه جا رو دیدید و با قاعده‌ها جور درنیومد، تقصیر شما نیست. یه بار دنبال تلفظش بگردید و یادداشتش کنید؛ حتی خود انگلیسی‌زبان‌ها هم این کار رو می‌کنن.

حرف ساکت و گوش دادن

حرف‌های ساکت یه اثر هم روی شنیدن دارن: چون انگلیسی‌زبان‌ها اون‌ها رو نمی‌گن، شما هم نباید منتظر شنیدنشون باشید. وقتی کسی می‌گه «نایف»، ذهنتون باید knife رو پیدا کنه، نه یه کلمه که با «ن» نوشته می‌شه. اگه املا رو با چشم یاد گرفته باشید و تلفظ رو با گوش، این دو تا خودبه‌خود به هم وصل می‌شن. ولی اگه فقط با چشم یاد گرفته باشید، ممکنه یه کلمه رو که صد بار خوندید، اولین باری که می‌شنوید نشناسید.

یه تمرین کوچیک برای وصل کردنشون: یه کلمه‌ی حرف ساکت‌دار رو روی کاغذ ببینید و بلند و درست بگید؛ بعد چشمتون رو ببندید، کلمه رو بگید و توی ذهن املاش رو حرف به حرف ببینید. این رفت و برگشت بین صدا و املا، همون چیزیه که یه خواننده‌ی ماهر بی فکر کردن انجام می‌ده.

نوشتنشون

خوندن حرف‌های ساکت با الگوها نسبتا راحته؛ سختیش موقع نوشتنه. چون وقتی «نو» رو می‌شنوید، هیچ چیزی توی صدا بهتون نمی‌گه که k داره. پس املای این کلمه‌ها رو باید با چشم یاد گرفت، نه با گوش.

چند ترفند که کمک می‌کنه: اول، کلمه رو موقع حفظ کردن با حرف ساکتش «بخونید»، یعنی یه تلفظ عمدی و اشتباه برای خودتون بسازید. knife رو توی ذهنتون «کنایف» بگید، Wednesday رو «ودنزدی». این تلفظ ساختگی فقط برای املاست، و خیلی از خود انگلیسی‌زبان‌ها هم همین کار رو می‌کنن.

دوم، خانواده‌ی کلمه رو پیدا کنید: sign از signature، bomb از bombard (که b رو می‌گه)، muscle از muscular. اگه یه عضو خانواده حرف رو بگه، یادتون می‌مونه که بقیه هم اون حرف رو دارن. سوم، کلمه‌های حرف ساکت‌دار رو توی جعبه‌ی لایتنرتون با یه علامت جدا بذارید و حرف ساکت رو روی کارت با یه دایره مشخص کنید.

یه آشنای فارسی

فارسی هم حرف ساکت داره، و شما از کلاس اول دبستان باهاش آشنایید. «و» توی «خواهر»، «خواب»، «خواستن» و «خود» نوشته می‌شه ولی خونده نمی‌شه. به این «و» می‌گن واو معدوله. داستانش هم دقیقا مثل انگلیسیه: هزار سال پیش این «و» خونده می‌شد، تلفظ عوض شد و املا موند.

پس اگه یه روز یه انگلیسی‌زبان ازتون پرسید چرا «خواهر» رو با «و» می‌نویسید ولی نمی‌گید، می‌تونید بگید: به همون دلیلی که شما knight رو با k می‌نویسید! هر زبونی که املای قدیمی داره، حرف ساکت هم داره.

یه داستان کوتاه

این چند جمله رو بلند بخونید و هر حرف ساکت رو پیدا کنید. حرف ساکت هر کلمه رو توی ذهنتون خط بزنید:

At night, the knight could not sleep. He heard a knock on the door. He took a light and his knife. It was his daughter. She said, "I know it is late, but I could not find my comb." He laughed.

ترجمه: «شب، شوالیه نمی‌تونست بخوابه. صدای در زدن شنید. یه چراغ و چاقوش رو برداشت. دخترش بود. گفت: می‌دونم دیره، ولی شونه‌م رو پیدا نکردم. خندید.»

حرف‌های ساکت: gh توی night، light و daughter؛ k توی knight، knock، knife و know؛ l توی could؛ b توی comb. و gh توی laughed «ف» خونده می‌شه، نه ساکت. اگه همه رو پیدا کردید، الگوها توی ذهنتون جا افتادن. night و knight رو کنار هم ببینید: دو کلمه‌ی جدا، با یه تلفظ: «نایت».

برای بچه‌ها و بزرگ‌ترها

برای بچه‌ها، حرف‌های ساکت رو روح صدا کنید؛ بچه‌ها عاشق داستان روح‌ان. روی کارت‌ها کلمه بنویسید و حرف ساکت رو با یه شکل روح کوچیک کنارش بکشید. بازی: «روح رو پیدا کن». هر کلمه‌ای که بچه روحش رو پیدا کرد، یه امتیاز.

برای بزرگ‌ترها، مخصوصا اونایی که سال‌ها پیش انگلیسی خوندن، احتمالا چند تا از این کلمه‌ها رو با حرف ساکتشون یاد گرفتن، مثل «والک» برای walk یا «کولد» برای could. عادت قدیمی رو با یه جمله‌ی کوتاه که هر روز بلند می‌گن عوض کنید: I could walk and talk. سه کلمه، دو l ساکت.

