ترانک و 802.1Q

چند معنی یک کلمه

«ترانک» در فارسی چند معنی دارد: کانال پلاستیکی که سیم برق و کابل در آن می‌رود، صندوق عقب ماشین، خط تلفن اینترنتی و چیزهای دیگر. این درس درباره‌ی پورت ترانک در سوییچ است: کابلی که چند شبکه‌ی جدا را با هم می‌برد.

چهار خانه‌ی کارت

۴ بایت، یعنی ۳۲ بیت، چهار بخش دارد. اولی، TPID، همیشه 0x8100 است و درست همان جایی می‌نشیند که «نوع» در فریم بی برچسب بود؛ پس گیرنده از همین عدد می‌فهمد فریم برچسب دارد. اندازه‌ی هر خانه به اندازه‌ی بیت‌هایش کشیده شده است:

• TPID، ۱۶ بیتهمیشه 0x8100؛ یعنی «این فریم برچسب دارد».
• PCP، ۳ بیتاولویت فریم.
• DEI، ۱ بیتاگر شبکه شلوغ شد، این فریم را می‌شود کنار گذاشت.
• VID، ۱۲ بیتشماره‌ی VLAN.

مهم‌ترین بخش، VID است: شماره‌ی ۱۲ بیتی VLAN که در درس قبل دیدید. PCP اولویت فریم را می‌گوید، مثلا تا صدای تلفن اینترنتی جلوتر برود، و DEI می‌گوید اگر شبکه شلوغ شد، این فریم را می‌شود کنار گذاشت.

بی کارت: native VLAN

اگر کسی بی کارت از پل بیاید، کجا برود؟ به اتاق پیش‌فرض. روی ترانک هم فریمی که برچسب ندارد، مال VLANی دانسته می‌شود که به آن native VLAN می‌گویند. این‌طور هیچ فریمی بی‌صاحب نمی‌ماند: هر فریم دقیقا مال یک VLAN است.

دو سر یک ترانک باید درباره‌ی native VLAN هم‌نظر باشند، وگرنه فریم‌های بی برچسب در دو سو به دو اتاق مختلف می‌روند. ریزه‌کاری‌های امنیتی‌اش در درس امنیت لایه ۲ می‌آید.

فریم کمی بزرگ‌تر، و کارت دوتایی

چون ۴ بایت به فریم اضافه می‌شود، بیشترین اندازه‌ی فریم اترنت از ۱۵۱۸ بایت به ۱۵۲۲ بایت رسید؛ کمترین اندازه همان ۶۴ بایت ماند. با زدن برچسب، بررسی خطای آخر فریم (FCS) هم دوباره حساب می‌شود، چون فریم عوض شده است.

گاهی یک کارت کم است. شرکت‌هایی که شبکه‌ی مشتری‌ها را می‌برند، می‌خواهند فریم‌هایی را که خود مشتری برچسب زده، با برچسب خودشان ببرند. استاندارد 802.1ad برای همین برچسب دوتایی دارد: برچسب بیرونی مال شرکت ارائه‌دهنده، و برچسب درونی مال مشتری.