سوال‌هایی که زیاد پیش میاد

  • چند تا حرف ساکت هست؟ تقریبا هر حرفی توی یه کلمه‌ای ساکته؛ ولی برای خوندن روزمره، همین ده الگو کافیه.
  • اگه حرف ساکت رو بگم، اشتباهه؟ آره، و گاهی کلمه عوض می‌شه: «کولد» یعنی cold (سرد)، نه could. ولی معمولا فهمیده می‌شید.
  • چرا انگلیسی املاش رو درست نمی‌کنه؟ چون میلیون‌ها کتاب و میلیاردها آدم به همین املا عادت کردن؛ عوض کردنش خیلی سخت‌تر از یاد گرفتنشه.
  • gh کی «ف» و کی ساکته؟ igh همیشه ساکت؛ آخر چند کلمه مثل laugh و enough «ف». قاعده‌ی مطمئنی نیست؛ پرکاربردهاش رو حفظ کنید.

دیکته‌ی حرف‌های ساکت

این تمرین مهم‌ترین تمرین این درسه، چون سختی حرف ساکت توی نوشتنه. یه نفر این کلمه‌ها رو بگه و شما بنویسید: know، write، lamb، night، could، hour، listen، Wednesday. بعد با درس چک کنید و هر کلمه‌ای رو که حرف ساکتش رو جا انداختید، سه بار با همون تلفظ ساختگی بنویسید: «کنو»، «ورایت»، «لمب».

این تمرین رو هر چند روز یه بار تکرار کنید، هر بار با کلمه‌های بیشتر. بعد از چند هفته، دستتون حرف ساکت رو خودش می‌نویسه، بی اینکه بهش فکر کنید؛ همون‌طوری که دست شما «و»ی «خواهر» رو بی فکر می‌نویسه.

یه هفته با حرف‌های ساکت

  • روز ۱: الگوهای kn و wr؛ پنج کلمه از هر کدوم، بلند و با دیکته.
  • روز ۲: mb و gn؛ و جفت sign و signature.
  • روز ۳: igh و gh؛ night، light، right، high، و بعد laugh و enough.
  • روز ۴: l ساکت؛ walk، talk، half و سه فعل could، would، should.
  • روز ۵: h ساکت و هم‌آواها؛ hour و our، know و no.
  • روز ۶: داستان کوتاه همین درس، بلند و آروم.
  • روز ۷: دیکته‌ی همه‌ی کلمه‌های هفته و کارت برای اشتباه‌ها.

ده دقیقه‌ی هر روز کافیه. آخر هفته، حرف‌های ساکت دیگه غافلگیرتون نمی‌کنن، و کلمه‌هایی که یه هفته پیش عجیب بودن، حالا آشنا به نظر میان.

اشتباه‌های رایج

  1. گفتن k توی know: «کنو»؛ درستش «نو».
  2. گفتن l توی could و walk: «کولد» و «والک»؛ درستشون «کود» و «واک».
  3. گفتن b توی climb: «کلایمب»؛ درستش «کلایم».
  4. a hour: h ساکته، پس an hour.
  5. جا انداختن حرف ساکت موقع نوشتن: «nife» به جای knife، «rong» به جای wrong.
  6. gh توی laugh ساکت: «لا»؛ درستش «لاف».

تمرین

حرف ساکت هر کلمه رو پیدا کنید و کلمه رو بلند بخونید:

knee · wrist · thumb · sight · half · honest · listen · doubt

جواب‌ها: knee، k ساکت «نی» (زانو)؛ wrist، w ساکت «ریست» (مچ دست)؛ thumb، b ساکت «ثام» (شست)؛ sight، gh ساکت «سایت» (دید)؛ half، l ساکت «هاف» (نصف)؛ honest، h ساکت «آنست» (صادق)؛ listen، t ساکت «لیسن» (گوش دادن)؛ doubt، b ساکت «داوت» (شک).

تا اینجا یاد گرفتید هر کلمه رو چطوری بخونید. ولی نوشتنشون یه قاعده‌های دیگه هم داره: وقتی به کلمه چیزی اضافه می‌کنید، مثل ing یا s، گاهی املاش عوض می‌شه. درس بعد همین قاعده‌ها رو می‌گه.

درس بعد: قواعد املای انگلیسی

جمع‌بندی. آنچه از این درس با خودتان می‌برید.

  • حرف ساکت نوشته می‌شه، خونده نمی‌شه؛ مثل یه روح روی کاغذ.
  • چهار الگوی منظم: kn اول کلمه (know)، wr اول کلمه (write)، mb آخر کلمه (lamb)، gn (sign).
  • gh سه رفتار داره: ساکت (night)، «ف» (laugh)، «گ» اول کلمه (ghost).
  • h ساکت توی hour و honest؛ پس an hour. l ساکت توی walk، talk و could.
  • دلیل: تلفظ عوض شد ولی املا موند؛ بعضی‌ها رو هم دانشمندها از ریشه‌ی لاتین اضافه کردن (debt).

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش، هر بار تازه از میان ۳۰ پرسش این درس. آخرش فقط کارنامه رو می‌بینید: چند تا درست، چند تا نادرست.

خودتون رو بسنجید

۱۵ پرسش

  • هر بار پرسش‌ها و ترتیب گزینه‌ها عوض می‌شه.
  • تا آخر نمی‌گیم کدوم جواب درست بوده؛ می‌تونید برگردید و جوابتون رو عوض کنید.
  • آخرش کارنامه می‌گیرید: چند تا درست، چند تا نادرست.
  • اگه وسطش بستید، دوباره که باز کنید از همون‌جا ادامه می‌دید.

فصل‌های این درس

درس بعد